Rotselaar in het Hageland

 

Kwestie van de gezondheid en de fysiek wat op peil te houden hou ik mezelf eraan om dagelijks een staptochtje van om en bij de 10 km te ondernemen. Bedoeling is min of meer in vorm te zijn voor het deftige werk. Erg graag zou ik nog in september een camino lopen vanuit Malaga, dit is de Camino Mozarabe, en dan mag ik er niet van uitgaan dat m'n corpus er een andere mening op nahoudt. Een camino in 2025 moest ik op m'n bil schrijven. Perikelen met de wederhelft haar gezondheid, zowel in het voor- als najaar strooiden helaas roet in het eten. Dit voorjaar werd m'n kleindochtertje Rosalie geboren en ook hier zou het niet gepast geweest zijn om afwezig te geven. Bovendien was er zo tussen al die plooien door die peesplaatontsteking. Ik hou even hout vast, in dit geval m'n kop, in de hoop dat ik in september naar Malaga kan afreizen. Enige angst voor het moeten afblazen van dit feestje is me niet vreemd aangezien de jaren aantikken en er geen garantie meer is op de bedrijfszekerheid van lijf en leden. Maar goed, indien dit zou opspelen, laat ik alleszins het verstand primeren en leg me er bij neer. Alleszins geen zotte kuren beginnen. Maar we zien wel, que sera sera, whatever will be will be ...  ! Tot die vaststelling kwam zelfs Doris Day in 1956 toen ze in de film The Man Who Knew Too Much van Alfred Hitchcock speelde. 't Is van alle tijden !

Nu die toerekes rond de kerk hier in het dorp zijn wel bevredigend en als je dit kan combineren met het wekelijkse wandelingetje met de stapmaten of solo met een muziekje in de oren  wordt er voor wat afwisseling gezorgd. Zo las ik in de wandelkalender dat er op zondag 31/5 in het Hagelland een wandeling werd ineengestoken door wandelclub 'De Bollekens'. Deze club telt 222 leden en huist in Rotselaar. Waarom zou ik het daar eens niet gaan verkennen ? Ik nam de trein en rond 9u stapte ik af in Wezemaal. Aan dit station heb ik nog herinneringen ! Gerda Van de Moortel, een vormingswerkster - therapeute en erg sympathieke madam leerden we kennen in 2017 tijdens een wandelingetje in Wezemaal. Kijk : Wezemaal - Hageland en de Wijngaardberg.  Haar huizeke vlak bij de statie van Wezemaal zou door de spoorwegmaatschappij onteigend worden en dat had toentertijd vele vuile voeten in de aarde. Welnu,  het station van Wezemaal is nu een immense bouwwerf. De overweg met slagbomen is weg en men is bezig met er een tunnel aan te leggen. Het huizeke van Gerda is ondertussen gesloopt en moest plaats maken voor een parking. Niks is eeuwig. Nu heeft Gerda haar praktijk in Ham en uit haar posts op FB kan ik opmaken dat ze het goed stelt. Fijn voor haar zo !

Over naar de wandeling nu. Deze keer werden er wandelingen tussen de 5 en de 30 km uitgetekend ten noorden van de spoorweg Leuven - Hasselt. De start lag op een goeie 2km van de statie, meer bepaald in het Montfortcollege van Rotselaar. Na het inschrijven nog vlug een kommeke koffie slurpen en weg. Ik koos voor de 16 km. Met het stukje op en af naar de startplaats zouden het er 20 worden. Dat moet niet meer zijn. De eerste kilometers gingen in de richting van het natuurgebied 'De Gevel', een oude Dijlemeander net over de grens met Rotselaar. Het gebied heette oorspronkelijk Gever, afgeleid van het Germaanse 'gabra', wat moeras betekent. Waterdichte schoeisel is er aangeraden ondanks de knuppelpaden. Onlangs was er veel wateroverlast in het Vlaamse Brabant en dat had zichtbaar sporen nagelaten. De planken van de kluppelpaden waren doorweekt en glad. Veel slijk was er ook en dus was het opletten op de paden. Veel paden waren aangelegd met dwars naast elkaar neergelegde boomstammen. Daar moest je ook goed op uitkijken van waar je voeten neer te zetten. Alleszins werd dit een mooi stukje in een omgeving van rietkragen en nat bos. Het was een voorproevertje van het 'Weduwebroek' dat vervolgens aangesneden werd. Een broek was oorspronkelijk een moerassig gebied langs een rivier. Dit gebied werd in de middeleeuwen omgezet in grasland. Vooral langs de rivieren Demer en Winge tref je deze broeken aan. Het Weduwebroek, of kortweg 'de Weduwe', lag ten westen van de Winge.  Het begrip ‘Weduwe’ heeft niets te maken met het huidige woord. De oudste gekende vormen zijn ‘wedau’ (1381) en ‘wedu’ (1393). Het Middelnederlandse woord ‘wedauwe’ is samengesteld uit ‘wede’, wat wilg betekent, en ‘ouwe' (auwe), waterrijk laagland. Weduwe betekent dus: een met wilgen begroeid waterrijk terrein. Deze informatie heb ik gepikt bij Dr. Bart Minnen, historicus verbonden aan de KU Leuven. 

En voila, dat weten we ook weeral. Volgend kapelleke betrof een bezoekje aan het domein 'Ter Heide', in de volksmond 'De Plas' uitgesproken. Deze plas ontstond in 1975 na zandwinning voor de aanleg van de E314. Het domein is 23 ha groot en opgedeeld in verschillende zones, met elk een eigen toegangsweg en specifieke recreatiemogelijkheden ttz zwemmen, surfen, paddelen en vissen.  Ik maakte er al rond wandelend een vergelijking met het recreatiedomein 'De Ster' in Sint Niklaas. Daar in Sint Niklaas kampt men tegenwoordig met overlast van allochtone jeugdige bezoekers uit de hoofdstedelijke regionen. Die maken het er volgens de media zodanig bont dat lokale bevolking er met hun kroost niet meer durven komen. Hier aan die plas was het nog peis en vree maar voor hoe lang nog ? Amokmakers weren ? Dan zoeken deze wel andere oorden op om hun crapuleuze capriolen bot te kunnen vieren. Halverwege de rondgang om die plas werd het pad verlegd naar het centrum van Heikant. In de parochiezaal was er een rustpunt voorzien en het mag gezegd worden dat die wandelclub kwa catering alles voortreffelijk georganiseerd had. Ook de bepijling van het parcours was tip top in orde met duidelijke aanwijzingen voor de te volgen afstanden en splitsingen. Bravo, het feit dat er 1330 wandelaars werden genoteerd voor deze trip getuigt van een succes. Enkel met een kwalitatief hoogstaande organisatie kan je een zulk succes betrachten. Op dat rustpunt hield ik m'n schaft en na een kwartiertje kon de wandeling vervolgd worden.

Na enkele minuutjes kreeg ik het gezelschap van Jean, een Diestenaar en ex-pelgrim. Ik wandel doorgaans op m'n gemakske, op ralenti aan een gemiddelde van 4,6km/u. Ik schat dat die Jean me tegen de 6km/u voorbij stak. Dat is de snelheid waarmee de soldaten van Napoleon naar Rusland opmarcheerden. Ik merkte bij het voorbijsteken de badge op met de St. Jacobsschelp. Die was op zijn rugzak genaaid. Nou moe ! Niet verlegen om een klapke riep ik hem na. "Hey ! Ik zie de St. Jacobsschelp op je rugzak. Ben je dan naar Santiago geweest ?". Awel, dat waren de laatste woorden die ik uitgesproken heb vooraleer de eindmeet te bereiken. Ik kreeg geen speld tussen zijn zondvloed aan verhalen die hij opdiste aangaande zijn camino's. Albergues, steden, tussenstops in dorpkes, namen van andere pelgrims, hij kende ze allemaal nog van buiten en ze passeerden de revue in één grote woordenstroom. Eén van z'n stapmaten was een Spanjaard en die heette Jezus. Van Jezus wist hij te vertellen dat hij stokdoof was. Jezus droeg echter hoorapparaatjes. 's Avonds nam hij die uit z'n oren en volgens Jean hoorde hij dan geen snars meer. Ik vermoed echter dat de Jezus z'n doofheid wat fakete om een beetje tot rust te komen na een gehele dag de spraakwaterval van de Jean getrotseerd te hebben. Alsof ik aan zijn retoriek zou durven te twijfelen smukte hij z'n verhalen op met ontelbare foto's die hij op z'n gsm had verzameld. Ach, het was een vriendelijke mens die Jean maar ergens was ik blij dat ik de eindmeet had bereikt en Jean gewag maakte om er nog een extra toerke aan te breien. Ook hij zou de trein terug in Wezemaal moeten nemen en waarschijnlijk hadden m'n oren het begeven of kon ik geen heirkracht inroepen vanwege doofheid. 

Zo het zat er op. Nog een klein anderhalf uurtje sporen dan de fiets op en ik iets later was ik terug thuis. Ik mag zeggen dat het een mooie wandeling werd. Niet alleen het gevarieerde parcours en het sjieke weer weze geprezen maar ook de wandelclub De Bollekens voor hun mooie inzet. Zij mogen delen in mijn hulde 😏😏😏.