Met Greet van Genk naar Hasselt

 

Op 12 april had ik afspraak met Greet in Diest. Dit met een wandelingetje voor ogen. Eerder al had ze me een tripje in Vlaanderens Groene Long, met name 'De' Limburg opgestuurd. 'De' tussen quotes want onze vriendelijke Oosterburen horen de uitdrukking 'De Limburg' niet zo graag. Genk - Hasselt, in vogelvlucht 13km maar aangezien ik geen eieren kan leggen noch de vliegkunst beheers diende dit te voet te gebeuren. 2 versies, ééntje van 23, een ander van 27km, beide treinstappers. We kozen voor de 23 paaltjes, een route die grotendeels de GR5 volgt.  Deze Gr5 is een iconisch wandelpad dat loopt vanuit de Hoek van Holland naar Nice, goed voor  een  +-2200 km lange wandelweg gaande over vlakke polders in Nederland en Vlaanderen tot indrukwekkende bergpaden in de Vogezen, Jura en de Alpen. 

Afspraak was van om tegen 10 uur in Genk de wandeling te kunnen starten. Het weer zat goed, dus de fiets op en naar de statie van Beveren. Lap ! M'n trein naar Berchem was defect en reed bijgevolg niet. De aansluiting in Berchem met de trein naar Genk en waarmee ik Greet zou treffen in Zichem zou ik niet meer halen. Met een latere trein, deze naar Diest, zou het misschien nog lukken. Daarin had ik deze keer chance en daar in Diest trof ik m'n wandelmaat Greet aan. Een oudere dame met reiskoffers trof minder geluk. In Berchem zou ze een trein naar Turnhout missen. Daar in Turnhout wachtte een autocar voor een 14 daagse trip door Duitsland. Hopelijk had de buschauffeur wat geduld ... zoniet bye bye aan de mooie busrit door de Eifel. Dat je bij onze vervoersmaatschappij NMBS meer moet rekenen op geluk dan op stipte treinen is wel voer om je naar de klaagmuur te begeven. Maar goed, klagen helpt je ook geen zier vooruit, integendeel want vrolijk word je er niet van ! 

Iets rond den 10'en stapten we uit in Genk. Een hele reis ... bijna 3 uur onderweg ! Met 16°C in het vooruitzicht zou het prima wandeltemperatuur worden.  Al vlug waren we op stap. Niet voor lang want een koffieke zou de start wat veraangenamen en iets voorbij het station duikelden we binnen bij de naar het schijnt populaire lunchbar 'Mijn zus en ik'. Na  het bakje troost konden we vertrekken. We kozen voor de 23 paaltjes. Na een klein kilometertje in zuidwaartse richting gelopen te hebben bereikten we de Melberg. Genk heeft een groots verleden in de mijnindustrie en dan zou je denken dat deze Melberg iets met de Genkse mijnactiviteit zou te maken hebben gehad. Nee, niks daar van ! De Melberg is een natuurlijke stuifduin die de overgang markeert van het 80 meter hoge en droge deel van het Kempisch Plateau naar het 20 meter lagere vochtige deel van de Demervallei. Dit mooie natuurgebied met bossen, duinen, open vlakten en heide nodigt uit tot wandelen. Dat dit gebied zo dicht bij het stadscentrum van Gent ligt is voor wandelfanaten mooi meegenomen. Voor de herboristen herbergt deze berg een curiosum namelijk de jeneverbesstruik. Dat is naar het schijnt vrij uitzonderlijk in onze contreien. 

Na die Melberg konden we 'De Maten' aansnijden. Deze Maten behoren tot de oudste natuurgebieden in Vlaanderen. Ontelbare wandelpaden vind je er terug op voorwaarde natuurlijk dat je niet verloren loopt in dit immens natuurgebied. Maar liefst 536 hectare aan bos, heide en wetlands. Een groot deel van het gebied wordt ingenomen door verschillende vijvers, 'De Wijers' genaamd. De Homeleswijer kwamen we eerst tegen. Wuivende rietkragen langs de oevers, het is een mooi zicht. Futen en eenden en ander waterwild vinden er voorwaar een uitgelezen biotoop. Na die Homeleswijer kwam het Holeven aan de beurt om vervolgens tussendoor de Bovenste Schreurswijer en Middelste Schreurswijer verder te laveren naar de Grote Huiskenswijer en de Rockxwijer. Pfft, allemaal klinkende benamingen en zo waren er nog meerdere. Aan de Augustijnerwijer gekomen werd het tijd om te picknicken. Een picknicktafel was er niet te bespeuren dus werd het een picknick 'paillasse par terre' aan de rand van een wandelpaadje. Met paaseieren begot ! Na het passeren van die poelen en vijvers belandden we uiteindelijk aan het Albertkanaal. Van de wandelwegen in deze 'De Maten' onthou ik dat ze veel gelijkenis vertoonden met de brandgangen in de Landes met dit verschil dat er hier geen naaldbomen aan te pas komen maar heide en lage begroeiing. Vooral dat ook daar de wandelpaden afgezoomd waren met een rasterafspanning en dat maakt de gelijkenis hier in het heidegebied erg treffend. 

Het jaagpad aan het Albertkanaal volgden we een goeie kilometer om daarna noordwaarts naar het provinciaal domein Bokrijk af te buigen. Aan de Hasseltweg gekomen vonden we het hoog tijd om de dorst te lessen. Trobianni's Place leek ons geschikt om hieraan tegemoet te komen. Een ondergrondse of bovengrondse kompel, refererend naar het mijnwerkersmidden vond ik helemaal niet misplaatst voor de benaming van een goeie pint in een Limburgse Brasserie. Het werden er bijgevolg 2 waarna we opstapten. Verder door zaten we middenin het Provinciaal Domein Bokrijk. Ook hier prachtige natuur en uitgelezen wandelpaden. Nog iets verder kwamen de Borghvijvers in zicht, een laatste brok natuur. De wijk Heksenberg kwam er aan waarna we finaal het natuurgebied verlieten, de brug aan het Albertkanaal overstaken om zo de stadrand van Hasselt te bereiken. Nu zou het een stukje stadswandeling worden zie ! Hasselt en haar omgeving is een zeer aangename stad om te verkennen. Winkelstraten waar auto's geweerd worden dragen daar veel toe bij.  Geen last van druk verkeer, allemaal mooie winkelpanden en huizen, propere straten en pleinen, verzorgde plantsoenen en parken, kortom je waant je er in een modelstad. Volgens mij moeten de mensen daar die zich ontfermen over de ruimtelijke ordening de kunst verstaan om deze naar een zeer hoog niveau te brengen. Het was jammer dat het zo laat werd want alhoewel helemaal niet gepland, een bezoekje aan de Japanse Tuin daar in Hasselt kon er niet meer af. Dan maar naar de statie gepikkeld. Er restte nog wat tijd om een frietje te steken vooraleer de terugreis kon beginnen.  Een trein naar huis was er niet wegens hier of daar werken aan het spoor. Met een door de NMBS gecharterde bus reden we naar het station van Kiewit waar we de trein huiswaarts konden nemen. In Diest nam ik afscheid van Greet ... Berchem overstappen ... Beveren eindhalte en tot slot met de velo naar huis. Nog een kleine beschouwing : Een prachtige dag werd het. De wandeling door 'De Maten' wil ik nog wel eens overdoen, zo mooi dat ik het daar vond. Verder wil ik zonder blozen ook nog kwijt dat het gezelschap van een toffe stapmaat de wandelervaring naar een hoger peil brengt. Ongetwijfeld ! Txs Greet voor de fijne uitstap. Naar een volgend toerke dan maar weer. Dat ligt al klaar.