Rondje De Klinge met Aktivia.

Het is weeral een heel tijdje geleden dat er nog eens petatten werden geschild, ik bedoel dat er nog eens een stapke werd gedaan. 'Op die tijd komen de piotten af' is een zegswijze die hier niet misplaatst bij klinkt. Allerlei prutsen droegen hiertoe bij. De maten die zich genoopt zagen om wat spaarzamer met hun resterende verlofdagen om te springen, een ontsteking in de schouder waardoor ik met een voze arm zat, het miserabele weer en dan tot slot nog de huiselijke akkevietjes tussendoor.
De vooruitzichten kwa weer worden er, dit tussen haakjes vermeld, niet beter op. De weerman op de radio sprak van de astronomische zomer die morgen begint. Hij had zijn gordijnen dichtgetrokken want hij durfde het niet meer om naar buiten te kijken. Geef hem maar eens ongelijk ! Depressie hier, onweer daar, lage drukzone over de Noordzee ... zoveel liters hemelvocht nog te verwachten. Pfffft klimatologische droefnis alom. Nu donderdag valt het er nog even op te wagen en dan rits ik er sowieso tussenuit. Naar waar ? Weet ik nog niet dus dat laat ik dan maar aan het toeval over. Er is keuze genoeg.
Gisteren zondag werd er in Belgische De Klinge een wandeltochtje georganiseerd door Aktivia.  Een schare moedigen uit de vriendenkring zouden meestappen. Het obligate toerke van een 12-tal kilometertjes moest volstaan om de indruk te wekken van gestapt te hebben. Rond een uur of 11 zijn we vertrokken aan de polyvalente zaal De Klingenaar richting Nederland. De Clingse bossen in om meer precies te zijn.


Een intrigerend standbeeld van een smokkelaar aan de ingang van het compleks moest het gekleurde verleden van smokkelaars en hun rivalen, de Nederlandse grenswachters, in deze contreien in herinnering brengen.
Iets verder aan de grensovergang met Nederland staat er nog zo een historische grensmarkering: De dodendraad. Een oorlogsgrens bestaande uit gespannen draden onder 2000 Volt hoogspanning. Deze grens tussen België en Nederland werd tijdens de eerste wereldoorlog door de Duitsers opgericht om het smokkelen een halt toe te roepen. De opgetekende annalen hieromtrent werden nooit vermeld in de Nederlandse geschiedenisboeken maar voor de Belgen daarentegen blijven deze annalen een pijnlijke herinnering aan de gruwel die hen destijds te beurt viel.  De Nederlandse grenswachters waren immers plichtsbewuste ambtenaren en dit tot grote frustratie van de smokkelaars. De Nederlandse overheid met haar neutraal beleid tijdens die 1ste wereldoorlog was omstreden en stootte tegen de borst van de onder de oorlog lijdende Belgen. De Belgische smokkelaar zag dan ook de verpersoonlijking van dit Nederlands beleid in de Nederlandse grenswachten. Die Nederlandse grenswachten waren niet zachtzinnig en kenden geen genade voor de smokkelaar die hun vijand nummer één was.
Deze vergeten oorlogsgrens was in 3,5 jaar tijd moorddadiger dan de Berlijnse muur. 1000 mensen vonden bij het oversteken van de grens de dood door het aanraken van de draad. Aan de Berlijnse muur daarentegen vielen er 'slechts' 136 slachtoffers in 28 jaar tijds.
Nu rinkelt er een belletje als je de draden aanraakt. Op een bordje wordt er je voorgesteld om je door de draad proberen te wriemelen zonder het belletje te laten rinkelen. Ik heb het niet geprobeerd.
Een knappe studie van Steven van Waesberghe geeft een klare kijk op het smokkelaarsmilieu begin 20ste eeuw. Aan de hand van gevelde vonnissen heeft hij haarfijn een profiel kunnen schetsen van de smokkelaars die opereerden in het Land van Waas. Doorgaans bleek een smokkelaar tussen de 15 en 45 jaar te zijn. Het merendeel was er rond de 20. Ze woonden meestal in de grensgemeenten op Belgische bodem waarbij De Klinge er de meesten telde. De helft van het gros aan smokkelaars liep daar in De Klinge tegen de lamp. Petroleum was de smokkelwaar bij uitstek maar ook tarwemeel, bloem en tarwe zelf waren gegeerd.  De smokkelaar stond onderaan de maatschappelijke ladder en was over het algemeen een gewone arbeider. De aan smokkelen gekoppelde boete bedroeg 5 tot 10 gulden en wanneer deze niet kon betaald worden mocht je 3 tot 10 dagen in den bak logeren. De bevolking zag de smokkelaar graag komen, maar hij was zeker niet geliefd. Men was dankbaar dat er smokkelaars waren omdat die er voor zorgden dat de tekorten in het land werden opgevuld. De smokkelaar werd gehaat voor zijn misselijke daden maar evenzeer bewonderd voor zijn durf en sluwheid. Het volk koos inderdaad partij voor de smokkelaar. Niet omdat hij de held was maar hij kreeg de bevolking op zijn hand omdat zijn tegenstander de gehate Duitse bezetter was. En evenzeer zijn andere tegenstander, het ‘neutrale’ Nederland, dat bij de Belgische bevolking uit de gratie was gevallen.
Tot daar wat smokkelwetenschap en tot hier dan ook reeds een knap stukje bos met mooie wandelpaadjes achter de rug. Een nostalgisch blik op het verleden valt er ook te spotten aan het douanekantoortje en het treinstationnetje pal op de grens. Zelfs een watervullingsstation voor de stoomlocomotieven ontbreekt niet. Je vindt het er nog allemaal. De spoorwegbedding van weleer is nu veranderd in een aangenaam wandelpad. Zeer mooi trouwens. In Wallonië worden die paden de Ravels genoemd  (R)éseau (A)utonome des (V)oies (Lentes) of kortweg RAVeL.
Het was aan dit stationnetje dat we ons vergist hadden en ongewild op het lusje van 5 kilometer terechtkwamen. Gevolg was dat we al na een goed uurtje terug op het startpunt stonden. Geen erg, bij deze vergissing kwam een stop met een frisse Klingse Kalsei bij de pistoleekes op het terras van de sportzaal geenszins ongelegen. 2 dames uit het gezelschap hielden de wandeling voor bekeken en verkozen om na de reeds geleverde inspanning verder uit te rusten op het eerder vernoemde terras.
Er restte de overgeblevenen niets anders dan de toer opnieuw te beginnen. Geen erg, dat eerste stukje tot aan de begane vergissing, sjieke metafoor wel, was de moeite om het over te doen. Vervolgens in rechte lijn over een rustige landweg tot aan Het Kalf waar de 2de Kalsei zijn opwachting hield. Deze weg liep langs het stropersbos in Stekene. Het stropersbos, een oude bekende tijdens een eerdere wandeling met de Ronny en de Catsjoe.
De groene kleuren van de natuur zijn betoverend mooi in deze tijd van het jaar. De maïs in de velden schiet al door. Bosanemoontjes schitteren in de bermen en de weilanden liggen er ongerept bij. Dat het maar vlug mooier weer wordt dan komt deze natuurpracht nog meer tot zijn recht.
Onderweg stond er een huis in aanbouw. Het werd opgetrokken uit stro en leem. Het dak was een tapijt mosplantjes. Kwa geringheid aan impact op het milieu kan dit tellen. Ik heb geen idee of dat dak groeit en dat je bijgevolg met maaier het dak op moet. Alternatief bouwen, het moet kunnen ! Ongeloofelijk maar waar, vlak ernaast stond een huis volledig in zink. Dak en al. Aartslelijk en een vloek voor het oog zo naast dat lemen huis in aanbouw. Ik hoop van harte dat de eigenaar van dit laatste zich de keuze van zijn bouwgrond nooit hoeft te beklagen. Ik zou verdomme verhuizen moest er zulk een gedrocht in de geburen komen staan. Laat staan dan nog pal naast je ecologisch stulpje.
Na die 2de Kalsei zagen we in de verte het varkentje met de lange snuit staan. Nog een colaatje in afspanning 'De Rotonde' onderweg en terug naar af. Een kort wandelingetje langs de smokkelwegeltjes van weleer was weeral eens iets anders. Ik ben weeral voor 100% tevreden zie ! Tot donderdag.

Geel, 'De Barmhartige Stede' en De Zotte 50 van Gheel.

Ieder diertje zijn pleziertje is een gezegde dat tot zijn recht moet komen wanneer het gaat om sportieve manifestaties die georganiseerd worden voor een groot publiek. Zelf ben ik een beetje afkerig van zulk gedoe wanneer het er op aan komt het fysiek 'kunnen' publiekelijk in de verf te zetten. Power evenementen zoals de Marathon du Sable, Legends Trails van 160 tot 250 km non stop,  of zelfs de 100km Dodentocht van Bornem zijn aan mij in het geheel niet besteed. Ik ben helemaal geen Die Hard. Toch het hoedje af voor degenen die het zelfs nog maar aandurven. Iets bescheidener zoals de 50 zotte van Gheel, daar wilde ik me wel eens aan wagen.

De trigger werd overhaald door Greet, een toffe ex-collega, die graag deze uitdaging tot een goed einde wilde brengen en het succes aan haar palmares wilde toevoegen. Zij vroeg me of ik niet eens mee wou stappen. Eigenlijk was haar vraag voorbarig want toen ik vernam dat zij zou meelopen was mijn beslissing al gevallen. Inschrijven en aftellen naar 28 mei was het enige dat me nog te doen viel. Overhalen was er dus helemaal niet bij. Een bijkomend element dat bijdroeg tot dit besluit was dat dit evenement het goede doel diende. Een project rond autisme bij kinderen zou er wel bij varen. Prima initiatief als je het mij vraagt !

De startplaats was voorzien in het Stadion van Geel. Om 6 uur ’s morgens was het er al een heel drukke bedoening bij de aanmelding. In totaal zouden er tussen de 1200 en 1300 personen er vertrekken. Greet was al aangekomen en wachtte me al op. Haar stapvriendin moest afzeggen wegens ziekte en dat was voor haar een tegenvaller. Een andere ex-collega, Davy was er dan wel maar die zou de 50 km al lopend afhaspelen. Met z’n tweetjes zijn we dan vertrokken. Nog vlug een fotootje bij de start en voorwaarts het Kempenland in.

Het ganse traject was voorzien van 6 rustposten, telkens in een randgemeente van de stad Geel. Een eerste rustpost was al na ongeveer 9 km en daar kreeg je belegde broodjes met ham en kaas. Uit een grote pot met hardgekookte eieren kon je er eentje of meer meepikken voor onderweg. In de volgende rustposten was er nergens gebrek. Je hoefde echt geen schoofzakje op voorhand gemaakt te hebben en dit mee te zeulen. Bananen en peren, rijstvlaaikes, pastaschotels, koude schotels, sportdrankjes, cola, water om je flessen bij te vullen, graanrepen, snoep, wafels … aan niets een gebrek. Op post nummer 5 werd er zelfs Brugse Zot à volonté gepresenteerd. Opletten daarmee ! De ganse bedoening was één geoliede machine bediend door een schare van 70 enthousiaste vrijwilligers.

Op het gemakske hebben we elkaar in gang getrokken. Greet was een beetje verwonderd dat er ons zo vele mensen voorbijstaken. En ja, er waren er bij die er een serieus gat van door gingen. Ik zat er niet ver naast met te stellen dat we die nog terug zouden tegenkomen. 50 km is toch wel een niet te onderschatten afstand en daar moet je niet invliegen als een brieschende leeuw.

Het werd een prachtig parcours. Alle randgemeenten van Geel werden aangelopen. Larum, Zammel, Geel Punt, Bel Geel, Winkelomheide, De Bliek, Oosterlo, Stelen en Sint Dympna. Deze laatste is trouwens de beschermheilige van de zotten. Het gebruik van het woord 'zot' voor een mentaal anders valide medemens heeft hier in deze contreien geen enkele pejoratieve ondertoon. Maar het doet wel raar aan !

De stad Geel is vanouds wereldberoemd vanwege haar gezinsverpleging van psychiatrische patiënten. De Heilige Dimpna, die in Geel vanouds wordt vereerd, wordt aangeroepen bij krankzinnigheid. Dit komt doordat Dimpna volgens de legende door haar vader werd vermoord in een vlaag van krankzinnigheid. Bedevaartgangers namen krankzinnige familieleden mee en hoopten aldus op genezing. De patiënten werden ondergebracht in de ziekenkamer die tegen de Sint-Dimpnakerk aan werd gebouwd. Zij bleven daar negen dagen en ondergingen een aantal rituelen. Vanaf de 18e eeuw werden de patiënten in toenemende mate rechtstreeks bij gezinnen ondergebracht, zonder dat er nog rituelen aan te pas kwamen. Zij kregen hiervoor een vergoeding. Geleidelijk aan verwerd deze Gezinsverpleging tot moderne psychiatrische zorg. In 1838 werd ze gemeentelijk georganiseerd en in 1850 door de Belgische Staat. Begin jaren 80 van de 20e eeuw werd bovendien de Sanokliniek te Geel opgericht die samenwerkte met de Gezinsverpleging. In 2002 kwam er kinder- en jeugdverpleging bij en in 2007 werd de instelling omgevormd tot Openbaar Psychiatrisch Zorgcentrum Geel. Aan de voor Geel kenmerkende Gezinsverpleging heeft Geel haar bijnaam: De Barmhartige Stede te danken.

Prachtige wandeling door velden en langs de kronkelende Grote Nete. Ook stukken Kempisch bos met de variatie aan naald- en loofbomen en deze doorkruist met zandwegen ,werden niet ontzien. Sjiek weer ook waardoor het stappen goed ging tot een kilometer of 30. Althans voor Greet. Dan begonnen haar voetjes wat te reklameren. Hier en daar een blaar in de maak maar daar moet je jezelf doorstappen. Met je er op te concentreren wordt het erger, dit negeren betekent dat het zeer verdwijnt voordat je er erg in hebt. Ikzelf had nog een klein genezend blaartje overgehouden van mijn vulkanenavontuur en dat begon zich terug te laten gevoelen. Op karakter heeft Greet dan de resterende 20 km uitgestapt. Sjappoo. Bij mezelf kwam de vermoeidheid aan de voeten opzetten na een goeie 40 km. Tegelijk met de vermoeidheid tekenden er zich dreigende onweerswolken af aan de hemel. Op wat pietluttig gedruppel na bleef het nagenoeg droog tot aan de eindmeet. Die kwam stilletjesaan in zicht. Ook bij vele anderen kon je aan de wijze hoe ze richting deze meet pikkelden, vaststellen dat er een krook zat in hun mobiliteit. En zoals altijd duren de laatste kilometertjes het langst. Om kwart na 6 bereikten we de eindmeet en werd er verdorie een medaille rond onze nek gehangen. Als afsluiter nog een paar Brugse Zotten gedegusteerd. Perfect !

Ik ben content om eens meegelopen te hebben. 't Was zeer leuk maar wat een verschil toch met een etappe op een lange afstandswandeling. Hemelsgroot als je het mij vraagt. Geen zware rugzak, comfortabele rustposten, een hoop volk, een zweem van prestatiedruk die op te merken valt bij de deelnemers, wat euforie trouwens ook. Op een LAW ben je compleet op jezelf, je hebt ook een heel ander doel dan het ondernemen van een zoektocht naar het mentale evenwicht. Bij zo een massa-event wordt er enkel op de louter fysieke prestatie gefocust. Een beloning bij welslagen ontbreekt niet, een trofeetje of een medaille ... sympathiek en mooi als herinnering. Maar voor ieder diertje zijn pleziertje, dat geldt ook. En ach, dat mag en moet zelfs allemaal maar wat ik nog het allertofste vind aan zulke manifestaties is dat er zo veel jonge mensen aan deelnemen. Echt super. Die maken later het verschil wel uit !

Trip 7 Solignac sur Loire - Le Puy en Velay

De laatste 10 km waren een makkie en al vlug waren we op ons startpunt in de camping. Stillekesaan naar beneden maar toch duurde het wel even. La Sainte Vierge du Puy en Velay zagen we al op een goeie 7 km afstand. Dan komt er geen eind aan, zo is althans het gevoel. Aangekomen in Le Puy zag ik dat mijn karretje dat ik op de parking had gestationneerd er nog heelhuids stond. Ik was nog op de koop toe vergeten de kofferklep te sluiten. Alles kon er zo uit gepikt worden. De campinguitbaatster had me echter verzekerd dat het een heel veilig plekje was. Nog vlug het middageten in elkaar geflanst. Wat overgeschoten appelen gebakken en deze overgoten met de honing van onze apiculteur. Met wat cracotjes smaakte dat voortreffelijk. Voor de gelegenheid al vlug even terug de grote tent ineengestoken om op ons gemakske even te kunnen uitblazen op een vouwstoeltje. Een fijne wandeling was het, dit na beschouwing. Niet te vergelijken met een camino want de toertjes, alhoewel veel korter waren toch een stuk zwaarder dan de gemiddelde camino-etappe. Klimmen, jongens dat was niet van de poes. Den Angelo heeft dat heel goed gedaan op zijn eerste bergwandelingen. In de wetenschap dat je je door je ongemakken zoals stramheid, krampen, kuitpijn en rugpijn van de zware rugzak moet doorbijten wordt je pijn en vermoeidheidsgrens wel een heel stuk verlegd en dat merk je al snel. Ik heb het even uitgeteld, 4562 hoogtemeters en 4649 meter afdaling. Ik sta er zelf een beetje van versteld. En dat voor een kleine 200 km wandelpad.

In de namiddag zijn we dan woensdag het dessertje gaan kopen voor de hospitaleros in de gîte van Arlette. Nog een Affligem op het terras in Le Puy en voor het thuisfront enkele flessen Birlou. Dat is een lokaal aperitiefke op basis van perziken en kastanjes. Zeer lekker spul.
's Avonds in de gîte was de ontvangst weeral hartverwarmend. Angèle was er niet maar liet zich vervangen door Françoise. Ook al een schat van een mens. We moesten weeral mee aanschuiven aan tafel. Een soort tartiflette maar op basis van pasta, een flan, een aperitiefke, salade ... 't kon weer niet op. Een Frans pelgrimmeke kwam er nog binnengeduikeld en dat schaapke kon ook nog mee aan tafel. Nog veel verteld die avond en gegrapt. Viannais, een naam die ik nog nooit had gehoord was er ook als hospitalero. Zijn hond was daags tevoren doodgereden en dat stemde hem iets minder vrolijk. Toch blijft dit vrijwilligerswerk voor me wat onbegrijpelijk. Zoveel onbaatzuchtige inzet voor volslagen vreemde mensen.
Rond 10 uur het bed in. Vroeg eruit 's anderendaags want we waren zinnens om Gil, ook al een stapmaat van op de via de la Plata, een bezoekje te brengen. Die woont in Brive La Gaillarde, een kleine 300 km westwaarts.
Lekker ontbijt met al de pelgrims tesamen, een stuk of 25. Vooraleer al die pelgrims met de Viannais, een heel gelovige mens, naar de pelgrimsmis vertrokken hebben ik en den Angelo nog mee het Ultreia pelgrimslied meegezongen.

Ultreia

Tous les matins nous prenons le chemin
tous les matins nous allons plus loin
Jour après jour la route nous apelle
C'est la voie de Compostelle

Ultreia - Ultreia
E sus eia
Deus adjuva nos

Chemin de terre et chemin de foi
Voie millenaire de l'Europe
La voie lactée de Charlemagne
C'est le chemin de tous les jacquets

Et tout là-bas au bout du continent

Messire Jacques nous attend

Depuis toujours son sourire fixe

Le soleil qui meurt au Finistère

Ge krijgt er kiekenvel van als ge zo tussen al die pelgrims staat en weet wat hen te wachten staat.

Afscheid nemen is altijd moeilijk maar ons uitstapje zat er bijna op. We kregen boven de kussen en knuffels van de hospitalero's nog elk een fleske Birlou van Arlette om thuis aan moeder de vrouw kado te doen. Au revoir mes chers et chères, 't was een wondermooie ontmoeting. Zoiets vergeet je nooit. Je krijgt er de tranen van in je ogen. Een afscheid hou je best zo kort mogelijk.

Hop naar de Gil nu. Een flitsbezoekje want we zouden in de namiddag nog richting huis keren. Fantastisch weerzien weeral. Dominique zijn vrouw had voor ons al de lekkernijen uit de Périgord op tafel getoverd. Confit de canard met foie gras en zwarte truffels. Daarna een Pomme Dauphinois met magret de canard gedoopt in een saus bereid met ganzenvet en honing. Nog een lekker stuk kaas en we konder er tegen voor de terugtocht van nog 850 km.

Eerst wilden we ergens ter hoogte van Orléans nog overnachten maar we besloten om toch maar verder te rijden en het stuur te delen. Rond 22 uur zaten we rond Parijs en het was er verdorie nog vervaarlijk druk met al die Franse kamikazechauffeurs. Om 1 uur 's nachts was het liedje uitgezongen. Den Angelo zijn vrouw zou hem opwachten en oppikken in Temse. Ze had hem gemist ocharme. Om halftwee 's nachts was ik eindelijk thuis. Mijn vrouw sliep al zachtjes ... zij is al vertrouwd met de uitstappen, annex langere afwezigheden van manlief. Weeral een ervaring rijker ... zo mogen er nog komen.

Ik ga hier al de fotokes nog eens plaatsen. Beetje hier en daar geretoucheerd want ik heb me nog altijd geen nieuw camerake aangeschaft.

Trip 6 Le Bouchet St. Nicolas - Solignac sur Loire

Om het voor de laatste dag wat rustiger aan te kunnen doen hebben vanddag beslist om een tandje bij te steken en een stukje verder te lopen tot in Solignac sur Loire. Zo moet er vandaag woensdag nog een goeie 10 km gestapt worden tot in le Puy. Gisteren in de late namiddag is er nog een stapper, we schatten hem vooraan in de 70, de camping binnengeduikeld. Straffen tiep ! Hij wandelde de Stevenson route een kleine 250km en daarna vertrok hij naar Arles om vandaaruit naar Santiago de Compostela te tenen. Chapeau, het was alsof hij over een wandelingeske over de Keyserlei bezig was. De Stevenson .... iets om op het verlanglijstje te zetten, bij leven en welzijn welteverstaan.

't Werd toch nog voorbij 10 uur vooraleer we pleite waren uit Le Bouchet. Deze nacht heeft de vriezeman zich nog eens laten zien, we werden het gewaar, ik ben met kleren en al de slaapzak ingekropen. Den Angelo met zijne supersonische slaapzak had daar minder last van. Ondertussen is hij een volleerde randonneur geworden. In zijn achterhoofd heeft hij al ideëen opgedaan voor zijn sinterklaasbrief. Een lichtgewicht slaapzakske, een zijden slaaphoes en een broeksriem waar je je centen in kunt wegmoffelen.

De groene weg is een verlaten spoorwegbedding die helemaal opgewaardeerd werd tot een prachtig wandelpad. Deze loopt helemaal van Chacornac tot in Le Puy en Velay. Deze zouden we nemen in een lus rond Goudet. Overweldigend mooi en slingerend tussen de flanken van de Marelle, la Gardine, les Traunes, le Malpas .... allemaal knapen boven de 1200 meter. Le Mezinque piekt erboven met meer dan 1700 meter. Zware kost maar gelukkig liep dit groene pad langs de flanken en moesten we niet over de toppen klauteren zoal bij de La Durande. Mooi weer ook en het is ongelooflijk hoeveel roofvogels je hier in het zwerk ziet. Voornamelijk sperwers met die gevorkte staart en buizerds. Onbeweeglijk stil hangen ze boven je kop te fladderen. Felgroene hagedissen kom je ook al eens tegen onderweg en op sommige plaatsen moet je zien waar je je voeten zet om niet op de vliegende herten te trappen. Dat zijn van die kolossale dikke zwarte kevers. De spoorwegbermen zijn in de loop der jaren volgegroeid met een verscheiden pracht aan bloemenweelde. Complete relax op dat pad. En het liep gestaag naar beneden. Ondertussen vroegen we ons af wat de avondpot schafte. Gnocci lanceerde ik als voorstel. Den Angelo : Ze mogen mij daaronder begraven vertrouwde hij me toe, maar ik heb het nog nooit gegeten. Dan zult ge moeten wachten tot ge thuis zijt maat, petatten hebben we niet bij.

En maar verder stappen zonder enige notie van afstand en tijd. Het werden er bijna 30 en we waren content dat de trip er op zat. Pijp uit, finaal deze keer. En zo hoort het ook te zijn. Voelen dat er poten aan je lijf hangen en later de weldaad van een verdiende rust ondergaan en slapen gelijk nen os.

Ondertussen heeft Arlette van zich laten horen en ze verwacht ons morgen in de gîte. Alle dagen heeft ze ge-sms-t om te vragen hoe het met onze tochtjes verging. Ze was zelfs bezorgd om den Angelo en iedere keer gaf ze een bon courage voor den Angelo mee. Nu schreef ze dat ze ons verwachtte voor het avondeten. Wij zullen voor het desserke zorgen antwoordden we. Dat is het minste wat je kan terugdoen. Het is onbegrijpelijk hoe menslievend de mensen hier nog zijn. Omdat we in tegenovergestelde zin stappen van het Jacobspad zijn er automobilisten die spontaan stoppen om ons op de juiste weg terug te zetten. Meerdere keren zelfs, vandaag weer was het een automobilist die spontaan stopte en naar onze bestemming vroeg. 't Was deze mens die ons op het bestaan van dat groene pad wees.

Voilà, dit in de gauwte want we gaan opkrassen voor de zwanezang. Nog een goei 10 kilometertjes pikkelen naar Le Puy. We worden verwacht !!!

Morgen donderdag rijden we dan door en via een ommetje richting Brive la Gaillarde waar ik een flitsbezoekje breng aan mijne stapmaat Gil. Hij zit met een gebroken voet en moest afzeggen om enkele tripjes mee te lopen. Hij verwacht ons in op de middag voor een dineetje. Later rijden we dan door richting huiswaarts. Onderweg overnachten we wel hier of daar zodat we vrijdag nog op een treffelijk uur kunnen thuis zijn.

Trip 5 Montbonnet - Le Bouchet St. Nicolas

Goed geslapen deze nacht en onze kamergenote uit Annecy verzekerde me dat ze geen gesnurk heeft gehoord. Kan al wel eens gebeuren wanneer je je bed induikeld na enkele pilskes. Opgestaan en het ontbijt genuttigd in compagnie van Juliette. Elke maand, vanaf mei begeleidt ze zo een groep om hen voor te bereiden op de camino en dit tot in september. Is dit wel de goede manier ? Alles wordt voor je geregeld tot in de puntjes. Van je plan trekken, de basics herontdekken is hier geen sprake. Hen wacht een teleurstelling en dat vind ik jammer voor hen.  

'Mes premiers pas pour Compostelle'... mijn eerste stappen, vermeldden de etiketjes op de bagagetassen die mooi klaar stonden om opgehaald te worden door een camionnetje. Het gezelschap onder deskundige leiding van Juliette stond vertrekkensklaar om haar 2de etappe te verzilveren. Buen Camino dames en heren, ik kon het niet nalaten om er binnensmonds al lachend 'touregrinos' aan toe te voegen. Foei toch Jan !

Voor vandaag stond er een minitripke op het programma. Van Montbonnet naar Le Bouchet St. Nicolas, goed voor 16km. Na de superzware trip van gisteren was dit een makkie. Rond halftien vertrokken en om halftwee stonden we al op de camping. Beetje klimmen weeral tot een kleine 1300 meter maar we waren al op 1200 meter hoogte in Montbonnet. Tripje in rechte lijn. Weeral een prachtig stukje tussen sparrenbossen en op de hoogte zorgden groene weiden voor een mooi contrast met de dorpjes in de valleien en de her en der verspreid liggende vulkanen. Onderweg op het pad vind je tussen de keien lavastenen in allerlei vormen. Vulkanisch gesteente vind je hier met hopen. Ik denk dat de lavastenen hier wel commerciel uitgebaat worden.

Prachtig weer ook. Op 1300 meter hoogte was er deze morgen nog rijp op de plantjes en waren de plassen bevrozen. Het zonneke deed echter haar best en onder een vrij wolkenloze blauwe hemel was het zalig stappen.

Den Angelo maakte een opmerking bij het schaft. Als mijn vrouw me nu ziet eten krijgt ze compassie met mij. Een oudbakken baguette en een worst. Doorgespoeld met wat water. Stillekesaan moet hij toch toegeven dat zo een dineetje 'façon clochard' in de openlucht en in een oogstrelende omgeving meer charmes heeft dan het meest voluptueuse menu in een 86 sterrenzaak. Dat ik dit maar niet al te rap vergeet was zijn conclusie. Ondertussen heeft den Hugo van zich laten horen. Niet alleen veel regen op zijn dak maar bovendien moet hij ook veel kou lijden. Leg maar eens uit aan de mensen waar het plezier en de fun ligt. Moeilijk en het verwonderd me niet dat ze vinden dat je eerder thuishoort in den Amedée in Mortsel.

De camping hier in Le Bouchet was helemaal verlaten. Geen zwembad, recreatie, bar .... een lege plein maar wel boordevol gele paardebloemekes. Een gans voetbalplein naast de 'camping' is ook tot onzer beschikking. Prima plek. Proper sanitair, warm water en meer hoef je niet te verlangen. Doen we ook niet. Straks ravioli in het potteke met den overschot van de worst en het nog oudbakkener brood. We kopen sebiet wel een fleske witte wijn om onzen galadiner wat meer cachet te geven.

Tot morgen.

Dat was dan vandaag, nu heb ik even Wifi maar ben te moe om nog veel te lawijten. Monstertrippeke gedaan juist van bijna 30 km. Fotokes ook voor morgen. Veel gestapt vandaag om af te kunnen sluiten met een kort wandelingetje.

Sjuus

Xxx