Geel, 'De Barmhartige Stede' en De Zotte 50 van Gheel.

Ieder diertje zijn pleziertje is een gezegde dat tot zijn recht moet komen wanneer het gaat om sportieve manifestaties die georganiseerd worden voor een groot publiek. Zelf ben ik een beetje afkerig van zulk gedoe wanneer het er op aan komt het fysiek 'kunnen' publiekelijk in de verf te zetten. Power evenementen zoals de Marathon du Sable, Legends Trails van 160 tot 250 km non stop,  of zelfs de 100km Dodentocht van Bornem zijn aan mij in het geheel niet besteed. Ik ben helemaal geen Die Hard. Toch het hoedje af voor degenen die het zelfs nog maar aandurven. Iets bescheidener zoals de 50 zotte van Gheel, daar wilde ik me wel eens aan wagen.

De trigger werd overhaald door Greet, een toffe ex-collega, die graag deze uitdaging tot een goed einde wilde brengen en het succes aan haar palmares wilde toevoegen. Zij vroeg me of ik niet eens mee wou stappen. Eigenlijk was haar vraag voorbarig want toen ik vernam dat zij zou meelopen was mijn beslissing al gevallen. Inschrijven en aftellen naar 28 mei was het enige dat me nog te doen viel. Overhalen was er dus helemaal niet bij. Een bijkomend element dat bijdroeg tot dit besluit was dat dit evenement het goede doel diende. Een project rond autisme bij kinderen zou er wel bij varen. Prima initiatief als je het mij vraagt !

De startplaats was voorzien in het Stadion van Geel. Om 6 uur ’s morgens was het er al een heel drukke bedoening bij de aanmelding. In totaal zouden er tussen de 1200 en 1300 personen er vertrekken. Greet was al aangekomen en wachtte me al op. Haar stapvriendin moest afzeggen wegens ziekte en dat was voor haar een tegenvaller. Een andere ex-collega, Davy was er dan wel maar die zou de 50 km al lopend afhaspelen. Met z’n tweetjes zijn we dan vertrokken. Nog vlug een fotootje bij de start en voorwaarts het Kempenland in.

Het ganse traject was voorzien van 6 rustposten, telkens in een randgemeente van de stad Geel. Een eerste rustpost was al na ongeveer 9 km en daar kreeg je belegde broodjes met ham en kaas. Uit een grote pot met hardgekookte eieren kon je er eentje of meer meepikken voor onderweg. In de volgende rustposten was er nergens gebrek. Je hoefde echt geen schoofzakje op voorhand gemaakt te hebben en dit mee te zeulen. Bananen en peren, rijstvlaaikes, pastaschotels, koude schotels, sportdrankjes, cola, water om je flessen bij te vullen, graanrepen, snoep, wafels … aan niets een gebrek. Op post nummer 5 werd er zelfs Brugse Zot à volonté gepresenteerd. Opletten daarmee ! De ganse bedoening was één geoliede machine bediend door een schare van 70 enthousiaste vrijwilligers.

Op het gemakske hebben we elkaar in gang getrokken. Greet was een beetje verwonderd dat er ons zo vele mensen voorbijstaken. En ja, er waren er bij die er een serieus gat van door gingen. Ik zat er niet ver naast met te stellen dat we die nog terug zouden tegenkomen. 50 km is toch wel een niet te onderschatten afstand en daar moet je niet invliegen als een brieschende leeuw.

Het werd een prachtig parcours. Alle randgemeenten van Geel werden aangelopen. Larum, Zammel, Geel Punt, Bel Geel, Winkelomheide, De Bliek, Oosterlo, Stelen en Sint Dympna. Deze laatste is trouwens de beschermheilige van de zotten. Het gebruik van het woord 'zot' voor een mentaal anders valide medemens heeft hier in deze contreien geen enkele pejoratieve ondertoon. Maar het doet wel raar aan !

De stad Geel is vanouds wereldberoemd vanwege haar gezinsverpleging van psychiatrische patiënten. De Heilige Dimpna, die in Geel vanouds wordt vereerd, wordt aangeroepen bij krankzinnigheid. Dit komt doordat Dimpna volgens de legende door haar vader werd vermoord in een vlaag van krankzinnigheid. Bedevaartgangers namen krankzinnige familieleden mee en hoopten aldus op genezing. De patiënten werden ondergebracht in de ziekenkamer die tegen de Sint-Dimpnakerk aan werd gebouwd. Zij bleven daar negen dagen en ondergingen een aantal rituelen. Vanaf de 18e eeuw werden de patiënten in toenemende mate rechtstreeks bij gezinnen ondergebracht, zonder dat er nog rituelen aan te pas kwamen. Zij kregen hiervoor een vergoeding. Geleidelijk aan verwerd deze Gezinsverpleging tot moderne psychiatrische zorg. In 1838 werd ze gemeentelijk georganiseerd en in 1850 door de Belgische Staat. Begin jaren 80 van de 20e eeuw werd bovendien de Sanokliniek te Geel opgericht die samenwerkte met de Gezinsverpleging. In 2002 kwam er kinder- en jeugdverpleging bij en in 2007 werd de instelling omgevormd tot Openbaar Psychiatrisch Zorgcentrum Geel. Aan de voor Geel kenmerkende Gezinsverpleging heeft Geel haar bijnaam: De Barmhartige Stede te danken.

Prachtige wandeling door velden en langs de kronkelende Grote Nete. Ook stukken Kempisch bos met de variatie aan naald- en loofbomen en deze doorkruist met zandwegen ,werden niet ontzien. Sjiek weer ook waardoor het stappen goed ging tot een kilometer of 30. Althans voor Greet. Dan begonnen haar voetjes wat te reklameren. Hier en daar een blaar in de maak maar daar moet je jezelf doorstappen. Met je er op te concentreren wordt het erger, dit negeren betekent dat het zeer verdwijnt voordat je er erg in hebt. Ikzelf had nog een klein genezend blaartje overgehouden van mijn vulkanenavontuur en dat begon zich terug te laten gevoelen. Op karakter heeft Greet dan de resterende 20 km uitgestapt. Sjappoo. Bij mezelf kwam de vermoeidheid aan de voeten opzetten na een goeie 40 km. Tegelijk met de vermoeidheid tekenden er zich dreigende onweerswolken af aan de hemel. Op wat pietluttig gedruppel na bleef het nagenoeg droog tot aan de eindmeet. Die kwam stilletjesaan in zicht. Ook bij vele anderen kon je aan de wijze hoe ze richting deze meet pikkelden, vaststellen dat er een krook zat in hun mobiliteit. En zoals altijd duren de laatste kilometertjes het langst. Om kwart na 6 bereikten we de eindmeet en werd er verdorie een medaille rond onze nek gehangen. Als afsluiter nog een paar Brugse Zotten gedegusteerd. Perfect !

Ik ben content om eens meegelopen te hebben. 't Was zeer leuk maar wat een verschil toch met een etappe op een lange afstandswandeling. Hemelsgroot als je het mij vraagt. Geen zware rugzak, comfortabele rustposten, een hoop volk, een zweem van prestatiedruk die op te merken valt bij de deelnemers, wat euforie trouwens ook. Op een LAW ben je compleet op jezelf, je hebt ook een heel ander doel dan het ondernemen van een zoektocht naar het mentale evenwicht. Bij zo een massa-event wordt er enkel op de louter fysieke prestatie gefocust. Een beloning bij welslagen ontbreekt niet, een trofeetje of een medaille ... sympathiek en mooi als herinnering. Maar voor ieder diertje zijn pleziertje, dat geldt ook. En ach, dat mag en moet zelfs allemaal maar wat ik nog het allertofste vind aan zulke manifestaties is dat er zo veel jonge mensen aan deelnemen. Echt super. Die maken later het verschil wel uit !

Une Grande Promenade in Klein Brabant. Bornem, Puurs en Branst

Verleden week zat er geen wandelingetje in de pijplijn. Het was er even het weer niet naar. Regen en wind zouden nog de godganse week het schone weer in de schaduw zetten. Dan maar eens een keertje overslaan. Hondenweer heeft nochthans ook wel haar charme. Vooral na afloop wanneer je je 's avonds lekker onderuit kunt laten glijden in een zetel aan de stoof. Het is dus niet echt een reden om forfait te geven maar droger weer valt wel te verkiezen als je een ganse dag geen dak boven je hoofd hebt. Vandaag halen we de achterstand in met een bezoekje aan Bornem. De grondgebieden van Bornem, Puurs en St. Amands worden samen de streek van Klein Brabant genoemd. Een beetje raar want in het verleden behoorde de streek tot het Graafschap Vlaanderen maar grensde ze wel aan het Hertogdom Brabant. Nu, als de provincie Antwerpen waar Bornem toe behoort ooit wordt omgedoopt tot de provincie 'Midden Brabant' wat me in een historische context wel correct lijkt, zal de benaming 'Klein Brabant' misschien minder vragen opwerpen. 
In de regio van Klein Brabant vallen er vele interessante hoekjes te verkennen. Het scheldeland biedt kilometerslange natuurwandelingen zodat het soms moeilijk kiezen wordt tussen de vele mogelijkheden. De keuze viel deze keer dus op Bornem, grenzend aan de Weert. In de Weert hebben we trouwens ook al een mooi tochtje achter de rug. Het is een prachtig gebied met mooie vijverpartijen te ontdekken door wandelaars en fietsers. 

Om 9 uur was de afspraak aan het stationneke van Bornem. De Ronny, den Angelo en de Marc kwamen met de trein en ik was te laat om nog een trein te versieren. 20 minuutjes rijden met de automobiel en ik was nog ruim op tijd om de aftrap met z'n vieren te kunnen bijwonen. 

Het ritme zat er vlug weer in en na een klein kwartiertje liepen we al het sport en natuurpark 'De Breeven' binnen. Een net verzorgd recreatiecomplex met visvijvers, zwembaden, een klimmuur met gletsjerwand, speelweiden enzovoort. Het park bevond zich nog volop in rustmodus vanwege de winterperiode. Met mooi weer in de zomer zal het er zeker een drukke bedoening zijn. Trouwens, gans het gebied rond en in Bornem bruist van allerlei activiteiten. Bedevaarten, processies, jaarmarkten, grote en kleine kermissen, fakkeltochten, evenementen op de forten, palingfestivals, folkloreweekends en het hoogtepunt mag zeker ook vermeld worden : De 'Dodentocht', een 100km lange voetmars die jaarlijks duizenden sportievelingen en toeschouwers op de been brengt. Een zware onderneming voor de die-hards en die mijn pelgrimsmaat den Hugo al enkele keren met succes aan zijn palmares heeft kunnen toevoegen. 

Ikzelf durf me daaraan niet te wagen maar op 28 mei  worden  'De zotte 50 van Geel', een actie voor het goede doel van 'Walk for Life' gelopen. Daar ga ik het wel eens wagen. Samen met een ex-collega gaan we trachten '50 bornes' te stappen en gaan we voor mekaar supporteren. Dat komt slim, ik ben al ingeschreven zie ! 

http://www.dezotte50vangheel.be

Ik vermoed dat de opbrengst gaat naar het één of ander project rond de zorg voor mentaal andersvaliden. In Geel, een Kempische stad, wordt er al eeuwenlang aan opvang in familiekring gedaan voor mensen met een verstandelijke handicap. De opbrengst zal wellicht deze families ten goede komen.

Richting Fort van Bornem was de volgende stap. Het droevige feit dat de Ronny de Catsjoe zijn gerookte varkensoren en kiekepoten thuis was vergeten noopten ons tot een ommetje langs de Delhaize in Puurs. Van daaruit liep het trajectje via weidepaadjes naar het Fort. Het weer was op zijn best en de uitgestrekte weiden en landwegeltjes scherpten het zalige rustgevoel aan dat een natuurwandeling met zich meebrengt. Het scherpte eveneens het hongergevoel aan en een picknicktafeltje aan de vest van het fort van Liezele nodigde uit tot het bevredigen van de meest essentiele levensbehoefte en dat is namelijk een stukske eten. De Marc had in de vooravond een verrukkelijk lamsstoofpotje met raapjes en worteltjes bereid en er op de koop toe nog 2 flessen wijn bij geassorteerd. De Ronny had nog vlug wat eendenpaté en bessenconfijt gekocht in de voornoemde Delhaize om het voorgerechtje gestalte te geven, den Angelo had een fles met een soort citroenlimonade bij als digistif. Ik zorgde dan weer voor de gebakken krieltjes met rozemarijn. Weeral een openluchtfestijn op een picknickplaatske in putteke winter ! Wie ons zot verklaart zullen we daarom nog niet direct scheef bekijken maar geloof me, het zorgt voor een onbeschrijfelijk moment.
We waren nog niet halfweg dus moest er nog een flink stukske afgewerkt worden. Nu ging het via Oppuurs richting Branst uit. Tussen velden, akkers en weiden en onder een stralend zonnetje keerden we langzaam terug naar Bornem. Genietend van de prachtige natuur, het uitgelezen trajectje en het landelijke karakter van de omgeving werd het nog maar eens een sublieme toer. En dit tot de allerlaatste stap. Een ex-collega, inwoner van Bornem, zou ons op een pintje vergasten op de markt in Bornem. Het is immers fijn wanneer je jouw ex-collega's niet uit het oog verliest. In Café Belle Vue vulde de waard de glazen met de lokale Tripel. Dit gerstenat zag boven de Bornemse doopvont het levenslicht en zou voortaan met de naam 'Bornem' door de dorstige kelen glijden. Lekker maar toch verraderlijk spul. Smaakte naar nog edoch, ik heb er maar ééntje gedronken .... ik moest nog rijden nietwaar ?
Zo, die dag is ook weeral opgesoepeerd. Prachtige ervaring, nog maar eens, met de stapmaten. We kunnen weeral plannen maken voor een volgende uitstap. En zo te zien zal het daar niet bij blijven.

Vanmorgen zat er een brief in de bus van Arlette, mijn lieve pelgrimsvriendin op de Via de la Plata uit Lyon (Fr). In mei mag ik haar een bezoekje brengen in 'Puy en Velay'. Daar ligt het startpunt van 'La Voie du Puy en Velay' dat je naar St. Jean Pied de Port in de Pyreneën leidt en van daaruit naar Santiago de Compostela over de Camino Frances.  Samen met een kennis gaat zij daar een tiental dagen de pelgrimsgite runnen als hospitalera voor de pelgrims en ik krijg het voorrecht haar daar te mogen gaan bezoeken. Ik ben van zin om daar enkele hikes uit te stippelen in het Centraal Massief en met tent en rugzak daar wat rond te trekken. Hoe noemen ze dat ? Outdoor Addicts ? Plannen genoeg :-)  


Naar foto-album : Album Bornem

Stukje St. Antonius Zoersel en het grensgebied tussen Kempen en Hageland : Van Testelt naar Diest

Een heel bescheiden toerke in de Voorkempen van rond de 12 paaltjes moest mijne zondag wat kleur geven. In Sint Antonius-Zoersel, Sintanteunnes uitgesproken in de lokale volksmond, stond er een Aktiviawandeling afgepijld die heel wat volk op de wandelbeen heeft gebracht. Zeker wel 2700 wandelaars, 't kunnen er een koppel meer of minder geweest zijn, soit. In alle geval werd het kwa opkomst een overweldigend succes voor de organisatoren. De Kempense Wandelclub 'De Natuurvrienden van Zoersel' verdient alleszins een pluim. Piekfijne en goed geoliede organisatie, nergens iets op aan te merken. Zelfs wandelfanaten uit Wallonie die met autocars werden aangevoerd waren eveneens op het appel. 't Moet zijn dat de populariteit van de wandelsport wel degelijk aan een opmars bezig is. De naam 'Trappistentocht' zal waarschijnlijk ook wel bij velen de aandacht getrokken hebben. Alleszins was dit de trigger voor ons Meta, wandelmadam en vriendin van het eerste uur, die het tochtje associeerde met een gezonde Tripel Westmalle te consumeren bij de paterkes die het kostbare vocht aldaar in de geburen brouwen. Nog een grappige noot : Het feit dat het 2 paterkes uit Holland waren die het originele recept van het wereldberoemde trappistenbier op punt hebben gesteld, toont aan dat er meer ons bindt dan ons scheidt.☻☺☻

Maar driewerf helaas voor haar want een bezoekje aan de Trappisten was niet opgenomen in het parcours. Afspraak rond 10 uur in de school van Zoersel. In en rond het schooltje was er geen plaats meer om je auto te parkeren. Zoveel volk. Daardoor moest je een klein kilometertje verderop in de straten je geluk wagen. Walter en Adi, Daniel en Elsie, Frans en Lydia met hun hondeke Fientje, Meta en nog 2 sympathieke nieuwkomers : Theo en Lutgart waren al present. Het eerste luske van een kleine 7 kilometer tot aan het eerste rustpunt was zo gestapt. Toch een vrij groot gedeelte aan verharde wegen en bebouwde kom wat iets minder aangenaam was. Het valt wel te begrijpen. Immers, voor zo een massa mensen dient het parcours uitgestippeld te worden in functie van de voorhanden zijnde accomodatie.

Veel gezwansd en gelachen onderweg. Stukjes bospad bewandeld, wat slijkwegeltjes tussen de weiden door, hier en daar een stukje bos. Mooi tripje. In tegenstelling tot de kwakkelberichten over het weer is het de ganse dag droog gebleven. Fientje met haar korte pootjes had het eveneens naar haar zin en konstant hollend achter een weggeworpen takje moet ze wel dubbel zoveel afstand afgelegd hebben. Het beestje was later op de dag uitgeteld. Knikkebollend met haar koppeke, meer slapend dan wakend had ze postgevat op de stenen onder een barkruk in de Meermin, onze vaste stek op zondagavond. Zoe muug as nen hongt. Volgende keer zorg ik wel voor een dekentje.
De stop voor een boke te eten was voorzien in een kapel. Die zat echter proppensvol. Iets verder zijn we dan maar het cafeetje 'De Gremlins' binnengeduikeld. Nog plaats genoeg en het was geen probleem dat we er onze bokes mochten opeten. Meta was kontent dat ze haar Tripel kon boeken. Zei het dan wel in een iets mindere originele omkadering dan verhoopt maar het smaakte haar zichtbaar.  
Nog een korte lus tot het eindpunt van ongeveer 5 kilometerkes en de wandeling zat er op. Nog een voorlaatste drankje aan het startpunt. Fientje zag er nu uit als Moriaantje. Zo zwart as zoet van door al dat slijk te baggeren. Een gezellige wandeling weeral met leuk volk. Noem gerust deze ploeg maar walkaholics. Je hoeft daarbij helemaal niet te blozen.

Het doet me plezier dat de mensen met deze zondagswandelingetjes het nuttige aan het aangename kunnen koppelen en er op de koop toe plezier in scheppen. Wandelen is nu éénmaal ontzettend gezond voor lijf en leden. En dat niet alleen. Ook voor de mentale balans is wandelen heilzaam. Een stukje gepubliceerd in 'Lifehack' vond ik geweldig boeiend. 

Een kort stukje uit de bijdrage : “Nature’s peace will flow into you as sunshine flows into trees. The winds will blow their own freshness into you, and the storms their energy, while cares will drop off like autumn leaves,” wrote John Muir in Our National Parks.
De link : http://www.lifehack.org/363786/doctors-agree-hiking-good-for-your-mental-health?dgs=2

Andere koek nu. Mijn wekelijks wandelingetje met de stapmaten lag al klaar. Een 23km lang wandelingetje vanuit Testelt naar Diest, dit in een grote boog om en wijkend naar het Noorden. Ik had er zorgvuldig op gelet dat er zoveel mogelijk onverharde paden aan bod zouden komen en dat de abdij van Averbode eveneens kon aangelopen worden. 

Den Angelo ocharme moest deze week het werk hervatten en de Marc had eveneens zijn professionele verplichtingen na te leven. De Ronny en de Catsjoe konden, ondanks de grote werkzaamheden aan hun heem, wel meestappen. Bij het uitstippelen van de wandelweg tussen Testelt en Diest merkte ik op dat we verdomd dicht voorbij het huizeke van Greet, een heel toffe ex-collega, passeerden. Greet, ook begeesterd van het wandelen, bereidt zich voor op de wandelmarathon van de 'zotte50vangheel' in mei. Een antwoord op mijn mailtje waarin we ons wandelinitiatief aan haar kenbaar maakten liet niet op zich wachten. Driewerf hoera deze keer, ze offerde er zelfs een dagje verlof voor op om samen dat toerke te stappen. Heel sympathiek !
Afspraak om 8u met de Catsjoe en de Ronny in Berchem Statie en om 10u30 aan het stationneke in Testelt met ons Greet. Geen vertragingen deze keer en Greet stond ons al op te wachten. Stralend, met de big smile en dressed to walk. Het beloofde een mooie dag te worden. En, het mindere weer van de laatste dagen in acht genomen, we hebben er toch nog maar eens de mooiste dag in de week kunnen uitpikken. Beetje pech met de GPS, ik had er een verkeerd spoor opgezet. Daardoor moest de Ronny deze keer de taak van full-time loods op zich nemen. Graag had ik in Testelt een bezoekje aan de middeleeuwse watermolen gebracht, dat viel dus even in het water. Daarvoor had ik nog in 't laat dinsdag een kleine aanpassing gedaan aan het traject. De Ronny beschikte nog over mijn vorige versie en na een 10-tal minuutjes zaten we al middenin het Merodegebied. Een 575 hectare groot natuurgebied dat heel wat te bieden heeft. Graasland voor de schaapjes, akkers, vennen, moerassen, heide en duinen maakten er het decor uit. Het ganse geheel dat doorkruist werd met wandelpaden maakte er een ideale omgeving van om urenlang er in rond te kuieren. Gans het gebied staat onder toezicht van Natuurpunt. Sinds kort is Natuurpunt er in geslaagd de natuurlijke biotoop in het gebied te herstellen. Het is er nu het ideale broedgebied voor de boerenzwaluw die er na een lange afwezigheid is teruggekeerd. Ook zouden er terug liggende vleugeltjesbloemen verschijnen waarvan men dacht dat ze voorgoed verdwenen waren. Iets te vroeg nog in 't jaar om ze al kunnen te bespeuren. Alleszins knap werk van die mannen van Natuurpunt.
De abdij van Averbode die het ganse gebied beheerst ligt op een  punt waar de provincies Limburg, Antwerpen en Vlaams Brabant aan elkaar grenzen. De as van de zware massiefhouten zwenkpoort die toegang geeft tot dit Norbertijnenbastion staat pal op dit 3 provinciënpunt. Een mij welbekend voorkomende geel-blauwe wegwijzer met een santiagoschelp dicht bij deze poort viel me daar ook al op. Geen idee op de welke maar ik zat dus op een stukje Camino de Santiago. Waarschijnlijk een stukje van de Via Brabantia. Van hieruit ging de wandeling naar het klompenmuseum. Hoog tijd om de keel al eens door te spoelen in het aangrenzend etablissement 'Den Eik' met een lokaal biertje. Voor de Ronny een Flierefluiter, voor Greet een Halen en ik had goesting in een Omerke. Na onderwerp geweest te zijn van één der werken van barmhartigheid moest er nog een flink stukske doorgestapt worden over landduinen en heidewegels tot aan onze picknickplaats. Deze vonden we aan de voet van het domein Gerhagen. Een 965 hectare groene long in het uiterste westen van de provincie Limburg. Een prachtig kleurenpalet wordt er in dit stuk natuur ten toon gespreid. Dennenbossen, landduinen, heide, loofwoud, poelen en moerassen, beekjes waar je over moet springen, afgezoomde dreven waar je doorwandelt, zwarte modderige zandgrond onder je bottienen. Voor de picknick had ik enkele fleskes witte wijn meegebracht en de Ronny zorgde voor geconfijte eendenbillen en kinoa met groentjes. Eens opgewarmd en binnengespeeld konden we er weeral eventjes tegen.
Het deed ons ontzettend plezier Greet weer te zien na een lange tijd. Onderweg hebben we dan ook veel kunnen bijpraten. Deze mooie wandeling leende er zich volledig voor. Als we de 50Zottevangheel stappen zal dat misschien minder het geval zijn. Ze loopt verdorie met 6km/u een heel stuk sneller dan ik. 
De dagen zijn al flink aan het lengen. Tegen 6 uur toen we aan de statie van Diest aankwamen was het nog licht. Voor een mooie zonsondergang vast te leggen op de pelicule was het dus nog wat vroeg. Toch zijn we er nog min of meer in geslaagd. In Diest namen we nog een uurke de tijd om deze prachtige wandeldag met een St. Bernardus af te ronden. Ver moesten we niet zoeken naar een kroeg want in de statie van Diest was er een gezellige café gebouwd. De Catsjoe kreeg er al direct een bakske water voorgeschoteld. Smakelijk spul zo een Sint Bernardus, het bier welteverstaan. 
In Testelt namen we afscheid van onze stapvriendin. Tot een volgende Greet ! Bedankt voor de prachtige dag samen.
Nog een uurke sporen tot in Antwerpen en de dag zat er weeral op. De logica van onze Nationale Spoorwegmaatschappij wordt voor mij met dag ondoorgrondelijker. Dit moet je horen ! Voor de Catsjoe moet de Ronny een toeslag van 5 euro of zoiets betalen. Zowel voor een hond als een poes geldt het dat er een geldig vervoersbewijs nodig is. Maar, en dat wist de treinconducteur ons te vertellen, wanneer je uw beest in een mand, doos of zak steekt, wordt je beest als handbagage beschouwd en bijgevolg moet er geen toeslag betaald worden. Straf hé ? volgende keer gaat de Catsjou mee in een zak !☺☺☺ 

Naar foto-album : Album Testelt - Diest

Bosvoorde - Terhulpen

 

Het laatste uitstapje in het Zoniënwoud was me dermate goed bevallen dat ik er nog een stukje aan heb bijgebreid. Een klimatologische haar in de boter werd er voor vandaag niet voorspeld dus gaan met de banaan. Om 9u zou ik samen met den Hugo vanuit St. Niklaas naar Bosvoorde sporen. Een wandelmaat van den Hugo waarmee hij samen de Bornemse 100km dodentocht uitloopt, eveneens uit Temse, zou meestappen. Met drieën, ik den Hugo en Marc. Deze keer geen stipte trein, om 11u stapten we uit in Bosvoorde. In de nacht van woensdag op donderdag had het ferm gevrozen. Op de vijvers van Watermael - Bosvoorde in het Tourney-Solvaypark lag er een centimeter dik ijslaagje. Glijpartijen op het ijs verraste de waterkiekens. In duikvlucht gleden ze vanaf de oever op hun buik vooruit over de ijslaag. De pootjes molenwiekend achter hun gevederde kont. Ook de paadjes voelden bevroren aan. Later op de dag zouden hier en daar door de zonnewarmte deze in slijkbaantjes veranderen. Maar het viel mee. Voor ons geen glijpartijtjes zoals die waterkiekens. Eens dat park uit beland je in het Zoniënwoud. 

Het pad dat uitgetekend stond liep verder langs de bekendste vijvers van het Zoniënwoud. Het IJsvogelvoetpad en de Tumuliweg bracht ons naar de Hoefijzervijver. In de verte hadden 2 zwanen een wak gemaakt in het ijs. Verdorie dat waren grote beesten, ik twijfelde even of het wel zwanen waren. Wat verder in het Wollenborrepad stond een picknicktafel. Ideaal want we zaten al tegen de noen aan. Den Hugo trok een fleske wijn open, een aperitiefhapje had ik bij. Gewoonlijk zorg ik voor de glazen, ik kwam er ééntje tekort, dit voor onze onverwachte stapgezel. Geen erg, Marc volgde de regels van Tournée Minéral en sloeg beleefd Hugo's aanbod af. 

Het was mooi wandelen langs de vallei van het Vuylbeekpad. Een beetje heuvelend. Hier en daar ging het wel even steil omhoog. Daar in het grootste beukenbos van ons landeke kan je even van de tijd loskomen en tot rust komen.  De bomen staan er nog wel wat kaal bij maar het blijft een indrukwekkende omgeving. Dat mag je wel zeggen. Een dik bladertapijt bedekte de bosgrond. Bruin voert nog even de boventoon daar in het bos maar niet voor lang meer want de lente is in aantocht. Nu zaten we volop te midden van het Zoniënwoud. Langs de allermooiste bospaden luisterend naar de meest betoverende namen zoals Berkenvoetpad, Teenbossendreef en Frambozendreef kwamen we terecht bij de Ganzenpoot-, de Linde- en de Keizer Karelvijver. Een gans vijvercomplex dat deel uitmaakte van het domein waar zich vroeger de priorij van Groenendaal bevond. De Jan van Ruusbroecbank aan de Keizer Karelvijver moet je de herinnering bijbrengen aan Jan van Ruusbroec, de 1ste prior die er in 1349 de religieuze plak zwaaide. Langs de Kloosterweg was nog een restant te zien van het voormalige klooster. Helemaal verwaarloosd, een ruïne was het in feite.  Dit gebouw van de orde van de reguliere  Augustijnse kannuniken moet betere tijden gekend hebben. Het moet vroeger jaren een belangrijke rol gespeeld hebben in de kerkelijke geschiedenis. Lees maar moest het je interesseren : De Priorij van Groenendaal.

Vooraleer de R0 via een tunneltje onderdoor te lopen maakten we een ommetje langs de hippodroom van Groenendaal. Daar schiet er dus niets van over. Enkel de koninklijke loge staat er nog als beschermd monument te pronken in een leeg landschap. Ook aan dit gebouw gaat er een hele geschiedenis vooraf. Dit majestueus gebouw met koninklijke allures staat dus midden in het Zoniënwoud. Deze Loge was lange tijd de trots van de Belgische paardensport. De renbaan van Groenendaal kwam er onder impuls van Koning Leopold II en werd geopend in 1887. Langs de renbaan stonden vroeger twee metalen tribunes waartussen de loge van Koning Leopold II stond. Na de beëindiging van de Eerste Wereldoorlog werd de renbaan een verzamelplek voor allerlei achtergebleven munitie. In 1919 zorgde een brandende sigaret ervoor dat alles explodeerde met tientallen slachtoffers als gevolg. Alle gebouwen van de hippodroom werden zwaar beschadigd. Twee jaar later werd de herstelde hippodroom heropend. Maar pas in 1924 werd voor Koning Albert I een nieuwe Koninklijke Loge gebouwd. Een sjiek spel, een bezoekje waard. 

Eens de R0 voorbij hielden we een korte rustpauze in de Steenbruggendreef. De fles wijn van den Hugo was immers nog niet leeg. Het domein Solvay zou daarna aan de beurt komen. Gelegen temidden van de prachtige vijvers - respectievelijk de Hoevevijver, de Lange Staartvijver, de Decelliervijver en de Grijze Molenvijver ligt het imposante kasteel van Solvay. Tja, de aanblik van dit 'adellijk stulpje' doet je eraan herinneren dat er geen blauw bloed door je lijf stroomt. Wat moet dit niet allemaal gekost hebben ? Een prachtige website met info over het domein inclusief kasteel vind je hier : Regionaal domein Solvay

Interessant is het mysterie rond de obelisk die graaf Ernest-John Solvay liet bouwen. Kijk :  Obelisk Kasteel Terhulpen. In het kort :  ... tot dan strekte het bos zich uit tot dicht tegen het kasteel en rond een gazon zonder diepte. Heel wat bezoekers, onder wie koning Leopold III, raadden den Ernest-John aan om bomen om te hakken en een perspectief naar het westen te openen. Een groot stuk van deze kant van het domein werd ontbost en het terrein werd over ettelijke meters genivelleerd. Het lange perceel dat tot aan de obelisk strekt (ongeveer 500 m), versmalt de laatste 300 m van 30m naar 20m. Er werd tot 4 m diep gegraven. Mijnheer Solvay wou een monument zien op het einde van het perspectief dat hij gecreëerd had. Dat monument moest het geheel afronden, een orgelpunt vormen en de hoge bomen van zijn domein domineren. Hij koos voor een obelisk die dezelfde afmetingen moest krijgen als die van de place de la Concorde in Parijs. Foto's en afmetingen werden al in september 1965 door de publiciteitsafdeling van Solvay & Cie in Parijs verzameld. De jaren die volgden op deze studie werd het project door Ernest-John Solvay en zijn raadgevers verfijnd en in uitvoering gebracht. Sporen van het obeliskproject in Ter Hulpen zijn terug te vinden in een plan dat op 19 januari 1968 door Albert-H. Van Ham, ingenieur-raadgever, uitgewerkt werd. De werken werden gestart, maar toen de obelisk klaar was, vond Mijnheer Solvay dat die te klein uitviel (ongeveer 27 m). Er werd een nieuwe bekisting rond de bestaande obelisk gebouwd en opnieuw vloeide het beton. Uiteindelijk werd de obelisk, met zijn 36 m, groter dan de Parijse Obélisque. Volgens Jacques Stasser die lid was van de Geschiedeniskring van Ter Hulpen waren de obeliskwerken niet af, maar het overlijden van Ernest-John Solvay op 17 oktober 1972 heeft ze opgeschort. Het gazon voor de obelisk moest voorzien worden van een waterpartij waarin de gouden zon zou reflecteren. Men zegt dat de graaf Solvay hield van de zonsopgang. Hij woonde in de oostelijke vleugel van het kasteel en had vanuit zijn kamer een zicht op de dageraad. Maar aan het eind van zijn leven, wou hij aan de westkant slapen. Zijn zon, tronend bovenop de obelisk, had als uiteindelijk doel het licht van de opkomende zon te weerkaatsen. Men zegt ook dat de zon een vrijmetselaarssymbool zou zijn, of ook nog voor soda zou kunnen staan. Er staat nog een andere zon op het Belvedère. Een laatste getuigenis in verband met de kleur van de obelisk, komt van Anne Solvay: « Ik herinner mij dat mijn vader mij meenam om zijn afgewerkte obelisk te gaan bekijken. Hij zei dat ze in Caterpillar-geel geschilderd was ! Ja toch wel, dit bouwsel wekte in het passeren toch enige belangstelling op. 

Eens het domein voorbij botsten we nog op een parkje van Solvay. Ik had er een korte kennismaking in uitgestippeld maar het betrof een bedrijfsterrein van Solvay. Daar mochten we niet binnen. We moesten daardoor omlopen om aan de statie van Terhulpen te geraken. Eens daar was de trein naar huis al in aantocht. Het zat er op ! Een mooie dag weeral in een prachtige omgeving en tof gezelschap.