Lierke Plezierke - Duffel.

Het heeft weer enkele dagen geduurd vooraleer ik m'n blog kon noteren. Hoe meer ik geconfronteerd zou moeten worden met 'weldaad en rust' die normaliter eigen aan de pensioenleeftijd en de grijze haren worden veronderstelt, hoe meer ik word ingespannen voor kroost en gezin. Eén van de laatste ontwikkelingen in deze queeste is de opvang van schoon- en onlangs geboren kleindochter Rosalieke totdat zoonlief zijn huis is afgewerkt. Nu, dat gebeurt met alle plezier maar het knabbelt wel aan de voorstelling die mensen hebben van de zee aan vrije tijd die je hebt wanneer je op pensioen bent. Het bijhouden van m'n wandelavonturen in m'n blog zal bijgevolg moeten gebeuren tussen de soep en de patatten. Ik zal opletten voor de vlekken. 

Verleden week donderdag kon ik me warm maken voor een wandelingetje in de Lierse contreien met de Ronny en den Yzzy. De Pallieterstad is een dankbare plek om te toeven. Niet voor niets wordt het Lierke Plezierke genoemd waarmee wordt verwezen naar de warme en gezellige sfeer die je er aantreft.  Uitgaande van een bestaande stadsvestenwandeling breide ik nog een staartje aan deze lus om zo via de oevers van de Kleine Nete naar Duffel te stappen. Rond 10 uur stapten we af in Lier Statie. De Ronny opnieuw zo fier als een gieter dat hij de kaartjesknipper had kunnen verschalken door den Yzzy als zwartrijder mee te laten sporen. Maar 't kan verkeren zei Bredero al eeuwen geleden, deze uitspraak hanterend als levensmotto. Wacht nog even. 

Daar in Lier was het al prachtig weer en al vlug werd de trui uitgespeeld en werden de hemdsmouwen opgerold. Het traditionele kommeke koffie sloegen we over, dat hadden we al in de statie van Berchem binnengekieperd en hopsasa 'on the road again'. Na een paar honderden meters staken we de Binnennete over en volgden de oever. Kleine Nete, Grote Nete, Netekanaal en Binnennete het is me  allemaal niet zo duidelijk. Ik ga het bij de Nete houden. De Netevallei waarin al dit watergeweld verzameld wordt en waarin ik m'n trip had uitgestippeld werd door onze Grote Schrijver Felix Timmermans beschreven als een levendig, idyllisch en een zo goed als Goddelijk Natuurparadijs. Het is het plekje waar zijn geestekind 'Pallieter' zijn levenslust en verbondenheid met de aarde vierde. Eigenaardig genoeg ervaar ik eenzelfde gevoel met daar te wandelen. Misschien komt het wel door het feit dat ik het boek 'Pallieter' meermaals van voor naar achter en van achter naar voor heb uitgelezen en er veel inspiratie bij heb opgedaan. 

En zo belandden we in het prachtige provinciaal groendomein en natuurgebied 'Het Neteland'. Deze groene parel strekt zich uit over een smalle strook oevergebied van Lier tot in Duffel. We wandelden het Holder de Polder speelbos voorbij en hielden halt bij een picknicktafeltje aan het PIME, afkorting voor Provinciaal Instituut voor Milieu Educatie. De werking is voornamelijk gericht op scholen en biedt leerkrachten de mogelijkheden om met hun klas de natuur te verkennen. Met duurzaamheid, natuur, klimaat en milieu als thema is het de bedoeling om hun leerlingen bewust te maken van de problematieken errond en hen tot positieve actie uit te dagen. Toen we er onze bokes binnenspeelden stormde er juist een horde 10-jarigen met hun juffrouw het buitenterrein op. Ik stel me vragen bij de kwaliteit en incasseringsvermogen van het menselijk zenuwstelsel van zo'n meester of juffrouw. Deze klasjuffrouw, met nog een tiental jaren te doen tot haar pensioen, had zo een 22 snotters onder haar hoede. Ze moest ogen op haar rug hebben. De energie en het lawaai waarmee hun stormloop naar buiten gepaard ging overtrof zelfs de Ronny zijn bevattingsvermogen. Vechten, lopen, verstopperke spelen met het nodige lawaai erbij ... soit, mij stoorde het niet maar de Ronny zou het risico lopen van in een neurotische stemming te belanden. 

Na het schof stapten we verder langs de Nete richting Duffel. Hier en daar verlieten we het pad om een stukje groen van het provinciedomein mee te pikken. Mooi, deze trip bood onververwachte schoonheid. In Duffel keerden we over Netebrug terug richting Lier. We volgden het stroomgebied van de Itterbeek dat vlak naast een waterwinningsgebied parallel aan de Nete ligt. Opnieuw prachtige natuur en volop vitamienen D van 't zonneke. Nu volgden we het Netekanaal tot aan de Waversesteenweg. Afgaande op de kerktorens kwam Lier daarbij terug in zicht. Met de oversteek van de R16, de ring rond Lier en de bruggen over zowel de Nete als de Binnennete, reken daarbij nog de doorsteek van het stadspark van Lier en alzo wandelend belandden we in de Schapenkoppenstraat. Ik veronderstel dat deze straat refereerde aan de bijnaam voor de Lierenaren zijnde 'Schapekoppen'. Deze bijnaam stamt uit een 14de-eeuwse legende. Als dank voor bewezen diensten in de strijd tegen Mechelen bood de Hertog van Brabant Jan II de Lierenaars een keuze aan. Ofwel mochten ze kiezen voor een universiteit, zoniet een veemarkt die hun het stapelrecht op vee zou verlenen. Ze kozen voor de veemarkt waarna de Hertog hen smalend 'Schapenkoppen' noemde. Het was Leuven die de universiteitsstad werd. Die veemarkt zorgde voor welvaart waardoor Lier zich van een bloeiende toekomst verzekerd zag.  

"Daar zie", de Ronny maakte me opmerkzaam op een Mariabeeldje .. "Marie met de natte voeten !". Op een staakje  stond er een Mariapostuurke in het water tegen de oever aan daar waar de Binnennete de overkant van de Schapenkoppenstraat uitmaakte. Geen idee wat de bedoeling was om de Heilige Maagd daar neer te poten.  Misschien een visser die daar een wonderbaarlijke visvangst meemaakte en van oordeel was dat Ons Lieve Vrouwke daar voor iets tussenzat ? De zon scheen volop op de terrassen daar. Te uitnodigend om café 'Zuster Agnes' voorbij te lopen. Je raadt het, een tripel Sint Gummarus liet zich daar zonder problemen naar binnen glijden.  Het werden er 2 ! Na dat zonnebad op het terras van Zuster Agnes zakten we via een ommetje langs de wereldvermaarde Zimmertoren af naar de statie. Ook daar op het plein aan de Zimmer zaten de terrassen bomvol. Hoe aangenaam is het niet om daar in Lierke Plezierke de sfeer op te snuiven van op een terraske ? Echt een heel tof stadje !

Aan het station aangekomen hadden we vrijwel onmiddelijk een trein naar Berchem waar we beiden een overstap hadden . De Ronny naar Hemiksem, ik richting St. Niklaas. Opnieuw was het een uitdaging voor de Ronny om den Yzzy als zwartrijder weg te moffelen onder de zitbank. Het was hem wonderwel gelukt op het trajectje naar Berchem. Niet de eerste keer dus maar naar Hemiksem liep het fout 😊. De kaartjesknipster vroeg op zakelijke manier  naar den Yzzy z'n vervoerbewijs. Dat kon de Ronny dus niet tonen en weer kwam hij er mee weg om geen boete te moeten betalen. Zijn uitleg was dat in de heenrit er zoveel volk op de trein zat met reuzereiskoffers, groter dan zijn hond, waar niet voor betaald moest worden. Bovendien werd er vanwege de bomvolle toestand met reizigers en de her en der neergeplaveide koffers en vouwfietsen tot 2 keer op den Yzzy z'n pootjes getrapt. Reden te meer om den Yzzy te laten zwartrijden. De kaartjesknipster toonde zich begripvol maar een volgende keer heeft hij prijs en zal hij kunnen dokken 😅. 't Kan inderdaad verkeren zei den Bredero ! 

Ik ga afsluiten. Het werd simpelweg een mooie dag. Nu is het uitkijken naar een volgend wandeluitstap. Tot dan maar weer !