Lap, m'n 400ste blogpost !
Ondanks al mijn beste voornemens bleven de intenties tot het wandelen op een laag pitje pruttelen. Korte stukjes in het krekengebied van Kruibeke en Rupelmonde met de Ronny en/of de Marc moesten een beetje de schijn ophouden. De opzet met deze wandelingetjes was meer het gezellig samenzitten. Den Hugo, die wandelde niet mee maar schoof telkens iets later aan in de 'Loze Visser', een oergezellige kroeg in Rupelmonde vlakbij de Mercatortoren.
Het hogere stapwerk liet vooralsnog op zich wachten. Sinds mensenheugenis was het geleden dat we nog eens samen op stap konden gaan met 4 van de 5 stapmaten. 80% dat is met grote onderscheiding ! Maar goed, vandaag was het zover. De weergoden moeten volgens mij iets te vieren hebben gehad want ze zorgden voor lenteweer en dat zou zelfs voor enkele dagen op rij zijn. Terrasjesweer in februari, waar gaan we dat schrijven ? Dus zou het te jammer geweest zijn om hiervan niet te profiteren. De bottienen aan en weg op stap was dus de boodschap. Om 10 uur gold er afspraak aan het station van Puurs. De Marc, de Michel, de Ronny en zijn hondeke Yzzy waren present. Heel spijtig dat den Hugo er niet bij kon zijn, we zouden dan compleet geweest zijn. Den Hugo had afspraak met de plasmabank en zodoende begrijpelijk dat hij forfait gaf. Het is de zorg voor de medemens die primeert bij den Hugo. Het siert hem.
Aangezien de horeca in Puurs om 10 uur 's morgens nog niet al te veel teken van leven gaf viel het besluit om er dan maar ineens in te vliegen. No coffee ! Uit een amalgaam van rondjes in de geburen van Puurs koos ik voor Ruisbroek. 7 jaar geleden, in december 2019, wandelde ik met den Hugo daar ook al rond. Het kompas wees nu in Noord-Oostelijke richting waardoor we in de vallei van de Kleine Molenbeek belandden. Nu 'vallei' is een groot woord maar het is wel zo dat de brongebieden van deze beek zich bevinden op de hoger gelegen ‘heuvels’ van Asse, Meise en Opwijk, 't is te zeggen in de noordrand van Brussel.
Het water stroomt daar van de hellingen en via een wijd vertakt netwerk van kleine grachtjes naar grotere beken zoals de Grote Molenbeek en de Kleine Molenbeek. In Puurs Sint-Amands stroomt de Grote Molenbeek in de Vliet, de Kleine Molenbeek iets noordelijker. Dat was het geval een 200 meter na het oversteken van de Rijksweg N16. We konden dus verder met de Vliet te volgen tot in het gehucht Eikevliet. Iets verder nog viel er te stappen tot in Ruisbroek tot aan het Zeekanaal Brussel - Schelde. Iets voor het kanaal stroomt de Vliet in een groot verzamelbekken waar het wordt opgepompt in het Zeekanaal. Een ingenieuse constructie, een beetje te vergelijken met de grijpautomaten op de foor, pikt drijfhout en afval op uit het bekken en dumpt het in een container. Zo wordt er vermeden dat de pompen beschadigd worden. Tot hier konden we spreken van een vrij mooie wandelweg, een beetje slijkerig weliswaar maar dat werd teniet gedaan door het zicht op een strakblauwe hemel. De Marc vond dat het stillekesaan tijd was om zijn rijstvlaaikes boven te halen. Dat zorgde even voor een korte pauze. Sympathiek van onze Marc.
Den Yzzy is ondertussen uitgegroeid tot een zeer tof beestje en wandelkameraad. De Ronny heeft er veel werk in gestoken en dat loont. Nu beleeft hij er veel plezier aan. Speels en vinnig maar reeds goed onder appel. Enkel wanneer het beestje in de verte getriggerd wordt door iets dat te fel de aandacht opeist luistert het geen 'fluit' meer. Dit naar eigen zeggen van de Ronny.
We waren dus in Ruisbroek aanbeland. Ik herhaal even m'n schrijfsels van 7 jaar geleden : Het valt nog moeilijk te bevatten dat 50 jaar geleden een ramp dit wandelgebied trof. De combinatie van een zware noordwesterstorm en springtij leidden tot een dijkbreuk van de Vliet in Ruisbroek. Het dorp liep grotendeels onder water, wat leidde tot de evacuatie van 2.000 inwoners en schade aan 800 huizen. De overstroming wordt herinnerd als een van de meest ingrijpende watersnoodrampen van de 20e eeuw in Vlaanderen. De ontstane bres in de Rupel teisterde de woonkernen Hingene, Eikevliet en Ruisbroek. Het was niet de eerste keer. Er werden er door de eeuwen heen verschillende genoteerd. Het dijkonderhoud en de getijdenwerking op de Rupel speelden Ruisbroek dus meermaals parten. Deze dijkbreuk was de meest indrukwekkende temeer omdat de bres maar eerst op 10 april 1976 gedicht kon worden. De getijdenwerking in het stroomgat was veel te sterk om de bres sneller te dichten. Nadien begon de schoonmaak en was de openbare verontwaardiging en politieke druk groot genoeg om werk te maken van een Vlaams Deltaplan : het Sigmaplain 1976. Wijlen Koning Boudewijn kwam destijds nog op bezoek om steun te betuigen.
We volgden nog even de oever van het zeekanaal tot aan de dorpskern van Ruisbroek. Op een bankske daar konden we de bokes opeten waarbij de Michel voor een fleske rood zorgde. Mooie momenten ! We zaten over de helft van de wandellus. Het gebied rond het parkdomein Hof ter Zielbeek zag er met de vele plassen nogal verzopen uit. De Ronny en de Marc zagen geen heil in het maken van ommekeer en kozen voor de weg vooruit. Ik en de Michel maakten rechtsomkeer. Dat heet eieren kiezen voor je geld ! Iets verderop zouden we mekaar wel terug tegenkomen. De wandeling liep ten einde. We zouden nog het Coolhembos binnenduikelen maar na een korte rustpauze besloten we af te ronden en naar de statie terug te keren. Zo beslist zo gedaan en via Kalfort werd de terugweg aangepakt. In café Coolhem konden we op advies van de Michel nog even nakaarten. De uitbaatster bleek de dochter te zijn van de Michel zijn stapmaat-pelgrim. Nog een kwartiertje viel er te stappen tot aan de statie en rond 5 uur zat de trip er op. Op naar een volgende !
