Puurs en Ruisbroek

Lap, m'n 400ste blogpost ! 

Ondanks al mijn beste voornemens bleven de intenties tot het wandelen op een laag pitje pruttelen. Korte stukjes in het krekengebied van Kruibeke en Rupelmonde met de Ronny en/of de Marc moesten een beetje de schijn ophouden. De opzet met deze wandelingetjes was meer het gezellig samenzitten. Den Hugo, die wandelde niet mee maar schoof telkens iets later aan in de  'Loze Visser', een oergezellige kroeg in Rupelmonde vlakbij de Mercatortoren. 

Het hogere stapwerk liet vooralsnog op zich wachten. Sinds mensenheugenis was het geleden dat we nog eens samen op stap konden gaan met 4 van de 5 stapmaten. 80% dat is met grote onderscheiding ! Maar goed, vandaag was het zover. De weergoden moeten volgens mij iets te vieren hebben gehad want ze zorgden voor lenteweer en dat zou zelfs voor enkele dagen op rij zijn. Terrasjesweer in februari, waar gaan we dat schrijven ? Dus zou het te jammer geweest zijn om hiervan niet te profiteren. De bottienen aan en weg op stap was dus de boodschap. Om 10 uur gold er afspraak aan het station van Puurs. De Marc, de Michel, de Ronny en zijn hondeke Yzzy waren present. Heel spijtig dat den Hugo er niet bij kon zijn, we zouden dan compleet geweest zijn. Den Hugo had afspraak met de plasmabank en zodoende begrijpelijk dat hij forfait gaf. Het is de zorg voor de medemens die primeert bij den Hugo. Het siert hem.

Aangezien de horeca in Puurs om 10 uur 's morgens nog niet al te veel teken van leven gaf viel het besluit om er dan maar ineens in te vliegen. No coffee ! Uit een amalgaam van rondjes in de geburen van Puurs koos ik voor Ruisbroek. 7 jaar geleden, in december 2019, wandelde ik met den Hugo daar ook al rond. Het kompas wees nu in Noord-Oostelijke richting waardoor we in de vallei van de Kleine Molenbeek belandden. Nu 'vallei' is een groot woord maar het is wel zo dat de brongebieden van deze beek zich bevinden op de hoger gelegen ‘heuvels’ van Asse, Meise en Opwijk, 't is te zeggen in de noordrand van Brussel. Het water stroomt daar van de hellingen en via een wijd vertakt netwerk van kleine grachtjes naar grotere beken zoals de Grote Molenbeek en de Kleine Molenbeek. In Puurs Sint-Amands stroomt de Grote Molenbeek in de Vliet, de Kleine Molenbeek iets noordelijker. Dat was het geval een 200 meter na het oversteken van de Rijksweg N16. We konden dus verder met de Vliet te volgen tot in het gehucht Eikevliet. Iets verder nog viel er te stappen tot in Ruisbroek tot aan het Zeekanaal Brussel - Schelde. Iets voor het kanaal stroomt de Vliet in een groot verzamelbekken waar het wordt opgepompt in het Zeekanaal. Een ingenieuse constructie, een beetje te vergelijken met de grijpautomaten op de foor, pikt drijfhout en afval op uit het bekken en dumpt het in een container. Zo wordt er vermeden dat de pompen beschadigd worden. Tot hier konden we spreken van een vrij mooie wandelweg, een beetje slijkerig weliswaar maar dat werd teniet gedaan door het zicht op een strakblauwe hemel. De Marc vond dat het stillekesaan tijd was om zijn rijstvlaaikes boven te halen. Dat zorgde even voor een korte pauze. Sympathiek van onze Marc. 

Den Yzzy is ondertussen uitgegroeid tot een zeer tof beestje en wandelkameraad. De Ronny heeft er veel werk in gestoken en dat loont. Nu beleeft hij er veel plezier aan. Speels en vinnig maar reeds goed onder appel. Enkel wanneer het beestje in de verte getriggerd wordt door iets dat te fel de aandacht opeist luistert het geen 'fluit' meer. Dit naar eigen zeggen van de Ronny.

We waren dus in Ruisbroek aanbeland. Ik herhaal even m'n schrijfsels van 7 jaar geleden : Het valt nog moeilijk te bevatten dat 50 jaar geleden een ramp dit wandelgebied trof. De combinatie van een zware noordwesterstorm en springtij leidden tot een dijkbreuk van de Vliet in Ruisbroek. Het dorp liep grotendeels onder water, wat leidde tot de evacuatie van 2.000 inwoners en schade aan 800 huizen. De overstroming wordt herinnerd als een van de meest ingrijpende watersnoodrampen van de 20e eeuw in Vlaanderen. De ontstane bres in de Rupel teisterde de woonkernen Hingene, Eikevliet en Ruisbroek. Het was niet de eerste keer. Er werden er door de eeuwen heen verschillende genoteerd. Het dijkonderhoud en de getijdenwerking op de Rupel speelden Ruisbroek dus meermaals parten. Deze dijkbreuk was de meest indrukwekkende temeer omdat de bres maar eerst op 10 april 1976 gedicht kon worden. De getijdenwerking in het stroomgat was veel te sterk om de bres sneller te dichten. Nadien begon de schoonmaak en was de openbare verontwaardiging en politieke druk groot genoeg om werk te maken van een Vlaams Deltaplan : het Sigmaplain 1976. Wijlen Koning Boudewijn kwam destijds nog op bezoek om steun te betuigen. 

We volgden nog even de oever van het zeekanaal tot aan de dorpskern van Ruisbroek. Op een bankske daar konden we de bokes opeten waarbij de Michel voor een fleske rood zorgde. Mooie momenten ! We zaten over de helft van de wandellus. Het gebied rond het parkdomein Hof ter Zielbeek zag er met de vele plassen  nogal verzopen uit. De Ronny en de Marc zagen geen heil in het maken van ommekeer en kozen voor de weg vooruit. Ik en de Michel maakten rechtsomkeer. Dat heet eieren kiezen voor je geld ! Iets verderop zouden we mekaar wel terug tegenkomen. De wandeling liep ten einde. We zouden nog het Coolhembos binnenduikelen maar na een korte rustpauze besloten we af te ronden en naar de statie terug te keren. Zo beslist zo gedaan en via Kalfort werd de terugweg aangepakt. In café Coolhem konden we op advies van de Michel nog even nakaarten. De uitbaatster bleek de dochter te zijn van de Michel zijn stapmaat-pelgrim. Nog een kwartiertje viel er te stappen tot aan de statie en rond 5 uur zat de trip er op. Op naar een volgende !

Dwaallichtenpad in Meerhout

 

Zo, m'n inktpotteke heb ik terug wat bijgevuld zodat er terug wat kan geblogd worden. In m'n vorige post, halverwege de maand december, heb ik iets te vroeg victorie gekraaid. Na het toerke op het heksenpad dacht ik dat die peesplaatontsteking op haar retour was. Niet dus want een paar dagen later begon ik terug een beetje te pikkelen. Niet voor lang, gelukkig maar want stilstand is achteruitgang en dat voelde ik aan lijf en leden om maar niet te spreken van een gestage aftakeling van het corpus. Op 18 januari kwam er het voorstel van ons Greet om er nog eens samen op uit te trekken. Een mooi doel was een bezoekje aan het bezoekerscentrum 'Het Grote Netewoud' in Meerhout. Leentje, onze andere stapdame, is daar als vrijwilligster en actief lid van Natuurpunt behulpzaam met de bediening van de bezoekers. Liliane en Greet vangden, nee vingen,  me op aan de statie van Geel. Liliane was chauffeur en reed vervolgens naar haar schoonbroer, nog een Jan begot. Jan die een begenadigd wandelaar en tevens Compostelaan is zou meestappen vandaag.  Liliane bolde daarna verder naar het bezoekerscentrum. Dat bevindt zich middenin het Natuurpark 'Grote Netewoud'. Het is een prachtige stek en tevens een historische site. De 17de eeuwse Watermolen van Meerhout werd er gerestaureerd en het gebouw werd zo ontworpen dat de Grote Nete letterlijke onderdoor het gebouw vloeit. Het waterrad is op een meesterlijke manier onderdeel gemaakt van het interieur. Een knap doordacht architecturaal ontwerp. En het is er best gezellig. Wil je iets meer te weten komen dan kan je best deze link aanvinken : Bezoekerscentrum Grote Netewoud. 

In Meerhout werden er door de gemeente meerdere wandelingen voorgekauwd. We zijn daar dus nog niet uitgewandeld. Ze zijn allen van een zelfde grootorde en de namen klinken uitnodigend. Zo vind je er Het Ezelspad, het Boerenkrijgpad,  het Drevenpad, het Drossaerdpad, het Kanaalpad, het Rolwagenpad, het Weverspad, het Molen- en St. Jorispad. Voor de knooppunten te weten te komen : De wandelpaden in Meerhout. Keuze te over dus ! 

Leentje was present daar in het bezoekerscentrum en na het obligate 'kommeke koffie' kon de wandeling, goed voor ongeveer een 10-tal paaltjes, van start gaan. Met z'n gevijven op verkenning van het dwaallichtenpad want de zoon van Liliane had zich daar in het centrum als een spreekwoordelijk 5de wiel aan de wagen bij ons gezelschap gevoegd. Toffe gast trouwens ! 

Volgens de legende zijn dwaallichtjes mythische wezens die graag boven moerassen en kerkhoven zweven. Dat spreekt tot de verbeelding. Mogelijk waren die wel aanwezig maar ik vermoed dat ze een beetje het daglicht schuwden zodat we er geen zijn tegengekomen. Verder spelen dwaallichten een rol in verschillende oude volksverhalen, ze werden bijvoorbeeld gezien als dolende zielen die mensen in het water lokken. Tot daar de fantasie ! Dwaallicht is een blauwachtig, beweeglijk lichtverschijnsel dat boven moerassen, poelen en kerkhoven kan verschijnen en ontstaat door de langzame ontbranding van moerasgassen. Voila zie ! De eerste stappen liepen langs de oever van de Nete tot de grens met Lil richting Kopberg, het keerpunt van de wandeling. Verder passeerden we een duinengordel in het duinengebied van de bossen Hulsen-Balen. Hier vond tijdens de Boerenkrijg de Slag om Meerhout plaats. Deze Slag uit 1798 bestond uit een reeks gewapende conflicten tegen de Franse bezetting. In dat jaar op 5 november waren de 'Brigands' zijnde de Vlaamse boeren aanvankelijk aan de winnende hand maar enkele weken later telden ze onder hen meer dan 200 gesneuvelde opstandelingen. Een monument werd voor hen opgericht aan het Pastoor van Haachtplein in Meerhout zelf. 

We wandelden verder langs het 'Verloren Schaap' in de richting van de Belse Bossen. Hier vind je een punt waar de 3 gemeenten Meerhout, Geel en Mol aan elkaar grenzen. Een lange dreef bracht ons naar de Monnikenhoeve en na het waterzuiveringsgebied achter ons gelaten te hebben wandelden we opnieuw langs de Nete-oever naar de watermolen, ons start- en tevens eindpunt. Nog een lekkere tripel, 2 eigenlijk want op één been kan je niet staan, moest traditiegetrouw soldaat gemaakt worden. De wandeling zat er op. Het is de moeite geweest. Treffelijk weer en een prachtig parcours in een wondermooie omgeving. Veel bijgepraat met Greet onderweg wat verklaart dat ik bijna geen fotootjes heb getrokken maar ik heb eveneens het tof gezelschap mogen ervaren van de Jan en zijn schoonzus Liliane. De dag werd gezellig afgesloten in een, naar mijn bescheiden afkomst te oordelen, toch wel sjiek restaurant. Lekker alleszins ... steppegras frietjes met een steak om U tegen te zeggen. Het is een variant op biefstuk-friet met als voornaamste kenmerk de grote berg dunne frietjes op het bord. De naam 'steppegras' is een beschermd merk. De naam werd in 1980 gedeponeerd door Jean Ceustermans bij het Antwerpse merkenbureau Bockstael. Pour les Francophones entre nous : 'Steppegras' sont des pommes allumettes 🍟🍖 😋! Het contrast tussen het interieur van deze eettent en het statiegebouw van Geel, iets later bij de terugkeer was uitgesproken. Belhamels van allochtone origine maakten er oorverdovend stennis en amok in de wachtzaal. Volgens mij waren ze zo stoned als een garnaal. Andere mensen in de wachtzaal ergerden zich zichtbaar aan hun gedrag. Best laten betijen zolang het niet te ver gaat en de handtastelijkheden uitblijven. Na een halfuurtje dropen ze af naar hun trein die er aankwam. Ik beklaag de kaartjesknipper ....

Het noodlot tarten, een poging toch ! Prinsen- en Hekselienpad

 

Nu ik even terugblik heeft het herstel van m'n poot toch wel eventjes geduurd. Zaterdag 3 augustus was het dat ik m'n laatste wandeling stapte. Dat was in Maaseik. Sindsdien ligt er al een dikke laag stof op die datum. Enkele schuchtere pogingen ten spijt moest ik telkens vaststellen dat m'n voet nog niet ok was. Gisteren waagde ik een zoveelste keer en eureka ! De wandelmicrobe kan opnieuw zegevieren. M'n peesplaatontsteking is zo goed als wijlen. Nog niet  helemaal weg maar een hemelsbreed verschil met eerder. Het gaat eindelijk na meer dan 4 maanden gesukkel de betere richting uit.

Op aangeven van Greet stond er een wandelingetje in Geel op het menu. Nog niet te hevig van start willen gaan koos ik voor een wandeling van 12km. Afspraak aan het station van Geel. Greet en Liliane wachtten me daar op. Het sporen naar Geel vanuit Beveren beantwoordde volledig aan de verwachtingen. Trein naar Berchem 20 minuten vertraging, aansluiting naar Geel foetsjie. 's Avonds bij de terugkeer een koekske van hetzelfde deeg. Het voelde zelfs vertrouwd aan. 

Vanuit Geel bolde Greet met ons naar restaurant 't Meulezicht in Retie. Een koffietje in de gauwte want er viel nog wat bij te praten. Ik bespaar de lezer echter de verdere details. Het bosgebied gelegen ten Zuidwesten van Retie biedt een veelvoud aan wandelpaden. Het Hekselienpad gelegen in Witte Netevallei is er ééntje van en dit lag vlakbij onze startplaats. Het pad dat start aan de watermolen werd aangelegd met als doel de kinderfantasie te prikkelen tijdens een rondwandeling door een sprookjesachtig stukje natuur.  Hekselien het hoofdfiguurtje in het verhaal leidt je met haar sterren over het kronkelige pad en toont je de weg over bruggetjes en hooilanden. Het verborgen moeras brengt je tot diep in het bos, helemaal tot aan het heksenspeelplekje. Een poeltje onderweg op het pad moet een heksenbad voorstellen. Uitleg over de ingrediënten die de hygiëne van de doorsnee heks moeten waarborgen waar onder meer slijm, kikkerdril, spinnenrag en rattenspeeksel toe behoren, worden netjes op een bordje vermeld.  Een smal kluppelpad maakt ook deel uit van deze 2,5km lange wandeling.  In 2020 maakte ik er al eens kennis mee samen met de Ronny en de Catsjoe zaliger. Lees maar : Prinsenroute en Hekselien. Het pad slingerde toen door een heus moeras zodat je jezelf geen misstap kon permiteren om alzo een plons te vermijden. Deze keer oogde het geheel iets droger. Tot hier toe konden we genieten van een prachtig wandelpad. De grauwe lucht met zo af en toe een druppeltje nat was zichtbaar verbeterd.  Een paar vegen blauw kwamen tevoorschijn en zonnestralen die hier en daar door het wolkendek priemden toverden een onwaarschijnlijk zuivere lichtgloed tussen de kale boomkruinen. Prachtig, dit miste ik al een paar maanden. Na dit Hekselienpad spoorden we naar het Prinsenpark. Dit park is een ideale plek om te komen wandelen. Tal van bepijlde wandelwegen lopen door het bosgebied. Je wandelt van de vijver in het naaldbos door het oude parkgedeelte met grote en oude loofbomen, langsheen weides en velden. Er was weinig volk te zien in dat park. Daardoor werd je aandacht onbedoeld gefocust op het omgevingslawaai. Dit kwam deze keer van de Geelse baan enkele kilometers verderop. Ach het was niet echt uitgesproken storend maar ik denk dat het de aanzet gaf tot het neerpoten van een stiltecocon in de vorm van een gigantisch slakkenhuisje. Greet en Liliane namen er plaats in. Zelf stond ik er helemaal niet bij stil maar bij die stiltecocon hoort er een heel verhaal. Pure mind fullness retoriek lees je als het ware wanneer je deze link aanvinkt : waarjewerkelijkademt.ghonga. 

Wel aan de Gertryvijver hielden we bij een zithoekje een korte pauze. De avond viel en de stilaan ondergaande zon schilderde met magnifieke kleuren en precisie de omringende natuurpracht. Honderden wilde ganzen troepten samen aan de overkant van de vijver. Met tussenpozen landden er gakkende soortgenoten bij. Liliane had de indruk dat ze trekkende waren en een rustplaats zochten voor de overnachting. Mooie tafereeltjes daar aan die vijver ! Beetje wegzinken in gemijmer en mekaars dromen verkennen. Dromen,  een mysterieus gegeven ! Blij dat ik er terug bij kon zijn, ik heb dit gemist. De wandeling liep stilaan ten einde en het ging terug 't Meulezicht uit waar een stoofpotje stond te pruttelen om de wandeling met smaak af te ronden. Het zat er op voor vandaag. Ik moet bekennen dat ook het neerpennen van een verslagje terug moet wennen. Beetje geduld nog. Wat het stappen op zich betreft wil ik het nog wat kalm aan doen en  nog niets forceren. Maar de draad kan ik alleszins terug opnemen.  M'n stappenteller klokte af op een dikke 16km. Eerder bemoedigend is m'n indruk.

En dat is niet eerlijk !!!

Het kan verkeren zei Bredero ooit. Dit jaar, althans dit wat er al van opgesoupeerd blijkt, scheerde kwa gelukzaligheid al te geen hoge toppen. De bedoeling om de Mozarabe te lopen moet ik noodgedwongen een 2de keer uitstellen en de start ervan staat nog niet vast. Een 1ste keer zou ik in mei vertrekken. Voor het communiefeest halfmei van Leonie, de kleindochter zou ik dan moeten gepast hebben en zoiets doe je niet. Maar reeds in maart werd Annick gehospitaliseerd. De opname duurde tot Pasen, ver in April ! Een revalidatieperiode van 6 maanden volgde. In september zou ik een 2de poging wagen maar de toestand van m'n vrouw is nog niet 100%. De opvang van de kleinkinderen en de zorg om hen naar de school te brengen en ook op te halen vanwege de recente invaliditeit van hun papa en de moeilijke uurrooster van hun mama is daar mede-oorzaak aan. De fysieke toestand van Annick laat dit trouwens nog niet toe. Ik kan dit bijgevolg niet aan haar alleen overlaten. Ach, links en rechts zijn er wel helpende handen maar toch, ik val niet graag iemand lastig. Alsof deze ene streep door de rekening niet volstond scharrelde ik op m'n laatste wandeling in Maaseik aan de linkervoet een peesplaatontsteking op. Fasccitis Plantaris maw. Dat kan in de meest extreme gevallen leiden tot een herstelperiode van  wel 18 maanden. Ik geloof nooit dat dit bij mij zo lang zal duren maar voor de moment bezorgt dit me veel ongemak.  We zien wel. Dit alles zorgt ervoor dat ik de wandelingetjes dien uit te stellen voor een tijdje en de Camino Mozarabe ten vroegste volgende lente kan starten. Zonde is het wel maar goed, er zijn ergere dingen in 't leven. Life goes on 

De Maasvallei in Maaseik.

Het was weer even geleden dat ik met de vier dames er op uit trok voor een natuurwandelingetje. Nu zaterdag laatstleden was het zover. Maaseik bleek al eerder een bestemming geweest te zijn voor de stapmadammen en na een beetje beraadslaging hunnentwege werd er terug voor deze lokatie gekozen. Een datum voor een afreis naar Maaseik werd daaropvolgend geprikt. Een beetje twijfel rond de welwillendheid van de weergoden om voor treffelijk weer te zorgen bij het naderen van deze datum rees bij me op. Het natte kwakkelweer van de laatste dagen was hier debet aan en dit weer was alleszins nog niet zinnens haar kar te keren. Maar goed, als regen al een argument zou zijn om af te haken dan kom je in deze contreien bijna niet meer buiten. Afspraak was om 9u in de statie van Diest waar ik door m'n vrouwelijke stapgezellen zou opgepikt worden met de automobiel. Zo geschiedde en rond 10u stond de wagen al op een parking aan de stadsrand van Maaseik vlak naast de Pater Sangersbrug die de Maas overspant. Aan de overkant van de brug ligt Nederland. Gratis parkeren zo vermeldde de website, dat had Greet opgezocht. Echt niet zo bleek later ! 

We begaven ons via de Bleumerstraat naar de Grote Markt van Maaseik voor een koffieke. Een mooi proper plein met bloembakken maar zielloos steriel en het beschikte zeker niet over het kloppend hart om een stad te laten bruisen. Geen mens te bespeuren op die markt.  "Brasserie 't District' kon aan die cafeïnewens tegemoet komen. Greet haalde daar haar wandelplannetje boven. Een knooppuntenconstructie die de wandeling door de gehuchten Heppeneert en Elen zou laten laveren. Prima ! Ik had zelf een toerke in reserve voor in het geval er geen plannetje was en er geïmproviseerd moest worden. In dat geval zouden we de Maas overgestoken hebben en een 20-tal paaltjes versierd hebben in Nederlands Limburg. Niet nodig dus en verder zou Greet beroep op mij doen om een pad te vinden dat haar uit pure curiositeit naar de Damiaanhoeve zou leiden. Ze had er immers een boek over gelezen. Een heel verhaal, een crimestory maar in 't kort geschetst ging het hierom : Gerty Vanhoef werd op 28 augustus 2018 dood aangetroffen in haar brandende hoeve, de ‘Damiaan’. Uit de autopsie blijkt dat ze vermoord werd en dat de brand werd aangestoken. Haar man Albert wordt in 2020 aangehouden op verdenking van de moord, maar na enkele maanden weer vrijgelaten. Het is altijd leuk wanneer je een wandeling met zulk een akkevietje wat meer kleur kunt geven. Nu akkevietje is niet bepaald een juiste omschrijving. Maar goed, ne goeie verstaander .... 

Okee, we vertrokken daar vanuit die Brasserie richting Maasoever. Aan de overkant op de Nederlandse Maasoever in Roosteren troepte er een haremkudde konikpaarden te samen. Ze hielden er een speels galopje op na in de gigantische wei die de Maasoever hen bood. Het was een peisvol tafereeltje zou je zeggen. Boeiend mooi, nog nooit gezien. Maar het is er niet steeds zo vredevol aan toegegaan met die beestjes. Een kudde merrie-konikpaarden zorgde in 2014 voor heel wat opschudding. Een aantal van die merries zwom, tot tweemaal toe, de Maas over en belandde zo in het Belgische gehucht Heppeneert. De dieren voelden zich dermate zo bedreigd door een opdringerige hengst uit de kudde dat ze de oversteek waagden. Vrijwilligers van de stichting Free Nature hebben de paarden weer naar Nederland teruggebracht. Om herhaling te voorkomen is de hengst afgemaakt. Ik heb geen idee of er daarna worsten van die herrieschopper werden gedraaid. In Lokeren zou dat alleszins het geval zijn geweest. 

We wandelden voort langs de Maasoever naar Heppeneert, een bedevaartsoord waar het St. Gertrudiskerkje staat en er onderdak biedt aan Onze Lieve Vrouw van Rust. Onderweg naar Heppeneert staan er langs de Maasoever spiritueel getinte infobordjes die naar de Camino van Santiago de Compostela verwijzen. Een treffend voorbeeldje zijn de stenen in een mandje, maaskeien in dit geval, die je bij die bordjes aantreft. Er wordt verwezen naar het Cruz de Ferro in Foncébadon in Spanje. Een ijzeren kruis op 1530 meter hoogte waar de pelgrims hun steentje neerleggen. Een symbolisch gebaar dat een vast ritueel is geworden op de Camino Frances. De maaskeitjes in het mandje mag je dan meenemen op weg naar het bedevaartsoord in Heppeneert en daar achterlaten aan de kapel, net zoals het steentje dat daar aan de voet van het Cruz de Ferro achtergelaten wordt. Een metafoor die de last belichaamt waaronder je gebukt liep en die je nu na jaren van ondergane miserie van je afwerpt. Verder wordt Onze Lieve Vrouw van Rust daar aangeroepen niet alleen om rust te verkrijgen maar ook om bevrijd te worden van angsten en kwellingen en om inzicht te krijgen in het nemen van moeilijke beslissingen. Hopelijk heeft ons Lieve Vrouwke nog goede ogen en ziet Ze de verzuchtingen nog die onze snel veranderende maatschappij bij de mensen teweegbrengt. Ikzelf heb daarover twijfels. Alleszins zal Ze haar mouwen moeten opstropen en haar armen insmeren om de zovele mensen tegemoet te komen die naar lucht moeten happen om de steeds toenemende druk die de samenleving ons oplegt te kunnen weerstaan. Er is veel werk aan de winkel om de rust in de wereld te herstellen.

In de Middeleeuwen vond een boerenmeisje uit het naburige Elen tijdens het hout sprokkelen een Mariabeeldje in het bos. Het kreeg een mooi plekje thuis op de schouw. Het feit dat een ongeneeslijk ziek familielid na een bezoek plots genas was groot nieuws en het ging als een lopend vuurtje in het rond. Daar moest een bovenaardse reden voor zijn. Eén waar de Maagd Maria de hand in had. Later werd bij die boerderij een kapel gebouwd waarna de Mariaverering aanvang nam. In het jaar 1876 waren er 2 houtvesters uit Maaseik bezig met het vellen van een zware boom. Plotseling brak de boom en zijn kruin kwam terecht op een 2 jaar oud kindje, Jacoba Severeyns genaamd. Er werd het ergste gevreesd maar Jacoba bleef ongedeerd. Ze zat nog steeds op hetzelfde plaatsje maar nu tussen de dikke takken en het gebladerte van de gevelde boom. Ze droeg een schapulierke van de OLV van Rust rond haar nekske. Dat gegeven voedde natuurlijk de volksdevotie en sindsdien kwamen er nog meer bedevaarders naar de kapel om het Mariabeeldje eer te bewijzen. Ik vond het de moeite om daar een kijkje te nemen. Tegenover de ingang van de kerk kan je in de kaarsengalerij een kaars aansteken. Het was jammer dat den Hugo er niet bij was. Greet vroeg me nog of ik geen noveenkaars voor den Hugo moest meenemen. Het drong niet goed tot me door maar het zou hem wel plezier gedaan hebben. Ik had beter moeten luisteren en er eentje voor hem moeten meebrengen. 

Nu was het aan mij om aan de hand van Greet's knooppuntenplannetje een weg te zoeken die naar de Damiaanhoeve zou leiden. Dat lukte, weliswaar in de regen, en iets later bewandelden we een grindpad dat de oevers van de Maas volgde maar ook geheel in haar overstromingsgebied lag. Het viel nogal mee met slijktoestanden vanwege de overvloedige regen van de laatste dagen. Dat grind zorgde voor vrij stabiele paden. Een prachtig gebied met immense watervlakten en groene eilandjes waar honderden ganzen huisden ontplooide zich mijlenver voor het oog. De kronkelende Maasbedding strekte zich op de linkerkant weids uit en dat leverde spektakulaire vergezichten op. Aan de rechterkant lag dan weer het immense ontginningsgebied van een grindgroeve. 

Op dat grindpad stak er ons een auto voorbij en misschien was dat wel de ongelukkige echtgenoot van Gerty ... ? Wie weet ? Althans, zo werd er gespeculeerd. En inderdaad, de wagen die ons passeerde daar op de 'Damiaan', want zo heette het pad,  werd bestuurd door Bert, de man van het slachtoffer. Hij wachtte ons op aan zijn Damiaanhoeve. Greet sprak hem zich verontschuldigend aan met een verwijzing naar het boek van Chris de Stoop als intro. Hij nam zichtbaar graag daarop het woord. Een minzame man, dat was mijn eerste indruk. Een man die na al die jaren een kijk heeft op het gebeurde en zijn best heeft gedaan om het te verwerken. Het moet verschrikkelijk geweest zijn wat hij meegemaakt heeft. Bovendien moeten valse beschuldigingen, onschuldig zijnde, je breken. Het machteloos opboksen tegen het gerechtelijke apparaat en de onzekerheid over de ware toedracht in het ganse verhaal tarten elke verbeelding. En het wachten op een bevestiging van vermoedens blijven voer voor de verschrikkelijkste nachtmerries. Vermoedens die begrijpelijkerwijs niet voor waarheid mogen uitgesproken worden. De Faroek Ozgunez nam in deze zaak ook reeds de draad op want al zes jaar is de moord een mysterie. Het youtubefilmpje hieronder geeft enige toelichting over de nasleep van de verschrikkelijke feiten. Klik maar eens op het witte driehoekje  in het filmschermpje. 

Na afscheid genomen te hebben van Bert zochten we iets verder een plaatsje om te picknicken. Ver moesten we niet lopen. Een bankje aan een grillige vervormde boom tegenover het borstbeeld van Gerty bood een uitstekend picknickplaatsje. Ziezo, bokes binnen en hopla we stapten verder naar het gehucht Elen. 

De grijze deprimerende kleur van de lucht was niet bepaald van die aard dat je je in het één of ander tropisch paradijs waande. En tegen de tijd dat we daar in Elen toekwamen kleurde de hemel zwart. Café "In de Gouden Ster" biedt al 200 jaar lavenis aan de dorstlijdende  Elense bevolking. Het was nog gesloten toen we er aankwamen maar de kroegbazin maakte aanstalten om te openen. De stapdames hielpen haar een handje met het plaatsen van tafeltjes en stoelen op het terras. De uitbaatster stond er even alleen voor. Haar man lag in het hospitaal. Ja het ging er met hem al een stuk beter aan toe. Een beet van het één of ander onbekend insect was in het kwaad geslagen met hoge koorts en zwellingen tot gevolg maar hij was nu aan de beterhand. Het menske zelf was op ouderdom en sukkelde ook met haar fysiek. Ik maakte er kennis met haar suggestie : Een tripel Witkraag ! 9° aub en lekker hoppig. Het werden er twee. De dames stelden zich tevreden met een 'Den Diene & De Miene', een lokaal brouwsel moest je het me vragen. 

Ook het interieur van die kroeg was er eentje om van te snoepen. Aan de buitenkant van de kroeg zag je een mooie hedendaagse gevel. Je kon daardoor niet vermoeden dat je binnenin een interieur zou aantreffen dat in haar oorspronkelijke staat werd behouden. Een prachtige uit eikenhout gesculpteerde toog, een zoldering die ondersteund werd door massieve houten balken en een mozaiekvloer met oeroude tegeltjes. 

Het meubilair is er al even oud ... prachtig gewoon ! Juist op tijd konden we daar op het terras plaatsnemen want een fikse plensbui donderde al vlug uit de zwarte wolken. Gelukkig was het maar een bui en na afloop ging het richting Maaseik uit. De wandeling liep stilaan ten einde. Om af te sluiten liepen we nog een restaurantje binnen op de Grote Markt. Nog een hap en een glazeke wijn voor de dames en we konden afronden. Het ging er in de conversaties lollig aan toe. De lachspieren hadden werk toen Liliane meende het Alhambra te zien in de verte. Wijn op bier geeft plezier zegt het spreekwoord. Allez ik ga afsluiten. Dat gratis parkeren daar op die parking aan de stadsrand was blijkbaar een grap. Er stak een papierke tussen de ruitenwisser van Liliane haar voiture. 15€ parkeerboete. Het is triest want uit alles en nog wat wordt er geld geklopt. Wanneer zullen we moeten betalen voor de lucht die we inademen ? Let maar op ... !  

Uiteindelijk kan ik toch terugblikken op een heel schoon wandelingetje. Jammer van het sombere weer. Schluss nu, ik werd even vlot als ik werd opgehaald ook terug afgezet aan de statie van Diest. Triestige buurt is het daar ... een beetje in lijn met het troosteloze weer. Tot een volgende !