Trip 4 Siaugues - Montbonnet

Vanmorgen bij het vertrek aan onze gîte stond er de muziekfanfare van de brandweer voor de inkomhal. Het betrof de huldiging van de ene of de andere gemeentefinctionaris. Ik heb nog een klapke gedaan met de burgemeester, zelf een verwoed randonneur die me de raad gaf ooit eens La Route Stephenson te lopen. De vrouw van de burgemeester kwam er ook bijstaan. Zij had goede vrienden in Dilbeek en nog wat andere Brusselse dorpen. St. Jans Molenbeek behoorde niet tot haar kennissengebied. Zware turf vandaag. 23 km en zeker 800 hoogtemeters plakken er aan de bottinen.

Rond 10 uur de baan op. Vanaf de start, en die lag op 900 meter hoogte een gestage klim tot 1200 meter met als toemaatje een klim naar 1300 meter van 30%. Gene kak. Boven aan de Mont La Durande een overweldigend panorama op de honderden vulkaankraters in de omgeving. Prachtig, adembenemende uitzichten. En daar boven hoor je dus niks, nada. Volledige harmonie met de natuur. Den Angelo heeft een andere dimensie van 't leven ontdekt. Zwoegen, zweten, afzien, heel je lijf doet zeer maar je krijgt zoveel terug uit die natuur. Dat ervaar je nooit bij een zondagswandelingetje in het Nachtegalenpark.

Klimmen en klimmen, het hield niet op. 23 bornes recht naar omhoog. Ons lijf heeft zich ondertussen al aangepast. En wat een schoonheid rondom je heen. Door bossen geploeterd, tjoepkes van de wandelstokken er op, er af. Modderpaadjes, eikenbossen, sparrenwouden waar je doorheen je weg moet zoeken, verloren lopen, honderden meters te ver lopen als je niet goed oplet, terugkeren en onderweg lachen en zeveren. Een heel andere vakantie voor den Angelo. Hij kan het pruimen. Daar ben ik blij om. Het is echt een switch die je moet omdraaien. Eerlijk gezegd : ik had er een beetje schrik voor. Je bent op jezelf aangewezen. Nu doe ik dingen die ik al jaren niet meer gedaan heb, zo opperde mijne stapmaat. Voor mezelf zorgen zonder een back up die alles voor me regelt van naaldje tot draadje. Tja dat leer je wel op de Weg. Knap, tof gezelschap den Angelo.

Rond 6uur zijn we de gîte binnengeduikeld. Vlug een douchke en daarna een pintje in de bar van de gîte. Avondeten hadden we er op voorhand besteld. Om 7 uur aan tafel.

Madammeke Juliette leidde een pelgrimsgezelschap van 12 personen op een 6 daagse trip naar Compostela. Ik moet zeggen het was een heel tof gezelschap aan de avonddis. Allemaal heel lieve mensen en zeer gedienstig met het doorgeven van de 'boustifaille'. Beetje geklapt. Zelfs nogal veel. De flessen rode wijn kwamen allemaal onze richting uit. Juliette kwam uit Rijsel en was goed vertrouwd met den Belg. En ja zo begin je te vertellen tegen de mensen tussen de 'salade au thon, de entrecôte, de flan, de assiette au fromages' in. Gezellige babbel, ook den Angelo kon ineens heel goed Frans klappen. En toch, wat voor een commercie wordt er rond de Jakobsweg gebouwd !!! We zitten nu in Montbonnet, de eerste stop na de Puy en Velay op de Camino. Die 12 pelgrims, ik noem ze touregrinos, laten hun bagage naar een volgende gîte brengen en lopen dan op hun gemakske er naar toe. Ik voel schaamte in hun plaats, die mensen worden zo bedrogen en Julietteke, ja dat schaap verdient er haar bokes mee. Ik heb het er moeilijk mee.

Allez, de gîte is picobello, morgen wordt het terug een tentje. We hebben nu goed gegeten. Voor morgen hebben we oudbakken bagetten, een stuk worst, nog wat graanrepen, camelbag met kraantjewater, chorizo (den Angelo had daar nog nooit van gehoord, laat staan geproefd en hij vond het lekker). Morgen zijn hier overal de winkels dicht en dan moeten we onze plan trekken. Dat gaat me goed me smaken zegt hij nu al.

Noodgedwongen zitten we nu in de bar van de gite om mijnen blog te kunnen tikken. De pils is hier uitstekend maar we houden het matig. Het is zottekeswerk om te gaan heisen op een randonnée. Daar moet je de dag erop te veel voor inboeten. Morgen naar Le Bouchet Saint Nicolas. Volgens de gitebeheerder een vrij rustig tripke. Langs de andere kant deed hij zijn hoed af voor ons dat we tot op de Mont La Durande zijn geklauterd. Zo hoort het ..... come and see tomorrow

Nog 1 pintje en we kruipen tussen de lakens, lees slaapzak.

Trip 3 Allègre - Siaugues Saint Romain

Voilà, trip nummerke 3 zit er op. Onze giterunner had in een gevarieerd confituurontbijt voorzien. Baguette, une bolle de café fort, rabarber met gemberconfituur, honing, pruimengelei en myrtillekesgelei. Wat aan de flauwe kant om er een stevige wandeling mee aan te knopen maar het smaakte voortreffelijk. Je mag als randonneur niet te veeleisend zijn want dan doe je er beter aan van thuis te blijven. Met op de achtergrond de burcht van Allègre waarvan de voet op exact op 1000 meter hoogte ligt en aanleunt tegen de flanken van de Bauryvulkaan zijn we deze morgen vertrokken. Een miezerig regenweertje was reeds enkele uurtjes bezig met haar smoswerk. Den Angelo was helemaal gerecupereerd van zijn bobo's en petit maux en voelde zich terug in form. Zijn pijp brandde terug. Ik daarentegen had wat lome benen. Een gevolg van de rode wijn die ik de avond ervoor in het restaurantje had gedronken. Een piekfijn restaurantje waar we voor amper 19 eurotjes een kaasschoteltje, een aperitiefke, een flan met kokos, een entrecote met salade en tartiflette hebben gegeten. Pichetje rood erbij, het deed ons deugd.

Een vrij korte wandeling vandaag waar we niet voor treurden. Gisteren was het immers een ontzettend zware trip geweest die zich deze morgen nog liet navoelen. In de namiddag verschenen er hier en daar wat blauwe flarden in de lucht en ondertussen waren we al tot een kleine 1200 meter hoogte geklommen. Daarboven kon het flink waaien. Aan de ene kant een vuilgrauw wolkendek, aan de andere een blauwe hemel waarin de vliegtuigen hun condensiesporen krasten. Weeral sjieke uitzichten onderweg tegengekomen. Die verschillende kraters liggen als gigantische molshopen her en der verspreid in het landschap. Indrukwekkend panorama met een onuitputtelijk palet aan basaltkleur en groentinten. Er moet hier veel klein wild zitten want sperwers en asgrijze buizerd zijn hier in grote getale aanwezig. Prachtig.

Rond  5 uur was het toerke rond. Een plaats in de gite was gereserveerd. Prachtige stek hier op de bovenverdieping van de mairie. Een madammeke bracht ons de sleutel. We zitten hier helemaal alleen in dat 'gemeentehuis'. Verschillende deuren staan hier nog open. Mensen blijken hier in't geheel niet wantrouwig te zijn. Per slot van rekening zijn we toch maar 2 vreemden die zonder enig toezicht in een openbaar gebouw  zitten. Nette kamers met bedden, piekfijn sanitair, keuken, ijskast en noem maar op. Onze was ligt te drogen op onze wandelstokken boven de radiators. We hebben hier zojuist ne grote pot zuurkool met spek en worstjes klaargemaakt. Een flute erbij en we hebben onzen buik goed rond gegeten. We kunnen er weeral wat tegen. Sebietekes naar Betlehem. Morgen wordt het weer een ferme trok met honderden hoogtemeters. Montbonnet staat er op het menu, 20 kilometerkes afzien vrees ik. Maar het genieten van de natuur rondom je heen maakt het dit allemaal meer dan waard.

Trip 2 Vorey - Allègre

Aangekomen in Vorey troffen we er een nette camping aan. Ga maar gerust eerst je tentje opstellen en daarna regelen we wel de inschrijving, zo zegde het mevrouwtje aan het onthaal. Op enkele campinggasten na was het terrein zo goed als verlaten. Tentje stond rap recht en den Angelo had best wel een stoeltje kunnen gebruiken om aan zijn tentje uit te rusten. Ik ga mijn beste Frans en charmes eens bovenhalen en aan dat madammeke hiernaast vragen of ze niet een paar tuinstoelekes kan missen. Met dat gezegd zijnde teende hij naar de buurvrouw. "Vois n'avez pas des assiettes pour nous madame ?" Molière draaide zich eventjes om in zijn graf. Vlug besefte hij toch wel dat er een wezenlijk verschil was tussen 'une assiette' en 'une chaise' en zette hij zijn verspreking recht. Iets later konden we uitblazen op onze stoeltjes. Een soepeke en een pastaschoteltje uit een pakske waren zo gemaakt op het vuurke en dat smaakte goed. Eenvoudig, geen tierlantijntjes das nog het plezantste.

Lang zijn we niet op gebleven en ik denk dat we om halftien al in onze slaapzak lagen. Om 7 uur eruit gisterenmorgen om onze 2de trip te beginnen. Vrijdag de 13de, dat voorspelde niets goeds. 85% kans op regen. Wel, er bestaan vrolijkere vooruitzichten. Maar een wandelingetje van amper 20km is zo om en dan neem je de regen er maar gratis bij. 20km ? Het werden er begot een dikke 27 !
Gepakt en gezakt hebben we eerst nog een taske koffie gedronken in de lokale bar van Vorey. Nog 2 croissantjes met kaas en hesp, den Angelo verkoos nog extra een eclaireke als ontbijt. Niet kunnen wachten en al stappend speelde hij zijn croissantje binnen. Er wapperde meer kaas aan zijn wandelstokken dan dat er nog tussen het croissantje lag. De eerste 5km gingen goed vooruit en ik besloot om mijn croissantjes te verorberen aan een onderweg opgesteld picknicktafeltje. Mijne maat bleef doorstappen om niet uit zijn ritme te geraken en zijn knoken wat te sparen. Rusten onderweg doet hij liever niet want dan wil zijne motor niet meer vlot starten. Geen probleem, ieder moet zijn eigen tempo aanhouden anders wordt je nog meer moe dan nodig is. Angelo dus op kop en ik zou hem later wel inhalen. Ik zie hem vertrekken en bemerk aan de manier waarop hij zich naar boven trekt dat het toch wel dat het  'ietwat'  bergop gaat. Kwartierke later heb ik het dan zelf ondervonden. Van 580 naar 1000 meter op een goeie 8km. Zwoegen en zweten. Na 3uur had ik mijne maat ingelopen. Ondertussen was ik nog eens verkeerd gelopen maar gelukkig niet al te veel. Teruggekeerd en het juiste pad gekozen. Dat zou je zo voorbijgelopen hebben. Dat liep verdorie steil de bergwand op. Klauteren en klauteren in een beekbedding tot bovenaan de rots. Niet zo mooi midden in het bos waar je geen uitzicht hebt op de weidse omgeving. Ook de regen gaf de omgeving een mistroostige aanblik. Na die langdurige klimpartij kregen we gezelschap van Bastos, een soort Pyreneese herder. Ik noem dat beest Bastos bij gebrek aan inspiratie. Wel zeker een kilometer of 3 bleef hij met ons meelopen. Het was een braaf beest en regelmatig liep hij vooruit en wachtte ons iets verder op. Aan zijn gezelschap kwam een eind toen hij ergens in een veld een knook opgroef en zich vierbeens uit de voeten maakte. Plezant gezelschap. We waren bijna in Langlade waar de camping was. Mijn pijp was zo goed als uit, den Angelo had zijn pijp al weggegooid. Die was nog 'uiter'. Geen camping te bespeuren en na wat rondgebel konden we nog een gite bemachtigen in Allègre. Nog een goei 5km verder. Mijne maat zijne moed zonk in zijn bottinnen .  maar zijne moraal daarentegen was onverwoestbaar. Alla, we zijn er dan toch geraakt. Goed doorregend en steendood ondertussen.

De gite wordt hier opengehouden door een kerel die zelf lange afstandswandelaar is. Hij is al dwars door Frankrijk, goed voor 4500km, getrokken met een ezel. Sympathieke mens. Verder hebben we kennis kunnen maken met een madam die hier ook in de gite logeert. Op zoek naar de douche hebben we per ongeluk aan haar deurklink gedraaid. 't Mens lag te slapen ocharme en we hebben haar wakker gemaakt. Hadden we beter niet gedaan want, boos was ze niet maar ze hield geen seconde haar klep. Ze was vulkanologe en zo te zien kwam ze recht uit de één of andere krater gekropen. Vriendelijk alleszins en maar doorratelen. Nu ik tik, zaterdagmorgen dus, kwam ik ze weertegen. Nu weer een hele uitleg over haar collectie stoven, gaande van die met Delftse tegels over fornuizen naar met koper beslagen kolenvuren. 't Menske is duidelijk in de ban van vuur en hitte. Stoven met vulkanen, een merkwaardige combinatie.

Ik ga stoppen, we moeten nog wat stappen. Wifi is hier niet te doen, een paswoord zo groot als een ikea catalogus, geen ontvangst .... de volgende stap is Seaux daar zullen ze wel wifi hebben.
En dat hebben ze, volgend verslag morgenvroeg.

Trip 1 Le Puy en Velay - Vorey

Voila, de eerste stapdag zit er op. ’t Was terug even wennen aan die zware rugzak maar 't is in orde gekomen. Voor den Angelo was het even doorbijten, growing pains zegt den Engelsman. Goed, deze morgen hebben we dan afscheid genomen van de hospitaleros in de Puy. Ik denk dat ik op die 3 dagen al meer zoenen en knuffels heb moeten incasseren dan het matrimoniale leven me in 2016 al heeft geschonken. 't Is alleszins geen verwijt naar het thuisfront toe, ik wil alleen maar melden dat deze mensen enorm genereus en vriendelijk zijn. Ook de gebruikelijke Buen Caminos werden gebracht aan de vertrekkende pelgrims. Opmerkelijk hoeveel dames er op pad gaan. Zeker 20 van de 26 bedden werden door hen in beslag genomen.
Nog vlug de Duitse recensies in het gastenboek vertalen voor onze hospitaleros en ribbedebie. De afdaling van de gite naar het startpunt was een eerste voorproefje voor mijne stapmaat. Steil naar beneden over de reeds vernoemde kasseien. Dan volgde er een klim, ik denk een 300 meterkes steil omhoog gevolgd door de afdaling naar de Loire. De toon was gezet en mijne stapmaat wist al direct vanwaar de mosterd kwam. Na een 2-tal kilometertjes hebben we dan de Loire in haar vallei gevolgd tot in Lavoûte sur Loire waar we aansloten op een GR tot in Vorey het eindpunt. De uitzichten in de streek hier zojn adembenemend. Zo schoon met het jonge koren in de velden waarvan het frisse groen fel contrasteert met de zwarte vulkaangesteenten van het rotsgebergte op de achtergrond.

Onderweg een mens tegengekomen die met zijn kleinzoontje aan het wandelen was. Direct spreken de mensen je hier aan. Wat een verschil met de mentaliteit van de mensen thuis. Hij vertelde van de watersnood in 1980 waarbij 2 mensen waren omgekomen. De Loire is daar met bijna 10 meter hoogte buiten haar oevers getreden. Het ganse gebied daar in die vallei is 'zone rouge' en overal onderweg wordt je gewaarschuwd dat het water erg snel kan wassen zodat het je zou kunnen verrassen. Toch een heel mooi stuk daar in die vallei. Toen we de GR route in Lavoûte oppikten zwierde er een jongeman ons een bonjourke. Even mee gepraat, het was een Poolse pelgrim. Tot nu toe had hij enkel in de bossen overnacht en was onderweg naar le Puy. We waren al terug vertrokken maar ik ben teruggekeerd naar hem. Ik had er een beetje medelijden mee. Zijn Engels was zeer slecht maar hij maakte me duidelijk dat hij enkel maar een douche wou in Le Puy. Ik heb hem een briefje meegegeven voor Arlette. Nu belde ze me daarjuist dat hij toegekomen was maar ook zij spreekt geen Engels. Om 't kort te maken, die jongeman krijgt daar logies en kan eindelijk terug eens in bed slapen. Hij vloog haar om de nek van contentement zo vertelde ze daarnet.
Den Angelo is nu al terug wat op zijn positieven. Hij heeft al een kommeke soep binnen en nu gaan we kokkerellen. We kruipen er vroeg in vandaag voor uitgerust en fit te zijn voor de volgende trip. Dat wordt er eentje van klimmen en dalen a gogo. Zojuist meldt hij me dat ik de fotos van gisteren op zijn gsmmeke ben vergeten door te sturen. Ik zet ze er hier mee op. Dat wordt dus a la carte rechtgezet.

Wat losse fotootjes ivm de eerste trail

Wel, bloggen gaat in functie van de internetbeschikbaarheid onderweg. Met andere woorden : Alle uren ne lepel. Met wat chance volgt seffens het relaas van de eerste trip.