* Naar Flanders Fields : Ieper in de Westhoek

De terugkeer uit Madrid verliep met haken en ogen. Een kapot vliegveld in Zaventem zorgde ervoor dat ik maar pas om 3 uur 's nachts thuiskwam. 's Anderendaags op de middag moest ik al mijn pelgrimsvriendinneke Lynn in Brussel Zuid ophalen aan de TGV vanwege de treinstaking.  Ze kwam zoals eerder al gezegd me even een bezoekje brengen. 

Het was een fijn weerzien met Lynn. Samen hebben we Brugge, Gent en Antwerpen bezocht. Het Red Star Museum waar in de vooroorlogse jaren 3 miljoen emmigranten inscheepten voor de Big Apple was voor haar als Amerikaanse een hele verrijking. Het Lam Gods in de Sint Baafs van Gent was ook een must to see voor haar. Onlangs kwam ik te weten dat de zoon van Paula Semer, het tv anker van het eerste uur, met allerlei electronische apparatuur canvasmetingen uitvoerde op het doek aan de Duke University in North Carolina. Vandaar dat de Amerikanen er zo geinteresseerd in zijn. De PP Rubens zijn geschilderde creaties in de OLV kathedraal van onze koekestad  vallen evenzeer in de amerikaanse smaak.
Bij aankomst hier in ons nederig dorpke hebben we samen een wandelingeske gedaan en 't was alsof ik samen met haar opnieuw in de bossen van Galicië aan 't stappen was. Toen maakte ik ook de bedenking .... ge moet verdorie goed uit uw St. Jacobsschelp komen om zo een freel madammeke met haar vlugge stapjes te willen volgen. Geweldig weerzien en ze moet zeker nog terugkomen. Ondertussen heeft ze al gemaild : 'A la prochaine'.

Zo, mijne stapmaat moet ik nog even missen, die zwalpt daar nog altijd op dat Grieks eiland rond. Volgende week is hij terug en dan kunnen we tijdens een mooi wandelingetje eens stilletjesaan gaan plannen voor een weekje paalkamperen in de streek rond Chimay. Ik zie er alleszins naar uit. 

Vandaag ben ik er dan maar alleen op uit getrokken. Het weerbericht was alleszins veelbelovend en een voorsmaakske van wandelen in de hitte zoals in de Extramadura in Spanje is goed voor de training. De Westhoek, daar zo dicht bij de zee, is altijd wat frisser dus laten we maar eens de streek rond Ieper onder de loep nemen. Een kwestie van wat afwisseling. 

Een vroeg treintje vanuit Beveren, zo rond halfacht, zou me ter bestemming brengen. Vlotjes stapte ik al rond halftien in de kattenstad Ieper af om aan het tochtje te beginnen. Eigenlijk moet je nu de Vredesstad zeggen sinds de Paus Johannes Paulus de 2de ze herdoopt heeft. 't Zonneke gaf al volop van katoen. Een prima startplaats om Ieper te verkennen kies je best aan de oude middeleeuwse vestingswallen rond de stad. Stukken middeleeuws bouwwerk zijn nog bewaard gebleven. Dit indrukwekkend bolwerk werd vernieuwd door de Franse oorlogsarchitect Vauban in 1678. Een Alfred Speer avant la lettre. Nu werden er wandelparken op aangelegd en zelfs het Ramparts Cemetary, een Brits militair kerkhof heeft er een plaatsje gekregen. Het is alleszins een indrukwekkend staaltje militaire bouwkunst.

't Werd verdorie warm. Op die vestingswallen kwam ik een groep schoolkinderen van rond de 14-15 jaar tegen. Ze hadden blijkbaar gym-les en de juffrouw had geoordeeld, het warme weer indachtig, om haar pupillen een loopuurtje op te solferen. Puffend en zwetend liepen die gastjes hun longen uit hun lijf. Ik kon het niet nalaten de juf aan te spreken en te vragen waarom zij naast hen reed met hare velo. 't Zijn verplichte oefeningen Menere ! Mijn suggestie om beter een pint te gaan drinken op een terraske met die gasten paste klaarblijkelijk niet in haar educatieve objectieven. Ze kon er toch nog mee lachen. 't Was een vriendelijke juf maar gezien die velo vond ik haar toch te kort schieten in haar opvoedkundige taak. Ik geloof nooit dat ze van mijn suggestie wakker heeft gelegen deze nacht. 

Verder aan die vestingswandeling heb ik nog een stukske planetenwandeling gebreid. In Zillebeke staat er het Astrolab Iris en in mooi onderhouden wandelpaden rondom het lab werden er heel leerrijke bordjes geplaatst met uitleg over ons planetenstelsel. Ik zou het nooit geweten hebben maar als je zo te poot overal doorstruint kom je veel te weten. Met de auto raas je daar allemaal achteloos voorbij. Iets verderop voorbij Zillebeke kwam je dan weer de verdronken weide tegen. Ook heel mooi om er wat rond te slenteren. Ondertussen werd het al serieus warm en kreeg ik een voorproefje van de klimatologische situatie in de Extramadura. 't Viel nog mee die 35°C, 'k moet bekennen dat ik er goed tegen kan. Genoeg water drinken is de boodschap om kramp in de kuiten te vermijden bij zo'n weer. Hetgeen je drinkt zweet je zo er weer uit. 

Het 2de stukje van de wandeling over Voormezele was iets minder fraai. Veel beton en dat voel je wel na zo een 25 kilometertjes stappen. De Menense poort wou ik kost wat kost nog eens bezoeken. 't Is nog juist op tijd gelukt alvorens de hemelsluizen werden opengedraaid. Prachtig bouwwerk waar veel symboliek rond verweven hangt. Ieper is in het verleden niet gespaard gebleven van oorlogsgeweld en tot 4 maal toe is er in en rond Ieper een slag geleverd in WO I met telkens een andere overwinnaar. Stil ligt die poort daar te getuigen van het zinloos geweld en bevestigt ze de lapsus dat de geschiedenis annex heldenroem toebehoort aan legergeneraals en de groten de aarde. Bullshit zou Lynn zeggen. Honderdduizenden jonge levens en evenvele liters bloed zijn daar in onschuld en onwetendheid verkwist voor de betwistbare eer en glorie van enkele druppels blauw bloed. Waanzin ! Tegen zo een uur of 4 begon het aardig te dreigen aan het hemelspant. Dat gaat knallen dacht ik en nog juist op tijd kon ik in de 'Au Miroir' aan de lakenhal van Ieper een plaatske onder het terrasafdak versieren voor de klassieke afsluiter, nen blonde Leffe.
Eens op dat terraske werden de hemelsluizen helemaal opengezet. De markt stond gans blank. De Leffe smaakte me zo niet en 't was lang geleden dat ik nog eens geproefd had van een ..... 'Moèt ek joen an Omertsjen brenge in plekke van eu Leffetsje ? '. Het madamtsje met terrasdienst was het precies gewaar geworden. ' 't Is min assam gelik' was mijn antwoord en ze verstond het begot !

Terug thuis geraken was weeral een heel onderneming. Eerst nog wat vertraging van de trein in Ieper zelf moeten ondergaan in compagnie van een boertige chef statie. Die vertikte het om de vele Britse toeristen wegwijs te maken. Hij werd er zelfs kwaad op en maande hen aan om eerst wat 'Fransch' te leren alvorens ze naar België zouden willen komen. Daarna meer dan 4 uur met den trein onderweg in plaats van 2 uurkes. Nu erg is dat niet maar in Kortrijk stopte de trein. In de luidsprekertjes klonk: 'Deze trein wordt afgeschaft vanwege een ongeval in Deinze'. Lap daar stond ge dan. Hoe het nu verder moest ? Dat kon je misschien uit die luidsprekertjes wringen want het bleef een groot vraagteken. Kortom van Kortrijk dan maar naar Brugge en zo voort naar huis. Meer dan 4 uur voor amper 100km. Ge zijt rapper met ne velo. Maar ik zaag :-) . De trein, het is altijd een beetje reizen hé ?

Naar 't Vossenhol van Reintje - Sinaai Eksaarde en Daknam

't Is weeral een tijdje geleden dat ik nog eens iets van me heb laten horen en dan is geen nieuws goed nieuws. Neenee mijne kop stond niet naar stappen laat staan mijn benen. Goesting genoeg maar een kalender met allerlei akkevietjes en tussendoor een beetje tegenslag gekend met de PC waardoor al mijn op voorhand gemaakte tracks waren gaan vliegen. Gelukkig had ik een back up van mijn Sevilla - Santiago track want ik heb daar wel 2 maanden continu 's avonds aan gewerkt. Er zijn kinderen die honger hebben in de wereld en dat is veel erger.  Op een dag tijdens mijn Camino in 2012, 't was de etappe Couhé - Melle in het departement Deux-Sèvres, zat ik er echt door. Een trip van tegen de 40 km en de godganse dag pijpestelen regenend, je zou voor minder... Alhoewel het augustus was, de 5de om precies te zijn, wel deze dag vergeet ik nooit van m'n leven. Het leken wel bakken ijswater dat naar beneden werd uitgestort. Ik kon amper mijn wandelstokken nog vasthouden en was doorweekt tot op het bot. Ik kan me zelfs herinneren dat ik onderweg, bibberend van de kou en miserie, tegen een hek beschutting heb gezocht me afvragend waar ik in godsnaam mee was begonnen.  't Bleiten stond me meer te na dan 't lachen. Het was een moment waar ik mezelf tegenkwam. Aangekomen op de camping 's avonds was deze helemaal verlaten op een schare zigeuners en 2 fietsers na. Apocalyptisch, een desolate aanblik op een lege camping die slechts bewoond leek door een aantal verweesde bohemers. Een kletsnat lijf, zo moe als een hond en bottienen die je kon uitgieten. Ik moet er echt geen tekeningetje bijmaken. En toch, die 2 fietsers, een supersportief Nederlands echtpaar uit Dordrecht, hebben toen van die rotdag mijn geluksdag gemaakt. Rien en Els, aan hen heb ik op die verwenste dag een fijne vriendschap overgehouden. Niets is toeval en het zijn de ontmoetingen onderweg die je pelgrimstocht zo waardevol en uniek maken. Met koningsdag op 27 april zijn we bij hen gaan logeren. Een uitnodiging gecombineerd met een vierend Nederland sla je nooit af. Vermits de Nederlandse vorst Dordrecht had uitgekozen om zijn verjaardag te vieren zaten we meteen op de eerste rij. Met 2 Dordse vrienden-gidsen zou het een prachtige dag worden. De Willem Alexander en zijn Maxima meerden met hun bootje af aan de kade vlak voor onze neus. Blij dat we eens in die Nederlandse feestvreugde deel hebben mogen uitmaken want bij ons Belgen vloeit er heel wat minder feestadrenaline door ons lijf bij de verjaardag van de één of andere majesteit. In Dordrecht zelf hebben we met ons geviertjes toch ook nog een heel mooi stukje gestapt. Prachtige stad zonder meer en samen met heel Holland volkomen in de ban van het koninklijk bezoek. Een toffe dag met al even toffe vrienden. De herinnering waard. Hardstikke leuk zeggen ze daar in Holland.  Hugo uit Temse is repen snijden en vertrokken naar Santiago. Op de 1ste mei ben ik hem een Buen Camino gaan wensen en gaan uitwuiven. Zijn echtgenote en hijzelf hadden er voor hun deur een heuse happening met vrienden van gemaakt. Koffiekoeken, cava, koffie voor iedereen die Hugo kwam uitwuiven. De ganse straat lag bezaaid met sympathisanten, kennissen en vrienden. Stipt om halftien zette hij er de beuk in. Beladen met een rugzak van 15,6 kg zette hij zijn eerste stappen het avontuur tegemoet. Zijn collega's brandweermannen die de uitwuif niet wilden missen en deze met wat animo in de verf wilden zetten lieten de sirenes van hun brandweerwagens brullen. Met loeiende sirenes werd hij uitgeleide gedaan. Zijn vrouw Agnes had het echt heel moeilijk bij het afscheid. Met traantjes in de ogen zag ze hare Hugo vertrekken. Ik ben nog een klein stukske meegeteend tot aan de Scheldebrug in Temse waar ik hem tot slot nog de finale 'Buen Camino' toewenste. Ondertussen zit hij al een eindje in La Douce France en het gaat hem goed af. Althans naar zijn blog te oordelen. En ondertussen volg ik al 3 personen op hun pelgrimstocht. Fabienne uit Bretagne die onlangs de camino de la Plata is gestart, Christophe Blanquart uit Luxemburg die vanuit Diekirch is vertrokken. Beiden heb ik ontmoet op mijn vorige tocht. En dan tot slot dus den Hugo.  De Ronny en de Catsjoe waren er vandaag niet bij. Ook zij zijn ongeneeslijk aangetast door de wandelmicrobe. Ronny's mailtje vertelde me dat ze te voet naar Wisant in Frankrijk waren vertrokken. Hij heeft daar een weekendhuisje gehuurd samen met wat familie. Die familie zou met de auto naar daar komen. De Ronny en Catsjoe, wel ze gingen liever te voet. Ze hebben overschot aan gelijk :-). Ik moest nog aan hen denken toen ik mijn wandelluske in Sinaai aframmelde. Iets buiten Sinaai dorp kwam ik hen tegen alhoewel ze niet veel teken van leven gaven. Begot dacht ik, ze hebben al een standbeeld gemaakt voor mijne stapmaat en zijn hondeke.  Dan maar alleen op stap. In Sinaai staat de kerk van de Heilige Catharina van Alexandrië. De legende wil dat haar stoffelijke resten door engeltjes naar de berg Sinaï werd gebracht. Het Katharinaklooster aan de voet van die berg geeft de legende een stukje waarheidsgehalte. Het was ook op die berg Sinaï waar God aan Mozes de Tien Geboden kado gaf. En meteen is er een link naar Sinaai. Van daaruit ben ik dus vertrokken en meteen zat ik al aan de moervaart. Een kronkelend jaagpad dat jou in absolute stilte naar Daknam voert. Daknam, eveneens volgens de overlevering zou Reynaert den Vos daar gewoond hebben maar er zijn meer Wase dorpen die menen Reynaert onderdak geboden te hebben. Het is er een mooie streek en een absoluut stiltegebied en zalig om te wandelen. Ik ben er geen enkel mens tegengekomen maar wel vele beestjes. Ik heb er wat fotokes van getrokken. Ondertussen was het op dit jaagpad beginnen te regenen en ben ik maar onder een brug gedoken en in compagnie van de kraaien heb ik het schoofzakske aangesproken. In Daknam ben ik een La Chouffe gaan degusteren om de bokes door te spoelen. Aangezien er geen enkel cafeetje te bespeuren viel ben ik maar een restaurant binnengeduikeld. Een overvriendelijke kelner met heel grote oren, 't viel me op sorry, maakte geen bezwaar dat ik er een tafeltje uitkoos om even te verpozen. Lang ben ik er niet gebleven want in dat restaurant was het zo donker als de nacht. Gelukkig had hij bij mij en de gasten een kaarsje aangestoken zodat nog kon gezien worden wat er in je bord lag. In mijn geval waren dat wat nootjes. Vanuit Daknam ging het tochtje door de Daknamse Meersen. Gelegen in de schaduw van Lokeren is het weeral maar eens een prachtig stukske natuur. Deze meersen zijn ontstaan door de verzanding van de oude Durme-armen en zijn nu een beschermd natuurgebied. Kleine bosjes en gesnoeide knotwilgenrijen overheersen de bloemrijke graslanden. Af en toe een mals regenbuitje gevolgd door een paar straaltjes zon leverden een geurig parfum op dat vanuit de beemd opsteeg. Zalige rust.  En maar verder stappen om terug op het beginpunt aan te belanden. Na een kleine 25 km was het toerke afgerond. Nog even rusten op een terrasje op de dries in Sinaai en dan huiswaarts. 't Was een verrassend mooi stukje vandaag maar toch heb ik een beetje gemis gehad aan mijne stapmaat en de Catsjoe. Volgende week wordt dat gemis goedgemaakt. Dan zoeken we de Vlaamse Ardennen op met een stationstapper van Lierde naar Munkzwalm. Kwestie van nog eens met wat heuveltjes te prakkizeren.