Herentals - Heide en Vennen

Een duet met de Ronny werd het vandaag. Den Hugo bereidde zich voor op een bedevaarttripje naar Scherpenheuvel en koos deze keer voor de rust daags tevoren.  De Michel zat tot over z'n oren in de familieaangelegenheden en de Marc ... zijn forfaitgave was een enigma deze keer. Mogelijk heeft m'n berichtje met de vraag voor interesse tot deelname ook parten gespeeld. Met een 0/0 trip in het vooruitzicht zou ik me een tijdje geleden ook niet zo aangesproken voelen 😊😊😊 ??? 

Opnieuw werd er ideaal wandelweer voorspeld en dit gecombineerd met een sjieke wandeltrip was een waarborg voor een geslaagde dag. Om 10 uur stapten we uit in Herentals want daar in de parel der Kempen brandde vandaag de lamp. We staken de spoorweg over en de eerste kilometers gingen in de richting van het recreatie domein Netepark. Het domein is uitgegroeid tot een immens complex met sportterreinen, een evenementenweide, minigolf, speeltuin en zwembad.  Keuze is er genoeg voor iedereen. De omringende natuur stond mooi in't groen en de zon deed al haar uiterste best om de weelderigste kleurschakeringen in het landschap te toveren.  We kregen hierbij het voorgevoel dat het een prachtige wandeling zou worden. En inderdaad we zouden niet teleurgesteld worden. 

Na het Netepark kwamen we op bekend terrein. We botsten op de Heilige Kruiskapel, daterend rond het jaar 1460 maakt deze onderdeel uit van de oudste kruisweg in België. Op een etappe van de streek GR Kempen ben ik hier al eens gepasseerd. Het ontstaan van deze kruisweg op de Kruisberg is wel eens interessant om te weten : De Kruisweg in Herentals. 
De ganse dag zou ik me afvragen waar die zwaluwen toch blijven. Het is bijna half mei ! Tot nu toe, en ik heb ondertussen al elke dag in de natuur gewandeld, heb ik er nog geen enkele gespot. Maar vandaag tijdens m'n ochtendwandelingetje spotte ik er ineens een stuk of 10 aan het Fort van Haasdonk. Vroeger jaren, op bloedhete zomerdagen klonk  hun kwetterend getsjirp tot 's avonds laat.  Complete kolonies zwaluwen demonstreerden toen hun vliegkunsten in de straten waarin ik opgroeide. Dat zie je nu niet meer, helaas. Maar op de Camino Portuguès in de universiteitsstad Coimbra had ik het genoegen om nog eens getuige te mogen zijn van een dergelijk tafereel. Daar scheerden die luchtacrobaatjes ook met honderden met luid getsjirp door de straten. En het is gek hoe zulke momenten je herinneringen aan vroeger triggeren. Ze worden nu geklasseerd onder de noemer van de nostalgie. 

We bereikten de uitkijktoren. Op het terraske van het kroegje onderaan de toren zat de uitbater moederziel alleen een sigaretje te smoren bij een fleske Karmeliet. Jawel, zijn etablissement was open maar de kalandizie ontbrak. Reden hiervoor was de sluiting van de uitkijktoren en dit al sinds april '25. Uit een inspectie bleek dat de houten constructie ernstige schade had opgelopen door schimmels en zwammen wat de stabiliteit op de uitkijkplatformen in gevaar bracht. Onbegrijpelijk dat de gemeente geen actie onderneemt om dit in orde te brengen. Alhoewel het kroegje via een toegekende concessie wordt uitgebaat lijdt de uitbater een aanzienlijk financieel verlies. Een kleine vergoeding trekt hij wel van de gemeente maar deze volstaat nog zelfs niet deels om de gederfde inkomsten bij een ontoegankelijke toren te dekken. Scholen blijven weg, death-rides met de para commando's worden niet meer georganiseerd en de toeristen blijven weg. De arme kerel had alle reden tot klagen. Twee 0/0'ekes Jupiler bij de bokes en daarna namen we afscheid van deze sympathieken tiep.  

De heide lag er nog bij in haar voorjaarskleed. Schraal maar mooi waarbij enkel de sparren voor wat donkergroene kleur zorgden in het zanderige decor. Het was nog iets te vroeg om dit natuurgebied in bloei te zien. Daarvoor moet je komen in de perode van half augustus tot half september. Het landschap kleurt dan intens paars, purper en lila, met roze schakeringen in het bloementapijt. Het inspireerde tekstschrijver Eugeen de Ridder en componist Armand Preud'homme voor het maken van Vlaanderens bekendste meezinger en smartlap 'Hoe schoon nog de wereld, de zomerse hei' ...  Enkel nog maar de begintonen van dit deuntje zorgen ervoor dat in rusthuizen en kinderkoren de stembanden luidkeels worden open getrokken.  Prachtig, we komen tegen die tijd dan nog wel eens terug. 

Nu kwamen de vennen aan de beurt.  Op een pad met afwisselend bossen, moeras en heide waren we op weg naar het Zwart Water. Hier tref je het Walhalla aan voor de doorsnee vogelspotter. De oevers van dit Zwart Water zijn echter afgesloten voor het publiek. Het water hier oefent een sterke aantrekkingskracht uit op watervogels. In de herfst en de winter verzamelen er hier honderden eenden. In het vroege voorjaar zetten amfibieën zoals de gewone pad, bruine kikker, heikikker, groene kikker en alpenwatersalamander hun eitjes af in het ondiepe water. En in de lente vind je er de dodaars en fuut en zweven verschillende libellen boven het water. Ik heb er echter niet één gezien. Het ven blijkt een te kostbaar natuurgebied te zijn en dit mag niet door recreanten verstoord worden. Vandaar de ontoegankelijkheid voor het publiek. De Ronny stelde voor om even een drankpauze in te lassen in zo een vogelhut maar het was er te donker en te killig binnen. Iets verderop op een bankje haalde de Ronny twee 0/0 Cornettekes, of waren het nu Omerkes ?,  uit z'n rugzak en die maakte we netjes soldaat. Schol !  Prachtig uitzicht op het uitgestrekte landschap was dat daar op dat bankje. Een oase van rust en intense kleuren lag daar keurig uitgespreid.  Het azuurblauw van het zwerk weerspiegelde in de waterplassen en opnieuw was er dat intense contrast met de donkergroene sparrenbossen in de verte. Met vlagen kwam er een zwoele walm op je af. Een warme geur van hars of karamel was het die zich mengde met een onbekende bloemengeur maar ik zou durven wedden op jasmijn. In het ganse plaatje kwam de schoonheid van die schrale zandgronden, de vennen en de dichte dennenbossen mooi in beeld.  

Hetzelfde beeld drong zich enkele kilometers verder op aan de Snepkensvijver.  We wandelden hier in één van de laatste natte heidegebieden van de Kempen. De wandeling zat er bijna op toen we terug in de bebouwde rand van Herentals kwamen. De Ronny spotte onderweg naar de statie enkele caféparaplu's tussen enkele hagen in. Ze behoorden tot het terras van een taveerne palend aan een parkje. Het was nog steeds aangenaam warm dus een bijkomende drankstop mocht wel. 6€ voor een Karmeliet 0/0, zelfs geen nootjes werden er bij gepresenteerd en je moest zelf je drank halen. Schaamte bij de uitbaters ontbrak eveneens, net zoals de nootjes. Ze mochten hun tafel bijgevolg zelf afruimen en bij wijze van verontwaardiging  zette de Ronny de lege flesjes en glazen wagenwijd uit elkaar op de tafel. Hij had hiervoor m'n zegen. 'Ze gaan werk hebben bij het afruimen'. Een kroegje op de Grote Markt genaamd 'Club Human' mocht bij wijze van afsluiten de honneurs waarnemen. Een Flandrien 0/0 en wat snackjes gebracht door een dame die je met een glimlach bediende alsof ze je al jaren kende zorgde voor de geknipte afsluiter. Prachtige dag, prachtige wandeling waarvan we beiden uitgebreid de schoonheid bestoeften. Dit allemaal in het gezelschap van een toffe stapmaat en een vrolijk hondeke .... de dag werd weer eens te meer geplukt ! .... En den Hugo ? Die stapte zaterdag gezwind met de vingers in de neus zijn beeweg naar Scherpenheuvel uit ! Vanuit Temse begot 😇😇😇. Wie zou daar nu nog aan getwijfeld hebben ?  De rode loper ligt al klaar daarboven !