Une Grande Promenade in Klein Brabant. Bornem, Puurs en Branst

Verleden week zat er geen wandelingetje in de pijplijn. Het was er even het weer niet naar. Regen en wind zouden nog de godganse week het schone weer in de schaduw zetten. Dan maar eens een keertje overslaan. Hondenweer heeft nochthans ook wel haar charme. Vooral na afloop wanneer je je 's avonds lekker onderuit kunt laten glijden in een zetel aan de stoof. Het is dus niet echt een reden om forfait te geven maar droger weer valt wel te verkiezen als je een ganse dag geen dak boven je hoofd hebt. Vandaag halen we de achterstand in met een bezoekje aan Bornem. De grondgebieden van Bornem, Puurs en St. Amands worden samen de streek van Klein Brabant genoemd. Een beetje raar want in het verleden behoorde de streek tot het Graafschap Vlaanderen maar grensde ze wel aan het Hertogdom Brabant. Nu, als de provincie Antwerpen waar Bornem toe behoort ooit wordt omgedoopt tot de provincie 'Midden Brabant' wat me in een historische context wel correct lijkt, zal de benaming 'Klein Brabant' misschien minder vragen opwerpen. 
In de regio van Klein Brabant vallen er vele interessante hoekjes te verkennen. Het scheldeland biedt kilometerslange natuurwandelingen zodat het soms moeilijk kiezen wordt tussen de vele mogelijkheden. De keuze viel deze keer dus op Bornem, grenzend aan de Weert. In de Weert hebben we trouwens ook al een mooi tochtje achter de rug. Het is een prachtig gebied met mooie vijverpartijen te ontdekken door wandelaars en fietsers. 

Om 9 uur was de afspraak aan het stationneke van Bornem. De Ronny, den Angelo en de Marc kwamen met de trein en ik was te laat om nog een trein te versieren. 20 minuutjes rijden met de automobiel en ik was nog ruim op tijd om de aftrap met z'n vieren te kunnen bijwonen. 

Het ritme zat er vlug weer in en na een klein kwartiertje liepen we al het sport en natuurpark 'De Breeven' binnen. Een net verzorgd recreatiecomplex met visvijvers, zwembaden, een klimmuur met gletsjerwand, speelweiden enzovoort. Het park bevond zich nog volop in rustmodus vanwege de winterperiode. Met mooi weer in de zomer zal het er zeker een drukke bedoening zijn. Trouwens, gans het gebied rond en in Bornem bruist van allerlei activiteiten. Bedevaarten, processies, jaarmarkten, grote en kleine kermissen, fakkeltochten, evenementen op de forten, palingfestivals, folkloreweekends en het hoogtepunt mag zeker ook vermeld worden : De 'Dodentocht', een 100km lange voetmars die jaarlijks duizenden sportievelingen en toeschouwers op de been brengt. Een zware onderneming voor de die-hards en die mijn pelgrimsmaat den Hugo al enkele keren met succes aan zijn palmares heeft kunnen toevoegen. 

Ikzelf durf me daaraan niet te wagen maar op 28 mei  worden  'De zotte 50 van Geel', een actie voor het goede doel van 'Walk for Life' gelopen. Daar ga ik het wel eens wagen. Samen met een ex-collega gaan we trachten '50 bornes' te stappen en gaan we voor mekaar supporteren. Dat komt slim, ik ben al ingeschreven zie ! 

http://www.dezotte50vangheel.be

Ik vermoed dat de opbrengst gaat naar het één of ander project rond de zorg voor mentaal andersvaliden. In Geel, een Kempische stad, wordt er al eeuwenlang aan opvang in familiekring gedaan voor mensen met een verstandelijke handicap. De opbrengst zal wellicht deze families ten goede komen.

Richting Fort van Bornem was de volgende stap. Het droevige feit dat de Ronny de Catsjoe zijn gerookte varkensoren en kiekepoten thuis was vergeten noopten ons tot een ommetje langs de Delhaize in Puurs. Van daaruit liep het trajectje via weidepaadjes naar het Fort. Het weer was op zijn best en de uitgestrekte weiden en landwegeltjes scherpten het zalige rustgevoel aan dat een natuurwandeling met zich meebrengt. Het scherpte eveneens het hongergevoel aan en een picknicktafeltje aan de vest van het fort van Liezele nodigde uit tot het bevredigen van de meest essentiele levensbehoefte en dat is namelijk een stukske eten. De Marc had in de vooravond een verrukkelijk lamsstoofpotje met raapjes en worteltjes bereid en er op de koop toe nog 2 flessen wijn bij geassorteerd. De Ronny had nog vlug wat eendenpaté en bessenconfijt gekocht in de voornoemde Delhaize om het voorgerechtje gestalte te geven, den Angelo had een fles met een soort citroenlimonade bij als digistif. Ik zorgde dan weer voor de gebakken krieltjes met rozemarijn. Weeral een openluchtfestijn op een picknickplaatske in putteke winter ! Wie ons zot verklaart zullen we daarom nog niet direct scheef bekijken maar geloof me, het zorgt voor een onbeschrijfelijk moment.
We waren nog niet halfweg dus moest er nog een flink stukske afgewerkt worden. Nu ging het via Oppuurs richting Branst uit. Tussen velden, akkers en weiden en onder een stralend zonnetje keerden we langzaam terug naar Bornem. Genietend van de prachtige natuur, het uitgelezen trajectje en het landelijke karakter van de omgeving werd het nog maar eens een sublieme toer. En dit tot de allerlaatste stap. Een ex-collega, inwoner van Bornem, zou ons op een pintje vergasten op de markt in Bornem. Het is immers fijn wanneer je jouw ex-collega's niet uit het oog verliest. In Café Belle Vue vulde de waard de glazen met de lokale Tripel. Dit gerstenat zag boven de Bornemse doopvont het levenslicht en zou voortaan met de naam 'Bornem' door de dorstige kelen glijden. Lekker maar toch verraderlijk spul. Smaakte naar nog edoch, ik heb er maar ééntje gedronken .... ik moest nog rijden nietwaar ?
Zo, die dag is ook weeral opgesoepeerd. Prachtige ervaring, nog maar eens, met de stapmaten. We kunnen weeral plannen maken voor een volgende uitstap. En zo te zien zal het daar niet bij blijven.

Vanmorgen zat er een brief in de bus van Arlette, mijn lieve pelgrimsvriendin op de Via de la Plata uit Lyon (Fr). In mei mag ik haar een bezoekje brengen in 'Puy en Velay'. Daar ligt het startpunt van 'La Voie du Puy en Velay' dat je naar St. Jean Pied de Port in de Pyreneën leidt en van daaruit naar Santiago de Compostela over de Camino Frances.  Samen met een kennis gaat zij daar een tiental dagen de pelgrimsgite runnen als hospitalera voor de pelgrims en ik krijg het voorrecht haar daar te mogen gaan bezoeken. Ik ben van zin om daar enkele hikes uit te stippelen in het Centraal Massief en met tent en rugzak daar wat rond te trekken. Hoe noemen ze dat ? Outdoor Addicts ? Plannen genoeg :-)  


Naar foto-album : Album Bornem

De Santiago de Compostelawandeling in Broekzele ofte Koninklijke Tocht

Aangenaam verrassend zo blijkt nu, om de gebruikelijke natuurwandelingetjes eens af te wisselen met een heuse stadswandeling. Het kwartaalblad Hola wordt uitgegeven door het Vlaams Genootschap van Compostela en in de vorige editie stond er een ganse bijdrage over een stukje Via Brabantia en meer bepaald het stukje tussen Laeken en Halle. Dat had m'n medecompostelaan Hugo Peregrinus z'n aandacht getrokken en in een mailtje liet hij me weten dat dit een interessante wandeling zou zijn om samen met de Ronny, de Catsjoe, Angelo en de Marc eens te verkennen. Waarom niet ? 

Ik heb dan het traject even opgezocht en er de etappe voor GPS uit gedestilleerd. Later zou blijken dat we : Primo '- het traject zwaar onderschat hadden kwa afstand/tijd' en Secundo '- Den Hugo kende het tracé letterlijk van buiten'. Net of 'Ket zijn', zijn 2de natuur was. Een GPS was bijgevolg overbodig. 

In de stadsbrochure over de Sint Jacobsweg in Brussel wordt er voor de aanlooproute echter een ander tracé naar voor geschoven. De pelgrims kwamen via de Leuvense Poort over het Madou plein Brussel binnengezakt. Dit spoor loopt dan van Noord naar Zuid over de ganse binnenstad tot aan de Hallepoort. Dit spoor kwam grotendeels overeen met mijn traceetje. 

Onze bedoeling was om aan de OLV kerk van Laeken te starten maar een afgeschafte trein zorgde nog maar eens voor een serieuze vertraging. Het wordt bijna regel. Ik verwacht dat de machinist miserie zal krijgen door zijn uitspraak op de intercom in een poging om de vertraging te verklaren aan de reizigers. 'Ze hebben mij niet verteld dat de vorige trein afgeschaft werd en daarom zit deze trein nu zo vol' en naar de toon van zijn excuus te oordelen moest hij op het laatst nog vlug zijn woorden inslikken anders had hij zijn repliek nog wat aanvullend bekrachtigd met de woorden 'de Pipo's'.  

In Brussel Noord zijn we van start gegaan. We zouden er sowieso passeren indien we in Laeken zouden vertrokken zijn. Trouwens, zo helemaal langs het zeekanaal tot aan het Noordstation was een minder interessant stukje.  

Onder het waakzame oog van enkele para commando's hebben we voor de statie ons regenplunje aangetrokken. Het opmerken en gadeslaan van in rugzakken graaiende reizigers zal wel een aandachtspuntje zijn in hun takenpakket. Voilà, klaar om de regen te kunnen trotseren. Het zou immers maar eerst tegen valavond ophouden met de regenbuien. 
Goed we zijn vertrokken. Even uit curiositeit langs de plaats gelopen waar die massa's vluchtelingen vertoeven maar we hebben er geen enkele gespot. Van daar richting Nieuwstraat en zo naar Brussel Zuid. Met de regen oogde de Nieuwstraat er maar triestig bij. Op zonnigere dagen is het één en al commercie dat er de klok slaat. Eén rustpunje waar we even halt hebben gehouden is het vroeg 18de eeuwse OLV van Finisterrae kerkje. Heeft niks te maken met Finisterre in Galicië maar ooit stond hier een kapelleke aan het einde van de stad. Binnendoor verdergeslenterd langs de vermaarde Beenhouwerstraat, de fameuze Rue des Bouchers van de Johan Verminnen. Er stonden daar in het Mekka van de fastfoodgastronomie verdorie nog eetterrasjes buiten. Veel volk konden de kelners er echter niet trekken vanwege het regenweertje. Iets verder in het kantoortje van 'Visit Brussels' op de Grote Markt wist den Hugo wat folderkes over de Santiagowandeling te versieren. Een mooi documentje waarin hun vooropgestelde Santiagotrajectje waarschijnlijk regelmatig wordt gewijzigd in functie van de toeristische trekpleisters die Brussel aanbiedt. 

Op een boogscheut van de Grote Markt staat de Brusselse Jakobskerk nl. de OLV kerk van de Goede Bijstand. Vroeger was het een kapel die verbonden was aan een Sint Jacobshospitaal. Ook langs deze stop vind je de koperen St. Jacobsschelpen in het voetpad. In gans Brussel zouden er zo een 50 tal het pad markeren. Het is echter zo dat de hoeveelheid aan visuele prikkels in de stad je opmerkzaamheid voor deze bakens afzwakt. Je loopt er vlug aan voorbij door onachtzaamheid. Anderzijds wordt je dan weer bedolven onder de creativiteit die een stad etaleert. Graffitikunstenaars, beeldende kunst gecreëerd uit oude rommel, inspirerende vlugschriften op gevels en reclameborden, een straatmuzikant, hippe vogels en noem maar op. Originaliteit voert de boventoon in een grootstad. Maar ook, de Compostelahype in een metropool als Brussel valt niet meer te ontkennen. Folders in de toeristische centra, de geel-blauw schelpafbeeldingen die de richting naar compostela aangeven, renovatie van Sint Jacobsbeelden op de kerkportalen. Het ontgaat je niet als pelgrim. Gewoontegetrouw doet iets verderop ons Nationaal Manneke Pis nog altijd zijn piske maar ook hij is deelgenoot geworden van de furore die de hype met zich meebrengt. Sinds 2015 blijkt ook hij over een pelgrimskostummeke te beschikken. Bedelnap, St. Jakobsstaf, cape incluis.

Tijd voor een pintje nu we stilletjesaan de Marollen waren binnengeduikeld. Café 'Le Stoefer' op het Vossenplein leek ons het etablissement bij uitstek om de aktiviteiten op de vlooienmarkt gade te slaan. Een dagelijks spektakel dat je onbewust boeit. Onlangs heeft de Ronny een Vizla puppieke van 8 weken onder zijn hoede genomen en het wat nette hondenmanieren aangeleerd. Lachouffe heette het beestje. Verleden zondag heeft hij dan met gemengde gevoelens het hondeke moeten overdragen aan de eigenaars. Geïnspireerd door het beestje haar naam en delend in het wrange gevoel van onze stapmaat bij het afgeven van het beestje bestelden we 3 La Chouffekes uit medeleven en een Gueuze voor den Hugo. Ne zever pas peejke, als je in Brussel bent moet je Gueuze drinken, n'est-ce pas ? Een Mort Subite beantwoordde aan het door Hugo gestelde criterium. Dana, de dame die 'Le Stoefer' runde was een vriendelijke verschijning. Zij was van Roemeense afkomst wat haar beperkte kennis van het Nederlands verklaarde. Op mijn vraag wat 'Stoefer' betekende repliceerde ze vlotjes 'Dikkenek'. De Catsjoe mocht eveneens de vruchten plukken van haar voorkomende manier om klanten te bedienen. Een bakje water en een snoepkluif kreeg ze ongevraagd voorgeschoteld. Die had ze bij de hand want zelf had Dana een Mechelse scheper die, naar zo ze vertelde, nogal racistisch was ingesteld. Mannen met een donkere huidskleur en invaliden met een stok kregen de kans niet om één stap op de deurdrempel van 'Le Stoefer' te zetten. Het kwam haar goed uit. Eén La Chouffeke werden er 2 en dan 3 als ik het me nog goed herinner. Bij het verlaten van Dana haar kroeg kregen we nog een borrel van haar. Roemeense schnaps die ze bewaarde in een limonadepetfles onder haar toog. Je moest het spul in één teug uitdrinken volgens haar want het smaakte naar niets. Maar, je kreeg het er wel warm van. Toch nog een waardin die Dana met een hart voor haar klanten. Je vindt er niet zo veel meer.

't Was al een stuk in de noen geworden en er moest nog geschoofd worden. We bereikten het park van Vorst. Een afdakje aan de rand van het park kon voor de nodige accomodatie zorgen bij onze picknick. Een groepje jongeren van allochtone origine waren ons voor. Een oudere Marokkaan die duidelijk geen deel uitmaakte van dat groepje was ook van de partij. Zo stoned als een aangespoelde schelvis spoorde hij ons aan een berichtje in zijn krant te lezen. 'Les Arabes vont venir ici' declameerde hij, vervaarlijk met zijn blikje bier zwaaiend en tegelijkertijd naar zijn hoopgevend bericht wijzend in zijn gazetje. 'Ils viennent pour conquérir l' Europe'. Hij had er zichtbaar pret in die mafketel.
Bakharing en ajuinsaus stond er op de picknickmenu. Angelo diende voor de wijn te zorgen maar door een communicatiestoornis mijnentwege werd het water. Geen erg, de haringen aangekocht bij Magnus, de vismonarch in Hulst (NL) overtroffen het mankement. 
Niettegenstaande we ons eten als 'Halal' aanprezen bij onze allochtone snaken wezen ze beleefd ons verzoek om er eens van te proeven af. Ze waren meer geïnteresseerd in ons eventueel bezit van rookwaren. Geen problemen gehad met die gastjes. Een praatgrage dame op wandel met, het wil lukken ... een Vizla, passeerde onze eettent. Een uitgelezen moment voor de Ronny om zijn gebroken hart voor dieren uit te storten tegen de dame in kwestie. Hare Vizla luisterde naar de naam Goulasj. Hongaarse roots zo een beest.
Een fijne geste van Leo, een dorpsgenoot zorgde ervoor dat onze diner met een gezellige toost kon afgesloten worden. Uit sympathie met onze wandelexploten bezorgde hij me een lading wodka, te delen met de stapmaten. Dankjewel Leo, op jouw gezondheid hebben we een toost uitgebracht. 

Nog wat wandelwerk viel er te leveren. Het Dudenpark en het Wolvendaelpark waren ondertussen al doorkruist maar er viel nog een heel stuk te stappen en de vooropgestelde 27 kilometer zouden amper gehaald kunnen worden. Te meer, aan een gezellige cafeetje in Ukkel aan de statie kon niet voorbijgelopen worden. Stilletjesaan was de regen door onze kleding gedrongen en noodgedwongen moesten we daar nog even voor anker gaan om wat op te drogen. Opnieuw konden we kennis maken met een overvriendelijke uitbater. Deze maal hield ik me echter aan een Bordeaux van Texas, een colaatje classic met andere woorden. Nee, we zouden niet meer tot in Halle geraken. Dat werd ondertussen al wel duidelijk maar het trajectje uit de folder hadden we wel uitgelopen. Dat liep maar tot aan de Hallepoort. Een kleine routewijziging was nodig en in het Ukkels cafeetje werd er vlug een weg uitgedokterd naar een volgend treinstation. Ruisbroek kwam uit de bus. We zouden er dan 17 paaltjes op hebben zitten. Den Hugo zorgde op weg naar Ruisbroek station nog voor een verrassing. Het was de dag van Maria Lichtmis. Pannekoeken dus als dessertje ! Onderweg zijn we nog een weide ingeduikeld waar een stalletje stond en het pannetje en het de branderke werden  bovengehaald. Lekker, een welkom achterafje. 

Met nog enkele kilometertjes te stappen zou de wandeling haar beloop kennen. Een eenzame saxofonist in de ondertunneling van Ruisbroek station speelde een toepasselijk afscheidsdeuntje. Niet veel later konden we op de trein stappen richting Noordstation. De dag was te kort. Ondanks de regen werd het, buiten verwachting een onvergetelijke dag. Iets helemaal anders dan een trip door het één of anders bos maar oh zo de moeite waard. Ik denk van deze trip nog ooit eens over te doen. In Antwerpen moet er ook zo een wandeling bestaan. Dat ga ik eens uitpluizen. Als afwisseling is zo een stadswandeling een uitgelezen alternatief. 
Tot een volgende Angelo, Ronny en Catsjoe ! Marc, jammer dat je er niet bij kon zijn. Den Hugo, m'n pelgrimscompagnon uit Temse, mag er best ook weer bij zijn. Dat hebben we hem al laten weten en hopelijk laten aanvoelen. Maar ik denk dat hij het nu eventjes druk gaat hebben. De pelgrimsmicrobe heeft bij hem de stapkoorts weer doen toenemen. De route Francigena bacillen jagen door zijn lijf. In mei zoekt hij naar Rome te stappen. Tentje, backpack, 2000 km, de neus achterna, over de Alpen .... man man man toch ! Wat maakt hij me gezond jaloers !!! Buen Camino Hugo en veel plezier met de voorbereiding !

Naar foto-album : Album Koninklijke Tocht

Aktivia - Hemiksem in de Rupelstreek

Het weer van zaterdag zal er zeker wel voor iets tussengezeten om de vrij lage opkomst van zondagstappers te verklaren. Deze lijn kon doorgetrokken worden naar ons groepeke. Met vijven vertrokken we aan de start in het depot van Hemiksem. Nochthans was deze dagstapper prima georganiseerd door de wandelclub van Schelle. Ruime vertrekhal en rustpost, verzorgde catering, duidelijke bepijling en toegang tot voor het publiek gesloten domeinen. De lage opkomst verwonderde me enigszins.
Alhoewel er soms lussen tot 28 km in het zondagse aanbod zitten, spreekt dit me niet zo aan. Er loopt te veel volk rond en dat maakt dat het spirituele heil van een wandeling ver te zoeken is. Dat moet je ook niet zoeken op een georganiseerde wandeltocht. Daarom vind ik een toerke van 14 km ruim voldoende voor een wandelingetje met occasionele wandelrecreanten.

Den Daniël, Elsie, Meta en Adi waren al present op de startpost toen ik er aankwam. Goed nieuws, den Daniël sukkelt niet meer met zijn knie en na enkele geslaagde orthopedische ingrepen aan ons Adi haar voetjes is ze terug van de partij . Nu kunnen ze terug zonder last meestappen. Lang hebben we niet getreuzeld en zijn meteen vertrokken. Enkele honderden meters passeerden we al de 900 jaar oude St. Bernardusabdij. Een bolwerk van de Cisterciënzers. Een stukje langs het Vliet en van daaruit richting scheldeboord. De veerboot aan het Kallebeekveer lag rustig te dobberen aan zijn steiger. 

Iets verder voerde de wandeling door het park Callebeek - Ter Locht. Mooi stukje natuur maar het druilregentje en de bottienen van de stappers veranderden de parkwegeltjes in slijkbaantjes. Een erg mooi aangelegde visvijver onderweg, wat verder was even een verademing voor de omgeving. Deze visvijver is, naar het schijnt, zelfs voor vele Hemiksemnaren onbekend. Op dezelfde plaats lag er vroeger een stinkend stort en door de inspanningen van de lokale visclub onderging dit gebied de transformatie naar een pareltje. Op de rustpost in de vrije basisschool ging het er gemoedelijk aan toe. Een krantje uitgegeven door Wandelsport Vlaanderen trok mijn aandacht. Daarin werd volop het gezonde aspect van wandelen in de verf gezet. Ik zet ze even op een rijtje.

- Wandelen heeft een positieve invloed op je levenskwaliteit, je nachtrust, je humeur en je stressgevoeligheid.
- Wandelen heeft een positieve invloed op je algemene conditie.
- Wandelen vermindert de totale hoeveelheid cholesterol in je lichaam.
- Wandelen verbetert de bloedtoevoer en zuurstofvoorziening naar ledematen en organen.
- Wandelen versterkt je geheugen en concentratievermogen.
- Wandelen is een goede preventie tegen hart- en vaatziekten.
- Wandelen beïnvloedt je bloeddruk op een gunstige manier.
- Door te wandelen neemt je botmassa en spierkracht toe en vermindert je kans op osteoporose.
- Wandelen verbetert je stabiliteit en evenwicht.

Lap, als ik dat lees word ik minstens 600 jaar. Dr. Lecompte achterna.

Verder stonden er nog een heleboel interessante weetjes in. Namelijk dat :

... lange wandeltochten goed zijn voor het algemeen uithoudingsvermogen.
... een dagelijkse wandeling van 30 minuten voor een lagere bloeddruk en een daling van het cholesterolgehalte zorgt.
... je risico op een hartaanval met 40% vermindert als je 5 dagen per week 30 minuten per dag wandelt.
... wandelen de spijsvertering en de stoelgang bevordert waardoor de kans op darmkanker daalt.
... wandelen de hersenactiviteit doet stijgen en dit een rem kan zetten op dementie.
... een stevige wandeling kan leiden tot een verminderd risico op ouderdomsdiabetes.
... 15 minuten per dag wandelen de levensverwachting met 3 jaar kan doen toenemen.
... wandelen een ontspannende recreatieve sportactiviteit is die iedereen kan beoefenen.
... wandelen toegankelijk is voor zowel de getrainde als de ongetrainde sporters, voor jong en oud, voor gezonde en minder gezonde personen.

Tot daar de raadgevingen in de ter beschikking gestelde lectuur. Op het gemakske de bokes binnengespeeld en hop klaar voor het volgende stukje. Deze keer door het domein van het Klaverbladkasteel. Voor de gelegenheid werd dit domein opengesteld voor het publiek. Onderweg pikte ik op dat dit de eigendom was van de koffiegoeroe Rombouts. Een immense lap grond met bijhorend kasteel. Door de privé aard van de eigendom werd het gelukkig gevrijwaard van grondspeculanten. Jammer dat het maar zelden opengesteld wordt voor Jan met de Pet. Zo, de tweede lus in het parcours zat er op. Vanuit het rustpunt was het nog een uurtje doorstappen naar het eindpunt. Een mooie wandeling, een lach en een zwanske maar toch een beetje jammer van het mindere weer. En toch, de thuisblijvers hadden desondanks groot ongelijk.

Naar foto-album : Album Hemiksem

Het hydrografisch bekken van de Boven Schelde

Prachtig weer werd er voorspeld voor vandaag. Zou het dan geen zonde geweest zijn moest je daar geen profijt mee doen en er een mooi toerke in de natuur mee versieren ? Het zelfde scenario als verleden week kon nog dienen. 't Is te zeggen alles lag klaar daags te voren, en hop vroeg eruit.  Om 8 uur stapte ik al af aan de statie in Gontrode, deelgemeente van Melle (O-Vl) dank zij een uitzonderlijk stipte NMBS. Waar zullen we het schrijven ? De zon kwam juist uit haar beddeke en in de verte aan de einder schemerden er nog een tijdje wat violette sluiers aan de horizon. Een voorbode van een zacht weertje. 

Langzaam heb ik me op gang getrokken voor een grote wandellus van ongeveer 25km. Enkele deelgemeenten van Merelbeke konden daarvan getuigen. Munte, Lemberge, Bottelare, Baaigem ... allemaal pareltjes van dorpjes waar de oude dorpskernen nog min of meer intact zijn gebleven.

Deze keer zou het opnieuw een solotrippeke worden. De stapkameraden hadden nog even andere zorgen om het hoofd en gaven verstek. Een volgende keer dan maar weer. Er komen nog wandelingen genoeg. Nu, alleen wandel je nooit. Altijd is er wel een dialoog tussen je lichaam en de ziel aan de gang. Een dialoog waar de gesprekstof geleverd wordt door de natuur die je bekogeld met ontelbare prikkels tijdens je wandeling. Een klaterend beekje, de wind om je heen, de regen die zijn gordijnen dichttrekt, bloemen, onweer, paadjes, dieren, landschappen en noem maar op ... Als je langzaam wandelt, behoort het je toe, het wordt al stappend jouw bezit. Het enige bezit waar je trouwens geen ongemakken van ondervindt. Je hoeft het zelfs niet te kopen, je krijgt het zo voor niets voor je neus op een bordje geschoteld. Oei, ik word wat hoogdravend. 
Al vlug zat ik temidden tussen de velden. Hier en daar een boerderijtje voorbijlopend waar de geur van gebakken spek en koffie gemengd met de rook van een houtvuur op te snuiven viel. Een perfecte combinatie om de morgenstond te parfumeren. Kuieren tussen de zacht glooiende heuvelruggetjes en zinken met hier en daar toch nog een fors hellingkje neemt al meteen de haast uit je lijf. Het zonneke was al flink met haar werk begonnen maar de drassige paadjes droogkrijgen zou haar nog niet lukken. Te vroeg op het jaar nog. De ganse streek rond Merelbeke behoort tot een meersengebied. Moerassen, bospoelen, en ontelbare beekjes die de akkers en bossen versnijden in hun zoektocht naar de Schelde, zetten de toon in het landschap. Veel modder aan de bottienen dus. 
Om 10 uur was er al één derde van de trip voorbij. Nochthans in alle rust gestapt. In Munte was er al een kroegje open. Tijd zat om er een Tripel Karmeliet soldaat te maken. Een lege kroeg maar ik had al direct wat klap met de uitbaatster. Een sportief wicht met een dotje op hare kop, zo groot als een zaalvoetbal, maakte er de dienst uit. Sympathieke meid. Ze had in Peru trektochten gedaan, enkele malen de dodentocht meegelopen maar nu had ze het even te druk om nog de avontuurlijke kaart te trekken. Ik heb nog vlug een 2de Karmeliet aangesproken. Op één been kun je immers niet staan, laat staan stappen. Die konden ze al niet meer afpakken en nu wegwezen ! De deur van Afspanning oud Munte werd dichtgetrokken. Tot een volgende keer wellicht. 
Wegeltjes en wegeltjes kwam ik tegen. Eén benaming van zo'n wegel onderweg vond ik wel raar, nl de : 'Onderstandswegel'. Ongewild dwaalden m'n gedachten af. Dat heb je wel eens meer wanneer je solo stapt. Je maakt je hoofd even leeg. Onderstand ... een weg .... de minder begoeden ... wandelen ... Waar leg je de linken ? Hop en je geest, hand in hand met je fantazie begint te draaien. Jongste telg die ik was uit een niet gefortuneerd gezin had ik in mijn jeugd het soms al eens lastig om mijn week rond te krijgen met m'n zondagse pree. Af en toe had ik aan het eind van mijn pree nog wat dagen over. Op andere vlakken kwam ik zeker niks te kort maar wat betreft centen : Olala hier stopt het, een extra zat er gewoonlijk nooit in. Mijn vader zaliger hoor ik nog zeggen : "Zen oe cens al oep manneke ?" "Zuiniger zen hé, dan edde da ni feur". Gewoonlijk voegde hij er dan nog aan toe : "Maak maar een droge wandeling, dat kost u niks". Werd daar toen de kiem der wandelmicrobe gelegd ? Ach, elke afstandswandelaar heeft wel eens meer zulke rare hersenspinsels. Ondertussen was het verdorie zo warm geworden dat ik mijn jas moest opbergen. Ik heb er niet op gelet maar het kwik moet vlot over de 10 graden geklommen zijn. Eind januari en buiten lopen in T-shirt met enkel een licht truitje. Leg daar maar eens pap op !
Nee onderstandswegel had geen enkele conotatie met arrenmoede. Het was een weggetje dat naar een bunker uit WOII leidde. Deze bunkers, aangelegd in een gordel rond Gent, werden in de jaren 30 van de vorige eeuw gebouwd om Nazi Duitsland weerwerk te kunnen bieden bij een invasie. Zo een bunker die opgetrokken was uit baksteen en voorzien was van ramen werd een onderstand genoemd. Uiterlijk hadden deze bunkers de kenmerken van een hoevetje. Ze hebben nooit gediend want op amper 18 dagen werd België onder de voet gelopen door de oprukkende Duitse legers.  
Nog 2 ongerepte bossen lagen er op mijn uitgestippeld spoor. Het Nerenbos en het Gentbos. Deze bossen maken samen met het Bruinbos en het Heilige Geestgoed onderdeel uit van het landschap der Makegemse bossen. Een mozaïek van bossen, landbouwgrond en verspreide bewoning. Op de drassige gronden in de zinken vind je er vooral populieren en iets hoger op de drogere gronden naaldhoutbestanden. De grotere loofbossen zijn beplant met eik en beuk en worden regelmatig onderbroken door gras en akkerland.  
Het was op het einde van mijn wandeling in het Gentbos dat het improviseren werd. Alle paadjes die ik vooraf op kaart had uitgestippeld waren er in verdwenen. Klauterend over gevelde eiken en nieuw ontstane beekjes heb ik me er een weg door moeten ploeteren. Ik ben er de boswachter tegengekomen en die gaf me wat uitleg. Vroeger werden de paadjes zorgvuldig onderhouden en enkel wandelaars mochten deze betreden. De toegangen tot deze paadjes werden keurig afgesloten voor personen met andere intenties. Het was zinloos. Ze werden gewoon afgebroken en de paadjes werden crosscircuits die respectloos voor de natuur door mountainbikers werden geclaimd. Nu heeft natuurbeheer het bos de status van een vrijloopbos gegeven. De paadjes verdwijnen en verwilderen en je moet zelf maar je weg door het bos vinden. Om de mountainbikers te ontmoedigen worden er her en der stroken met lage doornstruiken aangeplant. Hij klonk nogal teleurgesteld die boswachter. Dweilen met de kraan open liet hij me verstaan. De mensen van het natuurbeheer doen zo hun best om de natuur te herstellen en die fietsvandalen rijden alles naar de vaantjes. Ik kan hem begrijpen.
Om halfdrie was het liedje uitgezongen. Ik stond terug aan de start. Het was een geweldig prachtige dag vandaag. Absoluut een kado.
Volgende week treed ik nog eens in wat pelgrimssporen. Samen met Hugo, een collega-pelgrim en waarschijnlijk ook de Ronny en de Catsjoe gaan we een stukje van de Via Brabantia bewandelen. De Via Brabantia loopt vanaf Bergen op Zoom over Antwerpen en Brussel tot in Nijvel. Een variatie hierop vanuit Brussel tot in Jodoigne behoort ook tot de mogelijkheden. Maar we gaan het iets bescheidenen houden en enkel de Koninklijke Tocht, een etappe van een kleine 30km tussen Laeken en Halle onder handen nemen.
Tot volgende week. 

Naar foto-album : Album Gontrode

Naar de sneeuw. Van Aywaille naar Hamoir in de Ardennen

Ik trek deze week er nog eens alleen op uit. De stapvriendjes zagen zich verhinderd om deze week de rangen te vervoegen. Even zou den Angelo nog meekomen maar rugpijn gooide roet in zijn voornemen. De Ronny zijn metser is aan de slag gegaan in zijn huis en de Marc moest er voor zorgen dat het dagelijkse brood nog op tafel bleef komen. Werken dus, een gevolg van de zondeval. 'In 't zweet des aanschijns zult gij voortaan uw brood verdienen' ! Genesis 3:19-24. Wiens schuld was dat nu weer ? ツ

In een winter moet er sneeuw te zien zijn. Bij gebrek hieraan bij ons moest er dus uitgeweken worden naar het Waalse landsgedeelte. Maar waar naartoe ? Dan maar op de bonnefooi een trajectje ineengeflanst tussen 2 Ardeense dorpjes. Aywaille en Hamoir, met beiden een heus treinstation ter hunner beschikking, voldeed aan de gestelde vereisten kwa wandelafstand, sneeuw, mooie landschappen en rust. Wat bospaadjes er tussen gekletst, nog een wandelpaadje langs de Ourthe, een stukske GR 57 en wat heuveltjes goed voor een 500 hoogtemeters aan klimplezier. Kortvermeld, een kleine 20 km pure natuur in 't vooruitzicht. 

De wandeloutfit lag al klaar daags te voren, inclusief wandelstokken en ijssporen. Enkel de bokes moesten nog gesmeerd en de soep opgewarmd voor in het thermosfleske. Een perfect scenario !
Vroeg eruit vandaag en eens te meer wilde ik weer mijn geld verwedden op de paarden van den 'IJzeren weg'. Louter een kwestie van voor wat continuïteit te zorgen. Nu .., 'mijn geld' klinkt wat hovaardig. Ik spoor gratis en het is mijn ex-werkgever die voorlopig nog voor dat voordeel in natura opdraait. Eens te meer heb ik op de verkeerde paarden gewed. Dat moest ik nog maar eens vaststellen.

Hoera, een stipte trein bracht me tot in Gent St. Pieters. Dat oogde voorlopig al beloftevol. In Gent overstappen op de trein richting Eupen en afstappen in Luik. Met enkele minuten vertraging weliswaar maar daar viel best mee te leven. Deze trein zat overvol. Opeengepakt en gestapeld zoals sardienen in een blik werd de reis aangevat. 'Dames en heren even uw aandacht. Vanwege een niet nader te omschrijven defect werd de voorgaande trein op deze lijn afgeschaft. Gelieve ons te verontschuldigen voor het ongemak dat deze nu overvolle trein meebrengt'. Lap, ik kon blijven rechtstaan en ik wou nu op dit lange stuk juist een boekje lezen. Het euvel was naderhand gekend. Een bovenleiding was gebroken vanwege de vorst. Dat wist de conducteur iets later aan de intercom toe te vertrouwen. Voorbij Brussel Noord kwam er terug wat plaats vrij. Ik kon aan mijn boekske beginnen. Een filosofisch werkje van Frédéric Gros over het wandelen. Omdat het wandelplezier in de natuur zo moeilijk te omschrijven valt voor oningewijden wilde ik mezelf eens verdiepen in de manier waarop de grote filosofen dit verwoordden. Nietzsche ook een fervent wandelfanaat stelde in één van zijn citaten : "We zijn zo graag in de natuur omdat deze geen mening over ons heeft." En nu aan jou !  Een verhelderend boekske is het wel en ik vertel even een stukje na met mijn eigen woorden . Opletten met het copyright van de vertaler is steeds de boodschap !


Een oude en wijze pelgrim vertelt zijn verhaal : De hemel zag pikzwart, voorbode van een dreigend onweer, en hij vervolgde zijn lange weg. Diep in het dal ontwaarde hij een schitterend schouwspel. Een klein maar volkomen vierkantje aan rijp korenveld vormde een baken van golvend licht temidden van de loodzware zwarte lucht en het omringende woekerende onkruid. Door zijn langzame tred, een pelgrim eigen, genoot hij ontzettend en lang van de aanblik. Hij zag ook hoe de boer zijn werk staakte en met teneergeslagen ogen huiswaarts keerde.. De pelgrim sprak hem aan en legde zijn hand op diens zijn arm. Ontroerd prevelde hij een dankjewel. De boer keek stuurs neer op de pelgrim : 'Ik heb je helemaal niets te geven arme man'. Daarop antwoordde de pelgrim vriendelijk : 'Ik bedank u niet met de bedoeling dat u me iets geeft, maar omdat u me alles al gegeven hebt. U hebt dat vierkantje koren onder uw hoede genomen en door uw werk heeft het vandaag zijn schoonheid gekregen. U hecht vooral belang aan wat het graan zal opbrengen. Maar ik wandel en ik heb de hele tijd kunnen genieten van de blonde pracht ervan.' En de oude man bleef glimlachen. De boer draaide zich om en ging hoofdschuddend zijns weegs, want hij beschouwde hem als een gek. 

Voor mezelf is dat een zeer herkenbaar gegeven. Zichzelf verbonden voelen met Moeder Aarde bij elke stap die je zet en daarbij het contrast ontdekken tussen onze hectische maatschappij en de traagheid waarmee je jezelf voortbeweegt. Eens je dit contrast herkent of beter gezegd aanvoelt en het vervolgens toetst aan jouw levenswijze, dan komt de kunst van het kunnen relativeren binnen handbereik.

Tussen Leuven en Luik was het wedermaal prijs. Opnieuw de verontschuldigende stem met de boodschap dat er voorrang moest verleend worden aan een dwarsende trein verderop. Dit verklaarde de naar de ondertussen tot slakkengang gereduceerde snelheid van mijn vervoersmiddel. Er klonk een zweem van meewarrigheid in de stem.  Geen potten gebroken, alleszins niet, maar naar de aansluitende verbinding in Luik met Luxemburg kon ik onderhands al wel fluiten. Een uurke geduld oefenen dan maar in het sjieke station van Luik Guillemins. 4000 vierkante meters aan glas en staalconstructies. 

Het 13de infanteriebataljon, 12de linie uit Spa bewaakte het spoorcomplex. Getooid met hun bruine baret en tot de tanden gewapend met blanke bajonet, mitrailletten en revolver waakten deze Rambo's over de veiligheid van de burger. Plezante job volgens mij als je zo uren in de kou moet wacht lopen. Mijn respect krijgen ze alleszins. Maar goed, zo worden onze fiscale bijdragen voor defensie wel besteed.
Het stukje tot in Aywaille verliep zonder noemenswaardige problemen. Om halféén stapte ik daar af op het perron. Ik was om 07u26 vertrokken in Beveren. 5 uur onderweg voor wie kan rekenen. 
Aywaille lag er wreed vredig bij. Na een 500 meter zat ik al temidden van het bos. Een steil boswegeltje zette meteen de trend. Glad ! Niet te geloven ! Ik schoof van de één naar de negen. Het duurde niet lang of mijn wandelstokken kwamen al te voorschijn. Geen luxe deze keer wilde je na afloop ongehavend terug thuis komen. En toch ben ik onderuit gegleden vooraleer ik mijn ijssporen aansprak. Die totter leverde me een uurke koppijn op. Boenk recht achteruit op den bol. Gelukkig had ik een mutske opgezet. Dikke rommel ook al die ijssporen. Gekocht in de Lidl voor 4 euro notabene. Na een paar honderd meter was ik ze al kwijtgespeeld. De moeite niet waard om er naar op zoek te gaan. Ik moet er beslist degelijke op de kop tikken. Eens boven na toch wel een klim van 200 meters door het winterbos was het, ondanks de flauwe koppijn, toch volop genieten van het landschap. Het sneeuwtapijt, op sommige plaatsen wel tussen de 20 en de 30 cm dik zorgde voor een oogstrelend landschap. De valleien, de heuvels helemaal in het wit omgetoverd. Magische pracht dat alleen een sneeuwlandschap bieden kan. Maagdelijk onbewandelde paadjes, je moest bijgevolg goed uitkijken waar je je voeten neerpootte. Ik had een bezoekje aan een grot in Aywaille voorzien. Beetje spookachtig in een verlaten deel van het bos. De ijswakken in het moeras voor de grot boezemden me toch wat terughoudendheid in. Er door zakken en je bent gesjareld met in de weide omtrek geen levende ziel te bespeuren. Een fotoke heb ik toch kunnen trekken. Tot in Comblain la Tour boswegeltjes à volonté. Regelmatig zat ik op een verkeerd pad maar eens aan de Ourthe in Comblain zat ik goed voor nog een 4 tal kilometertjes aan jaagpad. In Xhignesse maakt de Ourthe een grote bocht. Die moest afgesneden worden om nog op een treffelijk uur aan te komen op de eindbestemming Hamoir. Dat betekende terug den berg op voor een laatste 100 meter klim. Waarom maakte de Ourthe daar anders een bocht ? 't Was ondertussen al stillekesaan beginnen te donkeren. Prachtige kleuren werden er door de ondergaande zon in het zwerk gepenseeld. Van roze over mauve en zo naar violet getinte wolken dekten de heuvels onder voor de komende nacht. De maan nam ondertussen haar rolletje van nachtlantaarn op en de sterren ontwaakten één voor één aan het firmament. Gratis toegang voor dit nocturne schouwspel. Kom maar binnen ! Euh, kom naar buiten is hier meer toepasselijk denk ik.
Iets na 6 uur kwam ik aan in Hamoir. Juist op tijd voor de trein terug naar huis. Geen problemen deze keer met aansluitingen en vertragingen. Wel zat ik tussen Luik en Gent St. Pieters precies in een trein boordevol criminelen. Politie in burger reisde mee. In elk tussenliggend station, Luik bij het instappen, Leuven, Brussel Zuid, Centraal en Midi, en dan tot slot in Gent leverden zij gekleurde mannen af aan Securail. Al dan niet de handen in de braceletten. Er loopt klaarblijkelijk wat rond bij de kalandizie van de spoorwegen. Al bij al schetst dit vertoon, samen met die soldaten in Luik, het veranderende maatschappijmodel. Laat mij maar m'n wandelingetjes doen. Om 10 uur 's avonds was ik thuis. Een fijne dag waar ik weeral intens heb van genoten. Ondanks het geoogste plezier bij het korte wandelingetje was dit toch een vrij vermoeiend uitstapje. Eens thuis, direct m'n bed opgezocht. Ik moest niet in 't slaap gewiegd worden.   

Naar foto-album : Album Aywaille Hamoir