* Turnhout, Noord-Oost Kwartier

Met 3 stapmaten zijn we op trot gegaan de vrijdag. Hugo, de Marc en de Catsjoe waren er niet bij. Hugo bereidde zich mentaal en fysiek voor op zijn 17de dodentocht, de Marc moest met dochterlief naar Leuven en de Catsjoe bibberde te veel met zijn pootjes ten gevolge van een ontsteking. Ontstekingsremmers moeten hopelijk soelaas voor dat beestje brengen. 

Onze trip werd uitgezet in functie van een frietkotstop op de middag. Onze stapmaat Angelo wilde, als blijk van vriendschap, ons vergasten op een frietkotdegustatie. Toffe geste van onze maat want een frietkot hier in België kan probleemloos de concurentie aan met een 'Comme chez Soi'. Het smaakt altijd en uw buik is tenminste gevuld als je er buiten stapt.

Turrnhout met veel groen in haar rand leende zich daar uitstekend voor. 2 lussen van +- 10K met raakvlak bij Frituur Denise vond ik een pientere oplossing. Frituur Denise lag aan de kanaalbrug in Turnhout. En aangezien onze toer daar passeerde was de kaartenstad the place to be. De stad waar de inwoners zeggen dat hun hhhond de hhhéle hhhalve hhhèsp hhhéét opgegeten. Bij wijze van spreken natuurlijk.

Op de trein naar Turnhout werd ons bij monde van een kaartjesknipper het hele premiesysteem rond boetes en op de trein uitgeschreven ticketten kond gedaan. Aan boetes verdienen zij niks. Kaartjes op de trein uitgeschreven brengt voor hen vanaf een bepaald aantal wat zaad in het bakske. Dit is wat onze NMBS woordvoorder beweerde. Toen de Ronny een voorvalletje opdiste versprak hij zich waarbij hij de benaming Pipo ipv kaartjesknipper in de mond nam. Hij kon er nog in extremis een draai aan geven om onze knipper niet te schofferen. Sympathieke gast, zo zijn ze niet allemaal.

Bijna 10 uur was het bij het binnenbollen van Turnhout. Het was een vlotte reis zodat we alle tijd hadden om een koffieke te gaan slurpen in het dichtstbijzijnde open kroegje. Kwestie ons wandelexploot van de juiste prelude te voorzien. De kroeg, iets schuin aan de statie gelegen, trok klaarblijkelijk een ouder publiek aan. Op het terras zat er al een krasse 80'er van zijn pint te genieten. Die mens zag duidelijk alles door een roze bril. Zijn présence werkte zo aanstekelijk op de Ronny dat hij hem vroeg om dat brilletje eens te mogen opzetten. Hij zag er natuurlijk geen steek door maar de toon was gezet voor een wandeling met veel humor en lol. Binnen in de kroeg bleek de kalandizie zich te situeren in het colombofiele milieu. Dit naar de gaande conversaties te oordelen. Duivenmelkers dus. Voilà, we konden vertrekken. We zouden om en rond het kanaal Dessel - Schoten laveren. Een kwartierke later hoorde ik daar mijn naam enkele malen roepen. Nee, niet de Ronny of Angelo … De roep kwam vanuit een bouwwerf. Verdorie is dat de Stefan niet ? Stefan, bouwvakker en ex-partner van m'n dochter. Wat een verrassing zeg ! Het deed me deugd om hem nog eens tegen het lijf te lopen. Hij beloofde me in het kort eens binnen te springen. Toffe kerel, heb er altijd heel veel van gehouden. En nog !
Dit was een leuk intermezzo waarna we langs het kanaal verder door liepen. Het was verdorie beginnen te regenen maar ik had dit voorzien en een paraplu meegepakt. Het loopt wel niet zo vlot maar het is een stuk handiger als er niet te veel wind staat en je zonder wandelstokken loopt. Al bij al viel het nog best mee. Veel heeft het daar in Turnhout niet geregend.

De eerste lus liep langs het Peerdsven en de Dombergheide. Dit laatste is een erg mooi en gevarieerd natuurgebied met hooilanden, weilanden, houtkanten, loof- en naaldbossen. De wandelpaden die er door lopen zijn echt de moeite waard om deze te verkennen. Rond de klok van 11 drong het aperitief zich op. Aan één van die weiden, de hooiweide, midden in het bos en magnifiek omzoomd met het groenste groen, kon daar zaak van gemaakt worden. Een nootje en een glazeke wijn viel er te consumeren op een kletsnatte houten bank. Niettemin toch gezellig.

Het werd een gezellig onderonsje waarna we verder stapten richting Frituur Denise.
Ik heb nog nooit een properder frituur dan dit hier tegengekomen. Alle frituurartikelen in de koeltoog waren in een apart celofaantje ingepakt. Denise liep rond met chirurgische handschoenen. De tafels blonken er gelijk spiegeltjes en van de grond kon je eten. Ik kon het niet laten om Denise er een complimentje voor te geven. Erg gecharmeerd bleek ze er niet van te zijn maar goed. Als ik in de geburen ben spring ik er zeker nog eens binnen.

Als je zo in gezelschap optrekt vliegt de tijd precies sneller vooruit dan wanneer je alleen stapt. Een omgekeerde indruk krijg je wanneer je solo stapt wat betreft de afgelegde weg. We hadden nog maar een goeie 11 paaltjes gestapt en het was al na den 2'en. Een bijkomende reden voor de opgesoepeerde tijd was dat we weeral veel verkeerd waren gelopen. Wel een keer of 3. Het compleks ineengestoken trajectje leende er zich ook voor. Als je nietsvermoedend voorbij je afslagpunt loopt en je krijgt dit maar eerst na 500m in de gaten dan loopt het vlug uit. Maar goed, na Denise moest er nog een luske gelopen worden maar dit hebben we wat ingekort zodat we op een schappelijk uur terug aan de statie zouden komen. Toch hebben we nog even het begijnhof van Turnhout aangelopen en werden er 20 paaltjes afgehaspeld. Dat begijnhof is ook weeral zo een juweeltje uit ons cultureel erfgoed. Om halfzes konden we ons op een terrasje zetten aan Turnhout statie. De wandeling zat er ondertussen op en bij aankomst zagen we juist onze trein vertrekken. Geen probleem, er rijden er nog genoeg. Zelfs als er een groen pruik op onze buik groeit zullen er nog treinen rijden. Een uurtje later was er al een volgende. Het zat er nog maar eens op. Een fijn samenzijn met de stapmaten werd het weeral. Het is toch telkens weer iets waar je naar kan uitkijken.

* De Durmevallei en de Oude Durme

Het moest, wat mij betreft, voor vandaag een heel eenvoudig wandelingetje worden en ook al niet te ver van huis. De stapmaten zijn nog niet operationeel en bijgevolg werd het voor vandaag weer een solotrippeke. Hoe meer zielen hoe meer vreugd, dat is juist, maar af en toe alleen stappen op een dagtripje deert me in 't geheel niet. Het geeft mij het voordeel om in stilte m'n spirituele balans wat bij te stellen. Leg daar maar eens pap op ! 😋

De Durmevallei die ik hiervoor had uitgekozen biedt veel mooie wandelpaden zodat je daar in de geburen wel vele kanten uit kunt. Zonder het zelf te weten had ik een supertrackske van 2 bestaande wandellussen, nl. het blauwe en rode Roosenbergpad van Waasmunster, gecombineerd tot 1 lus van +- 20km. Ik verschoot van het resultaat. Als je ergens niet veel van verwacht kan je nooit teleurgesteld worden. Als het dan toch een meevaller wordt dan heb je goed gegokt. 

Rond 10 uur zette ik mn karreke stil aan de kerk in Waasmunster. Boeh, wat een grijze hemel. Een fikse regenbui deed me twijfelen tussen uitstappen en gaan wandelen of rechtsomkeer maken en terug naar huis rijden. Lang werd er niet getwijfeld want, terugkeren : Wat heb je daar in Godsnaam aan ? Dan kun je door de vensters thuis de grauwe lucht bestuderen. Komaan, vooruit. De forecast van de buienradar houdt het nog redelijk beschaafd dus laat de klaroenen maar schallen over de vallei der Durme en roffel de trommen. Het werd dus uitstappen. En ik nam m'n paraplu mee !

Kompas Noord West gevolgd richting de Grimbeertroute waar ik een paar stukjes uit gepikt had. Deze route, een fietsroute bovendien, situeert zich in het meest zuidelijke deel van het Land van Waas en beslaat een gebied dat gekneld ligt tussen de Durme, de E17 en de N70. Het is langs die E17 dat ik naar de oude spoorwegbedding stapte. Deze bedding werd een prachtig wandelpad dat tot aan de rand van de Wase Cuesta leidde. Daaropvolgend kwam ik terecht in de Sombeekse meersen met haar bronbosjes. Eveneens een heel schoon gebied waar heide en meersen elkaar harmonieus afwisselen. De historisch trage wegen langs verschillende kastelen en abdijen maken van de ganse omgeving een heel gevarieerde bedoening.

Het ging richting de Mirabrug uit. Daar trok een bordje mijn aandacht. Op dat bordje werd er uitleg gegeven over de 'Mascaret'. Na het lezen ervan moest ik denken aan de 'Stan zaliger', oud sea-scout en vriend. De Stan was verzetsheld geweest tijdens WOII in Bordeaux. Daar leerde hij Charlotte kennen, een Bordelese Schone waar hij mee in het huwelijksbootje stapte. Met een motocyclette en sidecar bracht hij na de oorlog zijn Franse Soos mee naar Antwerpen. Ik vermoed dat zijn Charlotte daarbij de rol van bakkenist kreeg. Ook zij verwisselde ondertussen het tijdelijke met het eeuwige. Dat ze rusten in alle vrede !

Met veel bravoure vertelde de Stan hoe het verzet er dankzij die Mascaret in slaagde Duitse kikvorsmannen te laten verdrinken in de haven van Bordeaux door foutieve informatie te lekken naar den Duits. Die duikers zouden mijnen gaan plaatsten in de Gironde en daar moest een stokje voor gestoken worden. In Bordeaux, tot op meer dan 100km landinwaarts, laat de Mascaret op de Gironde van zich horen. Er ontstaat bij een samenloop van welbepaalde factoren een vloedgolf op de stroom. De maanstand en de wisseling van tij naar eb zijn de hoofdactoren voor het ontstaan van deze vloedgolf. Ook op de Durme vindt er, énig in België, zo een Mascaret plaats. Niet zo gewelddadig als op de Gironde maar men spreekt toch van enkele centimeters tot 30 cm.

Nu, die Durme ligt er maar triestig bij vind ik. Het is meer een slijkgoot dan een rivier. Er staat bijna geen water in. Het aanzicht ervan ontsiert het dorp Hamme. Een kale betonnen kaaimuur met daarachter die slijkgoot. Hooguit een half metertje water tref je er in de bedding aan. Voor de rest afgekalfde moddergeulen. Hier en daar ligt er een boot tegen de oever waarbij ik me afvraag hoe je die er ooit nog varend wegkrijgt. De kiel helemaal bloot. Ooit legde daar een stoomboot aan. Vergane glorie. Dan is de Oude Durme, waar ik na het passeren van Hamme aanbelandde veel mooier. Ja, daar verschoot ik van. Echt een subliem stukje natuurpracht. Die kronkelingen en bochten van die Oude Durme, de mooie wandelpaadjes erlangs, samen met de sfeervolle kroegjes langs de oevers geven een feërieke toets aan het geheel. Het tochtje zat er op. En wederom bleef het deze keer weer erg sober. Zonder een pintje of een trippeltje op het één of ander terraske. Er waren er nochtans in overvloed. Dat heb je dan weer wanneer je solo reist !