Solotripje van Kortenberg naar Herent.

Het beloofde een mooie dag te worden met de stapmaten Hugo en Ronny. Sluitende afspraken werden gemaakt om tot in Leuven en van daar uit naar Kortenberg te treinen. Hugo zou vanuit Temse rechtstreeks sporen naar Leuven, Ronny zou in Puurs op deze trein wippen en ik zou via Berchem naar Leuven bollen en de maten daar treffen. Helaas, het kon niet zijn. Hugo belde me, ik stond reeds in Berchem, dat er in Temse geen treinen reden. Hij moest rechtsomkeer maken. Geld waarschijnlijk kwijt of een heleboel gezever om het te recuperen. Ronny zat dan weer geïmmobiliseerd op een treinstel in Boom. Oorzaak zo bleek, maar dat werd maar eerst uren later gecommuniceerd, was een kapotte locomotief in Bornem. Het lukte hem ook niet meer om op een deugdelijk uur in Leuven te geraken en moest eveneens forfait geven. Maar hij heeft er een prachtige dag aan overgehouden. Hij ging vanuit Puurs te voet naar huis. Maakte met een vrolijk stel bejaarden en een vrijwilligster in de gehandicaptenzorg kennis. In de gauwte stuurde hij een verslagje dat ik hier in cursief vlug meegeef Fotokes van zijn exploot zitten mee in mijn album onderaan :

Het treingedoe ... zielig. Niet de panne op zich, maar geen communicatie met de reiziger, zelfs de treinbegeleider kon ons geen informatie geven, zijn kaske lag er ook uit... De NMBS APP was ook dood. Eénmaal die terug werkte kwam er iedere minuut een update met die extra minuut vertraging. Een inschatting van de te verwachte retard was blijkbaar te moeilijk ... Ik ben dan maar te voet naar huis gewandeld, en heb eigenlijk een toffe dag gehad. 

Onderweg Greet ontmoet met een mindervalide man van 42 jaar in een rolstoel.  Ik dacht dat hij Dirk noemt. Hij genoot zichtbaar van de rit in zijn rolwagen. Dat deed Greet als vrijwilliger ! Chapeau, er zijn nog toffe mensen op de wereld, die kleine dingen komen niet in het nieuws. Greet is een warme toffe madam met wie het direct klikte. We zijn samen  op een terraske beland. 

Daar zaten nog mensen met scootmobielen... uit dat zelfde tehuis.

Een vrolijke bende die me aan het boek van "Mijnheer Groen" deed denken. Er zat zelfs een "Evert" bij, die had op alles commentaar, honden, kinderen, slecht eten in het tehuis, vrijdag, bah... visdag, lust geen vis... Van de Catchou  had Greet wat schrik, maar Dirk gaf het goede voorbeeld. Toen Catchou met zijne kop op Dirk zijn voeten ging liggen zag je dat Dirk dat zalig vond. Hij liet zijne brede lach de vrije loop. Iedereen merkte het op, de Catchoe stal alle harten, zelfs van mijnheer Evert. Die heeft hem met lange vingers in 't geniep een aai gegeven.

Om 15.10u was ik terug thuis. 18 kilometerkes op de teller, net wat Jan voorzien had voor de wandeling in Kortenberg. Voila, iedereen is terug mee, het was een apart en speciaal daggeske.

Groetjes,

RonnyWalker

Een technisch probleem kan natuurlijk altijd. Bij een goed onderhoud van het materieel valt dit te vergeven en zal dit eerder uitzondering zijn. Maar het is gewoon regelmaat geworden. Begin dit jaar nog niet de helft van de treinen die op schema zaten. Elke keer ik een trein neem is er wel wat voorgevallen. Ik bewonder de treinbegeleiders want die moeten verdorie wat slikken van ontevreden 'klanten'. Mensen die dagelijks afhankelijk zijn van de NMBS moeten al een hele lijdensweg afgelegd hebben.

Alleen op weg dus. Het begon meteen al grappig. Op de trein Berchem - Leuven gezeten kreeg ik voor mij het gezelschap van een hippe en kleurige oudere dame. Knalgeel jasje, plamuur als maquillage, legerbottienen en een zwierige bloemenjurk waarbij je de Gentse Floralieën naar een ordinaire vaas met pisbloemen zou degraderen. Ze beleefde zichtbaar pret aan de aandacht die haar geschonken werd. Ja, bij het aanschouwen van haar kapsel was het erg moeilijk voor me om het lachen te bedwingen. Haar kapsel was een heuse eyecatcher. Ik vreesde dat er uit haar immens rosse dot ineens een cobraslang te voorschijn zou komen. Net zoals bij de Indische fakirs. Een dot die zo groot was als de rieten mand waar die slang er wiebelend komt uitgekropen op de tonen van een fluitje.  Overigens was dit een zeer vriendelijk ogend mens. Zeker geen grijze muis ! Ze glimlachte constant maar het kostte me moeite om mijn ogen van dat kapsel afgewend te houden. Gelukkig beschikken onze kaartjesknippers over een ander soort fluitje en hield haar kapsel geen enkel risico voor de gezondheid in.

In Kortenberg aangekomen was er al direct veel animo te bespeuren. Iets verderop op het sportcomplex Colomba werd er een scholencross georganiseerd tussen de lokale lagere basisschooltjes.  Enkele straten waren al afgezet voor het verkeer. Tot aan het station kon je de joelende kinderen horen. Ik ben even gaan kijken …. die mannekes hadden zichtbaar de dag van het schooljaar. Ze liepen zich de ziel uit het lijf, aangemoedigd door hun leerkrachten. De animator van het spektakel speelde vlot in op het enthousiasme van die bengels en liet meermaals zijn luidspreker galmen met de boodschap dat niet iedereen winnen kon. Hij voegde er meteen aan toe dat degenen die minder snel konden lopen beslist andere capaciteiten hadden. Knappe hint van die leerkracht. Vroeger was die aandacht er helemaal niet. Althans toch niet in mijn school.

Na dit korte intermezzo kon de stappret beginnen . Het begon al direct op hoog niveau. Dwars door het Plantsoenbos. Glibberige paadjes, beetje waaghalzerij om beken over te steken aan verdwenen of vergane bruggetjes, omvergevallen woudreuzen die het pad tot op ooghoogte versperden, modderpartijen, héwel het plaatje was compleet. Een kleine 2 km viel me dit scenario ten deel en kon ik er pret aan beleven. De Prinsendreef, moest overgestoken worden voor het vervolg. Pech, het pad dat ik had getekend liep los door het prinselijk domein van de ‘de Merodes’. Dit was een grove fout van me want het terrein van blauw bloed mag niet door het plebs betreden worden. Midden in dat Plantsoenbos kwam ik een grafzerk tegen van zo een Merode. In 1848 daar in dat bos gestorven in de armen van zijn zoon. Onderaan de grafsteen staat er gebeiteld : "Notre premier devoir et celui de l'exemple". Nu is het aan jou !!! Dit even terzijde maar dat ik geen toegang had betekende dat er een serieuze omweg moest gemaakt worden. En het werd er een stevige langs  Everberg, Meerbeek en Erps Kwerps. Deze omweg leverde me wel een zalig picknickplaatsje op. Ja daar zat ik nu in mijn ééntje met m’n fles wijn, m’n olijven, paprikas en een hele saucis. Ik was juist m’n tafel aan het dresseren toen een fietser op jaren er kwam aangereden. Die lustte wel een glazeke wijn en een olijfje. Zet U erbij meneer en pak maar weg ! Hij had ook op Santiago gelopen met vrienden. Vanuit Lugo, de laatste 100km en met bagagetransport. Hij vond het enig ! Het weze hem gegund maar hij heeft veel gemist volgens mij. Zijn voorkeur ging nu echter uit naar de e-bike waar hij dagelijks wat toertjes mee afritste. Hij wees me hoe ik in Herent moest geraken. Via de fietsknooppunten … 73, 36, 24, 12 en nog wat oneven cijfers was dit volgens hem een fluitje van een cent. Dat was voor mij wat te veel om te onthouden. Minzame man. Een 3de glas wijn sloeg hij beleefd af want hij zou daarmee lood in zijn benen krijgen. Een aangenaam babbeltje was dit maar na een halfuurtje was ik ook daar repen snijden. De bokes waren wijlen. Een knap parcours volgde nu door holle wegen, weelderige bospaden  en mooie weilanden. De paden waren vrij goed begaanbaar maar hier en daar moest ik wat compenseren bij afgesloten paden. Ondermeer bij een privaat terrein omdat er een beeldententoonstelling werd gehouden. Ook verdenk ik her en daar eigenaars dat ze zich onrechtmatig openbare weg toeëigenen. Je weet het dus niet.
Veltem Beisem kwam in zicht en ik zat meteen in heuvelachtig gebied. Erg mooi met weidse zichten en wat me opviel was dat de herfst nog niet met haar offensief begonnen is. Nog veel groen viel er te spotten. Zowel in het bos als in de velden.
Om 3 uur stond ik al in Herent. Dat is dus vlug vooruit gegaan. In gezelschap stop je als eens vlugger aan een kroegje maar ik was alleen en dan smaakt het me zo niet. Vandaar dat het een korte dag werd. Jammer dat de maten er niet waren want dit was wellicht één van de laatste dagen waar het weer nog meezat. De dagen worden korter, 's morgens en 's avonds al iets frisser ... we gaan weeral bergaf. Ik hou het hierbij want mijn inkt is op 😇.

De Heide - Tussen Wildert en Kapellen

Na het afwikkelen van m'n Floris V pad kon ik de wandeldraad vervolgen met het wekelijkse wandelingetje. Eerst was ik zinnens om met de stapmaten het stukje Steenbergen - Bergen op Zoom nog af te werken. Bij voortschrijdend inzicht ... een term die politiekers graag gebruiken om hun bochten van 180° te vergoelijken ...  heb ik deze intentie laten vallen. De vervoerskosten in NL en het minder mooie parcours, het merendeel langs fietspaden, hebben in die afweging meegespeeld. Ik loop het nog wel eens alleen. Nochthans levert een kennismaking met het Nederlandse openbaar vervoer een aangename ervaring op. Stipte en nette treinen en bussen, uitvoerige informatie op digitale borden aan haltes, piekfijne en betaalbare Park & Rides en ga zo maar verder. 

Het contrast met ons openbaar vervoer is groot en wordt nog het best getypeerd in het station van Roosendaal. Aan perron 1 vertrekt en komt er een trein aan van de NMBS. Deze rijdt het traject Roosendaal - Puurs en omgekeerd. Die staat daar zo ongeveer een klein halfuurtje na aankomst aan een spic en span perron te pronken vooraleer hij terug vertrekt. Het is een zeer merkwaardige trein die je daar aantreft. Opvallend alleszins tussen al die mooie Nederlandse locs en wagonnetjes. Het is een trein met een danig afgeleefde en verweerde kleur, op amateurniveau volgespoten met grafitti en met vensters waar je nog amper door kunt kijken. Over het interieur doe ik geen uitspraken  want dat laat zich raden. Jawel, het is een Belgisch treinstel. Moest ik bestuurder zijn van de NMBS, het schaamrood op mijn kaken zou de kleur van deze 'internationale'  treinstellen nog doen verbleken.   Ik begrijp het niet.  Dat ze zulk een wrak durven etaleren bij onze Noorderburen is een onvervalste schande.  

Maar goed, de NMBS roeit met de riemen die ze heeft. Ik parafraseer hier even de woorden van een kopstuk van een politieke partij. Een man die zich eveneens beroept op een vooruitschrijdend inzicht.  

Naar Wildert dus met de Ronny, Catsjoe en de Marc. Prima weertje en een geweldig mooi wandelgebied. Ik ben er zowaar in geslaagd om het gehele trajectje tussen Wildert en Kapellen op onverharde paden uitgestippeld te krijgen. Mooie wandelpaden langs bos en heidegebied. Weinig volk op de been en de heide lag er rustig bij alsof ze in berusting kennis had genomen van het begin van de herfst. Het Stappersven lag er onder een strakblauwe hemel magnifiek bij.  De ganzen zullen er weldra vertrekken. De cirkel van het leven kan zich weeral voltrekken. 

De heropstart van de wandelingetjes mocht best gepaard gaan met een gezellig barbecuetje onderweg. Ja zoiets wordt steeds door elkeen toegejuicht. De Ronny had hiervoor een wegwerpbbq'tje meegebracht. Waar we minder rekening mee hadden gehouden was het feit dat het simpele aansteken van nog maar een lucifer daar in dat  heidegebied je duur te staan kan komen. Even werd de waterrand van het ven nog in overweging genomen maar het zou niet verstandig geweest zijn. De bemande uitkijktoren midden in het heidegebied liet hierover geen twijfel. Het hele gebied kan overschouwd worden met het doel beginnende brandhaarden te spotten. Iets verder en buiten het reservaat konden we een nieuwe poging wagen aan een bankje in bewoond gebied. Voor alle veiligheid ging de Ronny eens polsen bij een buurtbewoner. 'Niet doen !' was zijn advies. Een BBQ'tje in zijn tuin kon nog net maar stook geen bladeren op in je hof want binnen de 5 minuten staan er 4 brandweerauto's voor je neus en de kosten zijn gepeperd voor zo een onnozel 'vuurke stook'. 

Met wat geïmproviseer zonder vuur hebben we toch nog kunnen eten. Iets verderop lag het bezoekerscentrum 'De Vroente' waar er een tiental picknicktafels staan en daar hebben we dan ook dankbaar van gebruik gemaakt. Het centrum ligt aan de hoofdingang van de Kalmthoutse Heide. Er worden regelmatig cursussen rondom natuurbeheer gegeven en vanaf daar vertrekken er verschillende bewegwijzerde wandelpaden doorheen de vele karakteristieke heidelandschappen. De Marc had wat komkommers en tomaten bij uit zijn hofke, ik wat witte pensen, de Ronny voorgebakken kippeboutjes en Franse stokbroden .... het gerookte varkenshaasje kon hij terug mee naar huis nemen. Fleske wijn erbij en voilà, we hebben dus geen honger geleden. De wandeling was zo voorbij. 20 paaltjes in een prachtig gebied. Prachtig, dat wel maar de regeltjes in het gebied, alhoewel nodig en begrijpelijk, zijn er voor mij iets te veel aan. Honden worden deels geweerd, paden worden her en der afgesloten, zwemmen in het ven is verboden ... geen vuur maken, ook als het bakken regent ... ik heb er zeker begrip voor maar het wringt toch wat. 

Aan de statie van Kapellen hebben we nog een tripeltje soldaat gemaakt. De Marc ging van hieruit te voet naar huis en wij spoorden vrolijk naar huis met de oogverblindende promotietrein van onze NMBS, de Roosendaal - Puurs. Binnen gezeten in deze trein viel het wansmakelijke uiterlijk zo niet op.  
🚂🚂🚂. 

Floris V pad.

Zo, tot 14 of 15 september ongeveer stap ik het Floris V pad. Zie blog hiernaast.

Txs voor het volgen.

* Het Zeitje van Blankenberge naar Oostende

Vandaag was de Catsjoe er terug bij. We waren bijgevolg met z'n drietjes. De andere stapmaten hadden elders hun verplichtingen en gaven voor vandaag forfait. Iets voor 10 uur stapten we af in Blankenberge en dit na een vlot treinritje. Ik had een overhoop aan volk verwacht op de perrons voor de kusttreinen maar dit was duidelijk niet het geval. Het leek me dan ook maar een doordeweekse bedoening daar aan dienen IJzeren Weg. Helemaal geen volkstoeloop en dit ondanks het stralende weer dat voorspeld werd. 
Traditiegewijs of getrouw, het is maar zoals je het zelf wilt, werd er uitgekeken naar de koffiestop om de wandeldag met een 'sjatteke kaffe' in te luiden. Die was rap gevonden en na nog geen 10 minuten stappen zaten we al op het terraske van een volkskroegske. Een vriendelijke dienster bracht ons de begeerde zwarte brandstof. Het is toch opmerkelijk dat de kalandizie van zo een volkskroeg steeds mee bepalend is voor de sfeer die er uitgeademd wordt. 'Daar zit er weer een prachtig exemplaar binnen' wist de Ronny me te vertellen en 'ik ga vragen of ik een fotootje van hem mag trekken'. Volgens de serveuse heette de Ronny zijn fotomodel in spé 'Willietsjen'. Een stamgast van het eerste uur waarvan ik de ouderdom ergens tussen de 90 en de 100 situeer. Voor het nemen van zo een kiekje kan je beter eerst toelating vragen om het toch wel iets agressieve karakter van je intentie af te zwakken. De brave man in kwestie maakte helemaal geen bezwaar. Hij schikte zijn outfit, ttz zijn klak en zijn supportersjaal van Club Brugge, voor een goed resultaat op de pelicule. Het resultaat van de foto was schitterend. Echt een karakterkop die brave man en wat nog meer is : Hij was ten zeerste vereerd met de Ronny zijn verzoek. We verlieten het etablissement. Bij het afscheid nemen van onze terrasburen nam de patras familias van dit gezelschap het woord. 'In de sköle hebbe zi min assam gezeit da je lut en dudelik moe klap'n'. Hij verstond blijkbaar onze uitdrukking 'Tot ne volgende in den draai' niet.

Zo, we konden vertrekken. We zaten al van in het begin verkeerd. We hadden naar het pontje moeten wandelen voor de oversteek van de jachthavengeul maar we kwamen op de wekelijkse markt uit. Waarschijnlijk misleid door de geur van een kraam met braadkippen en de daarvan afgeleide producten. Dat trok onze maat z'n aandacht. Een lekkere kippenbraadworst als extraatje zou lekker binnenglijden. Waarom niet ? Op een sjieke art-deco bank onder een al even sjiek afdak  lieten we het ons, de Catsjoe incluis, smaken.  Nog een koffietje op een volgend terrasje  moest die braadworsten doorspoelen waarna we langs het strand en de vloedlijn naar Wenduine oploefden. Het beloofde een toffe dag te worden.  Ook hier verwonderde het ons dat er zo weinig zonnekloppers of spelende kinderen op het strand zaten. Raar, het is toch nog vakantie ? 

In Wenduine verlieten we langs de voetgangerspasserel over de kustweg het strand om even deze kustgemeente te verkennen. Ook hier trok een dame de aandacht van mijne stapmaat. Niet enkel van de Ronny maar ook van de Catsjoe aangezien ze vergezeld was van een huskie.  De onderlinge kennismaking van deze viervoeters nodigde uit tot een gesprek. De dame zelf, ik schat vooraan in de 40,  stond van kop tot teen vol getatoeëerd.  En er was nog plaats volgens haar om er nog wat bij te kladderen. Een overigens vriendelijke dame wat de Ronny er toe bracht om een verzoekje te lanceren voor een fotootje van haar lichaamsversierselen. Ook hier bleek de dame vereerd te zijn met dit verzoek. Ik begrijp niet wat mensen ertoe brengt om zich zo vol te laten inkleuren. Let op, ik veroordeel niet en ik vind dat er best mooie kunstwerkjes op iemand's vel kunnen prijken. Een appelsien op de billen van een dame bijvoorbeeld vind ik trouwens het summum van de 'ink art'. Zulk een tattoo wordt immers levensechter met de jaren. Graptsje, dat zeggen ze daar aan het 'zeitje' 😋😃😍.
In Wenduine zelf was er ook niet veel te zien maar door deze onvoorziene omweg te maken konden we mooi aansluiten op een duinenstrook 'De Zandpanne' genaamd.  De Zandpanne is een natuurgebied gelegen tussen Wenduine en De Haan. Dit 10ha groot duingebied wordt beheerd wordt door Natuurpunt. Het gebied is gelegen aan de binnenduinrand en omvat duinbos, open duingebied en enkele vochtige duinvalleien. In het begin van de 20ste eeuw werd er in deze duinen nog een waterzuiveringsproject gestart waarbij ongezuiverd afvalwater in de duinen werd geloosd om het te filteren. Hiervoor werden de duinen kunstmatig afgevlakt. Men vindt hier onder meer de walstrobremraap, het duinviooltje en het kandelaartje. Verder het duinsterretjesmos en enkele korstmossen zoals duinleermos en elandgeweimos. Van de ongeveer 250 soorten zwammen kunnen de paarse wasporia en de ruwe aardster tot de zeldzaamste behoren. Tot de insectenpopulatie behoren onder meer: Het bruin blauwtje, de blauwvleugelsprinkhaan en de mierenleeuw. De nauwe korfslak komt eveneens in het gebied voor. (*bron wikipedia). Het geheel van dit stukje natuur deed kwa uitzicht enigszins vreemd aan. Grillige boomstammen, dichtbegroeid struikgewas en verder jungle-achtige toestanden .... we hebben er niet alledaagse fotootjes kunnen nemen.  Na deze tocht door de Zandpanne kwamen we aan in De Haan. Volgens de Ronny is dit onze mooiste kustgemeente. 
Iets minder langgerekt dan de Zandpanne loopt er vanuit De Haan een duinenstrook richting Bredene.  De Duinbossen ! De Duinbossen van De Haan is één van de groene parels aan de kust. Het gebied bestaat uit drie delen en is wel 152 hectare groot. Je vindt er zowel open duinlandschap met de typische fauna en flora van de kust, als uitgestrekte beboste duinen. Bijzondere bewoners van de Duinbossen van De Haan zijn de beschermde rode bosmieren, die wel met 700.000 in één mierenhoop kunnen wonen. Voilà, dat weten we ook weeral. 

We zaten aan de zee en deze hadden we amper gezien. Terug naar de kust maw. De Catsjoe strooide hierbij roet in het eten. Tussen 11u en 18u mogen er geen honden op het strand.  Ja goed, er zal wel een reden voor zijn maar we konden op onze stappen terugkeren.  Na een kilometertje of 2 door de bewoonde kom richting Oostende pikten we de GR route op die ons door de duinen terug naar het strand bracht. Hier kwamen we geen bordjes met het hondenverbod tegen.  We kwamen begot op het naaktstrand uit. Opvallend veel venten liepen hier met 'Vlaanderens Toekomst' te pronken in hun adamskostuum. Ik had het even te druk met het verzamelen van schelpjes voor het kleinzoontje om me aan al dat geëtaleerde bloot te vergapen. Trouwens, lang hebben we er niet gewandeld. Hooguit een goeie kilometer strand, denk ik, en we vlogen er weer af vanwege de Catsjoe. Nu afvliegen is er wat over. We werden door enkele badmeesters vriendelijk verzocht om het strand te verlaten. Nu ja, ze gaven toe dat de verbodstekens soms wat verwarrend zijn. En zeker als je, zoals wij deden, de vloedlijn volgt  van nog voor het verbod. Dan kan je het niet weten. Aan de 1ste reddingspost vanuit Oostende konden we terug het strand op volgens hen. Dat was een kleine 2 km verderop. Dat ging vlotjes over verharde duinpaadjes.  Het laatste rechte stukje naar Oostende ging dan weer over de wandeldijk tot aan de vuurtorenwijk. De koningin der badsteden kwam nu in zicht. De 'Roger Raveel', het overzetbootje in de Oostendse havengeul had haar werk. Over en weer vaarde het om de toeristen per 50 man telkens over te varen. We moesten een overvaart overslaan vooraleer we er op konden. Eens op de andere oever werd de dag beklonken met een Tripel Achiel. Het zou er nog moeten aan mankeren ! Voilà zie, nu nog de trein naar huis en er valt terug te blikken op een zeer mooie dag.  We konden dankzij de omweggetjes afklokken op 25 paaltjes. Iets te veel en daardoor wat jammer voor de Catsjoe, haar ouderdom begint stilaan op te spelen. 25, een mooi getal !

* De Zuiderkempen. Booischot.

Voor deze dag waren er 4 gegadigden ingeschreven. Marc, de Ronny en den Hugo. Onze vriend Angelo daarentegen was verhinderd aangezien hij onze pensioenkas nog wat verder diende te spekken. Hiervoor trouwens mijn nodige eerbied. Met de Catsjoe was het nog altijd niet beter. Zij bleef manken na een fikse wandeling, zo vertelde de Ronny.  Ocharme het beestje, en ze gaat nog zo graag mee op schok. Ik kan me haar teleurstelling voorstellen wanneer ze moet achterblijven en haar baasje ziet vertrekken met de rugzak.  

Voor vrijdag 16 augustus had ik een luske getekend in Booischot. Als blauwdruk voor deze uitstap had ik me op RouteYou laten inspireren door het Pallieterpad. Dit loopt deels over het jaagpad langs de Grote Nete. Met aan deze blauwdruk wat fantasie te breien zouden buiten Booischot ook Houtvenne, Westmeerbeek en Hulshout in de prijzen vallen. 

Rond halftien was het zover en stapten we ons gevieren uit aan Booischot Statie. In lustegenwijzerzin wandelden we over verschillende tussendoorpaadjes naar Houtvenne. Vrijwel steeds verharde weg maar toch verkeersvrij en dwars door den 'Boerenbuiten'. Een mooie aanloop naar wat komen zou. 

In Houtvenne , een 5-tal kilometertjes verderop had ik traditiegetrouw een koffiestop voorzien. "Bij Jeanne" een café, de naam alléén al, daar kan je niet voorbij. Een volkscafé pur sang. Jeanne was niet aanwezig waardoor haar teerbeminde echtgenoot de honneurs moest waarnemen. Verder zat er nog een bejaard koppel een fruitsappeke te consumeren en op enkele naaktmodellen na die op een muurkalender hun welgeschapen rondingen ten toon spreidden,  zaten we in een zo goed als lege kroeg. Jeanne's wederhelft vroeg of we onderweg geen vrouw met een grote valies waren tegengekomen. Hij had het sterke vermoeden dat ze er was uitgetrokken.  'Straf', en hij verklaarde nader : "Normaal zit het café vol en nu Jeanne er niet is, zit er geen kat in't café".  Hij zinspeelde er op dat haar kalandizie op de hoogte moet geweest zijn. 

Dat de zorg over haar kalandizie van een zeer hoogstaand niveau was concludeerde hij uit het feit dat ze eens om één uur 's nachts een klant/stamgast die ladderzat voor zijn huisdeur lag te slapen had opgeraapt, binnengeloodsd en in zijn bed had gestopt. Hij daarentegen was onlangs uitgeschoven in het bierkot waarbij hij 3 bakken met lege flessen over zijn schrobber kreeg. Ik lag daar als een fakir tussen de flessenscherven, zo omschreef hij zijn onfortuinlijke situatie. Een kwartier heb ik daar wel gelegen en Jeanne, ze moet het verdorie geweten hebben dat ik daar lag want ik hoorde haar 'taffelen' op het koereke en heb haar meerdere keren geroepen. Een kwartier heb ik daar zeker gelegen vooraleer ze kwam zien waar ik bleef. De brave sukkelaar had hierbij zijn van vroeger reeds versleten knie nog verder in de prak geholpen. Hij was uitgeschoven op zijn kemelharen sloefen. 

Altijd met dat zelfde been dat ik uitschuif, zo beweerde hij. Slecht te been was hij waarover hij zich uitvoerig bekloeg. Het stond als een paal boven water dat hij er ook zou 'uittrekken' moest zijn knie het niet laten afweten. Dat verzekerde hij ons in niet mis te verstane bewoordingen. 

Na nog een hilarische palaver  bracht hij het gesprek op zijn plantgoed in zijn hofke. Zijn prei groeide 3 keer zo traag als die van een boer ietsje verderop. Hij had dat geconstateerd .... en ik heb die op dezelfde dag geplant hé, zo verzekerde hij ons ! Hij stelde zich terecht vragen en maakte zich zorgen. Zo te oordelen waren de zorgen om zijn prei groter dan het gegeven dat zijn Jeanne repen snijden was. Een zorg die nog vergroot werd door het feit dat een stamgast uit het café prei in zijn hof had staan die meer dan 2 meter lang was. 

Jawel, zo een bezoekje aan een dorpskroegje levert vaak aangename en  leuke momenten op. Een humoreske onderbreking van ons wandeltripje werd hierbij genoteerd. 

Na nog een poosje over verharde maar mooie paadjes gewandeld te hebben werd het tijd voor ons aperitiefje en schof. Een nette picknickbank aan een dierenkliniek op een industrieterreintje bood hiervoor het benodigde meubilair.  Het was lang geleden dat we nog eens konden uitpakken met een rijkelijk gedekte tafel. Pizza frisinibagetjes met 3 soorten pesto, salami met noten, kaas met kruiden, groene en zwarte olijven, witte en rode wijn ... wie doet er ons dit na ?  En 't is nog niet gedaan, kibbelingen in tartaar en eieren met heelder lappen spek.  On se trouvait, une fois de plus au Pays de Cocagne 😋. Ik wil niemand de ogen uitsteken maar we dienen nu éénmaal het Bourgondische vaandel hoog te houden. Eigenlijk is het meer een kwestie van onze alimentaire cultuur eer aan te doen  😋😋😋 !!!

Na het schof werden de te bewandelen paadjes mooier. We gingen richting Grote Nete uit. Daarbij kwamen we de voor deze streek typerende 'langgerekte gevelhoeven' veelvuldig tegen. Het open grondgebied tussen de woonkernen van Booischot en Hulshout wordt de 'Vallei van de Grote Nete rond de Herenbossen' genoemd. Het is een historisch landschap dat van oudsher gekenmerkt wordt door rustieke beemden langsheen de Grote Nete en uitgestrekte boslandschappen net ten noorden van de Nete. Een sterk kronkelende Steenkensbeek doorheen deze bossen geeft dit landschap nog eens een extra cachet. Iets verderop dan weer dragen diverse waardevolle oude bouwsels zoals de MacAdamhoeve, de hoeve 't Bergske, de mijlpaal Toreke en  het voormalig brugwachtershuisje bij tot een hoge  belevingswaarde van het landschap. 
Bij het verlaten van deze prachtige omgeving had ik graag een pi(n)tstop ingelast bij de Pallieterhoeve aan een bruggetje over de Nete. Jammer voor ons, men wilde ons voor 16u niet bedienen.  

Dan maar verder lopen naar het mooie domein van het Hof ter Laken ! Volgens de landkaart was er maar 1 toegang daar naartoe en gedateerde informatie over dit domein gaf aan dat het niet voor het publiek toegankelijk was. Tenminste niet het territorium rond het kasteel. Met een grote omweg zouden we ons naar die ingang kunnen begeven dus groot was mijn verbazing dat er toch poorten open stonden van dit immense domein. Een kerel die er kwam aangefietst en langs dit poortje binnenglipte vertelde ons dat het verboden terrein was omdat 'Mijnheer de Baron' er nog woonde. En hij was nu thuis ! Ik vermoed dat de brave man tot het personeel van deze blauwbloedige citoyen behoorde. Nu ja, verder lopen werd dan de boodschap. Na een paar 100 meter stond er opnieuw een poort open. Door deze open poort zagen we dat er, in het domein, een roodharige dame een boekje zat te lezen op een bankje. Deze dame had duidelijk waarneembaar geen adelijke allures en onze Ronny kwam bij haar te weten dat Natuurpunt het domein had verworven en dat de baron hier binnen 2 jaar zou vertrekken. Een mooie zaak vind ik. Enerzijds vind ik het een aanfluiting voor een moderne maatschappij dat enkele druppels blauw het bezit van zulk een geweldig groot domein enkel en alleen voor zichzelf claimen terwijl die immense rijkdom destijds vergaard werd op de kap van een uitgebuite bevolking. Anderzijds heeft deze sociale ongelijkheid vele prachtige natuurgebieden gevrijwaard van het trieste lot dat inhalige grondspeculanten en projectontwikkelaars met hun desastreuze plannen in petto zouden gehad hebben. Dat het domein nu in handen komt van een natuurvereniging is dus een zeer goede zaak. Daar vaart iedereen goed mee. Zo ook ons stappersgezelschapje dat bij deze kon genieten van een wonderschone omgeving. 

Veel diende er niet meer gestapt te worden. Nog een pitstop voor een tripeltje op een terrasje in Hulshout zat er in waarna we opkrasten  richting statie.  We passeerden nog een open hangar waar er zo te merken enig bedrijvigheid aan de gang moest zijn. Onze nieuwsgierigheid was gewekt en we gingen een kijkje nemen. Een vriendelijke man, die, en je zou het hem helemaal niet aangeven, zaakvoerder was van het transportbedrijf J. Peeters wilde ons een woordje uitleg geven over onze waargenomen activiteit in zijn hangar. Pareltjes van opgeblonken oldtimer - vrachtwagens stonden er ten toon. Ook indrukwekkende trucks stonden er in hun met vuurrode lak gespoten kleur te blinken.  Een indrukwekkende en kostelijke collectie bolides kregen we te zien.  Met veel enthousiasme bracht de zaakvoerder ons een  professionele privé-uitleg over het ontstaan en de groei van zijn bedrijf.  De hangar werd nu in gereedheid gebracht voor een opendeurdag die het bedrijf volgend weekend zou organiseren. Deze vriendelijke man verzocht ons om zeker geen foto's te maken. Alle begrip daarvoor waarop hij ons uitnodigde om volgende week zeker eens een kijkje te komen nemen. Dan mochten we zoveel fotootjes maken als we maar wilden. Moest het achter de hoek liggen, ik zou zeker op de uitnodiging ingaan. 
Maar nu nog wat verder benen, nog een 2-tal kilometertjes of zoiets. Iets verder wipte de Marc nog vlug een bakkerij binnen en vergastte ons nog op een lekker fruitvlaaike. Als afsluiter van ons tochtje. Het Bougondische vaandel kon bij deze gestreken worden om het einde van de wandeldag aan te geven.  Na een vlotte treinreis huiswaarts zat er weeral een toffe dag op.  Er mogen er nog meer van dit kaliber komen.