Van Zichem naar Diest

Een terechtwijzing van de Ronny aangaande een vergetelheid in m'n vorige blogpost noopt me om dit hier even recht te zetten. Ok, no problem. Zo halverwege het trajectje in het galgenveld kwamen we 2 wandelaars-stapmaten tegen. De naam 'Galgenveld' kom je al eens meer tegen op een wandeling. Ik vermoed dat in het donkere verleden die naam werd gegeven aan de plaats waar boeven hennepen plastrons kado kregen. De Ronny, altijd in voor een klapke, sprak die kerels aan. Nu die kerels, Jan en Paul, kwamen uit Turnhout en wandelden min of meer dezelfde toer maar in tegenovergestelde zin. Beiden, krasse zeventigers en pompiers op rust hadden hun wandelterrein verlegd naar Tsjechië. Een hele resem verhalen over de schoonheid daar werd er opgedist. Tegelijkertijd drukten ze hun spijt uit dat het zorgeloze wandelen in de natuur door de opkomst van het massatoerisme daar een domper zette op de pret. Daar konden we inkomen. Het gesprek vergleed al vlug naar de toenemende onleefbaarheid van Turnhout ten gevolge van de  crimininaliteit en het gefaalde beleid betreffende de integratie van de allochtone stadsgenoten. Soit, niet alleen Turnhout is in dat bedje ziek. We namen afscheid. Paul diste nog vlug een verhaal op waarin hij vermelde dat hij in zijn functie van pompier tijdens de ramadam de begraven schapenkadavers moest opruimen. Hij kon afgaan op de maden die uit de grond kropen. En de Jan ... hem werd het daar in Tsjechië kwalijk genomen dat hij geen alcohol drinkt. "Ik ook niet" meende ik nog te zeggen maar 4 weken geheelonthouding is nu ook geen stunt het vermelden waard. Allez, het was een aangename kennismaking met dat stel stapmaten.

Tot de orde nu ! Ik en de Ronny met den Yzzy zouden de benen en pootjes strekken op een treinstapper. Zichem Diest, een 20 tal paaltjes. Om 9u stapten we al uit in Zichem, de geboorteplaats van  Ernest Claes (1885 - 1968) de vermaarde Vlaamse schrijver. Enkel het afstappen daar in Zichem doet je al terugdenken aan het boek 'De Witte van Sichem'. Deels is het een autobiografisch verhaal door Ernest Claes geschreven. 

De Kwajongen Lewie ("De Witte") is de jongste in een arm kroostrijk gezin. Hij is intelligent maar heeft een enorme hekel aan school en autoriteit. Zijn dagen vult hij met kattenkwaad, vissen en fantaseren.  Het verhaal schetst een rauw beeld van het strenge plattelandsleven rond 1900. Hoewel zijn moeder hem beschermt, krijgt De Witte geregeld rake klappen van zijn vader wanneer zijn streken uitkomen.  Wanneer hij twaalf is, moet De Witte van school om op het land te werken. Uiteindelijk verzet hij zich tegen het zware boerenleven en gaat hij op eigen houtje in het dorp solliciteren als klerk. Hij belandt op het bureau van de gemeentesecretaris, waar hij zijn droom kan waarmaken: boeken lezen en verhalen schrijven. (* Bron : Scholieren.com)

Het weer zou in de morgen nog meevallen maar voor de middag werd er veel regen voorspeld. Geen reden om thuis te blijven .... que sera sera en weg !  We stapten naar De Demer. Deze rivier vloeit van Oost naar West pal ten Noorden van Zichem. Iets voor Zichem splitst hij op om een 500-tal meter westwaarts terug 1 rivier te worden. Het gebied binnen de gevormde lus door splitsing en samenvloeiïng wordt het Demers Broek genoemd.  Het is een mooie streek met idyllische uitzichten. Twee maal staken we dus de Demer over en volgden iets meer landinwaarts z'n loop richting de Maagdentoren. Een hele historie is er aan deze toren verbonden. In februari 2015 passeerde ik hier ook maar toen was hij helemaal ingepakt. Het trieste relaas wat er hier in die toren allemaal heeft afgespeeld beschreef ik in m'n blogpost dd 15/02/15 : De Maagdentoren . 

Het kompas stond nu naar Scherpenheuvel gericht. De originele treinstapper Zichem - Diest liet Scherpenheuvel een beetje links liggen bijgevolg paste ik het trajectje een beetje aan. Kwestie van samen met den Hugo de eer op te kunnen eisen van daar in Scherpenheuvel een kruisweg gelopen te hebben. Over de verdienste uitgedrukt in kilometers gaan we niet moeilijk doen. Onze maat stapte op weg naar Scherpenheuvel er 76 bijeen, wij waren er al na amper 3 borns ! Avé Avé Avé Maria 😉😉😉 en maar zingen daar op de kruisweg. Nee, geen Avé Maria maar in onze kop zat het deuntje van 'Ontwaakt gij luie slaper, de koekoek roept ....' dat gekoekoek in't refrein bleef maar malen in onze hersenpan. Halverwege de wandeling hield het op. Ik vermoed de straf van God om den Hugo de loef te hebben willen afsteken 😇. 

In Scherpenheuvel hadden we al dorst. 'In 't Fijn Genoegen' een taverne recht over de basiliek kon er aan die dorst een mouw gepast worden. De waard was nog z'n etablissement aan het dweilen. Vriendelijke man die er prat op ging om Triple Karmeliet 0,0% in de aanbieding te hebben. Alhoewel, deze was 0,4%. Een regenbuitje viel er buiten te bespeuren, het enige waarvan we deze dag mochten spreken. We zaten echter binnen, dus weeral no problem. Het was nog kalm daar aan de basiliek. Vooral mensen die een daguitstapje regelen zal je hier aantreffen. Het is een plek die duidelijk haar pijlen richt op het devoot toerisme. Souvenierkraampjes en restaurants a gogo ! Fatima in Portugal vertoonde dezelfde commerciele uitstraling. 

We gingen terug op stap. Na die kruisweg kreeg ik zo het gevoel dat er aardig wat hoogtemetertjes aan te pas zouden komen. En jawel, de ganse wandeling zouden er 270 volgen. Dat begint ! We zaten dan ook in een prachtig heuvelland. In een weidse boog wandelden we vanuit Scherpenheuvel onder Kaggevinne door naar Diest. Weidse graslanden en hier en daar zelfs een holle weg waar we door moesten. Het weer bleef een beetje een zorg. Een grijs wolkendek omringd door pekzwarte onweerswolken waarin de zon soms eens heel even kwam  piepen. Dat leverde bovenaan de heuvels mooie vergezichten op waarbij opnieuw die eindeloze reeks kleurschakeringen in het landschap voor verwondering zorgden. Eigenlijk geen ideaal stapweer. Koud en fris op de heuvels. Op de flanken diende je dan weer een laagje kleding lichter te maken vanwege te warm. Regelmatig kon je in de  donkere verte de immense kolommen regenzuilen treffen. Hopen dat ze niet jouw richting kwamen aangewaaid wat gelukkig nooit het geval was.

We botsten op een hondenspeelweide. Leut gegarandeerd voor den Yzzy en de daar opgestelde bankjes werden er precies speciaal neergepoot voor ons schof. We ploften ons neer op zo een bank. Een hondenliefhebber had zich daar al geïnstalleerd. Luna zijn hond, een jonge bruine labrador, was al direct maatjes met den Yzzy. Na het elkaar informeel besnuffelen volgde er een regelrechte achtervolgingsrace onder elkaar. Een regelmatige tussenstop om even een snoepje te verhapschansen werd zelfs tijdens dat dol geloop in acht genomen. De Ronny haalde twee 0,0%'jes, Carlsberg denk ik,  uit z'n rugzak en de bokes werden daarbij bovengehaald.  't Leven is weer aangenaam hoorde ik m'n stapmaat prevelen. Al vlug ontspon er zich een levendig gesprek tussen de Ronny en het baasje van Luna. Zulke gesprekken geven me steeds het gevoel van op een ouderavond te zitten in een lagere school.  Een ouderavond voor de rapportbespreking. De gesprekken die de ouders dan tijdens het wachten met elkaar voeren gaan gehaaid over de educatieve know how bij de opvoeding van kindlief. De conversaties tussen hondenbezitters  betreffen steeds een zelfde thema. Maar het moet gezegd worden dat een hond het socializen met onbekenden makkelijker maakt. 

We stapten op en langszij het Provinciale Domein 'De Halve Maan' ging het richting de stadskern van Diest uit. Een beetje improviseren want m'n uitgetekende pad zou dwars door het domein lopen maar we botsten op een poort. Dit domein is aangelegd op de omwallingen van de militaire vestingsgordel (1837-1855) rond het strategisch gunstig gelegen Diest. Die verdedigingsgordel moest de eventuele invallen van de Nederlanders uit het noorden afslaan. De plaats waar het domein nu ligt, vormde een vooruitgeschoven bastion omringd door water. In militaire termen is dat een 'lunette' en vandaar komt de benaming 'Halve Maan'. De Halve Maan is uitgegroeid tot een veelzijdig recreatiepark. Zwemmen, roeien, tennissen, waterfietsen, minigolfen, horeca, trampolinespringen, wandelen en genieten van het prachtige strand, je kan het er allemaal. Op voorwaarde dat je je aan de regels houdt. Die staan netjes aangeplakt aan de inkom. Geen radios, geen beesten, geen sterke drank, niet dit of dat, geen ..... Het zal wel zijn reden hebben.  Het zou me verwonderen moest De Witte destijds ook moeten opgezien hebben tegen zo'n resem regeltjes en verboden. De laatste kilometers liepen door de stadskern van Diest. De Ronny was  gecharmeerd door de pittoreske schoonheid van deze stad. Ik ook trouwens want de historische binnenstad van Diest kenmerkt zich door een authentiek middeleeuws stratenpatroon vol karakteristieke panden. Net zoals in de grootsteden Gent en Antwerpen vind je er de traditionele trap- en lijstgevels uit de 16e en 17e eeuw. Veel gevels zijn opgetrokken in de lokale rode baksteen. Erg mooi wordt het wanneer het huis of gebouw werd opgetrokken met deze bakstenen in combinatie met lichtgekleurde zandsteen. Het heeft wel iets want het bepaalt een beetje de ziel mee van een stad !  Nog een afsluiter op het terras van de één of andere kroeg op de Grote Markt volgde. We konden er bij een Flandrien 0,0% 😜 en een koffieke terugblikken op een verkwikkend toerke in het Hageland. Rond 5 uur zaten we op de trein naar huis. Deze dag mogen we weeral inkaderen zie. Waar lopen we volgende week weeral rond ? Niet te veel plannen, dan kunnen ze ook niet doorkruist worden. Pure logica 😏.