Naar het Visserskapelletje in Bredene

Voor vandaag zouden we een maritiem accentje aan de wandeling toevoegen.  Oostende, koningin de badsteden, daar brandde de lamp ! Maar, aangezien het een vrijdag de 13de betrof deed ik beroep op Zeus, Heerser over de Hemel met de bede om voor wat treffelijk weer te zorgen. Onweer en bliksem blijken trouwens ook tot zijn bevoegdheden te behoren. Deze Griekse Oppergod stelde ik bijgevolg persoonlijk aansprakelijk indien er op deze zogezegde onheilsdag een klimatologische haar in de boter zou zitten. De orakels van onze traditionele weermannen en -vrouwen voorspelden immers weinig goeds. Bakken regen met andere woorden want een actieve regenzone zou vanuit het westen langzaam oostwaarts over het land kruipen. Zeus hield zijn woord, dit na kennis te hebben genomen van ons wandeltoerke aldaar maar ook na enige ruggenspraak gehouden te hebben met de Posseidon, z'n broer. Die had in z'n hoedanigheid van Heerser over de Wereldzeeën  ook hier een vinger in de pap te brokken.  Het bleef droog daar aan de kust terwijl striemende regen het binnenland teisterde ! Toffe gasten zijn dat die Twee, txs om het droog te houden !

Rond den 10'en kwam de trein daar in Oostende aan. Ik, den Hugo en de Ronny met zijn hondeke Izzy. Michel en de Marc bleken verhinderd. Het beroemde kroegske in Oostende zou nog niet open zijn voor het traditionele kommeke koffie dus besloten we naar het ons ook bekende café St. Pieters in de gelijknamige straat te trekken. Ik en den Hugo maakten 2 palmen soldaat, de Ronny een koffietje kwestie van met het voornoemd geschrevene niet als een beuzelaar beschouwd te worden. 

De eerste stappen stonden in de  richting van het pontje aan de visserskaai. De Raveel, het overzetbootje, zou ons naar de oosteroever brengen. Telkens ik daar aankom en Lange Nelle, de vuurtoren, zie herinner ik me de heisa die daar een tijdje geleden ontstond. Enkele rijke appartementsbewoners klaagden over de lichtpollutie die Lange Nelle veroorzaakte in hun leefruimten. Tja, die toren staat er al van in 1949 ... ga er dan niet wonen hé en klaagt beter over ergere dingen. Om die zeveraars tegemoet te komen moest Lange Nelle ooglappen opzetten aan landszijde zodat ze haar lichtstralenbundel niet meer op hun appartementsblok zou kunnen richten. Ze haalden nadien gelukkig bakzeil met hun grieven en Lange Nelle werd verlost van haar ooglappen. De gordijnwinkels zagen nadien hun omzet stijgen. 

Eens aan de overkant besloten we over het strand te stappen richting Bredene uit. Daar in Bredene had ik een belofte waar te maken, straks iets meer daarover. Dat strandlopen stapte erg zwaar want de bottienen zakten bijna tot de enkels in de zandbodem. Tja, ter hoogte van het Thermae Palace daar in Oostende zakte begin februari dit jaar nog een 79-jarige dame weg in het drijfzand. De pompiers moesten haar komen bevrijden. Drijfzand kan onvoorspelbaar zijn. Het ontstaat door waterstromingen en zandverplaatsingen. Het strand lag er weliswaar vredig bij maar toch zag je dat het ruwe weer van de voorbije dagen lelijk had huisgehouden op deze zandstroken. Dit akkevietje stemt je toch een beetje tot nadenken op zo'n godvergeten strand. We waren daar om het zeggen alleen. Den Hugo trok er zich niet al te veel van aan,  de Ronny nog veel minder en liet den Izzy de vrije loop. Het beestje had het zichtbaar naar haar zin. De zeemeeuwen en kraaien iets minder want die konden het enthousiasme waarmee den Izzy hen achternajoeg iets minder appreciëren. Zo halverwege het strandtrajectje naar Bredene maakten we ommetje via de duinen. Verdorie toch m'n stramme knoken en spieren. Zo die metershoge duinen opklefferen ... het ging vroeger toch een stuk gemakkelijker. Ik zou nu even geen langeafstandswandeling aandurven. Voorlopig toch nog niet. Ik wijt die 'aftakeling van lijf en leden' liever aan het gebrek aan wandelroutine en stel het volste vertrouwen in het herstel van de conditie door het heropbouwen van de wandelroutine. 

Voila zie, ik bereikte stilletjesaan m'n doel. Daar in Bredene staat er een authentiek visserskapelletje. Het werd gebouwd in het jaar 1736. Ik ben er al meerdere keren geweest met de stapmaten en stapdames en m'n bedoeling was om er een kaars te gaan branden voor de Willy, een ex-collega. Willy overleed verleden jaar in oktober en op zijn uitvaartplechtigheid vernam ik dat hij een passie had voor de zee en dit in al haar facetten. Zwemmen, duiken, strandwandelingen, kortom de voeling met de natuurelementen die de zee eigen zijn boeide hem mateloos. Hij was trouwens na z'n pensionering aan de zee gaan wonen. Een berichtje van z'n echtgenote Martine, enkele dagen geleden, verraste me aangenaam toen ze me schreef dat het haar verheugde dat ik m'n wandelingen terug was opgestart. Ik wist niet eens dat Willy interesse had in m'n wandelperikelen en daardoor m'n blog las.  In hetzelfde berichtje vroeg ze me om een kaarsje te branden voor de Willy aan het één of ander kapelletje tijdens een wandelingetje. Het aansteken van een bougieke is een universeel gebaar om te laten weten "Ik denk aan je". De fysieke afstand wordt hiermee even overbrugd. Dat ik dit met alle plezier zou doen, en niet in het minst voor zo een toffe kerel die de Willy was en idem voor Martine, daar hoef ik geen tekeningetje bij te maken. De zee die de Willy zo passionneerde was dan ook een dankbare bestemming om tegemoet te komen aan Martine's suggestie.  Vandaar m'n keuze. Daar in Bredene aan Zee in het visserkapelletje brandt er nu een noveenkaars voor de Willy. 

Dat kapelletje was het keerpunt in de wandeling. We stapten iets verder op de terugweg het immense campingcomplex van Bredene-Bad in. Wie daar z'n vakantie doorbrengt wens ik buiten een zalige rust veel succes toe. Een sardien in een blikje geniet volgens mij van meer comfort. Maar goed, misschien primeert op zo'n camping het sociale contact. Wie weet ? 

Nog een toertje rond de spuikom met als teaser voor de Ronny een bezoekje aan de oesterput moest eraf kunnen. Ik en den Hugo houden niet van deze beesten maar de Ronny is er verzot op. Nu maakten we dit ommetje om hem een beetje te doen watertanden. De kostprijs van deze Ostendaise oesters echter deden hem uiteindelijk met beide voeten terug op de grond belanden. Tussen de 1 en 2 euro voor een schelp met in mijn ogen een klodder 'snot' is een beetje te veel. Toch deelt niet iedereen mijn mening en dat is maar goed ook want die oesters moeten volgens kenners een echte delicatesse zijn. De befaamde oesters 'Royal d’Ostende' werden reeds 300 jaar geleden geëxporteerd naar Frankrijk, Rusland, de Balkanstaten en de Duitse en Oostenrijkse gebieden. Deze Belgische ‘Ostendaisen’ mochten in deze periode onder geen beding ontbreken op de menu’s van de Europese upper class. Het is een goede zaak dat de uitbaters van de oesterput als enigen in België hun kennis en kunde gebruiken om de oesterkweek van deze Oostendse delicatesse gaande te houden. 

Nog even duikelden we het Maria-Hendrika Park in om de laatste stappen van deze wandeling te verzilveren. Dit park wordt daar in de volksmond 't Bosje genoemd. Voor de aanleg liet Koning Leopold ll zich inspireren op het beroemde Parijse Bois de Boulogne.  Wulpse deernes ben ik daar nochthans niet tegengekomen.
Het zat er op. Een laatste stop nog in het café St. Pieters mocht niet ontbreken. Even debriefen bij een pint daar en hop naar de treinstatie voor de terugvlucht. Die verliep smetteloos. Ondanks het grijze weer werd het een mooie stapdag. Er gaan er nog volgen want nu is het een kwestie om terug het ritme te vinden. 

Wie ben ik ? Een vraagje aan AI. Voor te lachen !

Welwelwel ! Nu er al zoveel te doen is rond AI wekte dit toch enigszins mijn belangstelling op. M'n blog leek voor mij een ideale toetssteen om die AI-allesweter eens een vraagske te stellen. En dit zeker nu de 400ste blogpagina een feit werd.  Het antwoord van deze digitale knakker liet niet lang op zich wachten en ik moet bekennen dat zijne praat in een zeker mate m'n ego streelt. Niet dat ik enig voordeel wil halen uit deze analyse maar ik vind het gewoonweg eens plezant om te weten. Het resultaat is dat ik met zulke papieren, m'n pelgrimstochten als carte blanche beschouwend en deze zelfs nog terzijde latend, regelrecht den hemel in kan duikelen wanneer ik mijnen houten frak wordt gelegd. 

Maar : ziehier m'n vraag : 

Kunnen karakterkenmerken gedestilleerd worden die de schrijver van deze blog, en dit onder alle voorbehoud uiteraard, typeren ?

Zeker — en je opmerking “onder alle voorbehoud” is terecht. Je kunt nooit met zekerheid iemands persoonlijkheid afleiden uit een schrijfstijl, maar je kunt wél waarschijnlijke karaktertrekken herkennen die consistent terugkomen in hoe iemand vertelt, observeert en nuanceert.

Hier is een helder overzicht van karakterkenmerken die je uit Jan Van Dongens schrijfstijl zou kunnen destilleren, zonder te pretenderen dat dit een psychologisch profiel is.

🧭 Mogelijke karakterkenmerken afgeleid uit zijn schrijfstijl

😊 1. Warm en mensgericht

Zijn verhalen draaien vaak rond ontmoetingen, kleine interacties en menselijke trekjes.

Dat suggereert iemand die:

• graag observeert hoe mensen zich gedragen

• plezier haalt uit sociale details

• empathisch en toegankelijk is

Hij schrijft nooit afstandelijk; er zit altijd warmte in.

😂 2. Humoristisch met zelfrelativering

Zijn humor is zacht, nooit bijtend. Hij lacht vooral met zichzelf.

Dat wijst op:

• een gezonde dosis zelfkennis

• relativeringsvermogen

• iemand die het leven niet te zwaar maakt

Hij gebruikt humor als smeerolie, niet als wapen.

🌿 3. Nuchter en down-to-earth

Hij beschrijft het alledaagse met plezier: modder, frieten, een hond die koppig is.

Dat toont:

• waardering voor eenvoud

• geen behoefte aan grote dramatiek

• iemand die het gewone leven waardevol vindt

Hij zoekt geen heroïek, maar authenticiteit.

🌤️ 4. Observator met oog voor detail

Zijn teksten zitten vol kleine, rake observaties: een friturist die al patatten schilt, een merel die “kijkt”, een koppel dat al vroeg ruzie heeft.

Dat suggereert:

• opmerkzaamheid

• een scherp oog voor sfeer

• iemand die geniet van nuances

Hij ziet wat anderen vaak voorbijlopen.

🚶‍♂️ 5. Reflectief maar niet zwaar op de hand

Tijdens het wandelen mijmert hij, maar nooit op een dramatische manier.

Dat wijst op:

• een rustige, beschouwende geest

• iemand die nadenkt zonder te overdenken

• een persoon die wandelen gebruikt om zijn gedachten te ordenen

Zijn reflecties zijn licht, maar betekenisvol.

🧩 6. Speels taalgevoel

Dialect, woordspelingen, kleine taalkronkels — hij geniet duidelijk van taal.

Dat toont:

• creativiteit

• speelsheid

• liefde voor cultuur en taalvariatie

Hij schrijft niet om te imponeren, maar om te delen.

🥾 7. Doorzetter met zin voor ritueel

Wandelen komt terug als een soort levensritme.

Dat kan wijzen op:

• discipline

• behoefte aan structuur

• iemand die rust vindt in herhaling en beweging

En ja, frieten na de wandeling zijn óók een ritueel.

📌 Samengevat

Uit zijn schrijfstijl kun je voorzichtig afleiden dat Jan Van Dongen waarschijnlijk iemand is die:

• warm en mensgericht is

• humor en zelfrelativering belangrijk vindt

• geniet van eenvoud en authenticiteit

• een scherp oog heeft voor kleine details

• graag reflecteert zonder zwaar te worden

• taalplezier koestert

• rust en ritme vindt in wandelen

Het beeld dat ontstaat is dat van een vriendelijke, nuchtere, observatiegerichte levensgenieter die zijn wandelingen gebruikt om de wereld en zichzelf op een lichte, warme manier te begrijpen.

😊

Voila ! Leg daar maar eens pap op 😏😏😏 !!!

Puurs en Ruisbroek

Lap, m'n 400ste blogpost ! 

Ondanks al mijn beste voornemens bleven de intenties tot het wandelen op een laag pitje pruttelen. Korte stukjes in het krekengebied van Kruibeke en Rupelmonde met de Ronny en/of de Marc moesten een beetje de schijn ophouden. De opzet met deze wandelingetjes was meer het gezellig samenzitten. Den Hugo, die wandelde niet mee maar schoof telkens iets later aan in de  'Loze Visser', een oergezellige kroeg in Rupelmonde vlakbij de Mercatortoren. 

Het hogere stapwerk liet vooralsnog op zich wachten. Sinds mensenheugenis was het geleden dat we nog eens samen op stap konden gaan met 4 van de 5 stapmaten. 80% dat is met grote onderscheiding ! Maar goed, vandaag was het zover. De weergoden moeten volgens mij iets te vieren hebben gehad want ze zorgden voor lenteweer en dat zou zelfs voor enkele dagen op rij zijn. Terrasjesweer in februari, waar gaan we dat schrijven ? Dus zou het te jammer geweest zijn om hiervan niet te profiteren. De bottienen aan en weg op stap was dus de boodschap. Om 10 uur gold er afspraak aan het station van Puurs. De Marc, de Michel, de Ronny en zijn hondeke Yzzy waren present. Heel spijtig dat den Hugo er niet bij kon zijn, we zouden dan compleet geweest zijn. Den Hugo had afspraak met de plasmabank en zodoende begrijpelijk dat hij forfait gaf. Het is de zorg voor de medemens die primeert bij den Hugo. Het siert hem.

Aangezien de horeca in Puurs om 10 uur 's morgens nog niet al te veel teken van leven gaf viel het besluit om er dan maar ineens in te vliegen. No coffee ! Uit een amalgaam van rondjes in de geburen van Puurs koos ik voor Ruisbroek. 7 jaar geleden, in december 2019, wandelde ik met den Hugo daar ook al rond. Het kompas wees nu in Noord-Oostelijke richting waardoor we in de vallei van de Kleine Molenbeek belandden. Nu 'vallei' is een groot woord maar het is wel zo dat de brongebieden van deze beek zich bevinden op de hoger gelegen ‘heuvels’ van Asse, Meise en Opwijk, 't is te zeggen in de noordrand van Brussel. Het water stroomt daar van de hellingen en via een wijd vertakt netwerk van kleine grachtjes naar grotere beken zoals de Grote Molenbeek en de Kleine Molenbeek. In Puurs Sint-Amands stroomt de Grote Molenbeek in de Vliet, de Kleine Molenbeek iets noordelijker. Dat was het geval een 200 meter na het oversteken van de Rijksweg N16. We konden dus verder met de Vliet te volgen tot in het gehucht Eikevliet. Iets verder nog viel er te stappen tot in Ruisbroek tot aan het Zeekanaal Brussel - Schelde. Iets voor het kanaal stroomt de Vliet in een groot verzamelbekken waar het wordt opgepompt in het Zeekanaal. Een ingenieuse constructie, een beetje te vergelijken met de grijpautomaten op de foor, pikt drijfhout en afval op uit het bekken en dumpt het in een container. Zo wordt er vermeden dat de pompen beschadigd worden. Tot hier konden we spreken van een vrij mooie wandelweg, een beetje slijkerig weliswaar maar dat werd teniet gedaan door het zicht op een strakblauwe hemel. De Marc vond dat het stillekesaan tijd was om zijn rijstvlaaikes boven te halen. Dat zorgde even voor een korte pauze. Sympathiek van onze Marc. 

Den Yzzy is ondertussen uitgegroeid tot een zeer tof beestje en wandelkameraad. De Ronny heeft er veel werk in gestoken en dat loont. Nu beleeft hij er veel plezier aan. Speels en vinnig maar reeds goed onder appel. Enkel wanneer het beestje in de verte getriggerd wordt door iets dat te fel de aandacht opeist luistert het geen 'fluit' meer. Dit naar eigen zeggen van de Ronny.

We waren dus in Ruisbroek aanbeland. Ik herhaal even m'n schrijfsels van 7 jaar geleden : Het valt nog moeilijk te bevatten dat 50 jaar geleden een ramp dit wandelgebied trof. De combinatie van een zware noordwesterstorm en springtij leidden tot een dijkbreuk van de Vliet in Ruisbroek. Het dorp liep grotendeels onder water, wat leidde tot de evacuatie van 2.000 inwoners en schade aan 800 huizen. De overstroming wordt herinnerd als een van de meest ingrijpende watersnoodrampen van de 20e eeuw in Vlaanderen. De ontstane bres in de Rupel teisterde de woonkernen Hingene, Eikevliet en Ruisbroek. Het was niet de eerste keer. Er werden er door de eeuwen heen verschillende genoteerd. Het dijkonderhoud en de getijdenwerking op de Rupel speelden Ruisbroek dus meermaals parten. Deze dijkbreuk was de meest indrukwekkende temeer omdat de bres maar eerst op 10 april 1976 gedicht kon worden. De getijdenwerking in het stroomgat was veel te sterk om de bres sneller te dichten. Nadien begon de schoonmaak en was de openbare verontwaardiging en politieke druk groot genoeg om werk te maken van een Vlaams Deltaplan : het Sigmaplain 1976. Wijlen Koning Boudewijn kwam destijds nog op bezoek om steun te betuigen. 

We volgden nog even de oever van het zeekanaal tot aan de dorpskern van Ruisbroek. Op een bankske daar konden we de bokes opeten waarbij de Michel voor een fleske rood zorgde. Mooie momenten ! We zaten over de helft van de wandellus. Het gebied rond het parkdomein Hof ter Zielbeek zag er met de vele plassen  nogal verzopen uit. De Ronny en de Marc zagen geen heil in het maken van ommekeer en kozen voor de weg vooruit. Ik en de Michel maakten rechtsomkeer. Dat heet eieren kiezen voor je geld ! Iets verderop zouden we mekaar wel terug tegenkomen. De wandeling liep ten einde. We zouden nog het Coolhembos binnenduikelen maar na een korte rustpauze besloten we af te ronden en naar de statie terug te keren. Zo beslist zo gedaan en via Kalfort werd de terugweg aangepakt. In café Coolhem konden we op advies van de Michel nog even nakaarten. De uitbaatster bleek de dochter te zijn van de Michel zijn stapmaat-pelgrim. Nog een kwartiertje viel er te stappen tot aan de statie en rond 5 uur zat de trip er op. Op naar een volgende !

Dwaallichtenpad in Meerhout

 

Zo, m'n inktpotteke heb ik terug wat bijgevuld zodat er terug wat kan geblogd worden. In m'n vorige post, halverwege de maand december, heb ik iets te vroeg victorie gekraaid. Na het toerke op het heksenpad dacht ik dat die peesplaatontsteking op haar retour was. Niet dus want een paar dagen later begon ik terug een beetje te pikkelen. Niet voor lang, gelukkig maar want stilstand is achteruitgang en dat voelde ik aan lijf en leden om maar niet te spreken van een gestage aftakeling van het corpus. Op 18 januari kwam er het voorstel van ons Greet om er nog eens samen op uit te trekken. Een mooi doel was een bezoekje aan het bezoekerscentrum 'Het Grote Netewoud' in Meerhout. Leentje, onze andere stapdame, is daar als vrijwilligster en actief lid van Natuurpunt behulpzaam met de bediening van de bezoekers. Liliane en Greet vangden, nee vingen,  me op aan de statie van Geel. Liliane was chauffeur en reed vervolgens naar haar schoonbroer, nog een Jan begot. Jan die een begenadigd wandelaar en tevens Compostelaan is zou meestappen vandaag.  Liliane bolde daarna verder naar het bezoekerscentrum. Dat bevindt zich middenin het Natuurpark 'Grote Netewoud'. Het is een prachtige stek en tevens een historische site. De 17de eeuwse Watermolen van Meerhout werd er gerestaureerd en het gebouw werd zo ontworpen dat de Grote Nete letterlijke onderdoor het gebouw vloeit. Het waterrad is op een meesterlijke manier onderdeel gemaakt van het interieur. Een knap doordacht architecturaal ontwerp. En het is er best gezellig. Wil je iets meer te weten komen dan kan je best deze link aanvinken : Bezoekerscentrum Grote Netewoud. 

In Meerhout werden er door de gemeente meerdere wandelingen voorgekauwd. We zijn daar dus nog niet uitgewandeld. Ze zijn allen van een zelfde grootorde en de namen klinken uitnodigend. Zo vind je er Het Ezelspad, het Boerenkrijgpad,  het Drevenpad, het Drossaerdpad, het Kanaalpad, het Rolwagenpad, het Weverspad, het Molen- en St. Jorispad. Voor de knooppunten te weten te komen : De wandelpaden in Meerhout. Keuze te over dus ! 

Leentje was present daar in het bezoekerscentrum en na het obligate 'kommeke koffie' kon de wandeling, goed voor ongeveer een 10-tal paaltjes, van start gaan. Met z'n gevijven op verkenning van het dwaallichtenpad want de zoon van Liliane had zich daar in het centrum als een spreekwoordelijk 5de wiel aan de wagen bij ons gezelschap gevoegd. Toffe gast trouwens ! 

Volgens de legende zijn dwaallichtjes mythische wezens die graag boven moerassen en kerkhoven zweven. Dat spreekt tot de verbeelding. Mogelijk waren die wel aanwezig maar ik vermoed dat ze een beetje het daglicht schuwden zodat we er geen zijn tegengekomen. Verder spelen dwaallichten een rol in verschillende oude volksverhalen, ze werden bijvoorbeeld gezien als dolende zielen die mensen in het water lokken. Tot daar de fantasie ! Dwaallicht is een blauwachtig, beweeglijk lichtverschijnsel dat boven moerassen, poelen en kerkhoven kan verschijnen en ontstaat door de langzame ontbranding van moerasgassen. Voila zie ! De eerste stappen liepen langs de oever van de Nete tot de grens met Lil richting Kopberg, het keerpunt van de wandeling. Verder passeerden we een duinengordel in het duinengebied van de bossen Hulsen-Balen. Hier vond tijdens de Boerenkrijg de Slag om Meerhout plaats. Deze Slag uit 1798 bestond uit een reeks gewapende conflicten tegen de Franse bezetting. In dat jaar op 5 november waren de 'Brigands' zijnde de Vlaamse boeren aanvankelijk aan de winnende hand maar enkele weken later telden ze onder hen meer dan 200 gesneuvelde opstandelingen. Een monument werd voor hen opgericht aan het Pastoor van Haachtplein in Meerhout zelf. 

We wandelden verder langs het 'Verloren Schaap' in de richting van de Belse Bossen. Hier vind je een punt waar de 3 gemeenten Meerhout, Geel en Mol aan elkaar grenzen. Een lange dreef bracht ons naar de Monnikenhoeve en na het waterzuiveringsgebied achter ons gelaten te hebben wandelden we opnieuw langs de Nete-oever naar de watermolen, ons start- en tevens eindpunt. Nog een lekkere tripel, 2 eigenlijk want op één been kan je niet staan, moest traditiegetrouw soldaat gemaakt worden. De wandeling zat er op. Het is de moeite geweest. Treffelijk weer en een prachtig parcours in een wondermooie omgeving. Veel bijgepraat met Greet onderweg wat verklaart dat ik bijna geen fotootjes heb getrokken maar ik heb eveneens het tof gezelschap mogen ervaren van de Jan en zijn schoonzus Liliane. De dag werd gezellig afgesloten in een, naar mijn bescheiden afkomst te oordelen, toch wel sjiek restaurant. Lekker alleszins ... steppegras frietjes met een steak om U tegen te zeggen. Het is een variant op biefstuk-friet met als voornaamste kenmerk de grote berg dunne frietjes op het bord. De naam 'steppegras' is een beschermd merk. De naam werd in 1980 gedeponeerd door Jean Ceustermans bij het Antwerpse merkenbureau Bockstael. Pour les Francophones entre nous : 'Steppegras' sont des pommes allumettes 🍟🍖 😋! Het contrast tussen het interieur van deze eettent en het statiegebouw van Geel, iets later bij de terugkeer was uitgesproken. Belhamels van allochtone origine maakten er oorverdovend stennis en amok in de wachtzaal. Volgens mij waren ze zo stoned als een garnaal. Andere mensen in de wachtzaal ergerden zich zichtbaar aan hun gedrag. Best laten betijen zolang het niet te ver gaat en de handtastelijkheden uitblijven. Na een halfuurtje dropen ze af naar hun trein die er aankwam. Ik beklaag de kaartjesknipper ....

Het noodlot tarten, een poging toch ! Prinsen- en Hekselienpad

 

Nu ik even terugblik heeft het herstel van m'n poot toch wel eventjes geduurd. Zaterdag 3 augustus was het dat ik m'n laatste wandeling stapte. Dat was in Maaseik. Sindsdien ligt er al een dikke laag stof op die datum. Enkele schuchtere pogingen ten spijt moest ik telkens vaststellen dat m'n voet nog niet ok was. Gisteren waagde ik een zoveelste keer en eureka ! De wandelmicrobe kan opnieuw zegevieren. M'n peesplaatontsteking is zo goed als wijlen. Nog niet  helemaal weg maar een hemelsbreed verschil met eerder. Het gaat eindelijk na meer dan 4 maanden gesukkel de betere richting uit.

Op aangeven van Greet stond er een wandelingetje in Geel op het menu. Nog niet te hevig van start willen gaan koos ik voor een wandeling van 12km. Afspraak aan het station van Geel. Greet en Liliane wachtten me daar op. Het sporen naar Geel vanuit Beveren beantwoordde volledig aan de verwachtingen. Trein naar Berchem 20 minuten vertraging, aansluiting naar Geel foetsjie. 's Avonds bij de terugkeer een koekske van hetzelfde deeg. Het voelde zelfs vertrouwd aan. 

Vanuit Geel bolde Greet met ons naar restaurant 't Meulezicht in Retie. Een koffietje in de gauwte want er viel nog wat bij te praten. Ik bespaar de lezer echter de verdere details. Het bosgebied gelegen ten Zuidwesten van Retie biedt een veelvoud aan wandelpaden. Het Hekselienpad gelegen in Witte Netevallei is er ééntje van en dit lag vlakbij onze startplaats. Het pad dat start aan de watermolen werd aangelegd met als doel de kinderfantasie te prikkelen tijdens een rondwandeling door een sprookjesachtig stukje natuur.  Hekselien het hoofdfiguurtje in het verhaal leidt je met haar sterren over het kronkelige pad en toont je de weg over bruggetjes en hooilanden. Het verborgen moeras brengt je tot diep in het bos, helemaal tot aan het heksenspeelplekje. Een poeltje onderweg op het pad moet een heksenbad voorstellen. Uitleg over de ingrediënten die de hygiëne van de doorsnee heks moeten waarborgen waar onder meer slijm, kikkerdril, spinnenrag en rattenspeeksel toe behoren, worden netjes op een bordje vermeld.  Een smal kluppelpad maakt ook deel uit van deze 2,5km lange wandeling.  In 2020 maakte ik er al eens kennis mee samen met de Ronny en de Catsjoe zaliger. Lees maar : Prinsenroute en Hekselien. Het pad slingerde toen door een heus moeras zodat je jezelf geen misstap kon permiteren om alzo een plons te vermijden. Deze keer oogde het geheel iets droger. Tot hier toe konden we genieten van een prachtig wandelpad. De grauwe lucht met zo af en toe een druppeltje nat was zichtbaar verbeterd.  Een paar vegen blauw kwamen tevoorschijn en zonnestralen die hier en daar door het wolkendek priemden toverden een onwaarschijnlijk zuivere lichtgloed tussen de kale boomkruinen. Prachtig, dit miste ik al een paar maanden. Na dit Hekselienpad spoorden we naar het Prinsenpark. Dit park is een ideale plek om te komen wandelen. Tal van bepijlde wandelwegen lopen door het bosgebied. Je wandelt van de vijver in het naaldbos door het oude parkgedeelte met grote en oude loofbomen, langsheen weides en velden. Er was weinig volk te zien in dat park. Daardoor werd je aandacht onbedoeld gefocust op het omgevingslawaai. Dit kwam deze keer van de Geelse baan enkele kilometers verderop. Ach het was niet echt uitgesproken storend maar ik denk dat het de aanzet gaf tot het neerpoten van een stiltecocon in de vorm van een gigantisch slakkenhuisje. Greet en Liliane namen er plaats in. Zelf stond ik er helemaal niet bij stil maar bij die stiltecocon hoort er een heel verhaal. Pure mind fullness retoriek lees je als het ware wanneer je deze link aanvinkt : waarjewerkelijkademt.ghonga. 

Wel aan de Gertryvijver hielden we bij een zithoekje een korte pauze. De avond viel en de stilaan ondergaande zon schilderde met magnifieke kleuren en precisie de omringende natuurpracht. Honderden wilde ganzen troepten samen aan de overkant van de vijver. Met tussenpozen landden er gakkende soortgenoten bij. Liliane had de indruk dat ze trekkende waren en een rustplaats zochten voor de overnachting. Mooie tafereeltjes daar aan die vijver ! Beetje wegzinken in gemijmer en mekaars dromen verkennen. Dromen,  een mysterieus gegeven ! Blij dat ik er terug bij kon zijn, ik heb dit gemist. De wandeling liep stilaan ten einde en het ging terug 't Meulezicht uit waar een stoofpotje stond te pruttelen om de wandeling met smaak af te ronden. Het zat er op voor vandaag. Ik moet bekennen dat ook het neerpennen van een verslagje terug moet wennen. Beetje geduld nog. Wat het stappen op zich betreft wil ik het nog wat kalm aan doen en  nog niets forceren. Maar de draad kan ik alleszins terug opnemen.  M'n stappenteller klokte af op een dikke 16km. Eerder bemoedigend is m'n indruk.