Zo, m'n inktpotteke heb ik terug wat bijgevuld zodat er terug wat kan geblogd worden. In m'n vorige post, halverwege de maand december, heb ik iets te vroeg victorie gekraaid. Na het toerke op het heksenpad dacht ik dat die peesplaatontsteking op haar retour was. Niet dus want een paar dagen later begon ik terug een beetje te pikkelen. Niet voor lang, gelukkig maar want stilstand is achteruitgang en dat voelde ik aan lijf en leden om maar niet te spreken van een gestage aftakeling van het corpus. Op 18 januari kwam er het voorstel van ons Greet om er nog eens samen op uit te trekken. Een mooi doel was een bezoekje aan het bezoekerscentrum 'Het Grote Netewoud' in Meerhout. Leentje, onze andere stapdame, is daar als vrijwilligster en actief lid van Natuurpunt behulpzaam met de bediening van de bezoekers. Liliane en Greet vangden, nee vingen, me op aan de statie van Geel. Liliane was chauffeur en reed vervolgens naar haar schoonbroer, nog een Jan begot. Jan die een begenadigd wandelaar en tevens Compostelaan is zou meestappen vandaag. Liliane bolde daarna verder naar het bezoekerscentrum. Dat bevindt zich middenin het Natuurpark 'Grote Netewoud'. Het is een prachtige stek en tevens een historische site. De 17de eeuwse Watermolen van Meerhout werd er gerestaureerd en het gebouw werd zo ontworpen dat de Grote Nete letterlijke onderdoor het gebouw vloeit. Het waterrad is op een meesterlijke manier onderdeel gemaakt van het interieur. Een knap doordacht architecturaal ontwerp. En het is er best gezellig. Wil je iets meer te weten komen dan kan je best deze link aanvinken : Bezoekerscentrum Grote Netewoud.
In Meerhout werden er door de gemeente meerdere wandelingen voorgekauwd. We zijn daar dus nog niet uitgewandeld. Ze zijn allen van een zelfde grootorde en de namen klinken uitnodigend. Zo vind je er Het Ezelspad, het Boerenkrijgpad, het Drevenpad, het Drossaerdpad, het Kanaalpad, het Rolwagenpad, het Weverspad, het Molen- en St. Jorispad. Voor de knooppunten te weten te komen : De wandelpaden in Meerhout. Keuze te over dus !
Leentje was present daar in het bezoekerscentrum en na het obligate 'kommeke koffie' kon de wandeling, goed voor ongeveer een 10-tal paaltjes, van start gaan. Met z'n gevijven op verkenning van het dwaallichtenpad want de zoon van Liliane had zich daar in het centrum als een spreekwoordelijk 5de wiel aan de wagen bij ons gezelschap gevoegd. Toffe gast trouwens !
Volgens de legende zijn dwaallichtjes mythische wezens die graag boven moerassen en kerkhoven zweven. Dat spreekt tot de verbeelding. Mogelijk waren die wel aanwezig maar ik vermoed dat ze een beetje het daglicht schuwden zodat we er geen zijn tegengekomen. Verder spelen dwaallichten een rol in verschillende oude volksverhalen, ze werden bijvoorbeeld gezien als dolende zielen die mensen in het water lokken. Tot daar de fantasie ! Dwaallicht is een blauwachtig, beweeglijk lichtverschijnsel dat boven moerassen, poelen en kerkhoven kan verschijnen en ontstaat door de langzame ontbranding van moerasgassen. Voila zie ! De eerste stappen liepen langs de oever van de Nete tot de grens met Lil richting Kopberg, het keerpunt van de wandeling. Verder passeerden we een duinengordel in het duinengebied van de bossen Hulsen-Balen. Hier vond tijdens de Boerenkrijg de Slag om Meerhout plaats. Deze Slag uit 1798 bestond uit een reeks gewapende conflicten tegen de Franse bezetting. In dat jaar op 5 november waren de 'Brigands' zijnde de Vlaamse boeren aanvankelijk aan de winnende hand maar enkele weken later telden ze onder hen meer dan 200 gesneuvelde opstandelingen. Een monument werd voor hen opgericht aan het Pastoor van Haachtplein in Meerhout zelf.
We wandelden verder langs het 'Verloren Schaap' in de richting van de Belse Bossen. Hier vind je een punt waar de 3 gemeenten Meerhout, Geel en Mol aan elkaar grenzen. Een lange dreef bracht ons naar de Monnikenhoeve en na het waterzuiveringsgebied achter ons gelaten te hebben wandelden we opnieuw langs de Nete-oever naar de watermolen, ons start- en tevens eindpunt. Nog een lekkere tripel, 2 eigenlijk want op één been kan je niet staan, moest traditiegetrouw soldaat gemaakt worden. De wandeling zat er op. Het is de moeite geweest. Treffelijk weer en een prachtig parcours in een wondermooie omgeving. Veel bijgepraat met Greet onderweg wat verklaart dat ik bijna geen fotootjes heb getrokken maar ik heb eveneens het tof gezelschap mogen ervaren van de Jan en zijn schoonzus Liliane. De dag werd gezellig afgesloten in een, naar mijn bescheiden afkomst te oordelen, toch wel sjiek restaurant. Lekker alleszins ... steppegras frietjes met een steak om U tegen te zeggen. Het is een variant op biefstuk-friet met als voornaamste kenmerk de grote berg dunne frietjes op het bord. De naam 'steppegras' is een beschermd merk. De naam werd in 1980 gedeponeerd door Jean Ceustermans bij het Antwerpse merkenbureau Bockstael. Pour les Francophones entre nous : 'Steppegras' sont des pommes allumettes 🍟🍖 😋! Het contrast tussen het interieur van deze eettent en het statiegebouw van Geel, iets later bij de terugkeer was uitgesproken. Belhamels van allochtone origine maakten er oorverdovend stennis en amok in de wachtzaal. Volgens mij waren ze zo stoned als een garnaal. Andere mensen in de wachtzaal ergerden zich zichtbaar aan hun gedrag. Best laten betijen zolang het niet te ver gaat en de handtastelijkheden uitblijven. Na een halfuurtje dropen ze af naar hun trein die er aankwam. Ik beklaag de kaartjesknipper ....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Plaats een reactie als je wil.