De Leie of Golden River ontspringt in Lisbourg in Frankrijk en stroomt via Menen ons Vlaanderen binnen. Ze vloeit oostwaarts verder naar Gent tot aan haar monding in de Schelde. Vanaf Deinze tot waar de Leie Gent binnenstroomt spreken we van de schilderachtige 'oude' Leie. Het natuurlijke karakter van meanderend stroomgebied kon dankzij de aanleg van het Schipdonkkanaal behouden blijven.
Deze intro even ter informatie. Maar nu, nu moet ik stilletjesaan eens wat meer beginnen te oefenen met m'n tablet. Fotokes opladen ook. Het blijft een hele onderneming met dat geschuif tussen die schermen, maar met wat oefening gaat dat wel lukken. Althans dat hoop ik toch. Het scheelt hem direct enkele honderden grammen in de rugzak. Elke gram die je niet moet meesleuren is meegenomen. Voor vandaag wordt het een tochtje van Drongen naar Deinze. Een uitstapje van een dikke 25 km en met het voorspelde mooie weer ... dat laten we uiteraard niet links liggen. Een toerke dat zich ontrolt tussen de oude Leie-armen moet beslist de moeite zijn.
Verschillende schilders hebben in het verleden zich deze contreien tot hun heimat toegeëigend en heden ten dage inspireert deze streek nog menig kunstenaar. Sint Martens Latem betekent voor Vlaanderen dat wat Montmartre oproept bij de Parijzenaars. Een beetje ter zijde maar toch ... ook de gefortuneerde Belg voelt zich geroepen om hier zijn onroerende goederen rijkelijk te etaleren. Maar daarvoor ben ik helemaal niet de Leie komen verkennen.
Treintje op rond 07u en we zien wel wat de dag brengt. Deze keer een solotrippeke want de Ronny en de Catsjoe gaven verstek. Werkzaamheden aan hun huis, ttz sleutelen aan de beerput en de riolering kregen voorrang en noopten hen deze keer even forfait te geven. Volgende week trekken we er wel weer samen op uit. Ondertussen heeft de Ronny me voor onderweg op dit tripke al wat stof tot nadenken gegeven ... een toerke met tent en slaapzak in putteke winter. Het overwegen alleszins waard, dus dat moet kunnen. In de ijskast lagen er nog een paar Hollandse maatjes te zwemmen dus die mochten mee in de broodtrommel voor de schoofzak. Nog een paar blikjes cola, een stuk peperkoek (dat is het beste eten dat er bestaat om bij een energietekort tgv een inspanning je suikerhuishouding terug op peil te brengen) en klaar. Vervolgens de trein op in Beveren waar een lieve dame aankondigde dat wegens een defect aan de locomotief mijn treintje eerst 13, daarna 18 minuten vertraging had. Ik begin aan de grillen van onzen IJzeren Weg te wennen. Rond 10u in Drongen aankomen was nog binnen de gestelde deadline. Meteen draaide de weg onder de statie door en kronkelde zo naar de Leieboord. Prachtig stukje natuur langs het jaagpad maar zo jammer. Overwegend wordt dit jaagpad ontsierd door aangemeerde luxejachten en joekels van villa's van vermogende landgenoten die op de oevers staan neergepoot. Een GR aanduiding wees me erop dat ik op de GR 128 zat. Die loopt van Wisant tot in Aken. Zoveel tijd had ik echter niet en hield me dan maar aan de vooropgestelde route. Afsnee doorgelopen en zo terug Drongen binnen, een flitsbezoek aan Baarle en zo door naar Nevele. Helaas jammer want dat stuk was overwegend beton. Eerst in Nevele werd het op het Pestelpad, waar de maatjesharingen van trommel naar maag verhuisden, iets aangenamer om te stappen. Het pestelpad is een erg nauw padje dat je binnendoor door Nevele loodst naar Sint Martens Leerne, de buurgemeente van St. Martens Latem. Eerlijk gezegd had ik er toch ietske meer van verwacht. Dat je in de natuur zat kon je soms enkel nog ruiken aan de zure warmlauwe-weëe mestgeur die her en der uit onzichtbare stallen over je heenwaaide.
In Ooidonk, een gehucht van Sint Martens Leerne staat er een kasteel dat betiteld wordt als één van de mooiste kastelen in Vlaanderen : Het Kasteel van Ooidonk. Deze middeleeuwse versterkte burcht is een uniek voorbeeld van de Spaans-Vlaamse architectuur uit de rennaissance. Het werd in 1595 herbouwd en met zijn kenmerkende trapgevels en torens in de vorm van een ajuin hoeft deze Oost-Vlaamse parel niet onder te doen voor de imposante kastelen aan de Loire. Eén van de vroegere bewoners van het kasteel was trouwens Graaf Van Hoorn die onder het bewind van 'den bloedhertog Alva' zijne kop kwijtspeelde. Een paar kiekjes genomen en weer weg. Vanaf hier werd het parcours opnieuw de moeite. Iets verder kon ik de Oude Leie oversteken met een zelfbedieningsveerpontje. Van oever tot oever stond er een kabel gespannen die je op de oever kon bedienen met een katrol. De veerpont was aan die kabel verankerd en ook via een katrol op dat pontje kon je het pontje naar de één of andere kant loodsen. Zo eens iets anders en na een paar kilometertjes kreeg ik zin in een pintje. Aan de Vosselaarse Put, een meander van de Oude Leie en een mini recreatiedomeintje, kon ik mijn zin erdoor duwen. Ik vermoed dat gans Bachte Maria Leerne er wel zat. Voor 1€ kon je er met je lijf en leden een plonsbad nemen in de Oude Leie. Het stukje weide voor die meander lag bezaaid met zonnekloppende badgasten. Op een terrasje aan dit Miami Beach van Bachte heb ik een Orvalleke gedegusteerd. Een koningsdrank gebrouwen door de trappisten Norbertijnen of Premonstratenzers in Orval. Lekker. Nog een goeie 6 kilometer te stappen. Dit tochtje liep hoofdzakelijk langs het jaagpad van de Leie tot op het eindpunt in Deinze. Ook weer ontzettend mooi maar wederom die kasten van villa's op de oevers die wedstrijd houden in de pronkzucht. Op de kilometers beton na was het toch nog een vrij mooie uitstap geworden. Tegen 5 uur was ik al in de statie van Deinze. Van daaruit naar St. Pieters in Gent waar ik mezelf nog op het plein voor de statie op een blonde Tongerlo trakteerde. Dit jaar 's werelds beste bier in zijn categorie. Ik moest immers nog bijna een uur wachten op mijn treintje naar het 'Land van Awa' :-). Volgende week een nieuwe wandeling zie. Bij leven en welzijn welteverstaan. Ik denk dat het Schoonaarde - Schellebelle gaat worden. Dat is in de geburen maar ietske verder.
Een klein beetje de routine erin houden is nodig om binnenkort de grote stap naar Santiago de Compostela te kunnen beginnen. 't Begint te korten, nog een kleine 50 dagen en ik ben schuppes. Aangezien ons landje een schat aan natuurschoon herbergt was het helemaal niet moeilijk om een toerke uit te kiezen en met een grabbel te doen in de ton van het natuuraanbod kwam het natuurgebied de Liereman in Oud Turnhout uit de bus. Het is één van de oudste beschermde natuurgebieden van België. Gagelvelden, kletsnatte veenmoerassen en poederdroge landduinen maken er de biotoop uit. De moeite waard om het even te gaan verkennen.
Kort tegen de middag zijn we eraan begonnen. Een toerke van iets meer dan 20 km. Frisse maar een stevige strakke wind, dreigende wolken maar het is de ganse dag mooi droog gebleven. Het werd weeral een luxetoerke.
Gestart met een aperitiefhapje van wilde zalm met verse kaas in een wrapke gerold en mini frikadellebollekes konden we er aan beginnen. De Catsjoe zag het weer helemaal zitten. Langs zanderige bospaadjes wandelden we de Liereman binnen. Jongens toch, dat is daar sjiek. De Noorderkempen op zijn mooist. Niet verwonderlijk dat talrijke schrijvers en poëten hier inspiratie putten om hun talenten te ontplooien. Een gezellig bezoekers centrum biedt er de mogelijkheid om de omringende natuur beter te leren kennen. Jammer genoeg was het op dit vroege uur nog gesloten. Met een blikje door het venster te werpen zag het er alleszins boeiend uit. Van hieruit worden er ook gegidste wandelingen georganiseerd voor groepen. Ik hou het echter liever bescheiden en trek er liever alleen op uit. Dan doe en laat je wat je wil. Deze week zag ik een reportage op televisie over Mons - Bergen. De stad die zich dit jaar de Culturele hoofdstad van Europa mag noemen. Er kwam daarin een kerel aan het woord die als blikvanger voor zijn stad zijn hele huisgevel had behangen met verbodsborden. Het dringt niet tot je door maar die kerel maakte duidelijk een statement. Met je ogen open te trekken tijdens zo een wandeling begint het maar eerst door te dringen. Een bord " Verboden te jagen " godbetert aan een petattenveld, een bord " Verboden voor honden ", een bord " Verboden toegang, het wandelpad te verlaten, te vissen " en ga zo maar door, God weet waarom ? Uiteraard heeft het een reden maar het duidt toch eens te meer aan dat men je vrijheid langs alle kanten met verboden en regeltjes wil reglementeren. Om nog even die scherpzinnige Bergenaar aan te halen ... Het meest stupide bord dat hij tegen zijn gevel had gehangen was dit met het verbod om ijsjes te eten :-). Leg dat maar eens uit aan een kleine.
Tijd om een boterhammeke te eten. Zonder af te sprekenhadden we beiden spek met eieren bij. Van symbiose gesproken ! Tesamen met een fleske Donkere Chimay als herinnering aan de vorige uitstap, hebben we ons op een boomstam in het bos neer geplaveid. Met uitzicht op het kanaal Schoten - Dessel, alleszins een mooi plekje. Enkele plezierjachtjes die rustig op het kanaal tuften zorgden voor wat afwisseling in het groene decor. Het deed me denken aan sommige tafereeltjes in Holland waar je zo midden in de weiden een zeilboot aan de horizon ziet spelevaren. Idyllische beelden. Terug op stap hebben we onderweg nog even een kroegje in Arendonk binnengelopen om de dorst te lijf te gaan. Een spraakzame en sportieve terrasbewoner bewierookte er het Scandinavische model waar je als backpackers ongestoord overal doorgang hebt. Zelfs op privaatdomein. Hij voegde er meteen aan toe dat men er erg milieubewust is en er niet het minste spoortje van jouw aanwezigheid daar in de natuur wordt achtergelaten. Als je dan bemerkt hoe sommige recreatieve wandelaars in de natuur hun rommel nog dumpen, dan wordt het meteen duidelijk dat er in ons landje nog veel werk aan de winkel is. De talrijke verbodsborden ten spijt.
De Ronny wist in Turnhout een cafeetje waar er Chimay van 't vat werd getapt. Dat zou een mooie locatie kunnen bieden om het wandelexploot van de dag in kleur te kunnen afsluiten. Pech, bij aankomst bleek de kroeg 'In den Spijtighen Duvel' gesloten. Geen nood, op de Grote Markt waren er nog etablissementen in overvloed. Geen Chimay maar enkele kommekes koffie werden m'n deel. Koffie ? De auto zie je ! Voor de Ronny de reeds eerder geroemde Cornet. Met een bordje gefrituurde snackjes, olijfjes, wat kaas en salami werd dat een gezellig terrasje in de speelkaartenstad. De kelner van dienst, een sympathieke jonge gast, bracht voor de Catsjoe een zwembad water. Grappig, water ... ook de Turnhoutenaars hebben ooit eens een brandende kerktoren willen blussen. Net zoals de Mechelaars hun bijnaam de 'maneblussers' te danken hadden aan de maneschijn die oorzaak was aan de vermeende brand van hun St. Rombouts, mogen de Turnhoutenaars zich met de titel van 'de muggenblussers' tooien. Bij hen stond de stad in rep en roer bij de brand van de kerktoren. Het was een zwerm muggen rond de toren die voor de rook van de kerkbrand werd aanzien.
Rond 10u 's avonds was ik thuis na eerst even de Ronny en de Catsjoe thuis gedeponeerd te hebben. Nog een babbeltje en dan naar huis.
't Komt dichterbij die grote stap en er moet nog het één en 't ander geregeld worden. Volgende week moet dat allemaal in orde komen. Een nieuw paspoort want het oude vervalt halverwege m'n pelgrimstocht, m'n aanvraag voor m'n credencial bij het genootschap en natuurlijk ook m'n pelgrimsboekje voor de stempeltjes onderweg en dan moet ik nog eens gaan horen voor een reisverzekering op maat. Er komt nog heel wat bij kijken.
Maandag komen er dan weer 2 ex-collega's Luc & Linda op bezoek. Hun naam had ik bij mijn vorige trip op mijn keitje geschreven en achtergelaten aan het Cruz de Ferro. Ze brengen me een boekje dat hun kozijn heeft geschreven over de Zilverroute. Ik mag hem in bruikleen nemen. Ik zie er naar uit. Ook naar m'n volgend toerke want dat ligt al klaar.
17 juli 2015 Chimay - Couvin
Stappen zat er niet al te veel meer in die dag. De grillen en de stiptheid van onze NMBS indachtig en de bijna 4 uur durende trip naar huis noopten ons de plannen om nog een stukje te stappen op te bergen. Geen ramp. Het stapplezier en het samenzijn op de vorige dagen was ruimschoots voldoende om terug te kunnen blikken op een fijne week. Rustig opkramen en dan richting stadje wandelen om een koffietje te gaan drinken. Ik denk in mijn geval dat het zelfs een colaatje was. Rond 12 uur vertrok er een bus richting Couvin zodat er nog tijd over was om nog even over de markt van Chimay te slenteren. In Couvin zelf vertrok er een trein rond 2 uur. Leuk detail : de kaartjesautomaat was kapot. En volgens de Ronny heb je geen verhaal ... je betaalt een toeslag van 7€ op je biljet aan de conducteur. Via een klachtenformulier kan je die wel terug recupereren maar hebt het maar eens voor. Ergerniswekkend en in plaats van klantgerichtheid te betrachten worden de klanten afgestoten. Gelukkig heeft een technieker het euvel op de valreep nog verholpen. Maar ik ben aan't zagen weeral en doe daarmee afbreuk aan de mooie stapervaring.
Nog leuk nagebabbeld op de trein en nog een beetje met de teerlingen gespeeld en de tijd vloog vooruit. Den Dixie en de Catsjoe waren groggy. Die beestjes hebben bijna de ganse tijd geslapen. Tiffany, erg leergierig ingesteld, was benieuwd naar het basecamp programma voor het uitstippelen van routes. De Ronny zijn peeceeke stond op te laden in de treinwagon en van de gelegenheid hebben we dan maar gebruik gemaakt om wat les te geven. Ze had al vlug beet hoe het in elkaar zat en ik denk, zo naar haar interesse te oordelen, dat het backpacken haar wel heeft aangesproken. Een toerke in Engeland samen met Sofie zagen ze eerder al wel zitten. De Hadrians Wall als suggestie was welkom.
Ik ging niet meer zagen over de NMBS maar er vallen toch weeral vodden te signaleren. In Duffel liepen er mensen op de sporen waardoor de trein in Nekkerspoel station ineens stopte. Je mocht er zelfs niet uitstappen. Ik hou de reizigers op de hoogte zei de conducteur. Dat was voze praat. Na een kwartiertje zette de trein zich zonder aankondiging in gang en konden we verder. Rond halfvijf stonden we in Berchem. Den Dixie heeft daar in Berchem naam gemaakt. Het beestje had zich heel de treinreis in moeten houden en daar aan de ingang van de statie was het haar ongewild te veel geworden. Ze heeft daar vlak aan de deuropening een bruine handtekening geplaatst die je eerder zou toeschrijven aan een nijlpaard. Misschien een koele wraak op de NMBS vanwege hun povere dienstverlening. Ocharme die Sofie, dat kind was er helemaal van ondersteboven. De kakzakjes die ze bijhad om het ongeval te verhelpen waren helemaal niet geschikt om de smurrie te laten verdwijnen. In Berchem spoorden de Ronny, Sofie en Tiffany verder door naar Hemiksem. In Berchem nam ik even voorlopig afscheid van hen omdat ik naar Beveren moest. Die 5 kilometertjes te voet van Beveren naar huis hebben de eer gered voor die dag.
Later op de avond had Lieve, de vrouw van de Ronny, tesamen met de ouders van Sofie ons uitgenodigd op een spaghetti bij hen thuis. Kwestie van onze stap- en kampeerexploten op een elegante manier af te ronden. Lieve zorgde voor de spaghetti en de accomodatie. An, de mama van Sofie voor de lekkere saus en Annick voor een somptueus desserke. Wel 't werd de zoveelste gezellige avond in de week en dat paalkamperen is beslist het overdoen waard.
Nu rest me nog enkel een dankwoordje te richten aan de Ronny, Sofie en Tiffany voor de fijne momenten tesamen. Eén woord : GREAT, en let op de hoofdletters ! Daar kunnen we weeral even op teren. En moesten de wandeljuffen nog ooit eens zin hebben om samen mee op avontuur te gaan, ze mogen altijd meekomen zene !
16 juli 2015 La Taille des Sarts - Chimay
De lekkere wijn zorgde ervoor dat iedereen goed geslapen had in dat woud. Knus in de slaapzak en 's morgens wakker gemaakt worden door de vogeltjes. Een vooruitzicht op stralend weer doet je bij het ontwaken eens goed geeuwen waarna je je lijf en leden eens uitgebreid uitstrekt en vervolgens stap je de dag in met een zonnig humeurtje. In die strikte volgorde :-)
Voor deze dag stond er minitripje gepland naar Chimay. Chimay een toeristische trekpleister met onder meer een vlindertuin, een prinsessenkasteel en iets verder uit het centrum gelegen de abdij van Onze Lieve Vrouw van Scourmont waar er kaas wordt gemaakt en het alomgekende trappistenbier 'Chimay' wordt gebrouwen. Rose en Bram waren ook al hun spulletjes aan het inpakken voor de tocht naar huis. Den Bram had nog wat druiven over die hij niet meer kon opbergen maar Sofie lustte die wel zodat ze vlot van eigenaar verwisselden. Ook onze spullen waren vrij vlug opgeborgen zodat we na een kort afscheid met Bram en Rose de tocht konden aanvatten. Voorzichtig met die fiets en wel thuis !
De zon gaf al flink van katoen en nadat we het bos uit waren gesukkeld was het één rechte weg onder het warme ochtendzonnetje naar Chimay toe. Een rustig tochtje al bij al. De bedoeling was om in Chimay op de communale camping de tentjes terug op te stellen en dan van daaruit zonder rugzak een willekeurig tripje te organiseren. Dat eerste deel van de opzet lukte zonder meer. Eidoch, de thermometer die vlot naar de 30°C koerste deed het tweede deel een beetje veranderen. Het was te warm geworden om nog volop te kunnen genieten van een grote wandeltocht. Het werd dan maar een mini citytripje in Chimay. Met de geplande motorraces voor het weekend in het circuit was het er al vrij druk. Veel Britten liepen er al rond. Old-timer motoren, vele met een sidecar toerden er rond in de geburen. Nog vlug even een broodjeszaak opgezocht voor een martinoke en een broodje gezond en het stralende zonnetje mocht de weg wijzen naar de terrasjes. Niks mis mee, dat is eveneens een vorm van kwaliteitsvolle ontspanning. Dus voor mij en de Ronny een Chimay en Sofie en Tiffany een kriek. Aan kriek hadden zij al eerder hun ziel onvoorwaardelijk verkocht. Leuk samenzijn in een gezellig stadje. Babbeltje links en rechts met de terraspopulatie over van alles en nog wat. Met Catsjoe en Dixie erbij had je zo aanspraak. Na de terrasjesactiviteit hebben we nog op het gemakske de boodschappen voor het avondeten gedaan. Na afloop van de komiesjes terug tentwaarts. We hadden zo graag een barbecueke gepland maar de wegwerptoestelletjes waren uitverkocht en bijgevolg hebben we een beetje moeten improviseren om onze kost samen te stellen. Wraps op een gevorkte tak opwarmen over het gasbrandertje is zo eens iets anders. Een goede gok van de Ronny trouwens. Die wraps kan je dan overgieten met een lekkere vulling van champignons, tomaten, peekes, gehakt, kip en salsa. Als je deze creatie dan nog eens rijkelijk overstrooit met een dikke pluk geraspte kaas dan heb je een geslaagd menuke bijeengescharreld. 't Smaakte zeer goed. Ook onze wandeljuffen, die voor een bijpassende salade hadden gezorgd vonden het zeer lekker.
De dag werd afgesloten met een avondje teerlingen gooien op het terraske van de campingreceptie. 't Werd verdorie nog laat want toen we door de ingevallen duisternis de ogen van de teerlingen bijna niet meer konden zien, werd er nog lang nagebabbeld daar op dat terraske. Een nieuw kartonneke wijn dat de Ronny nog maar eens meegezeuld had uit de winkel was bijlange na nog niet leeg. Wat een prachtige dag weeral !
15 juli 2015
Boussu en Fagne - Couvin - La Taille des Sarts
Ontwaakt gij luie slaper, de koekoek roept u op. Koekoek, koekoek ... Niks te koekoeken, voor 7 uur was ik al wakker en nog een beetje stram in de beentjes ben ik al de tent uitgekropen. Deze stramheid was een beetje te wijten aan de serieuze wandeling van daags tevoren en de daaropvolgende fles wijn en enkele jupilerkes. Deze laatste zei het in bescheidenere mate. De zware wandelpartij van daags voorheen indachtig hebben we nog vlug een alternatief uitgewerkt om het enthousiasme van ons aankomende vrouwelijk gezelschap niet te vergallen. Immers de Ronny had gemerkt dat er in het begin van de staptoer, en dit al na 2 km, een venijnige klim van 17% in één stuk van 140m naar 310m lag. Als ontluikende backpacksters en zonder wandelstokken zou dat onmiddelijk de goesting wegnemen om nog ooit de bottienen aan te trekken. De Ronny kwam met een bevredigend alternatief.
Vanuit Boussu en Fagne zouden we vroeg te voet naar het station van Couvin tenen. Een kleine 4km en praktisch helemaal bergaf. Zo hadden we nog ruim de tijd om inkopen te doen voor de middagschoofzak en het avonddis. Rond halfelf zouden de jonge dames en den Dixie daar met de trein toekomen. Vanuit Couvin zouden we vervolgens de TEC bus nemen naar Pesche een 4km verderop. Enigzins naar het noorden afwijkend van de uitgestippelde route kon van daaruit aansluiting gezocht worden op de oorspronkelijk getekende route. Pesche ligt al op 340m hoogte dus die zware klimpartij bleef ons bespaard. Vanuit Pesche dan de trekking naar de paalcamping van La Taille de Sarts. Kwa afstand toch een kleine 20 kilometer in totaal.
En daar kwamen ze dan aan met de trein. Sofie en Tiffany, de 2 jonge juffen. Heel knap van hen dat ze wilden kennismaken met het backpacken/hiken en tegelijkertijd al even onvoorstelbaar dat ze 2 grijze bejaarden, ergens geboren in het midden van de vorige eeuw, de eer gunden om hen bij die kennismaking te mogen begeleiden.
't Werd een reuze dag. Ook de Catsjoe was erg opgezet met het gezelschap van Dixie. Jongens jongens, die Dixie heeft wel 4 keer het traject gelopen. Op de plaatsen waar zij los kon lopen sprintte zij soms tot 100 meter voor ons uit om dan terug te keren tot 50 meter achter ons. Zonder verpinken en dit uren aan een stuk.
Het eerste deel vanuit Pesche was een mooi stukje tussen de weilanden en de bossen door. Een beetje dezelfde stijl volgend als de voorgaande dagen. Hier en daar wel eens een stoer klimpartijtje maar niet van een buitenmatige orde. Best te doen voor Sofie en Tiffany en een ideaal wandelparcours voor een praatje bij een eerste kennismaking. Het weer was er ondertussen ook stukken beter op geworden. Een stralend zonnetje en ik schat zoiets van een 3 à 24°C. Ideale condities dus. Iets na 1 uur 's middags hebben we ons op een bank neergeploft op het dorpsplein van Baileux. Tussen de foorwagens hebben we ons schof gehouden. Sofie sneed de stokbroden op maat en Tiffany bereidde de ham-kaas salade met een klodder mayonaise uit een tubeke.
't Heeft gesmaakt alleszins en terwijl we daar zaten te eten kwam er een klein koddig ventje ons gezelschap houden. Marc, zo heette het pientere kereltje, was een telg uit een foorkramersgezin. Echt van zijn smoeleke alleen al te zien en zijn vrolijk lachje te horen lag je bijna in een breuk. 't Ventje was vriend van alle dieren zo vertrouwde hij me toe. Haaien, wolven, krokodillen, dolfijnen, tijgers en zelfs walvissen waren zijn beste maatjes. Van deze laatste vroeg hij mij of die in een kerk binnenkonden. En maar lachen. Z'n hondje, ik herinner me de naam niet meer, was zijn allerbeste vriend. Dat beestje zocht natuurlijk wat contact met de Catsjoe en den Dixie wat even later uitmondde in een dolle stoeipartij met z'n vieren waarbij Marcske de pret coördineerde. Die kleine bengel had helemaal geen schrik van de onstuimigheid tussen die honden. Hij voelde zich compleet in zijn sas tussen die beesten. Echt een smakelijk ventje dat met zijn uitleg voor veel vermaak zorgde. Ik heb eigenlijk spijt dat ik er geen filmke van heb gemaakt.
Opgeladen aan de vrolijkheid van dat kereltje zijn we terug beginnen te stappen. De dames deden dat uitstekend. Die hebben dat nog gedaan volgens mij want ze hielden er een gelijkmatig en strak tempo op na. Deze keer was de weg iets minder mooi, asfalt dus. Voordeel is wel dat de kans op struikelen zoals op boswegels verminderd en dat je gelijkmatiger stapt. Het nadeel is dan weer dat je rekening moet houden met het verkeer. En daar moet je echt rekening mee houden want regelmatig bekruipt je toch de lust om de hersenpan van een zoveelste roekeloze clown met een voorhamer te bewerken. Ook deze keer weer, maar ik ga er niet verder over uitweiden.
Na een stevige poos stappen zijn we dan maar een Chimayke gaan proeven in Forges. 't Zijn er twee geworden. Het terras zat meteen vol met al onze rugzakken. Een stamgast vertelde me voor te lachen dat ik een 'Flamin moins con' was omdat ik met 'une Walonne' getrouwd was. De zwanser dacht eerst dat ik hem niet verstond. Een kerktorenklok met haar rare wijzers en cijfers heeft daar op dat terraske voor wat gepieker gezorgd. Uiteindelijk heeft Sofie of was het nu Tiffany voor opheldering gezorgd. De klok heeft maar 1 wijzer. Nog jonge dus betere ogen denk ik.
Nog maar wat verder stappen en met nog maar een paar kilometer voor de boeg kwam paalcamping van La Taille des Sarts binnen voetbereik. Deze keer wilden we het risico niet lopen om zonder water aan te komen. Een vriendelijke mevrouw die aan de baan woonde heeft ons van enkele flessen water voorzien.
Verse bandensporen van fietsen wekten het vermoeden dat we niet de enigen zouden zijn op de paalcamping. Deze lag midden in het bos waarvan de grond bedekt was met een dik pak bladeren. Daar aangekomen zat er een dametje alleen voor haar tentje. Haar vriend was naar het dorp om water gereden. Een erg sympathiek wicht dat direct vriendschap sloot met Catsjoe en Dixie. Onze dames waren aan hun proefstuk toe betreft het opzetten van hun tentje. Een opzet dat vrij behoorlijk en vlug slaagde. Even later kwam de vriend aangefietst. Rose en Bram zo stelden zij zich voor. De Ronny stelde al direct voor om samen met hen te aperitieven met een goed glaske wijn. Een uitstekend idee om daarna met zijn allen samen te souperen. Een gemengde salade, wat minitomaatjes en krielaardappeltjes geflankeerd door een lap Ardeense ham waren zo op de boomstammen klaar getoverd. Bram en Rose, beiden vegetariërs hielden het op een Aziatische schotel. Het resulteerde in een fijne ontmoeting met deze 2 toffe jonge mensen. Bram kwam uit het Kortrijkse en Rose kwam uit Lille (Rijsel). Als Franstalige sprak Rose na 6 jaar kennis met Bram reeds vlot de taal van Vondel. Met de fiets waren ze beiden op de kampeertoer en ritten van meer dan 100 km schrikten hen helemaal niet af. Daags nadien zouden ze terug huiswaarts keren. Een mooi stel met, zo bleek uit de gesprekken, ontzettend veel eerbied en respect voor het milieu en het dierenrijk. Maar de wijn was bijlange na nog niet op. De Ronny had verdorie een karton van 3 liter meegesleurd in zijn rugzak. Die voorraad moest eraan bij een gezellig kampvuur. Bram had hierin het initiatief genomen en toen het in het bos begon te donkeren brandde er fijn kampvuurtje waar we ons gezellig bij konden neerzetten.
Zulke ontmoetingen moet je koesteren. Het zijn zeldzame momenten waarbij er onderling tussen totaal vreemden toch gemeenschappelijke interesses te vinden vallen. Je kan iets delen en je hoeft niet lang te vissen naar een onderwerp dat een gesprek gaande kan houden. Het houden van de natuur en de omgeving, het maling hebben aan komfort en luxe, de fysieke inspanning ... het brengt je vanzelf naar een waardevol gesprek. Ik ben er zeker van dat Sofie en Tiffany dit ook nog zullen ondervinden als ze beiden voor de trekkingkaart kiezen. Dankjewel Bram en Rose voor die warme en gezellige avond. Nog veel fietsplezier en dat het jullie goed gaat !
