Pagina's

vrijdag 10 augustus 2018

De Noorderkempen - Dangerous area - KEEP OUT !

Voor vandaag zochten we de Noorderkempen op voor ons tripje. In ons landje is dit de streek waar het in de zomer steeds enkele graadjes warmer is dan in de rest van het land. En omgekeerd in de winter, wat kouder dus. Niet zo direct de regio waar je een dagwandelingetje bij een hittegolf moet plannen maar al van in het begin van de week maakten de meteorologische diensten gewag van een weersverandering. Een storingsfront met neerslag en hier en daar wat onweer zou daar deel van uitmaken. Dit gebied in België is één van de vijf gebieden die samen met de Centrale Kempen, het Kempens Plateau, de Mijnstreek en de Maasstreek, "De Kempen" vormen. Voilà, een kadootje 'Geografische Kennis'. Ik citeer hier een uitspraak van Mijnheer De Wilde alias de 'Nozem' mijn leraar aardrijkskunde in de 6de moderne A. Hoe hij aan deze bijnaam is geraakt is me nog steeds een raadsel maar het is deze uitspraak van hem die me ineens te binnen schoot. Wie weet is deze brave mens misschien al dood ?  


Angelo en de Ronny zaten in het Starbuckscafé van Antwerpen Centraal een emmertje koffie te slurpen. Om 8 uur zou een treintje ons naar de Noorderkempen brengen maar de NMBS besliste daar anders over door mijn trein daar in vertraging toe te laten komen zodat we onze aansluiting misten. Dan ook maar een koffietje in afwachting van onze volgende trein. Tof, ik kreeg daar een kadootje van de stapmaten voor de geboorte van onze jongste telg, Leonieke. Dankjulliewel, dat is erg attent. Een dame hield ons gezelschap stiekum in de gaten bij het openmaken van het pakje ! Tja, met haar te vragen om een fotoke te nemen van ons allen was haar nieuwsgierigheid grotendeels bevredigd 🎁🎁🎁.

Met de Noorderkempen als bestemming te kiezen is er toch serieus wat verwarring opgetreden in de communicatie. Eerst en vooral al met de richting, ik dacht Essen waar het Amsterdam betrof en dan het overstapstation. Daar dacht ik Berchem waar het Antwerpen Centraal moest zijn. 't Zullen de jaren zijn vrees ik. De verwarring was compleet toen we op het juiste perron toch op een verkeerde trein zaten. Een trein die iets vroeger op het perron vertrok maar met bestemming de Noorderdokken. Klappen en breien gaan niet samen en de al even spreekwoordelijke frank viel pas toen we daar in de Noorderdokken aankwamen en de trein niet verder meer reed. Dan maar terug sporen naar het centraal station. Even de Zoo binnengewipt om even een goeiedag te zeggen tegen de flamingo's. We hadden nog wat tijd.  Gelukkig geen al te grote afstand maar al dit geklungel liet ons maar pas afstappen in de Noorderkempen rond 10 uur. De dag was nog maar pas begonnen. De 20 paaltjes konden nog gemakkelijk gehaald worden. 



Wat me opviel aan de luchtfoto van onze trip was dat het terrein er zo vaag bij lag. Het beoogde traceetje was een lus door dat gebied en uitgestippeld langs de grenzen van Wuustwezel, Vossegat en Brecht. Het leek precies één grote zandvlakte zoals een woestijngebied. Ik was ervan overtuigd dat het gewone heidegrond was. Wist ik veel dat het een militair terrein was en dat het beeld vertroebeld werd. We hebben gewoon mijn tracé gevolgd en hoe het juist ineenzat, ik weet het echt niet maar ineens zaten we te midden van een militair gebied. Een onvervalst schietveld dan nog op de koop toe ! Waarschuwingen over laserguns en oorlogswapens, doodskoppen, mitailleursnesten, uitkijkposten, gesloten slagbomen, kraters en noem maar op waren in overvloed aanwezig. De met kogelgaten gedecoreerde verkeersborden lieten geen twijfel meer bestaan dat we eigenlijk op verboden terrein zaten. Maar goed, we zijn er onopgemerkt in- en al even onopgemerkt er uit geraakt. Gelukkig waren er geen schietoefeningen aan de gang. 

Hoe militair dat domein ook was, het was er een echt natuurgebied. Op de schrale zandgrond waarvan de bovenste laag meestal uit humusarme bladgrond bestaat ontstond er door de jaren heen een variatie aan plantengroei. Een uniek en divers biotoop waar hier en daar een betoverend mooi ven het landschap extra contrast bezorgde. Beuk, eik, berk, lijsterbes, de zeldzame Europese vogelkers wat de loofbomen betreft en voor de dennenbomen trof je de grove den en Corsicaanse den met hun berkenzwam, tondelzwam en zwavelzwam aan. De Ronny heeft van deze laatste paddestoel een knappe foto getrokken.

Een deel van het militaire domein is echter ook toegankelijk wanneer er geen oefeningen aan de gang zijn. Ik denk dan wel dat er vele wandelaars deze plek opzoeken. Je treft er ongerepte natuur aan. Windmolens, gebouwen, industrie en al wat je als storende elementen kan beschouwen in een landschap zul je hier niet vinden. Je mag echter niet de hoofdweg verlaten. 's Lands veiligheid mag immers niet in gevaar komen. Dat ondervond ik enkele weken geleden al daar in Oostende.

En zo laverend door die militaire jungle bereikten we niet ver van het dorp Wuustwezel onze picknickplaats. Onze manier van tafelen ga ik niet telkens meer herhalen, die is ondertussen wel gekend. Het laven van de dorst in een Wuustwezels cafeetje ontbrak ook deze keer niet in het scenario. Hier moest onze Angelo nog dringend wat informatie opstrijken over zijn aanstaande camino vanuit Porto. Naar mijn aanvoelen is hij er klaar voor en heeft hij voor zichzelf zeer duidelijke intenties vooropgesteld. Hij gaat daar zeker en vast iets opsteken.  

In Wuustwezel zelf liepen we nog een ex-collega van Ronny en Angelo tegen het lijf. Een hartelijk weerzien weeral. 

Nog een 8 tal kilometertjes die overwegend op halfverharde wegen moesten verteerd worden scheidden ons nog van de statie. Die gingen dan ook in sneltempo voorbij. We waren zo aan de statie, de trein stond er al te wachten. Wat was dit weeral een mooie dag geworden. Veel gebabbeld, eigenaardig genoeg genoten van de langverwachte plensbuien en de donkere regenwolken ... die hittegolf is gelukkig voorbij. 

En nu ligt de Caminho Portugués op de loer. Ik berg even de wekelijkse wandelingetjes op en ik ga een oceaan aan energie tanken. De stapmaten Hugo en Ronny snappen dat volledig zonder dat daar woorden hoeven aan te pas te komen. Onzen Angelo en de Marc zullen het ook op hun eerste pelgrimstocht gaan ervaren. Bom Caminho jongens, hoop jullie op mijn pelgrimspad tegen te komen in Porto of misschien wel aan de Kathedraal in Santiago. Energie jawel ! En met bakken ! Stap bij de eerste de beste apotheker binnen en kijk eens naar de volgestapelde rekjes en schabbetjes met antidepressiva en vitamines. Deze laatsten in alle kleuren en geuren,  een onvervalste abc vol. Voedingssupplementen eveneens in overvloed waarbij deze keer het Grieks alfabet wordt aangesproken. Ook vol. Ze zouden je nog gaan doen geloven dat de sleutel tot een zorgeloos en harmonieus leven in een doosje met pilletjes zit. Ze dragen ongetwijfeld wel iets bij maar hoe lang je ook naar die schabbetjes staart of je laat overdonderen door de deskundige uitleg van de apotheker, deze gaat  geen enkel pilletje, zalfje noch drankje vinden dat het heilzame en helende van zo een pelgrimstocht evenaart. Het is een prima wandeljaar geweest, ook voor de rozen 😉🎶🎶🎶🌹🌹🌹,  en nu, nu gaan we het avontuur tegemoet. Het is tijd ervoor. Ultreia ! 

Als je me wil volgen : Mijn Caminho Portugués


Piet Veerman - A good year for the roses.


18540 Created with flickr slideshow.

dinsdag 31 juli 2018

Van Aalst naar de Ros Beiaardstad in Dendermonde.


En we zijn weer weg. Een beetje de voeten in conditie houden tegen dat ik binnen 14 dagen op tocht vertrek. We, ik en de Ronny met de  Catsjoe, zochten het niet te ver vandaag en zouden eveneens heel vroeg vertrekken. Aalst ! Het werd een goed dik uurtje sporen met het traditionele intermezzo in Café Baziel voor een koffietje en dit bij de overstap in Gent. Café Baziel ligt vlak over de statie. Je hoeft enkel het plein maar over te steken. Daar krijg je nog eens een lekker tasje koffie. Een sjatte kaffe mè eu koewkske  op z'n Gents en buiten dat koekje krijg je daar bij den Baziel nog een toef slagroom en een borrel advokaat. Opgediend met een glimlach door een lieve madam die eveneens de mooiere wandelingen koestert. Op één been kunt ge moeilijk blijven staan en bijgevolg bestelden we er nog eentje. Daarna sprongen we terug de trein op en rond halftien stonden we daar Aalst, de ajuinenstad. We zouden naar Dendermonde stappen, een kronkelend lijntje van een goeie 20km. Met het mooie weer hadden we er zin in.


Aalst en Dendermonde, tot op heden heerst er nog een eeuwenoude rivaliteit tussen deze beide steden. Deze is vermoedelijk ontstaan door de hoge tolrechten die de heer van Dendermonde hief op de Dender. In 1319 hadden de Aalstenaars een klacht ingediend bij de heer van Vlaanderen, omdat de heer van Dendermonde te hoge tolrechten zou gevraagd hebben aan de Aalstenaars bij hun doortocht in Wetteren en Kwatrecht. De Dendermondenaars werden in het ongelijk gesteld. Ander plagerijen waren legio. Een Aalsterse handboogschutter werd in 1469 meermaals beboet voor het dragen van een nagelmes aan de riem. Hij was lid van de Sint Sebastiaansgilde en had het recht verkregen van de Hertogin van Bourgondië om dit te dragen. De Dendermondse baljuw werd door de Raad van Vlaanderen op het matje geroepen om het wapen en het geld terug te geven. Dendermonde kreeg in de 16de eeuw van Keizer Karel het alleenrecht op het lossen en laden van goederen dat via de Dender werd vervoerd. Aalst werd hier zwaar door getroffen. De Aalsterse handel kon hierdoor lam gelegd worden. Het lossen mocht niet meer via Baasrode gebeuren, waar Aalst een eigen loskade bezat. De economische belangenstrijd mondde uit in een aanvraag van Aalst en Baasrode tot het graven van een kanaal Baasrode-Aalst, buiten Dendermonde om. In 1800 werd Aalst hun rechtbank ontnomen om te verhuizen naar Dendermonde. In 1966 wou Aalst de Rechtbank van Eerste Aanleg naar hun stad zien verhuizen. Politiek touwgetrek zorgde er echter voor dat deze verhuis niet plaatsvond.  
De rivaliteit leverde een lange reeks spotliedjes en gezegden op en in de loop der jaren werden er een hele reeks ludieke acties op poten gezet om deze in leven te houden. De Draeckenieren spelen hierbij een belangrijke rol. De Aalstenaars noemen de Dendermondenaars 'kopvleesfretters' omdat ze de krengen van honden uit de Dender zouden vissen om er paté van te maken. Dendermonde stond immers bekend voor het maken van kopvlees. De Dendermondenaars noemen die van Aalst in het verleden dan weer zotten. Het wederzijds gekoeionneer werd in de loop der jaren gecultiveerd tot een streekgebonden attractie.  

Mooi weer weeral. We hebben het hier de laatste weken en maanden wel erg getroffen. De weergoden zijn gul en misschien wel een beetje te gul. Ik hoor zojuist op de radio dat er in Zuid Europa en meer bepaald in Portugal waarschijnlijk het hitterecord zal gebroken worden. Ze klappen van tegen 50°C daar. Ze kreunen daar onder de extreme temperatuur. Ik hoop dat binnen 14 dagen wanneer ik daar aankom het iets frisser zal zijn. Ik kan er nu wel vrij goed tegen maar dit zou er wel iets over zijn. 

Het werd een wandelingetje met gemengde indrukken. Fifty fifty verhard en onverhard. Mooie landschappen, rustige wandelpaadjes maar er zijn er al mooiere geweest. We zouden dat eens een beetje opfleuren zie met een fris pintje in Wieze. Een Bock pils begot, gebrouwen bij de Palm en overigens niet slecht, maar ik had ander brouwsel verwacht in een kroeg die in de schaduw lag van de oktoberhallen.  Ik moet niet vertellen dat het er niet bij eentje is gebleven met zo'n dorstig weer. De cafébazin bracht voor de Catsjoe een baddeke water. Je moet immers zorgen dat je voldoende hydrateert. Dat geldt eveneens voor de dieren, vissen uitgezonderd. Nochthans, waar mogelijk, duikelde de Catsjoe elke plas of sloot in om haar wat te verkoelen. Dat zouden we ook moeten kunnen doen maar ik vrees dat er veel mensen aanstoot aan zouden nemen 😎. Vlug even de bottienen uit om de voeten wat te luchten en tegelijkertijd van het moment gebruik maken om een boke te eten.  De bazin had daar geen enkel probleem mee.  Lang hebben we daar niet gezeten want we waren nog maar halverwege. Dan maar wat verder getrokken, Wieze, au revoir en nu verder naar Lebbeke op. In de Westermeers, een natuurgebied, was het aperitiefmoment aangebroken. Een goed glazeke wijn aan een picknicktafeltje. Het was net of die picknicktafel er voor ons zojuist werd neergezet. Je waant je meteen op vakantie. Is dat nu geen Godenleventje waar er velen voor zouden willen tekenen ? Tenminste als je nog over een gezonde lever beschikt. Weeral goed bijgebabbeld met mijne maat en daar aan dat picknicktafeltje kregen we weeral een vooruitzicht op een gezellig etentje. Onze stapmaat de Marc zorgt nu zondag samen met zijn wederhelft  voor een culinaire verrassing. Aan hunner heerd ! Feest maw ! We kregen een belletje van hem daar tijdens het aperitief. Een uitnodiging voor de stapmaten om samen te tafelen !  Met zo'n prachtweer moet je daar ten volle van kunnen profiteren. Wat een prachtig perspectief weeral. 

Nog wat stappen nu dwarsdoor de velden en nog een paar bossen Hier en daar waren de wandelpaden niet meer onderhouden en moesten we rechtsomkeer maken. Regelmatig zie je ook dat boeren de wandelwegen gewoon mee omploegen en bewerken voor de oogst. Je weet het niet altijd of je wel degelijk op een wandelweg zit. Gelukkig werd er hierdoor niet te veel  omweg gemaakt. Stilaan kwam de Ros Beiaardstad in't vizier. Nog even een terrasje doen in afwachting van de trein naar huis. Er heerste een gezellige sfeer daar in Dendermonde. We konden de dag weeral positief afronden. De tijd vliegt als je het naar je zin hebt gehad.  Het zal waarschijnlijk 1 van m'n laatste wandelingetjes zijn voor m'n vertrek. Nu wordt het echt aftellen naar 16 augustus. 

Een persoonlijke noot ... een ingeving van me ... Het is net of een prachtige traditie die in een stad in ere wordt gehouden, de mensen verbindt en dat deze verbondenheid in hun omgang met anderen op een aangename manier wordt afgestraald. Daar op dat terrasje tussen al die volkse mensen heerste er een fijne en gemoedelijke sfeer. Zou je dat vinden op een terrasje in Knokke Le Zoute ? Zou kunnen maar ten eerste betwijfel ik het en ten tweede zou ik me er niet helemaal op mijn gemak voelen. Dit even tot slot maar binnen 2 jaar ga ik beslist eens zien naar de ommegang in Dendermonde. Die sfeer bij de mensen, die wil ik opsnuiven. 


De Ommegang van het Ros Beiaard is een belangrijk aspect van de Dendermondse folklore. Het Ros Beiaard is een houten paard waarvan de kop 4,85 meter hoog is, zonder de sierpluim. Het wordt onder massale belangstelling door de stad gedragen, voorafgegaan door praalwagens die een legende uitbeelden. Een legende waarin heer Aymon, tovenaar Malegijs, de vier Heemskinderen, Karel de Grote en diens zoon Lodewijk de hoofdrol spelen. De ommegang vindt om de tien jaar plaats. Omdat de Dendermondenaars hun paard zo weinig te zien krijgen, is elke ommegang een waar volksfeest en valt het afscheid van het paard altijd zwaar. Menig bejaard Dendermondenaar laat zijn tranen dan vloeien. In 2005 werden het Ros Beiaard en de drie reuzen van Dendermonde opgenomen in het Werelderfgoed van de UNESCO. In 2020 zal het Ros weer uitrijden. De 4 heemskinderen worden dan geselecteerd uit de Dendermondse bevolking. Het moeten 4 broers zijn die op rij geboren werden. Ik veronderstel dat het een hele eer moet zijn voor het gezin dat hiervoor haar kroost mag ten dienste stellen. 


                                                Boudewijn de Groot - Avond



18285 Created with flickr slideshow.

donderdag 26 juli 2018

Oostende - Bredene : Hot hot hot




14 dagen is het ondertussen geleden dat ik mijn bottienen nog eens heb aangetrokken. Het was verleden week dan ook een heel bewogen week met de geboorte van m'n kleindochtertje Leonietje. Daarvoor liet ik pak en zak op het schab liggen. Het voorrecht om nog eens grootvader te worden van een schattige en gezonde kleindochter is dan ook geen alledaags evenement. Ik weet weeral waarvoor te stappen daar in Portugal binnenkort. De datum voor het vertrek komt langzaamaan dichter bij. Nog een goeie 3 weken en stappen maar ! 

Deze week ben ik er alleen op uitgetrokken. Voor de Ronny was het iets te warm, den Hugo had op woensdag al een trip naar Tongeren gemaakt met het Santiagogenootschap en de Marc en Michel hadden jammer genoeg een sterfgeval in de naaste familie te betreuren. Ik ben naar de 'Zee van Oostende' getrokken. Gemakkelijke treinrit zonder overstap en na een anderhalf uurtje sta je middenin het vakantiegedruis. Vele ééndagjestoeristen dachten daar ook zo over en in dichte drommen dweilden ze van het perron naar buiten. Na een met airco gekoeld treinreisje sloeg de warmte ongenadig rond je lijf daar op dat perron. 
Prima keuze om met de trein naar de kust te sporen. Ik schat dat je er met de auto langer over doet. Reken maar de files op de autoweg, het zoeken van een geschikt parkeerplaatsje en je komt er niet meer mee rond op een anderhalf uurtje. 
Een toertje van een dikke 20km in het noordoosten van onze badstad werd m'n opzet. In plaats van richting stadscentrum te tenen verkoos ik om het veerbootje van de west naar de oostkaai te nemen. Ook hier aan het pontje stonden de toeristen in het rijtje te wachten om over te zetten. Het veerbootje, er zijn er 2, vaarde constant op en af dus dat ging zeer vlot vooruit. Verder zou het traceetje me naar de strekdam met haar vuurtorens brengen, een stukje wandeldijk, een stukje pad door het duinzand, een stukje verhard duinpad tot aan het naaktstrand en van hieruit het hinterland in. 


Maar laat me eerst maar eens afmonsteren van het veerpontje de 'Roger Raveel'. Het was op de middag en de zon was al danig in de weer daarboven. Het zeebriesje zorgde voor wat verkoeling. Ook de eerste kilometertjes langs de wandeldijk waren best te pruimen kwa hitte. Een bezoekje aan het monument van de HMS Vindictive kon ik niet overslaan. De boeg van dit schip staat er aan het begin van de strekdam ten toon. In WO I trachtte dit Britse schip de havengeul van Oostende te blokkeren voor de Duitse U boten. Het werd echter door den Duits tot zinken gebracht. Het monument tracht dit bij de mensen in herinnering te brengen.  Een bezoekje aan het Fort Napoleon iets verderop beperkte zich tot de vaststelling dat het er nog stond. De toegangsprijs zijnde 8 euro voor 5 minuutjes rondleiding vond ik wat overdreven.  Een redelijk mooi stukje wandeldijk volgde na deze strekdam en dat fort. Zo een kilometertje verder merkte ik een tegeltje op met de vermelding 32.5 km. Zou dit het middelpunt kunnen geweest zijn van onze kustlijn ? Ik zag nergens een vermelding staan. Ik heb me er in de schaduw van die betonmuur op mijn kont gezet om mijn boterhammekes aan te spreken.   Deze muur die de wandeldijk flankeert moet volgens mij onderdeel geweest zijn van de Atlantic Wall. Achter deze muur zie je nog de restanten van immense bunkercomplexen staan. Half verzonken in de duinen, de laatste getuigen van een verschrikkelijke periode. De prikkeldraad eromheen schenken je vermoeden nog wat meer waarheidsgehalte. 
Daarna volgde er een stukje duinpad. Dat was moeilijk stappen en met de hoge duinen was ook het zeebriesje weg. Dat was even vermoeiend maar na een 2-tal kilometertjes gebagger veranderde dit duinenpad in een keurig aangelegde wandelweg. Eveneens tussen de metershoge duinen. Erg mooi dat duinenlandschap en op het gras na dat er verdord bij lag was de duinvegetatie nog volledig intact. Opvallend weinig mensen ben ik daar in die duinen tegengekomen. Op een 4-koppig gezelschap uit Antwerpen en een naaktbader na was ik er alleen. Dat gezelschap zat er op een bankje en trachtte een selfie te maken van hun groepje. Ik kwam eraan en werd gevraagd om dit even voor hen te regelen. 'Amaai, wemme sjoans. Iene die dadons toal sprekt - wilde ga ons geviere is efkes trekke ? Iere, oep dees knoppeke mutte daawe '.  Voilà sinjoren, graag gedaan en hier hebben jullie 2 kiekjes die niet zouden misstaan in een brochure van de één of andere bank waarin het pensioensparen wordt gepromoot ! Ze waren ermee content. 

Vanmorgen hoorde ik in het radio 2 programma over een kunstwerk genaamd 'Plastic Nightmare' dat in Bredene staat opgesteld. Het is een tunnel gemaakt met het zwerfplastic dat op de stranden door toeristen wordt achtergelaten. Het wordt hoog tijd dat de mensen dit ernstig beginnen te nemen. Het wou lukken dat ik daar per toeval tegenaan en er ook onderdoor liep. Het sprak echt tot de verbeelding.  Deze tunnel staat pal aan de toegangsweg naar het naaktstrand. Daar draaide ik het binnenland in op zoek naar een frisse pint. Daar moest ik niet lang naar zoeken. Het werden er 2, ééntje voor de dorst, het volgende voor de goesting.  Fris gekoeld smaakten ze voortreffelijk. Verdorie wat was het warm in die verzengende hitte. Die 2 pinten kwamen net op tijd.

Nog een beetje stappen nu. Richting de Grasduinen. Dit groots campingdorp/recreatiepark in Bredene biedt een wandelnetwerk van met brede hagen afgeschermde gaanpaadjes. Het is een verborgen juweeltje, als alternatief bij minder mooi weer. Er is een mountainbike parcours, fit-o-meter, mooie speeltuin, een grote (vis)vijver, tennisvelden, minivoetbal, pingpongtafels. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die voor zo een vakantieformule kiezen. Maar als ik over de hagen heen kijk zie ik net beelden vergelijkbaar met deze uit de vluchtelingenkampen in Jordanië. De éne caravan staat naast de andere. Met duizenden. Misschien 20 vierkante metertjes privacy er rond. Nee dankjewel maar ik wens hen veel 'spass' toe. Veel Duitsers die daar hokken. 

Voila, dat hebben we ook weeral gezien. Met een ommetje over de kluppelpaadjes van het Vicognepark trok ik naar de spuikom. Het einde van het staptoertje kwam stilaan in zicht. Verdorie rond 5 uur al en nog behoorlijk heet. 30°C en rond de spuikom geen veegje schaduw te bespeuren. De spuikom bevindt zich in het oostelijk deel van de stad Oostende. De spuikom vormt voor heel wat kustbewoners en toeristen een belangrijke plaats voor watersportrecreatie, zoals vissen, zeilen, duiken, surfen… De bodem van de Spuikom herbergt een rijke fauna die slechts fragmentarisch is gekend. Een telling van het visbestand leverde vooral veel paling op, maar ook soorten als brakwatergrondel, dikkopje, steenbolk, sprot, pladijs, zeebaars en puitaal. De visrijkdom van het gebied, in combinatie met zijn ligging aan de kust en de weelde aan bodemorganismen, trekt op zijn beurt veel vogels aan. Het is één van de beste waarnemingsplaatsen in Vlaanderen voor duikers en futen. Maar er is een kaper op de kust. In de afgelopen jaren heeft de Japanse oester (Crassostrea gigas) de Spuikom in Oostende gekoloniseerd en hebben er zich verschillende grote oesterriffen ontwikkeld. De talrijke aanwezigheid van de oesters veroorzaken heel wat verwondingen bij watersporters die in contact komen met de vlijmscherpe schelpranden. Ook vormen deze Japanse oesters een belangrijke concurrent voor het aanwezige voedsel voor de geteelde oesters. De dominantie van de Japanse oester zal indien niet wordt ingegrepen het lokale ecosysteem verstoren. Tevens zorgt ze voor ernstige overlast op harde structuren zoals sluizen en pontons. Tja, en dat nu we eindelijk eens fier konden zijn op onze 'Ostendaise',  de oester van eigen bodem. 't Zal niet lang meer duren 😦.

De spuikom zat er op. Ik was even benieuwd hoe het met de marinekazerne Bootsman Jonsen was gesteld. 44 jaar geleden heb ik daar enkele maanden mijn militaire dienst doorgebracht. Er schoot niet veel meer van over. Athans van de legerkwartieren niet. Platgelegd, zo zag ik op een luchtfoto van Google Earth. Wel is het nu een overkoepelend opleidingscentrum in de ontmijningsleer voor Nederlandse en Belgische militairen geworden. Ik had mijn kodakske in aanslag aan de poort. Komt daar ineens ne matroos - RP - regimentspolitie,  uit zijn wachtkotje gelopen en roept me toe dat er geen foto's mochten gemaakt worden. En ik mocht zeker geen stap meer verder zetten. Waarschijnlijk riskeerde ik het vuurpeloton en zeker nu omdat ik op Google Afbeeldingen een hele resem foto's heb gevonden die er werden aangeboden en die ik voor de fun hierboven publiceer 😀😀😀.  Te laat maat maar m'n fotootje staat er al op. Allez, die jongen volbracht zijn opgelegde taak naar behoren, daar niet van, maar op Google Earth kan je van sommige van deze gebouwen zelfs zien wat voor brieven er in de brievenbus steken. Volgens onze brave beroepsmilitair stond er op het hek duidelijk een verbodsplaat met fototoestel gemonteerd. Daarin had hij gelijk, maar ik had deze helemaal niet opgemerkt. Ik wou zelfs nog even discussiëren dat een verbod maar ingaat na het verbodsbord en niet ervoor.  Dus voorbij het hek. Maar wat zou het opgebracht hebben ? Een beetje muggenzifterij mijnentwege versus de bekrompenheid van militaire regeltjes en de aan paranoïa grenzende gedachtenkronkels van het leger. Deze laatste vaststellingen, inclusief getrokken conclusies,  met waarschijnlijk een levenslange houdbaarheidsdatum staan nog steeds in m'n geheugen gebeiteld. En dit van toen ik nog milicien was. Zelfs er nog voor ! Al in het Klein Kasteeltje tijdens je 3 dagen kreeg je een voorproefje. Met heel veel overtuiging declameerde 'een 3-latter' daar de krijgswetten voor een publiek van 18-jarigen. 'Bla bla bla .... dood met de kogel ... Dit of dat ... dood met de kogel ... enzovoort !'.  Deze toestanden zijn al lang niet meer van deze tijd maar volgens mij beslist toch nog aktueel wanneer het op doctrine aankomt. Nicht raisonnieren und nur marschieren. Punt aan de regel. Destijds zongen we daar dan ook uit volle borst : "Et on s'en fout de la commandature ... et on s'en fout, des m ... ", de  rest is echt niet geschikt voor publicatie. Er zaten veel Walen in mijn compagnie en aan boord van de mijnenvegers,  vandaar de taal van Molière in de gezangen. Dit liedje kwam spontaan in me op daar aan die kazernepoort. Ik stelde nog voor om het fotootje te wissen maar dat hoefde niet meer. Oh ja, ik kreeg wel uitleg over de gebouwen en de plaatsen die in al die verstreken jaren verdwenen waren. Ik begon nu echt compassie te krijgen met onze brave Schwejk aangezien hij bij deze hitte in full battledress het land moest verdedigen aan dat wachtlokaal. En dit tegen fotootjesmakende burgers 😀 !!! Hou je goed beste, bedankt voor de uitleg en tot ziens ! Ik hield het voor bekeken daar aan dat wachtlokaal. Salut ABL, ik was de piste in. 


Nog wat verder gestapt richting stadskern voor een laatste pintje alvorens naar huis te sporen. Ja daar op een terrasje aan de Sint Petrus en Pauluskerk heb ik toch weeral kennis gemaakt met een koppeltje Duitse toeristen, Tony en Angelika. Tony wist onze Westmalle te waarderen terwijl Angelika een Hoegaerden Rosé apprecieerde. Toffe babbel gehad, ik hield het op een blonde Leffe. Ze logeerden in Gent en deden zo daguitstapjes met de auto. Oostende stond vandaag op hun programma, Antwerpen hadden ze eerder al verkend. Er restte hen nog 1 dag. Mijn suggestie om Brugge eens te verkennen was welkom. Ze wisten niet dat Brugge het Venetië van het Noorden en bijgevolg een toeristische trekpleister was. Het is merkwaardig dat je je in het Engels moet uitdrukken met mensen uit je buurland wier taal op taalkundig gebied zo verwant is aan het Nederlands. Vandaag lopen ze dus in Brugge rond. Voor mij was het tijd om naar de statie te gaan. De dag zat er op. Als je je vermaakt dan vliegt de tijd vooruit. 


                                        Lucy Monty - Die visscher van mien



18131 Created with flickr slideshow.

donderdag 12 juli 2018

Het mooie Hageland. Van Wezemaal naar Leuven





Afgelopen dinsdag heb ik m'n geloofsbrief aangevraagd bij het genootschap voor m'n op stapel staande tocht naar SdC. Zonder geloofsbrief en stempelboekje wordt het moeilijk om gebruik te maken van de pelgrimsherbergen. Maar ook aan het einde van je tocht kun je enkel aanspraak maken op je pelgrimsdiploma wanneer je je stempelboekje kan voorleggen. Op de site van het genootschap spreekt men van minstens 4 weken op voorhand daar werk van te maken. Groot was mijn verbazing dan ook dat op woensdag het boekje en de geloofsbrief al in de bus zaten. Ja, de man binnen het genootschap die daarvoor zorgt, Chris Cardinael, heeft in '15 met mij een stukje Via de la Plata gelopen. Toen heeft hij ook voor m'n documenten gezorgd. We kenden elkaar van haar noch pluim en hebben mekaar op de Weg ontmoet. Jammer genoeg heeft Chris, geplaagd door een maag-darm infectie z'n tocht toen moeten onderbreken. Bij mijn schrijven voor de aanvraag deze keer had ik een extra groetje voor hem bijgevoegd. Een hartelijk mailtje werd er teruggestuurd. Nee deze keer zouden we elkaar niet treffen. Een off-jaar voor hem. Na onze ontmoeting heeft hij nog gepelgrimmerd tussen Porto en SdC. Van Samos  naar SdC heeft hij verleden jaar met z'n dochter gestapt. Het was leuk vast te stellen dat hij nog steeds de geloofsbrieven opstelt. Zo kon ik vernemen hoe het met hem was vergaan sinds onze ontmoeting op de Zilverroute. 


Wat valt er nog te vermelden ? Oh ja natuurlijk ! Het etentje bij onze stapmaat den Hugo. Ik zou het verdorie nog vergeten.  Een waar barbecuefestijn waarvan de regie in handen lag van zoonlief Evert. Gezellig, de wijn vloeide rijkelijk, het eten was van een exclusief niveau en de tafelgesprekken aangenaam en onderhoudend. Uiteraard bepaalden de verhalen rond onze wandelexploten de teneur van de gesprekstof. Plezant, je voelde je welkom. Prachtige omkadering ook want onze maat en zijn echtgenote Agnes hun Engelse tuin zorgde voor een passend decor bij dit culinair onderonsje. Een volgende keer zal het mijn beurt zijn om iets op poten te zetten. Maar zoiets is leuk. Het versterkt de vriendschap en de waardering voor elkaar. Ik moet nog een datum pinnen hiervoor. In de vakantieperiode zal dit wel puzzelen worden. 

Stappen, maar waar naartoe deze keer ? Net zoals er verleden week een remake uit de bus viel met dat Schelderondje over 3 veerpontjes, was dit deze week ook het geval. Het Hagelland bezit zo'n overweldigende schoonheid dat het indruk op me heeft nagelaten. 
Kijk,  het wandelingetje in oktober verleden jaar was daar getuige van. 


Laat ons nog eerst maar eens vertrekken ! Afspraak met de Ronny en de Catsjoe in het station van Berchem. Van daaruit sporen naar Wezemaal. Vlotte treinreis, een pluim voor de NMBS deze keer voor het stipte vervoer. Rond 11 uur stonden we in Wezemaal. Een huisje naast de statie trok even onze aandacht. Op FB gaat er een schrijven rond van een dame die haar wanhoop aankaart in een zaak betreffende de onteigening van haar huisje door Infrabel, de zustermaatschappij van de NMBS uit de NMBS-groep. Het betrof het huisje van Gerda de pedagoge die we op onze vorige wandeling in het Hagelland ontmoet hadden.  Ik wist nog dat ze vlakbij de statie woonde. Ja het was helemaal geen zoeken. De op papier gedrukte noodkreten aan het raam lieten geen twijfel meer over. Aanbellen of niet ? De Ronny hakte de knoop door en belde aan. Ja Gerda was thuis, deed open en was blij verrast ons terug te zien. Dit was natuurlijk wederzijds want Gerda is een toffe madam. Kom maar binnen en bij een drankje vertelde ze over haar calvarietocht tegen Infrabel die haar huisje onteigent om op die plaats er een parking uit te bouwen. Een verhaal van onmacht, onzekerheid maar vooral één van een gevecht met ongelijke wapens. Vooral wanneer het je aan voldoende financiële slagkracht ontbreekt om de advokaten te bekostigen in een lange juridische strijd tegen een gigant. Een gigant die horden advokaten in loondienst heeft om zijn belangen te laten primeren. Begin er maar aan ! Het is om kotsmisselijk te worden.  
Hier wordt de oorzaak van haar woede je duidelijk : Woede om de machteloosheid

Toch werd het een heel fijn weerzien met Gerda. We legden onze plannen uit voor het tochtje naar Leuven. Helaas, zij zou ook naar Leuven fietsen in de middag ... er zou misschien wel een terrasje in zitten ... het zou echter voor haar te laat worden wanneer we daar aankwamen. Ze moest nog haar koffers pakken voor een 3 daagse cursus boogschieten in Nederland. Daar zou ze met haar dochter naar toe trekken. Met stappen en wandelen ontmoet je mensen, zo zou je kunnen zeggen, niet ? Tot een volgende Gerda en hopelijk komt er heel vlug een bevredigende oplossing uit de bus voor jou.  

Aan de hierboven vernoemde schoonheid van dit stukje Hagelland is het vooral de Wijngaardberg die hier haar steentje toe bijdraagt. Zij het wel met meerdere steentjes dankzij de in 1814 gebouwde wijngaardmuur. Deze Wijngaardmuur opgebouwd uit schollen van ijzerzandsteen is wel anderhalve kilometer lang en werd aangelegd bovenop de heuvel. Deze muur moest waarschijnlijk de gevoelige wijnranken beschermen tegen de noordenwind of tegen de grazende schapen. De berg zelf maakte deel uit van een bosrijk gebied, afgewisseld met heideveldjes. Een aantal diepe holle wegen en voormalige ijzerzandsteengroeves doorsnijden de heuvel. Sinds enkele jaren wordt er weer aan wijnbouw gedaan.  Op de zuidelijke flanken waar de terrasvormen van weleer nog duidelijk te herkennen vallen staan er nu de mooi opgelijnde wijnranken. Het deed me denken aan de wijngaarden van de Rioja in Spanje en deze van de Bordeauxstreek in Frankrijk. 

Talrijke archeologische vondsten tonen aan dat de mens ook al in de steentijd daar aanwezig was op die berg. Deze heuvels waren verblijfplaatsen voor jagers die foerageerden door de wildrijke streek. IJzerslakken die her en der aangetroffen kunnen worden, tonen aan dat de ijzerzandsteen in de ijzertijd in primitieve smeltoventjes terecht kwam. 
Ook het Agentschap Natuur en Bos is volop aktief in deze regio. Het naar Vlaamse normen opvallende reliëf met een uitgesproken zuid- en noordhelling biedt volop kansen aan inheemse bomen. Hun biotoop wordt hier gevrijwaard van opdringerige Amerikaanse eiken. Door selectieve begrazing worden er ook open plekken gecreëerd ten behoeve van heide en de bosbes. Het gebied heeft duidelijk alle toeristische troeven in handen. Het is er dan ook zalig wandelen. 

We zaten al dicht in de geburen van Leuven. Daar waar de wieg van de Stella Artois staat. Dit in gedachten had de Ronny enkele 'Stellakes' meegebracht. Gewikkeld in zijn trui en zo in zijn rugzak gestoken waren deze flesjes nog behoorlijk fris bij het schaft. We kwamen onderweg bankjes in overvloed tegen maar eigenaardig genoeg hield dit op naarmate het schaftuur in zicht kwam. Een verhoogd bruggetje kon evengoed als bankje dienen. Dat smaakte wel zo een Stella bij je boterhammetje. Raar, ik drink thuis nooit een Stella of beter gezegd, ik zal er nooit expliciet naar vragen. Maar daar gezeten aan de bosrand op dat bruggetje smaakte die pint verdomd goed. Zou het dan toch waar zijn ? Je kan van een reisje wat flessen wijn meebrengen die o zo lekker waren op je vakantiebestemming. Eens thuis valt de smaak ervan dan dik tegen. Dat moet met zo een Stella juist hetzelfde zijn denk ik. Hier krijg ik er koppijn van als ik er nog maar éne drink. Trouwens, ik krijg er hier amper een pint van door mijn keelgat gegoten. Helemaal geen last van gehad daar in het Leuvense en ik vond best dat ze smaakten. 

Na een doortochtje van een korenveld tussen hoog opgeschoten beemdgras, een machete zou weer dienst gedaan kunnen hebben,  kreeg de Ronny een kerel in het vizier die iets verderop zijn haag aan het scheren was. 'Je kan beter dat hier eens komen kortzetten' riep hij hem toe. 'Hier doe het maar zelf' was zijn antwoord en spontaan stelde hij z'n haagschaar ter beschikking. Een kort lontje zou je denken. De man was in eerste instantie niet helemaal gediend met mijne maat zijn opmerking. Te begrijpen achteraf. Ook een onteigeningskwestie. Hij moest een lap grond afgeven omdat de gemeente besliste dat dit een wandelweg moest worden. 'Ze hebben het lelijk mis als ik die weg ook nog eens ga onderhouden', zo luidde zijn opinie. De mens was al vrij vlug tot bedaren gekomen. We konden hem in zijn wrevel geen ongelijk geven. 

In het Kartuizersbos aangekomen was het tijd voor het vieruurtje. Een jong koppeltje zat er aan een picknicktafeltje vlak naast een stenen boshut. Marlon was leraar wiskunde en scheikunde in het middelbaar, Caroline tekende met potlood bladeren. Ik geloof dat ze studies deed in een grafische richting. Ik krijg aan al die studierichtingen kop noch staart. Maar goed, er ontspon zich een tof gesprek. Caroline haar droom was een tattookunstenares te worden. Dat moet zeker lukken want de bladeren die ze op het papier vorm gaf waren van een subtiele schoonheid. Marlon en Caroline waren ook stappers. Enige ervaring kwa staptochten was zeker aanwezig. Marlon wees een glaasje rode wijn beleefd af vanwege te nemen medicatie maar Caroline stemde schuchter in met het aanbod. Na enkele slokjes zat het al lichtjes in haar hoofd. Hoe het stappen mensen tot elkaar brengt. Het blijft een persoonlijke verrijking. 

Hop nu ! Naar de abdij van Vlierbeek. Tot hiertoe mochten we al van een verrukkelijke wandeling spreken. Prachtige boswegeltjes, holle wegen, fantastisch weer, schitterende panoramas, ik moet in herhaling vallen maar het overweldigt je steeds opnieuw. Ik vraag me soms af wat de mensen gaan zoeken in exotische oorden terwijl je zo dicht bij huis een ongekende rijkdom aantreft. Aan het abdijdomein aangekomen troffen we een kleurrijke dame aan die veel weg had van een paardenfluisteraarster. Schrijf dat eens van de eerste keer zonder fouten ! Nu ik het zie, er ontbreekt nog een 's'. Judith, zo heette ze, was een Amerikaanse uit Arizona. Ze stond aan de omheining van een paardenweide. Enkele nobele dieren in haar nabijheid zachtjes woordjes toevertrouwend, zo leek het ons. Bij ons in Arizona zie je niets anders vertelde ze. Ook weeral een toffe ontmoeting. Judith studeerde Nederlands aan de KUL waar haar man ook een bepaalde studierichting volgde, ik ben vergeten de welke. Hij werkte aan een thesis en zij maakte een uitstapje met haar fiets. Ook zij en haar man waren stappers. En is het weeral een toeval of niet ... ? Ook zij zou met haar man de camino lopen in september. Wie weet kom ik haar tegen ginderachter. Dat zou pas tof zijn. Ja ze was erg nieuwsgierig naar tips. Ze zouden de Noordelijke Route volgen, haar man was er meer van op de hoogte. De wijnfontein in Irache sprak al tot haar verbeelding. Wat voor een lieve mensen komen wij toch allemaal niet tegen ! Leg daar maar eens pap op !

Het provinciedomein Kessel Lo werd de voorlaatste schakel in de wandeluitstap. Een prachtig domein in de rand van het Leuvense. Prachtige waterpartijen en plantsoenen. Heel schoon om hiermee je wandeling te kunnen afronden. Of toch bijna. Het was nog vrij warm en we moesten nog tot aan de statie lopen. Een Stellake zou er nog wel af kunnen. Ja zeg, gene krot daar op het Martelarenplein. 3€ voor een pintje. Wel een 33'er. Maar het was gezellig. We werden bediend door een vriendelijke kelner die ons op Ronnies verzoek overvloedig van borrelnootjes voorzag. Op 't laatst bracht hij ons de volle emmer :-). Zo'n gast verdiende wel een fooi. 

Het zat er op voor deze dag. 23 bornes van genieten, kletspraat verkopen, diepe gesprekken voeren en weeral bijleren. Volgende week zal het rustiger zijn. Ik verwacht de geboorte van mijn kleindochtertje. Ik kijk halsreikend uit naar dat wichtje. Ik moet dan zeker thuis zijn. Wat een vooruitzicht zeg !


                                                   Touch of Class - The Story



17914 - Created with flickr slideshow.

donderdag 5 juli 2018

Een Schelderondje met Els

De laatste weken draaien de wandelradertjes van mezelf en deze van de stapmaten niet zo vlot rond. Nee hoor, sleet op staphonger is er niet, wel zijn het de onderlinge synchronisatieproblemen die de regelmaat soms verstoren. Vakanties, medische akkevietjes en het mooie zomerweer heeft daar ook wel wat debet aan. In de familiale sfeer worden er dan meer activiteiten gepland en als je nog werkende bent zoals den Angelo en onze Marc is de impact op je vrije tijd nog beduidend groot.

Geen erg echter. Mijn beste stapvriendin Els is me deze week komen opzoeken. Of ik soms deze week geen wandelingetje in petto had ? Ja dat wel maar het wandelplannetje voor deze week had ik al opgeborgen. Marc en Angelo moesten werken en hadden zojuist een Ardennenoffensief achter de rug, den Hugo was nog herstellende van een kleine ingreep en de Ronny, juist terug uit de Algarve, zag zijn agenda uit haar voegen barsten van de bezigheden en verplichtingen. Op een uitnodiging voor een BBQ-etentje onder stapvrienden op zaterdag kon bezwaarlijk nee gezegd worden. Zeker als het van den Hugo komt. De Ronny en de Catsjoe zijn dan gaan schuiven in hun agenda en zo viel een uitstap uiteindendelijk in het water. Om de spreekwoordelijke kerk wat in het midden te houden, kwestie van een gezonde balans te behouden tussen pleziertjes en familiale verplichtingen, diende hij deze keer zichzelf de wekelijkse wandeluitstap te ontzeggen.


Maar Els kwam onverwachts op de proppen. Zij had een weekje klusverlof genomen om haar tuintje op orde te brengen. Het zou, gezien het uitzonderlijk mooie weer, zonde geweest zijn om daar geen dagje af te pitsen en deze op te vullen met een mooie uitstap met ons getweetjes. Er viel immers nog veel bij te praten. Van een leuke verrassing gesproken zeg ! ✨✨
Om 8 uur stond ze al op mijn 'stoep'. Smile van oor tot oor 😊. Een goed uurtje bollen vanuit Dordrecht zat er voor haar al op. Ze had al ontbeten dus hoefden we enkel nog een schoofzakske te maken vooraleer de 'hort' op te kunnen gaan. Het werd een gepimpte remake van de uitstap van vorig jaar naar Wintam. Toen stapte Maddy, de schoonmoeder van de Ronny zijn zoon, mee, samen met haar kleinzoontje Thomas → Bazel - Wintam. Toch een mooi toertje ... Bazel, Rupelmonde, Hingene, Wintam, Schelle, Hemiksem en terug naar Bazel. Een mooi gevulde korf.


Met de auto tot aan het kasteel Wissekerke in Bazel en van daar uit stappend door het krekengebied tot in Rupelmonde. Dit is een uitgelezen wandelgebied dat je nooit verveeld en waarop je niet uitgekeken raakt. Deels door het moerasgebied, deels langs het scheldejaagpad gingen we richting Rupelmonde. De Graventoren kwam al in zicht. Deze stond in zijn aan verre ontbinding grenzende staat nog steeds recht. Behorend tot ons cultuurpatrimonium staat hij er maar onderkomen en verweesd bij.  Els had nog nooit van Mercator gehoord. In de 16de eeuw en bij toeval geboren in Rupelmonde legde deze Gerardus Mercator Rupelmundanus (gedoopt Gerard de Kremer) de grondvesten van de moderne kartografie. Hij introduceerde voor het eerst het woord 'atlas' en paste eveneens als eerste de hoekgetrouwe kaartprojectie toe. Deze laatste techniek werd naar hem de mercatorprojectie genoemd en op deze inzichten voortbouwend werd ons alomgekend  GPS plaatsbepalingssysteem ontwikkeld. Wel diezelfde Mercator heeft in die toren in den bak gezeten op verdenking van ketterij.  Hij bracht het er heelhuids af. Zijn maten, lutheranen, hadden minder geluk. Naar keuze de kop af of op de brandstapel. Antonia van Roesmalen had die keuze niet, zij werd levend begraven. De Vaderlandse Geschiedenis wordt in Nederland wellicht anders te boek gesteld dan hier maar wat zou het je deren ? Toch boeiend die weetjes. 

Cafeetje 'De Loze Visser' rechtover die Graventoren is een gezellig kroegje-eethuisje dat uitgebaat wordt door een sympathiek Rotterdams koppel. Daar wilde ik met onze Els wel even binnen wippen voor een koffietje. Een bordje op het terras met de vermelding 'Hier koffie en appelgebak' overtuigde haar dat de uitbaters loepzuivere Hollanders waren. Alhoewel het zeker en vast geen regel is valt er toch te vermelden dat Dordrecht en Rotterdam niet altijd in de beste verstandhouding tot elkaar staan. Niet alleen Dordrecht want meerdere Nederlanders die buiten de grootsteden Rotterdam of Amsterdam wonen klagen het hautaine gedrag van sommigen onder deze grootstedelingen aan. Zij ondervinden een eerder minachtende houding naar hen toe. Toen ik verleden jaar in het hoge noorden daar zat kwam dit ook ter sprake. Hier in België vind je her en der ook wel die minachtende houding van sommige stedelingen ten opzichte van buursteden, dorpen of regios. Kijk maar naar Antwerpen en haar parking, de grappen over Limburgers, de vete tussen Dendermonde en Aalst en ach, ongetwijfeld zijn er nog andere voorbeelden. Gelukkig leven deze ideeën bij correcte mensen in de sfeer van de humor. Ik verkneukelde me dan ook een beetje in het vooruitzicht op een aflevering 'ouwehoer geklep' tussen Els uit Dordt en de Rotterdamse uitbaters. Jammer, café De Loze Visser bleek op donderdag haar vrije dag te hebben. Dan stappen we maar verder.
Aan het veerpontje van Rupelmonde hebben we een kwartiertje moeten wachten op het bootje. Knopje drukken op de wal, een zwaailicht beaamde vervolgens je verzoek. Een flottielje kolganzen hield ons gezelschap daar onderaan de aanlegsteiger. Schone beestjes maar zie daar zie, daar kwam hij al aangevaren. Een heel vriendelijke  veerman begroette ons. Ook een wandelliefhebber die als gepensionneerde wat bijkluste in de zomerperiode. Zijn voorkeur ging uit naar meerdaagse wandelingen zoals de Escapardenne en de Eifelsteig. Hij was benieuwd naar ons nog af te leggen parcours. "Oh, jullie moeten naar het veer in Wintam ?", dan bel ik vlug even naar mijn collega. Dan komt hij jullie wel direct ophalen. Bedankt beste man maar dat is helemaal niet nodig. We lopen langs Hingene om en we komen er wel.
En zo geschiedde. Langs mooie wandelwegen laveerden we over Hingene naar Wintam met daarbij het obligate ommetje langs het nette kasteel van Ursel. Iets verderop op een terrasje, tijd voor een beetje quality time. Latte Machiato voor mijn beste vriendin en onze Jan stelde zich best tevreden met een tripel Bornem. Het werden er van elk twee. Er viel immers zoveel bij te praten. Toch moest er een beetje op het uur gelet worden. Ik had 22 paaltjes voorzien, bijna halfweg en er moest nog geschoofd worden. Op weg dan maar naar veerpontje nummer 2, dit van Schelle - Wintam. Ook weeral over lieflijke natuurpaadjes in de natuur en sfeervolle straatjes in vredig ogende Scheldedorpjes.
Aan het zeekanaal Brussel - Schelde werd het een beetje puzzelen bij de keuze waar de sasbrug overgestoken moest worden. Maar dat lukte ons ook.

Het overzetje in Wintam zat afgeladen vol met fietsfanaten en -toeristen. We konden meteen aan boord gaan en oversteken. Ik herinnerde me nog een picknicktafeltje vlakbij aan de overkant. Een uitgelezen plekje. Nu kwam Els haar fietstocht Sevilla - SdC - Sevilla ter sprake. Olala, een hele onderneming was dit. Zeer zwaar maar erg bevredigend. Ook haar fietsmaatje viel mee, godzijdank want daarvoor was ik wel wat bevreesd. Nu spreekt ze al van de Camino del Sur Est te fietsen. Boeiende dame onze Els.

Het schaft zat er op. Nu ging het richting Hemiksem uit voor onze 3de overzet, deze terug naar Bazel. Bij aankomst vaarde hij voor onze neus juist af. Geen zin om al koekeloerend een half uur lang op de volgende afvaart te wachten, besloten we een laatste terrasje te versieren. Café de Veertoren, vlak aan kade bood hiervoor gelegenheid. Eens terug op de linkeroever van de Schelde restten er nog amper 2 kilometertjes te stappen. Die werden er vlug doorgedraaid en rond 5 uur waren we thuis. Prachtige dag, prachtig weer, prachtige wandeling, prachtige stapvriend .... zoiets moet je deftig kunnen afronden. Het duurde dan ook niet lang of er stond iets te smoren in de tuin. Een forelleke en een stukske vlees op de 'braai' zoals ze in Zuid Afrika plegen te zeggen. Een crèmegelaske dat vertaald moest worden naar een ijsje ... en daarmee zat de mooie dag er weeral grotendeels op. 

Tot een volgende keer Els,  life swings ! 


                                          Touch of Class - Amigos para Siempre



17796 Created with flickr slideshow.