En we zijn er nog maar eens op uit getrokken. Een toertje in onze Vlaamse Ardennen rond Oudenaarde lag al een tijdje onder het stof en oogde verleidelijk. In Beveren stapten ik en den Hugo op het ijzeren paard, de Ronny en de Catsjoe zaten er al op. Eureka, de treinen waren stipt deze keer maar in Gent was het bijna een uur wachten op de aansluiting met Oudenaarde. Een koffieke bij den Baziel aan de overkant van de statie was bijgevolg gepermiteerd. Je wordt daar enorm goed gesoigneerd. Het 'Potse kaffe en een koewkske' wordt er vriendelijk geserveerd op een zilveren plateauke, geflankeerd door een toef slagroom en een borreltje advokaat. De Catsjoe deelde met een snoepke mee in de service. Vakwerk !
Rond halfelf lag Oudenaarde aan onze bottienen. Mooi open weer, dat beloofde een heel mooie dag te worden. Stappen richting markt werd de prelude, waarbij we al direct 500 meter van het uitgestippelde spoor afdwaalden. Al van in het begin zaten we dus helemaal uit koers. Weinig volk op het marktje aan het Tacambaroplein. Het standbeeld met de liggende Mexicaanse madam lag er ietwat lusteloos bij. Dit standbeeld werd opgericht ter nagedachtenis van enkele tientallen Oudenaardse vrijwilligers die omkwamen in het Mexicaanse avontuur van Maximiliaan van Habsburg en Charlotte van België in de periode tussen 1863-1867. Tussen 7 april 1865 en 11 april 1865 vocht het Belgisch Legioen in Tacámbaro de Slag van Tacambaro. Deze helden liggen zoals vele anderen steeds op het kerkhof. Maar we wandelen verder.
De Donkvijver van Oudenaarde werd het volgende waypoint. Het wandelpad rond de vijver is meer dan 2,6 km lang en is aangelegd in gestabiliseerde dolomiet. Het traject is zeer afwisselend aangelegd, gaat op en neer en biedt op bepaalde plaatsen prachtige zichten op de eerste heuvels van de Vlaamse Ardennen.
Hoog tijd voor het aperitief. Daar aan die Donkvijver bevindt zich een prachtige uitvalsbasis voor recreanten van alle slag : 'The Outsider', een natuursportorganisatie. Het loont de moeite om even op hun website te gaan loeren. Het aanbod aan activiteiten is enorm. Kajaktochten, avonturentocht, klimwanden, een moerasparcours enz ... Het is er ideaal om er eens naar toe te trekken met een jonge kroost. Kijk maar eens : The outsider
Een bankje vlak aan de oever kwam van pas om het aperitief te nemen. Het ochtendlijke borreltje Elixir d' Anvers op de trein kon je nauwelijks een aperitiefje noemen. De Catsjoe liep er al naartoe, deels omdat zo'n bankje naar gewoonte wel wat te bieden heeft en deels omdat er daar een ander hondeke paradeerde. Dit hondeke behoorde toe aan een dame die er van een wandelingeske genoot. Een fleske cava kwam er aan te pas en op onze uitnodiging wilde Natasja, want zo heette deze dame, wel eens meeklinken. Hoe sympathiek ! Een tof gesprek ontbond zich. Natasja hield ook van wandelen en outdoor avontuur. Ook haar ouders deelden deze passie. Geboeid luisterden we naar haar verhalen over jungletochten in Borneo en Indonesië. De beestjes, de hitte, de confrontatie met de locals, het klikte meteen. De interesse was wederzijds wanneer onze lange afstandstochten werden bijgelicht. Niet zo merkwaardig meer voor ons maar uit haar verhaal konden we toch opmaken dat even teruggrijpen naar de basics van het leven je een totaal andere kijk geeft op de mensen die het gevoel van geslaagd en gelukkig door het leven te gaan laten afhangen van luxe, comfort en materieel bezit. Situeer dit in een veeleisende en op prestatiegerichte maatschappij en het mag je niet meer verwonderen dat burn-outs in opmars zijn. Natasja was een madam naar ons hart. Haar ouders had ze een Garmin wandelgps kado gedaan en bij het gebruik ervan stelde ze zich nog wat vragen. De Ronny ging haar wat documentatie bezorgen. Prachtig zulke ontmoetingen, niet ? Ik schonk de cavaglaasjes, euh plastieken bekers, nog eens vol ! Santé !
Opnieuw waren we een kleine kilometer uit koers geraakt daar aan het aperitiefke en bijgevolg moesten we dit stuk teruglopen om richting Leupegem te kiezen en van daaruit via het scheldejaagpad naar Edelare te pikkelen. Ondertussen had de strakblauwe hemel zich verkleedt en een donkergrijs regenpak aangetrokken. Het bleef echter bij dreigementen en verder bleef het de ganse dag droog. Het is een mooie streek om te wandelen. Veel onverharde paden en volop tussen het groen met in de verte de steeds terugkerende contouren van de Sint Walburgakerk van Oudenaarde. Je loopt daar immers in de Vlaamse Ardennen en het heuvelende landschap biedt je er de magnifiekste panoramas.
Veel gelachen en gegrapt onderweg en zo vliegt de tijd vooruit. In Edelare aangekomen was het schaftuur al ruim overschreden. Daar werden de bokes en voor Catsjoe de kiekepoten bovengehaald. Lang hebben we het daar niet getrokken want de Catsjoe kreeg het koud. Maar de Ronny deed haar haar splinternieuwe frakske aan en we konden verder. Naar het Ename bos. Onderweg, de ganse wandeling lang werd je geconfronteerd met het edele ambacht van streekgebonden bierbrouwen. Deze streek voert het brouwersambacht zeer hoog in het vaandel. Uitgestippelde bierbrouwerswandelingen, artisanale brouwerijtjes, wereldvermaarde brouwsels zoals De Grael Triverius, Sloeber, Smiske, Kwaremont en nog zo vele andere worden er via bordjes en plakkaten geroemd. De beroemde Vlaamse kunstschilder uit de barokperiode Adriaen Brouwer, aldaar in Oudenaarde geboren, verleende zijn naam aan een brouwsel van dit gerstenat. En niet te vergeten de 'Ename', een bier gebrouwen in het gelijknamige dorp dat vervolgens in de wandeling aan bod kwam is een kwalitatieve hoogvlieger. Daar moest van geproefd worden. Een bord met het opschrift 'Meester bierschenker' sierde de gevel van café Rimalin. De Ronny, niet om een leuke intro verlegen, begroette de waardin en drukte zijn verwondering uit haar zeggende dat het opschrift 'bierschenkster' gepaster zou klinken. 'Als het oe ni aanstoat' repliceerde ze venijnig en met veel tegenzin tapte ze onze Enames. De Ronny probeerde de situatie nog een beetje bij te sturen zonder veel gevolg. Kort daarop werd hij het slachtoffer van een lachkramp, waarna dit misantroop schepsel zich voor haar tv zette om naar Samson en Gert te kijken. Wat een chagrijn zeg. Haar koffiehandelaar die kwam ontvangen kreeg het deksel op zijn neus omdat hij verlof had genomen op zijn normale weekse leveringsdag. Volgens hem zat ze aan de pilletjes ofwel was ze straalbezopen. 'Das den ierste kiere da ze zu stout is tegen mij' vertrouwde hij ons toe. Weg daar, ik heb iets tegen onvriendelijke mensen. Wie niet ?
Nog een paar kilometers scheidden ons van het station. 't Werd al donker. Die waren zo gestapt. Pech, onze trein reed juist het station buiten. Een uur wachten op de volgende met andere woorden. Een mooi excuus om aan de overkant eens van een Kwaremont te gaan proeven. Heerlijk vocht. Ik vermoed dat mijn bloglezers stilletjesaan moeten gaan denken dat 'Een kroegentocht door Vlaanderen' een meer gepaste titel voor mijn blog zou zijn. Nee hoor, ik lever gewoon mijn bijdrage tot het instandhouden van onze pas verworven status geschonken door de UNESCO. Deze erkent onze biercultuur als immaterieel cultuur erfgoed. Een beetje chauvinisme mag wel hé !
De volgende wandeluitstap krijgt al vorm. Deze wandeluitstap werd weeral een gedenkwaardige belevenis samen met de maten. Laat er zo nog maar vele van die dagen komen. En voor de dagen er tussenin geldt : Sing c'est la vie 😋 !
Het was weeral een poosje geleden dat we onze Dordrechtse vrienden Rien en Els hadden gezien en dit weekend is het er dan uiteindelijk van gekomen. Hartelijk weerzien natuurlijk en voor zaterdag lag er een bezoekje aan Rotterdam in het verschiet. De avond vooraf werd er bij een gezellig dineetje nog wat bijgekletst. Dordrecht ligt op amper 20 kilometertjes van Rotterdam. Vanuit Dordrecht kan je er zelfs met een watertaxi naar toe maar dit zou een vrij kostelijke zaak geworden zijn. Daar had je bijgevolg niets aan. Na amper een klein halfuurtje bollen kon Rien zijn wagentje kwijt in de parking onderaan de alom bekende markthal van Rotterdam. Een gigantisch bouwwerk. Het is een woon en winkelgebouw dat centraal een markthal overkoepelt. Naast een overdekte markt herbergt het complex 228 appartementen, 4600 vierkante meter winkelruimte en 1600 vierkante meter horeca. Het is een echte bezienswaardigheid. Kleurrijke standjes met allerlei delicatessen staan er in honderdvoud. De aangebouwde appartementen geven boogrond uitzicht op de marktvloer. Het loont echt de moeite om er een bezoekje te brengen. Bij de bouw ervan werden nog allerlei artefacten opgegraven die je nu nog kan bezichtigen via de roltrap naar het ondergrondse van de markthal.
Naar een historisch centrum moet je niet op zoek gaan in Rotterdam. Immers in de 2de wereldoorlog werd het helemaal met de grond gelijk gemaakt. Platgebombardeerd zoals Dresden in de 2de en Ieper in de 1ste wereldbrand. Enkel de Grote of Sint Laurenskerk is het enige bouwwerk dat de bombardementen heeft overleefd. Ze staat er als enig curiosum dat nog kan getuigen over het bestaan van een middeleeuws stadcentrum aan de Rotte.
Na de markthal werd er een bezoekje gebracht aan een bouwwerk van gekantelde kubussen die als appartement woonst bieden aan, hoe zou je het verwoorden, ietwat extravagante bewoners. Binnenin de leefruimte werd ik een beetje bevangen door vertigo. Die scheve muren, daken en vensters bezorgden me een evenwichtverstorend en bevangend gevoel. Ik was een beetje verwonderd dat de vraagprijs voor zo een woonst tot 170.000 € bedroeg. Men zou me er nog geld bovenop mogen geven om daar te wonen, geen haar op mijne kop om dit zelfs nog maar te overwegen. Enkel en alleen hierom het bekijken waard.
Het is prachtig om kijken hoe het oude havengedeelte harmoniseert met de naoorloogse tot ontwikkeling gekomen stadsarchitectuur. Oude platbodems, aken en jollen liggen er vredig aan de kade en bepalen eigenlijk het stadspanorama. De skyline van Rotterdam is eveneens prachtig met die torenhoge bruggen en de silhouetten van majestueuze wolkenkrabbers. Gelukkig werden die meer aan de buitenrand van de stadskern opgetrokken.
Een bezoekje aan het maritiem museum stond eveneens op de bucket list. Na een lekker bakkie koffie, zoals de Hollanders het zo smakelijk kunnen uitdrukken, in een Caraïbisch koffiebarretje op de één of andere kaai zou dat bezoekje aan bod komen. De Caraïbische uitbaatster was één en al vrolijkheid bij de bediening. De koffie smaakte er zoveel te beter door.
Rotterdam mag zich dan wel met recht en reden de titel van grootste zeehaven ter wereld toeeigenen, hun maritiem museum moet ruimschoots onderdoen voor het Museum Aan de Stroom in onze koekestad. Interessant dat wel maar naar mijn gevoel werd er eerder een educatief programma voor schoolkinderen aangeboden in plaats van een historische schets over het ontstaan, de groei en de daarbijhorende nautische nering van deze havenstad. Enkele binnenschepen, zoals bvb een turfschip, een graanzuiger en een mammoetkraan konden bezocht worden wat beslist de moeite was. Verder kon je in het museum enkele mooie scheepsmaquettes bewonderen en metershoge schilderijen. En ook kon je je min of meer inleven bij het reilen en zeilen tijdens een atlantische overtocht op een passagiersschip. Een reconstructie van de 1ste klas hutten, een casino en een luxe restaurant zorgden daarvoor. Ook kon je videogetuigenissen beluisteren van eigenaars die je laten kennismaken met het leven op woonboten. Voor de kinderen was er een immense speelvloer ontworpen waarop de continenten en de wereldwijde vaarroutes stonden getekend. Dit tot doel de oorsprong en de verschillenden reiswegen te ontdekken van het voedsel dat op onze tafel komt. Een educatief kwisprogramma was hiervoor uitgewerkt. Koffie, rijst, thee, specerijen, bananen, appelsienen en dergelijke meer kwamen aan bod. Het werd al vlug laat en stilletjesaan keerden we terug naar de auto. Opletten daar in Rotterdam ! Wij zijn het helemaal niet gewoon dat er heuse fietspaden door de binnenstad lopen waarover de fietsers in volle vaart hun weg banen. In de markthal had er ondertussen een loepzuiver Rotterdams muziekbandje zich geïnstalleerd. Uit volle borst kweelden ze een stukje uit hun reportoire. "De Moordenaar" zo heette hun muzikale creatie. Ik kon hun Rotterdams dialect nauwelijks ontcijferen. Toch gezellig en het werd alleszins een boeiende uitstap. Kort en nee, helemaal geen wandeltrip maar toch een tripje dat het waard was om te vermelden in mijn blog.
Om de dag af te sluiten werden we nog vergast op een tafel met echte Hollandse Boerenkost. Dit werd bij een vorig verzoek door onze vrienden beloofd. Rien maakte voor ons Hollandse stamppot van boerenkool met rookworst en gestoofde runderlappen in een heerlijke jus. Saus met andere woorden. Boerenkool hadden we nog nooit geproefd en Annick dacht verdorie dat het spinazie was. Dat werd een lekkere kennismaking met de Hollandse keuken. Lang leve de internationale contacten. Bij een volgend tegenbezoekje staat de 'Zollegie' op het programma. Nog nooit van gehoord zei Els 😋 ! Bij de hint 'Apies kijke' viel de Rijksdaalder. Ze vond het prima en bijgevolg kunnen we daar weeral naar uitkijken.
