Tja, het is eens iets anders. Deze keer versier ik m'n blog eens met de fotocompilatie van Liliane. Ze trekt erg mooi fotokes met haar GSM en maakt er vervolgens een filmpje mee ! Zie maar eens :
Op zaterdag 25 april Anno Domini MMXXVI stond er in m'n agenda een afspraak geboekt met 4 stapdames en 2 'Jannen', mezelf daartoe meegerekend,
in Molenstede, een deelgemeente van Diest. Daar in Molenstede zouden we de Dassenaardewandeling verkennen. Greet had hiervoor gekozen en goed voor een kleine 12km. Wonder boven wonder kon ik eens op een vlotte treinverbinding naar Diest rekenen ... de terugrit zou anders verlopen.
Vanuit het station van Diest zou ik solo naar het startpunt in Molenstede tenen. Om 10u30 was het daar verzamelen geblazen met het voornoemde wandelgezelschap aan de St. Jozefkerk. Dit stukje wandelpad naar Molenstede, goed voor een 6-tal paaltjes liep door heuvelachtig terrein en was voor een stuk deel van een andere versie van de Dassenaarde wandeling. Voor het moment was het daar erg mistig maar die mist zorgde wel voor een mooi decor in het heuvelachtig terrein. De zon deed al flink haar best om de flarden mist weg te vagen maar het zou nog even duren. Ik zat daar middenin de vallei van het Zwart Water, een beek ontstaan uit de samenvloeiing van de Grote en Kleine Beek. Deze 2 laatste stromen samen met de Middelbeek iets verderop in de 3-beken vallei. Een gebied dat zich over 350 hectare uitstrekt tussen Molenstede en de Paalse Plas. Er wordt daar gesproken over hoogteverschillen van wel 120 meter.
Een wandelroute door dit gebied zou de mooiste natuurspots van Diest opleveren. Na een kilometertje of 3 botste ik op dat Zwart Water, het zag helemaal niet zwart, en dat volgde ik. Het zou me in Molenstede brengen. Dit pad liep door een bosgebied waar er werd gewaarschuwd voor een broedende buizerd. Dat zijn gevaarlijke mannen wanneer die met hun sterke en scherpe klauwen op je af komen. Er wordt aangeraden om met je armen te molenwieken als zo een vogel op je af komt gevlogen maar gewoonlijk vallen die in de rug aan en dan zijn het vijgen na Pasen met dat gemolenwiek. Een bruggetje over dat Zwart Water gaf uit op het pleintje voor de St. Jozefkerk.
Het natuurgebied Dassenaarde ligt tussen Averbode en Diest. Hier vond je een 60-tal jaren geleden verscheiden dassenburchten. De beesten op zich zijn verdwenen maar je vind er nog wel een grote variatie planten en dieren. Dit komt doordat droge heuvelruggen en natte valleigronden de ideale biotoop vormen voor een rijke schakering in fauna en flora. De herfst schijnt daar de ideale periode te zijn om het spel van de natuur tussen licht en de prachtige kleuren te bewonderen. Ik geloof dit.
De eerste stappen werden gezet richting 'De Schomme'. Een ontmoetingsplek voor natuurliefhebbers. Je vindt er een onthaalpunt waar je informatie kan sprokkelen over de omgeving. Je vindt er een picknickzone en een uitkijkplatform en voor kinderen is er een speel- en belevingszone. Op verschillende plaatsen tref je er mooie houtsculpturen van dieren aan. Insecten, vogels ... erg mooi. Ik vermoed dat het boek 'De Kleine Johannes' van Frederik van Eeden de inspiratiebron was voor de projectontwikkelaars van De Schomme. Deze sprookjesachtige roman die de ontwikkeling van een jongen tot man schetst wordt vaak gezien als een allegorie voor de jeugd en de zoektocht naar het levensideaal. Ook tref je daar op verschillende plaatsen oefenloopgraven aan. Ze werden er door den Duits in WOI aangelegd. Ik heb er echter geen erg in gehad en ze bijgevolg niet gezien. We verlieten De Schomme en wandelden rustig verder tussen graslanden en bosschages en bossen. Mooie contrasten tussen de verschillende groentinten van de landschapselementen in de natuur wekken telkens weer de verwondering op. Zo mooi.
Rond het middaguur zochten we naar een rustplekje waar een slok koffie of om het even wat te verkrijgen viel. Jan² die de eerbiedwaardige ouderdom van 82 levensjaren heeft ,je zou het hem niet aangeven, zal zo een rustpauze ongetwijfeld welkom heten. Jan² niet alleen, ik trouwens ook. De kiewithoeve in Asdonk, want daar waren we al aanbeland, was nog gesloten en de kelner was nog niet opgedaagd. Na 10 minuutjes was die er en konden we plaatsnemen en consumeren. Volop ruimte voor de dames om hun geliefkoosde onderwerp aan te snijden, ttz vakantieplannen onder de Angelsaksische zon. Ze trekken binnenkort naar Ierland. Bon voyage mesdames ! Na een halfuurtje werd er opgekrast en na nog een kilometertje verder te zijn gestapt in de richting van de 3-bekenvallei bereikten we het keerpunt in de lus. De wandeling verliep verder over schone wandelpaden. Weinig of geen 'goudron' zoals de Franse Randonneurs het benoemen maar wandelpaden of halfverharde ondergrond. Na 12km stonden we terug aan het startpunt.
Nog steeds was 't Kroonrad gesloten dus werd er besloten om met de wagen tot in Diest te bollen en daar iets te zoeken. No problem, de autos werd in de rand geparkeerd en na een korte wandeling naar de stadskern was er keuze te over. Café 't 'Puur Genot' kwam in aanmerking om ons dorstgevoel te lenigen. Ik maakte er kennis met een Farce Majeur. Een alcoholvrij biertje dat ik veruit het smakelijkste vond van de tot nu toe door mij geconsumeerde 0/0 brouwsels. Het bleef bij éne. Daarna zochten we de La Marghuerita op, een pizzatent op de Grote Markt om het wandelavontuur af te sluiten. Ik nam afscheid van het gezelschap en bedankte voor de fijne dag. Een kort stukje naar de statie van Diest restte me nog. Hoe vlot de heenreis ook was, van de terugreis kon dat niet gezegd worden. Diest - Berchem, dat was ok maar tussen Berchem en Sint Niklaas reden er geen treinen. Reden onbekend. Vanuit Berchem restte er me niets anders dan 2 trams en een bus te nemen om aan Beveren Station te geraken waar mijne velo stond. Eén van die trams was dan nog afgeschaft en stond ik meer dan uur te schilderen aan een tijdelijke halte op Antwerpen Linkeroever. Al bij al was ik bijna 4 uur onderweg om naar huis te gaan. Maar goed, er zijn veel ergere dingen.
Om even terug te komen op die pizzatent .... Ik kon niet vermoeden dat een onnozele pizza zo lekker kon zijn. Toen die op een bord voor m'n neus lag stuurde ik m'n kleinzoon een fotootje van La Marghuerita's culinaire creatie. Dat ventje, verzot op pizza's zaagde de oren van mijne kop dat ik moest beloven om er eens naartoe te gaan. Hij zou zo een pizza wel eens een keer willen proeven .... wel ik heb m'n belofte gehouden en ben met dat ventje daar naartoe getrokken. Ik moet bekennen dat Stafke smaak heeft. Nee geen colake of sprite maar een mocktail begot om z'n pizza door te spoelen 😋😋😋.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Plaats een reactie als je wil.