De Marc verkoos deze keer een wandeling boven een museumbezoek in Brugge vanwege het feit dat dralen en kuieren z'n gestel te veel op de proef stelde. Hij sukkelde een beetje met de fysieke paraatheid. Stilstaan in een museum bij de verschillende bezienswaardigheden was bijgevolg niet aan hem besteed. Ik stelde een toerke in Puurs voor maar de suggestie zijnentwege om het toerke in de Hoge Venen eens over te doen leek voor mij ook stukken interessanter. Het Fagne de Malchamps in Spa, een prachtig veengebied op +- 600m hoogte werd al eens in 2023 verkend toen het ondergesneeuwd lag. Ook mooi, we waren van oordeel dat het contrast met volle lente ons zeker zou kunnen verrassen . En den Hugo zou deze keer meestappen. Ik en den Hugo namen iets voor 8u de trein in Temse waarmee we spoorden tot in Leuven waar de Marc ons aan het perron opwachtte. Op deze trein maakten we kennis met een verkeersrecidivist, dit ondanks zijn deftige voorkomen. Recidive ! Althans zo oordeelde de rechtbank. Na 3 keer op dezelfde dag geflitst te zijn aan 123 km/u op een autostrade vond de rechter het welletjes. Eén maand rijverbod aan zijne rekker en de boete zou nog volgen. Hij bekloeg zich nu over de 4 treinoverstappen die hij moest maken om op zijn werk te geraken. Deze getergde veelpleger stapte uit in Mechelen. "Draag uw straf met waardigheid" gaf ik hem met een kwinkslag nog mee. Een zure glimlach kon er nog net af.
Daar in Leuven viel er nog een trein te nemen naar Pepinster waar nog een laatste overstap op de trein naar Spa Géronstère diende te gebeuren. Om 10u20 stapten we daar af, klaar voor een subliem wandelingetje onder een tropisch zonneke. De geur van de Marc z'n zonnecrème in de neus en dat in combinatie met het rustuitstralende tafereeltje daar aan de statie bracht me onmiddelijk in vakantiestemming. Nog vlug een ommetje langs de apotheker voor wat zonnecrème en hop weg !
De Marc herinnerde zich het geaccidenteerde eindstukje bij het eerdere bezoek. Vandaar dat we tegen de klok in aan de trip begonnen. Een 18km lange lus op het veengebied lag aansnijdens klaar. Een gestage klim over pakweg een kleine 4km bracht ons van 250m naar bijna 600m hoogte. Dat verklaarde de bewering van den Hugo dat het mineraal water van Spa 300 jaar nodig heeft om van de bron door te sijpelen tot het winningsgebied. De stad Spa heeft haar bekendheid te danken aan haar thermen en waterbronnen. Indrukwekkende weetjes die Wikipedia aanhaalt over deze stad vind je met volgende link. Haar historische agenda daalt af tot in het tijdperk dat de Romeinen hier nog aanwezig waren : Geschiedenis van de stad Spa. Onderweg op 480 meter hoogte hielden we een pintstop op het terras van het bosrestaurant 'La Source de Géronstère'. Dit historische en sfeervolle restaurant bevindt zich direct aan de bosrand in de buurt van de gelijknamige bron. Het staat bekend om zijn klassieke Franse gerechten zoals vis, oesters en kreeft maar ook vleesgerechten die op de open haard worden bereid. Het was echter nog te vroeg om die Franse culinaire hoogvliegers te degusteren bijgevolg kozen we voor een lichtere consumatie. M'n keuze voor een 0,0% kende geen navolging bij den Hugo en de Marc ... die verkozen een smaakvollere tripel. Ik kan ze geen ongelijk geven.
Na deze stop stapten we naar de toegangspoort tot het veen of beter gezegd het domein van Bérinzenne. Achter dit domein ligt het uitgestrekte veengebied. Op het domein zelf zochten we het chaletje op voor het schaft. De vorige keer was de dakrand nog vol met ijspegels gedrapeerd. Het is daar gewoonweg prachtig. Enkel het daar ter plaatse zijn brengt je tot rust. Het serene van de omgeving is daar natuurlijk debet aan. Na het boke zochten we de panoramische toren op. Deze staat ook bekend als de Tour de Bérinzenne. Hij heeft een totale hoogte van 24 meter, 2 platformen, ééntje op 10 meter, het hoogste op 24 meter. Dit platform bereik je via een trap met 86 treden. Doordat de toren zelf al op een hoogte van 570 meter ligt, heb je een spectaculair uitzicht van 360° over het veengebied en de omgeving van Spa. Eigenlijk raakten we niet uitgekeken op al die pracht in 't rond. Zo ver dat je kijken kon zag je rondomrond een mysterieus ongerept landschap van veenmos, heide en drassige plekken. Mooi en tegelijkertijd mysterieus. En helemaal in de verte omringden de donkergroene Ardeense bossen deze oase van in stilte gehulde schoonheid.
Nu we het landschap van bovenaf hebben kunnen aanschouwen ... (wat een omschrijving zeg 😮) zouden we het par pedes apostolorum gaan verkennen. Te poot maw. De vorige keer moesten we halverwege terugkeren omdat men volop bezig was om de vlonderpaden die door het Veen lopen te herstellen. Slechts een paar minuutjes waren we onderweg toen de Marc al een reetje spotte op amper 2 à 300 meter afstand. Het moet zijn dat het beestje wat volk gewoon was want doodgemoedereerd bleef het rustig verder grazen. Dat is nummer 2 opperde de Marc. Nummer 1 was een hazelworm die iets eerder hem voor de voeten kronkelde. Iets later zou een hagedis nummer 3 worden in de Marc z'n collectie. Bij nummer 4 was er wat twijfel ... geen idee of dat de verfrommelde halfverteerde insecten in de door de Marc gespotte zonnedauw, dat zijn vleesetende plantjes, thuishoorde in zijn zoölogische memorabilia. (☺️ Smetje)
De vlonderpaadjes, kilometers lang, waren grotendeels hersteld. Hier en daar ontbraken er wat planken maar het vermoeden rees dat vandalisme hierin de hand had. Tegenliggers kwamen we op die vlonderpaden niet tegen. Ik zie het in m'n verbeelding levensecht voor me indien dit het geval zou geweest zijn met een horde vrouwelijke tegenliggers die onze stapmaat, de Ronny, zouden moeten passeren. Hilarische momenten gegarandeerd ! Wandelend over die vlonderpaden spotte den Hugo een klad parachutisten in het hemelzwerk. De Marc telde er 7. Hoog in de lucht bengelden ze aan hun valscherm en showden ze al rondjes draaiend hun kunnen. Ik meen van den Hugo verstaan te hebben dat er één bij was die een looping maakte met zijn valscherm. Ik zou het niet kunnen of beter gezegd 'niet durven'. En na de zonnedauw werd nog maar eens werd bij de Marc de botanische interesse geprikkeld. Een plantje met kleine blauwzwarte besjes naast het vlonderpad trok zijn aandacht. Nee, geen veenbessen want die zijn rood. Het bleken rijsbessen te zijn. Wanneer je grote hoeveelheden van deze bessen opeet, kun je last krijgen van tekenen die erg lijken op zattigheid. Duizeligheid, schele koppijn en een high gevoel zoals bij het gebruik van pado's worden dan je deel. De bes wordt in de volksmond ook wel de dronkemansbes genoemd. De roes wordt waarschijnlijk niet door de bes zelf veroorzaakt, maar door een parasitaire schimmel, de Monilinia megalospora (heb ik opgezocht), die op de rijsbes leeft en een giftige, hallucinerende stof produceert. Maak daar maar eens confituur van ! Deze besjes gedijen op schrale heidegrond aan de rand in de droge delen van het veen.
In het zuidelijke deel van het veen gaan de vlonderpaden over in een bospad. Zo ver waren we in de winter van '23 niet geraakt want halverwege die vlonderpaden waarschuwden arbeiders die de vlonderpaden herstelden ons om niet verder te gaan. Gegarandeerd zou er bij de uitgang geverbaliseerd worden. Terugkeren, tegen wil en dank was dus toen de boodschap. Dat bospad liep enigszins ongemakkelijk vanwege de vele boomwortels die er kris kras uit de grond staken. Regelmatig verzwikte er de één of andere voet maar met een goeie wandelbottien blijft het gelukkig bij een struikelbeurt zonder noemenswaardig letsel op te lopen.
Zo stil dat het daar in het veen was zo lawaaierig was dit hier op het bospad. Mooi pad weliswaar maar vanuit Francorchamps, iets verderop, kreeg je het lawaai van brullende racemotoren er gratis bij. Ook de sportvliegerkes die opstegen vanop het nabijgelegen vliegveld Aerodrome de Spa la Sauvenière droegen hun steentje bij aan de lawaaihinder. Ach, eigenlijk kon je je daar maar hooguit een halfuurtje aan storen.
Het laatste stukje wandelweg bleek, net zoals in '23, er ééntje te zijn om je vingers af te likken. Of zijn het eerder je tenen aan je voeten gezien het een wandeling betreft ? Dit stukje was gelegen tussen de Chemin de Fontaines en de buitenrand van Spa. Het bos waar dit beekje stroomt wordt het Bois de Belle Heid genoemd. Een afdalend paadje dat naast een snelstromend bergbeekje 'La Picherotte' genaamd diende gevolgd te worden. La Picherotte heeft in de loop de jaren een mini vallei doen ontstaan. Slingerend neerwaarts door het bos over een afstand van pakweg een kleine 2 km heeft dit beekje deze minivallei tussendoor de rotswanden gevormd. Helemaal pittoresk wordt het plaatje door de verschillende houten bruggetjes die over het beekje werden geplaatst. Het pad zelf verdiende ook alle aandacht. Rotsen, boomstronken en wortels in overvloed. Met een beetje verbeelding waan je je zo op de set van een Indiana Jones film. Dit stukje bracht een zoveelste meerwaarde aan bij de wandeling.
Ziezo de wandeling zat er op. In het eerste het beste volkskroegske van Spa wipten we binnen . "Une chope zero s'il vous plaît ? " luidde m'n vraag. 'Je n'ai pas de bière zéro d'alcool' kreeg ik als antwoord. De Marc bij vraag naar een koffie moest ook vaststellen dat aan zijn vraag niet voldaan kon worden. 'Je n'ai pas de boissons chauds' kreeg hij te horen. Allez, het werd 2 keer cola en den Hugo stelde zich tevreden met een ordinair pintje. De trein kwan er aan. In Leuven namen we afscheid van de Marc. Ik en den Hugo moesten daar in Leuven nog een uur wachten op de trein naar St. Niklaas. Een mooie reden om nog even na te kaarten in café 'Den Ouwen Tijd'. Een kroeg die onze voorkeur krijgt bij het aanlopen van Leuven. Het is nog een echte 'staminee' met een typerend interieur uit Dezekes Tijd. De muffe typische geur van verschaald bier kenmerkend voor deze kroegen walmt daarbij je neusgaten binnen als je de deur opentrekt. Het sfeervol geheel appeleert dan ook direct aan het luchtigere leven van weleer. Wel wel, dit mag beslist een geweldige dag en dito wandeling genoemd worden. Dit met dank aan de stapmaten van het moment. Weliswaar op en af bijna 6 uur sporen maar dit hadden we ervoor over. No rush, we zijn immers op pensioen en met het daglicht tot bijna 10u 's avonds mag er al eens een extraatje af. Voilà, time out ... waar naartoe brengt de trip ons de volgende keer ? Come and see next week.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Plaats een reactie als je wil.