Trip 1 Le Puy en Velay - Vorey

Voila, de eerste stapdag zit er op. ’t Was terug even wennen aan die zware rugzak maar 't is in orde gekomen. Voor den Angelo was het even doorbijten, growing pains zegt den Engelsman. Goed, deze morgen hebben we dan afscheid genomen van de hospitaleros in de Puy. Ik denk dat ik op die 3 dagen al meer zoenen en knuffels heb moeten incasseren dan het matrimoniale leven me in 2016 al heeft geschonken. 't Is alleszins geen verwijt naar het thuisfront toe, ik wil alleen maar melden dat deze mensen enorm genereus en vriendelijk zijn. Ook de gebruikelijke Buen Caminos werden gebracht aan de vertrekkende pelgrims. Opmerkelijk hoeveel dames er op pad gaan. Zeker 20 van de 26 bedden werden door hen in beslag genomen.
Nog vlug de Duitse recensies in het gastenboek vertalen voor onze hospitaleros en ribbedebie. De afdaling van de gite naar het startpunt was een eerste voorproefje voor mijne stapmaat. Steil naar beneden over de reeds vernoemde kasseien. Dan volgde er een klim, ik denk een 300 meterkes steil omhoog gevolgd door de afdaling naar de Loire. De toon was gezet en mijne stapmaat wist al direct vanwaar de mosterd kwam. Na een 2-tal kilometertjes hebben we dan de Loire in haar vallei gevolgd tot in Lavoûte sur Loire waar we aansloten op een GR tot in Vorey het eindpunt. De uitzichten in de streek hier zojn adembenemend. Zo schoon met het jonge koren in de velden waarvan het frisse groen fel contrasteert met de zwarte vulkaangesteenten van het rotsgebergte op de achtergrond.

Onderweg een mens tegengekomen die met zijn kleinzoontje aan het wandelen was. Direct spreken de mensen je hier aan. Wat een verschil met de mentaliteit van de mensen thuis. Hij vertelde van de watersnood in 1980 waarbij 2 mensen waren omgekomen. De Loire is daar met bijna 10 meter hoogte buiten haar oevers getreden. Het ganse gebied daar in die vallei is 'zone rouge' en overal onderweg wordt je gewaarschuwd dat het water erg snel kan wassen zodat het je zou kunnen verrassen. Toch een heel mooi stuk daar in die vallei. Toen we de GR route in Lavoûte oppikten zwierde er een jongeman ons een bonjourke. Even mee gepraat, het was een Poolse pelgrim. Tot nu toe had hij enkel in de bossen overnacht en was onderweg naar le Puy. We waren al terug vertrokken maar ik ben teruggekeerd naar hem. Ik had er een beetje medelijden mee. Zijn Engels was zeer slecht maar hij maakte me duidelijk dat hij enkel maar een douche wou in Le Puy. Ik heb hem een briefje meegegeven voor Arlette. Nu belde ze me daarjuist dat hij toegekomen was maar ook zij spreekt geen Engels. Om 't kort te maken, die jongeman krijgt daar logies en kan eindelijk terug eens in bed slapen. Hij vloog haar om de nek van contentement zo vertelde ze daarnet.
Den Angelo is nu al terug wat op zijn positieven. Hij heeft al een kommeke soep binnen en nu gaan we kokkerellen. We kruipen er vroeg in vandaag voor uitgerust en fit te zijn voor de volgende trip. Dat wordt er eentje van klimmen en dalen a gogo. Zojuist meldt hij me dat ik de fotos van gisteren op zijn gsmmeke ben vergeten door te sturen. Ik zet ze er hier mee op. Dat wordt dus a la carte rechtgezet.

Wat losse fotootjes ivm de eerste trail

Wel, bloggen gaat in functie van de internetbeschikbaarheid onderweg. Met andere woorden : Alle uren ne lepel. Met wat chance volgt seffens het relaas van de eerste trip.

In de gîte bij Arlette en Angèle.

Het is dan toch nog in orde gekomen met die stapkaarten. Ik heb ze nog kunnen inladen met het nodige gevloek. Den Hugo zal daar allemaal geen last van hebben. Die heeft een ingebouwd kompas in zijn lijf zitten. Rond een uur of 2 zijn we dan aangekomen in de gite van Arlette. Het was in de gietende regen. Het heeft niet meer opgehouden van de gehele dag. Goede ontvangst weeral waarbij ons Arlette de honneurs waarnam. 't Is weeral moeilijk te beschrijven maar de band die ontstaat tussen mensen die elkaar op de Weg tegenkomen en de vriendschap die  daaruit voortvloeit is uniek. Den Angelo kan het ook niet goed vatten. Nog even bijgepraat met onze hospitalera en dan zijn we even het stadje binnengeduikeld om dit te gaan verkennen. Dit jaar wordt er de 'Jubilé' gevierd. Een gelegenheid die enkel maar gevierd wordt bij het toevallige samenvallen van 2 katholieke evenementen. Als ik het goed heb begrepen uit de uitleg van Angèle, nog zo een schat van een hospitalera, moet dat zijn wanneer de dag van de Blijde Boodschap (25 maart) correspondeert met Goede Vrijdag. De volgende keer dat dit gebeurt is in het jaar 2157. Jawadde zeg, dan ben ik al lang naar de pieren.

De kathedraal van de Puy, daar heb ik een bougieke gaan aansteken. Prachtig interieur, ook de bezienswaardigheden. Reliekschrijnen, een leeg graf, een standje waar je iets kon ondernemen tegen koortsaanvallen enz. Wreed katholiek dat wel maar daarom niet oninteressant. Nog eens naar de Heilige Michel gaan kijken, die staat er ook op een rots in de verte te kijken. Hij trok goed op den Angelo. Steile straatjes met gladde keien legio. Goed opletten om niet uit te schuiven met die gestage regen. Het nut van wandelstokken kwam hier naar de oppervlakte.

Even een terrasje opgezocht om op adem te komen. Duitse Pils, het is hen vergeven. Om 6 uur terug naar de gite geteend. Kennisgemaakt met Beatrice, een meisje uit het brusselse die helemaal solo te voet uit Brussel is vertrokken naar Vezelay en van daaruit naar Le Puy kwam. 1126 km heeft ze er al opzitten. Nog 1600 moet ze er door draaien. Arlette heeft haar gisteren iets gegeven tegen de tandpijn. Vandaag neemt ze een dagje rust en morgen trekt ze verder naar Santiago. Ze zit hier nu mee aan tafel een klapke te doen. Vinnige meid, chapeau maar weeral. We schatten ze een jaar of 25.

Den Angelo viel van de ene verbazing in de andere. Voor hem een echte cultuurshock want zo toeven in een pelgrimsmidden was hem volledig onbekend. Gratis mee aanschuiven aan het avondmaal dat Angèle en Arlette voor ons maakten, soep, een quiche, jambonneau, aardbeien, kaasschoteltje, aperetifke .... een schare Duitse pelgrims bood al een glazeke wijn aan. Hij zal het thuis wal allemaal vertellen. Nu ga ik stillekes afsluiten want sebietekes vertrekken we. Vanmorgen nog een goed ontbijt gekregen en dat was het even voor vandaag. We vertrekken, en binnenkort na afloop van het tochtje mogen we terugkomen. Den Angelo kan het niet meer vatten. Hij kon er niet van over dat er nog zo'n vriendelijke mensen rondlopen.

 

 

 

 

 

 

Een paar fotokes.

Het is terug een beetje wennen met al dat gegoochel op het web voor het opsturen van fotokes.
Ondertussen goed nieuws, we hebben een stapkaart voor Frankrijk op den Angelo zijn GPSke kunnen plaatsen.

Hier al wat kiekjes.

Van Chalons en Champagne naar Le Puy en Velay

Op de camping in Chalons kwam er 's middags iemand met honing leuren. Me zot gezocht naar de Franse benaming voor imker en heb dan maar de honingboer gevraagd naar zijn naam. Leon was't. Nee beste man dat zoek ik niet maar iets later zou apiculteur hem ontvallen . Een potje gekocht voor bij het ontbijt met de cracotten. Den Hugo had al eerder de rest van de spaghetti naar binnen gewerkt dus die zou er tegen kunnen voor de dag.

De tent was nog kleddernat van de hevige regen. Zo opgevouwd en de auto in. Tegen 10 uur waren we weg. Terug regen bij het doorrijden en dat zou zo nog een heel tijdje duren tot tegen Lyon. Een kleine 600 km moest er dus nog gereden worden. Tegen 5 uur stond ons tentje recht. Den Angelo had zijn stokken verkeerd ineengestoken en kon terug opnieuw beginnen. Oefening baart kunst, zoiets komt ge maar één keer tegen in uw leven. Op 1 april had hij zijn tentje in zijnen hof geïnstalleerd en 2 uur had het geduurd voor dat ze ineenstak, althans zo postte hij deze manoeuvres op Facebook. De reacties van beetgenomen FB vrienden waren veelzeggend. 't Zal hem leren !

In de supermarkt van Le Puy hebben we 6 varkenskoteletten gekocht en couscous. Sjieke combinatie om de voedselwetten te respecteren van de moorse medemenschen. Ze hebben gesmaakt. In 't laat zijn we dan Arlette gaan bezoeken in haar gite. Jongens, van een oud stadcentrum gesproken. Trappekes op, steegjes, pekzwarte kasseien, kronkelende paadjes, ge loopt er verloren. Arlette was dolgelukkig om hare petit Yann, want zo noemt ze mij terug te zien. Een tof madammeke en meteen stelde ze ons voor aan de andere hospitaleros. Vandaag mogen we onze rugzakken brengen en gaan we even samen met haar het stadje in. Vanavond slapen we in de gite en vertrekken we van daaruit naar Vorey, onze eerste etappe op de vulkanenroute. 't Zal slecht weer worden. Vannacht heeft het weer bijna de ganse tijd geregend en de voorspellingen zijn niet al te vrolijkstemmend. Ik kan het me niet aantrekken. De omgeving is prachtig en zo aan de heuvels en bergen te oordelen zal het niet van de poes zijn. Den Angelo is er niet helemaal gerust in.

Ik vrees dat we op het boekske moeten lopen. Noch in mijne Gps, noch in die van den Angelo zit er een stapkaart van Frankrijk. Hoe lomp konden we zijn. Ik ben nu aan't proberen die kaarten er nog in te laden maar 't lukt langs geen kanten. Maar we trekken onze plan. In 't verleden wandelden de mensen ook zonder Gps. We zien wel, ik ga nu stillekesaan inpakken.