De uitwaaiwandeling anno 2016 en daarna een stukje Noordzee.

Traditiegetrouw wordt er door de scoutsvrienden bij de start van het nieuwe jaar een uitwaaiwandeling op punt gezet. Zo ook dit jaar en de vrijwillige pineut van dienst was deze keer den Daniël om de wandeling op poten te zetten. Vlekkeloos heeft hij het parcours verkend met zijn velo en de pi'n'tstops in kaart gebracht. Een monsterwandeling van 7 kilometer in de Wijnegemse contreien heeft hij bij deze uit zijn mouw kunnen toveren. Op 3 gezellen uit het 'Fossielenteam' na zat er een team van 20 fossielen en Fientje het hondeke het startschot van 2 uur af te wachten in het Vleminckxhof op de markt in Wijnegem. De eerste pinten kregen daar al een bestemming. Vrolijk kakelend zette het gezelschap zich in gang. Nog geen 500 meter verder was er al een eerste borrelstop. De jeneverfleskes werden bovengehaald en voor de gelegenheid had Annick haar fles brouwsel van op alcohol getrokken laurierbladeren meegebracht. Lekker, maar opletten met drank als je nog moet rijden. Ik moest passen. De dozekes met versnaperingen kwamen ook al te voorschijn. Zwarte beulingen, frikadellekoek, koekjes, kaasblokjes, sauciskes en noem maar op. Toasten op een voorspoedig 2016 was het leitmotiv in het ganse gebeuren. Tijd zat nog om daarna op het gemakske nog wat te wandelen door het park van Wijnegem waar het riviertje de Schijn in meandert. Ook daar een borrelstop.  't Was niet te doen voor den Daniël om als reisgids de uitgelaten horde zondagswandelaars bijeen te houden. Gevolg was dat hij er niet toe kwam om de bezienswaardigheden in het park te becommentariëren. Geen nood, posthuum heeft hij nog per mail een interessante beschrijving laten geworden.   

Een eerste caféstop kon geregistreerd worden in café den Eenhoorn. Een volkskroegje waar een meute mountainbikers op leeftijd, geheel in fietsornaat, zich reeds hadden gesetteld. Klaarblijkelijk al een tijdje want de sportieve uitstraling was reeds ver te zoeken. Die had zich ondertussen al omgewisseld met een verregaande staat van ontbinding ten gevolge van het laveloze hijswerk na de sportprestatie. Soit, ze hadden zich kennelijk geamuseerd. Na een klein uurtje zijn we daar opgekrast. Er moest immers nog wat gestapt worden.

Nog wat verder gewandeld door het bos richting start. 't Was al pikkendonker en mijn lampeke deed goed dienst daar tussen al die bomen. Iets verder troffen we op een speelpleintje een gezellig hutje met bankjes aan. Ideaal voor een zoveelste stop. Opnieuw werden de aperitiefhapjes bovengehaald en de borrels. De kritische lezer moet hier absoluut de indruk krijgen dat hij of zij te doen heeft met een onvervalst bacchusgezelschap. Wel, hij of zij heeft daarin gelijk. Zei het op bescheiden schaal en zonder uitspattingen welteverstaan. Dit dient toch vermeld te worden om misvattingen te voorkomen . De waarheid mag haar plaats opeisen.

Nog een laatste run naar restaurant 'Het Stout Kieken' aan de brug van Wijnegem voor de dagafsluiter. Een menuke me een half kieken met wat frietjes en een koffieke voor de afronding van het wandelfeestje. Weeral een geslaagde dag. Proficiat Daniël met de organisatie van onze jaarlijke klassieker. En nu wat anders ..... terug naar de kust.

Naar foto-album : Album Uitwaaiwandeling 2016

Verandering van spijs doet eten ! Gelukkig wonen we in een landje waar niet enkel het culinaire aanbod ons veel variatie biedt maar waar ook onze omgeving er zich toe leent om een rijke schakering te ontdekken van landschappen en stedelijk schoon. En dat allemaal op een oppervlakte van amper een zakdoek groot. Om deze bewering aan de realiteit te toetsen werd er deze week gekozen om richting Noordzee te trekken. Waarom niet ? Ook buiten het vakantieseizoen valt daar best wat bekijks uit de mand. Een dagje aan zee dus. Nee geen vliegers, schupjes of pondekes maar een stevig stapperke in den zeebriesch.

Rekening houdend met het feit dat ons ondertussen tot 4 man uitgegroeide wandelgroepeke her en der gelegerd ligt kwa thuisfront, vroeg een planning om ter bestemming te geraken toch wel wat puzzelwerk om deze af te stemmen op de uurregeling van onze Nationale Spoorwegmaatschappij. Moeilijk gaat ook. Dat bleek nadat we met z'n vieren rond 11 uur in Blankenberge afstapten aan het perron aldaar. Rond 7u30 in de vroege ochtend vertrokken. In Hemiksem zagen de Ronny en de Catsjoe hun trein afgeschaft door wateroverlast aan een brug over de Rupel. In Antwerpen had de trein en bijgevolg ook de Marc 11 minuten vertraging opgelopen vanwege een technisch defect. Den Angelo en ik deelden in de klappen aangezien we beiden op de trein komende uit Antwerpen moesten sporen. 


Such a perfect day. Lou Reed and Various Artists (David Bowie, Duran Duran, Dr John, Elton John, etc.)

In plaats van een uur staan te koekeloeren met het wachten op de Ronny in het station van Gent St. Pieters zijn we maar een koffieke gaan slurpen in brasserie Baziel aan de overkant van de statie. De waard beroemde er zich op dat zijn etablissement het enigste was dat al open was op gans het Koninging Maria Hendrikaplein. Het strekt hem tot meerdere eer en glorie.

Gezellige start met een goei kommeke koffie, een toef slagroom, een koekske en een borrel advokaat. In Gent spreken ze van een 'potsje kaffe met een koewkske'. Een halfuurke later duikelde de Ronny met de Catsjoe binnen. Zijn koffie stond al klaar. Met de Catsjoe ging het beter. Zij mankte niet meer maar hare staart hing er maar slappekes bij en vertoonde een verdikking en een lichte knik ter hoogte van haar holleke. Volgens de Ronny kon het bijna niet anders of het beestje moest een verschot opgelopen hebben in Keerbergen verleden week. Ondertussen was hij al bij de dierenarts geweest maar op de röntgenfoto's viel er niets vast te stellen. Een verschot was de enigste plausibele verklaring voor haar toestand.

Zo, nog wat verder sporen tot in Blankenberge. Onderweg op de trein nog een borreltje cognac gesloeberd voor de te verwachten kou en we waren zo in Blankenberge. 

Tante Yvonne, een 87 jarige kranige en lieve tante van de Ronny woonde daar in de winterperiode en die zijn we eerst met een bezoekje gaan vereren.  De koffie en de koekskes zouden klaarstaan. Een plezant en vriendelijk mens. Jammer genoeg zo doof als een pot, maak er maar twee potten van, en bijgevolg bleef er maar één optie over en dat was luisteren naar haar waterval aan sappige verhalen. De ganse Vlaamse showbizz uit de jaren stillekes passeerde de revue gaande van Marva over den Bobbejaan Schoepen tot La Esterella. Ze vertelde van haar bezoek aan de 'Zollegie', de dierentuin van Antwerpen voor de niet-verstaanders, jaren terug met haar neefjes de Ronny en zijn broereman Bruno. Aan het einde van het bezoekje mochten ze in het souvenirwinkeltje iets kiezen. Den Bruno verkoos een fluitje waarop hij tot in den treure 'Te Lourdes op den berge' vertolkte. De Ronny daarentegen koos voor een pennemes. Dat kreeg hij ook van tante Yvonne. Eens terug thuis fileerde hij daar de salonstoelen mee. 't Menske lag er nog van wakker ocharme. De Ronny was een 'smeerbos' orakelde ze onverstoorbaar verder want hij kwam haar niet genoeg bezoeken. Tja, het is bij de deur Blankenberge.  'Ne Smeerbos' nog zo een boekdelen sprekende uitdrukking uit het Antwerpse dialekt. Tante Yvonne was duidelijk blij met ons bezoek.

We zouden vanuit Blankenberge naar Knokke stappen. Een heel stuk tot bijna in Zeebrugge hebben we langs het strand en in de duinen gestapt. Prachtig ! Een strakke wind in de rug was welkom. Altijd de zuidwesterwind incalculeren is de boodschap wanneer je een wandelingetje plant op het strand. Het lag er maar verlaten bij maar dat heeft alleszins zijn charme. Onstuimige golven op zee en witte kopjes op de aanrollende golven. In de verte de grote oceaanstomers die de havengeul van Zeebrugge wilden binnenlopen. Klapwiekende meeuwen, krakende schelpen onder je bottienen, zilte zeelucht en een ongerept strand vrij van zonnekloppers. Het Noordzeestrand vanuit een andere dimensie waargenomen. Je wordt er even stil van.

Het was aan den Angelo deze keer om voor de kost te zorgen. Een hele polemiek ging er aan vooraf. Hij zou voor stoofvlees zorgen. Niet gespeend van enige vakkennis opperde de Ronny dat het beste resultaat voor het bereiden van stoofvlees verkregen wordt door het in de oven klaar te maken. Aangezien de Ronny zijn twijfel omtrent de bereidingswijze niet onder stoelen of banken kon verbergen zweerde den Angelo op zijn eerste communiezieltje dat hij zijn advies had gevolgd. De Marc zorgde voor brood en appelmoes, de Ronny voor een paar blikjes Leffebrouwsel. Zalig kokerellen tussen de duinrichels op een scheet verwijderd van de zeehaven. Het stoofvlees was af. Haute Cuisine, een betere uitdrukking kan ik me niet bedenken. De Catsjoe had naast haar gedroogde kiekepoten en gerookte varkensoren haar eigen schoofzak bij. Een vlootje Cesar dat achteraf aangevuld werd met wat restjes stoofvlees. Heaven on earth.

Het bezoekje aan tante Yvonne en de Ronny zijn afgeschafte trein in Hemiksem noopten ons om het wandelschema wat in te korten. De grillen van de IJzeren Weg met haar vertragingen, stakingen en afschaffingen indachtig zou het wel eens niet denkbeeldig kunnen worden dat we niet meer thuis zouden geraken deze dag. De geplande wandeling op de strekdam van Zeebrugge, zo een dikke 4-tal kilometers recht de zee in, werd daartengevolge van voorzichtigheidshalve geschrapt. Nog wat verder lopen dan maar richting kanaalbrug in Zeebrugge. Die stond verdorie open en naar inschatting, gezien de zeeschepen die er  nog voor de rede lagen om binnen te varen, zou het nog even duren vooraleer ze neergelaten zou worden. Een rustpunt bijgevolg voor nog een pintje te snoepen op het aldaar aangetroffen picknicktafeltje. Een zeevisser had 2 werphengels uitgeworpen. Op dat halfuurtje dat we er zaten had hij wel 4 keer beet. Mooie schartongen haalde hij uit het sop. Die kerel had zijn eten voor de avond al binnen.

De brug bleef maar open staan en noodgedwongen moesten we het parcours verleggen naar een volgende brug, een kilometertje verder. Geen probleem deze keer, die brug was nog neergelaten. De route even laten herberekenen op de GPS om zonder te veel omwegen naar Knokke te tenen. Knokke, ook wel eens 'Le Petit Paris' genoemd, is de kustgemeente waar de nobele heer Leopold Graaf Lippens als burgervader nog steeds de plak zwaait. Tijdens zijn bestuur kwam hij meermaals in de media omwille van zijn opmerkelijk uitspraken. Zo wordt hij geassocieerd met zijn uitspraken uit het begin van de jaren 90, toen hij de zogenaamde 'frigoboxtoeristen' uit zijn mondaine badplaats wou weren. Mogen de publieke reacties van afkeuring dit blauwe bloed vervolgen tot in de eeuwigheid.

Met nog een dik half uur krediet vooraleer de trein zou vertrekken in Knokke hadden we nog alle tijd om er een laatste glazen boterham soldaat te maken. Vlak over de statie van Knokke kon er gerust nog een terraske af om bij een Chimay Tripel een debriefing te houden over de beleefde dag. Moet ik er nog een tekeningetje bij maken ? Te vermelden valt nog dat er de ganse dag geen spatje regen is gevallen. Wat moet je nog meer hebben ? Just a perfect day.

Naar foto-album : Album Zeebrugge

Keerbergen : Dijleland tussen de Brabantse en de Zuiderkempen.

De feestdagen zijn eindelijk bezworen en hopelijk heeft het nieuwe jaar mooie wandelingen in petto. We zullen beginnen met een stevige stapper van rond de 25 kilometertjes in het Dijleland. Te midden van waters en bos kan dit een mooie insteker worden voor het maagdelijke nog onbewandelde 2016. Keerbergen op de grens van de provincies Antwerpen met Vlaams Brabant zou een prima bestemming kunnen worden.

In de 11de eeuw was Keerbergen nog een enclave van het prinsbisdom Luik in het Graafschap Leuven. Na verloop van de eeuwen is ze in wereldlijke handen overgegaan. De adellijke familie Berthout heeft Keerbergen in de 14de eeuw aan haar patrimonium toegevoegd en er haar voordeel mee gedaan. Een telg uit deze familie, Jan III Berthout van Berlaar ook nog Heer van Helmond in Noord Brabant, was een kleurrijk en machtig figuur. Zijn huwelijk met Gertrudis Couterel bleef kinderloos maar gebruik makend van het 'Jus Primae Noctis' zijn recht als Heer om de eerste bruidsnacht van zijn vrouwelijke onderdanen op te eisen, leverde hem 17 kinderen op bij 9 vrouwen. 2 ervan waren met Jezuske getrouwd. Dus nonnekes verdorie ! Zijn 2 laatste kinderen kreeg hij toen zijn Gertrudis al dood was. Hierdoor kreeg hij vodden met de kerk en werd hij ge-excommuniceerd. Maar geld maakt recht wat krom is, een gegeven van alle tijden. Aangezien hij ook over het halsrecht beschikte waarbij goederen en eigendommen van terechtgestelde veroordeelden hem toekwamen  had hij een extra spaarpotteke waarmee hij de prinsbisschop van Luik kon overhalen om een huwelijk te regelen waardoor hij deze laatste 2 bastaards kon wettigen. Een historische voetnoot verstoppen in je wandeling is al eens grappig.

Door de spoorstaking van 7 januari, de NMBS blijft je bekoren, hebben we zekerheidshalve maar voor de auto gekozen om tot onze bestemming te geraken. Om 9 uur de Ronny en de Catsjoe opgepikt en iets later den Angelo. Geen kooktoestanden deze keer, het voorspelde regenweer zou de fun eraan lelijk kunnen verbrodden. Een schoofzakje met belegde bokes voor onderweg en den Angelo had nog een kartonneke wijn in de aanbieding staan, wel dat kan ook smaken. Op weg nu, we gaan Keerbergen verkennen ! Keerbergen, in WO II had den Amerikaan zijn commandocentrum daar ergens in een hotel opgetrokken om Antwerpen en haar haven te beschermen tegen de V-bommen van den Duits. Nu is   Keerbergen de rijkste gemeente van Vlaams Brabant die ooit werd gesierd met de benaming 'Parel der Brabantse Kempen'. Veel oude dorpswoningen werden afgebroken voor nieuwbouw en daardoor gaat die benaming niet meer op want veel van haar charme is teloor gegaan. We zullen dan maar eens zien wat er nog van overblijft. 

Autoke gezet op de markt in Keerbergen en aangezien het ondertussen al wat was beginnen te miezeren maar ineens de regenbroek en poncho uit de rugzak gehaald en aangetrokken. Het zou nodig zijn. De Catsjoe had ook haar regenfrakske bij. Met een kort stukje door de straten richting NW waren de eerste stappen gezet. Alleszins weinig pittoreske streetviews tegengekomen maar hoogstwaarschijnlijk vertekende de regen het waarnemingsvermogen. Na een 5-tal kilometerkes zaten we al in Doornlaar. Daar zouden de soldaten van Napoleon ooit eens de krijgskas kwijt gespeeld hebben. Misschien verklaart dat de rijkdom wel van Keerbergenaren ? Vastgesteld, ik ben daar kasten van huizen tegengekomen die ik nergens elders in zo'n grote getale heb aangetroffen. 
Ondertussen was het flink beginnen doorregenen maar dat belette niet dat het een plezante wandeling is geworden. Veel gelachen met den Angelo zijn grappen. Hij had zich voorzien van een fluo poncho wat op zich veel bekijks genereerde. Ondertussen is hij, het natte avontuur van enkele weken geleden indachtig, ook eigenaar geworden van een high-tech regenbroek. Vooraleer je goed uitgerust bent met het hoognodige een backpacker waardig, ben je een tijdje zoet. Een poging om de wandeling wat te verfraaien door vanaf Rijmenam op de dijk van de Dijle te wandelen moest vroegtijdig afgeblazen worden vanwege de venijnige wind boven op de dijk. Regen is niks maar stevige wind blaast de regen dieper in je kledij die het vroeg of laat toch ergens begeeft. Ik was vergeten, lees had veronachtzaamd, om mijn bottienen in te vetten met bijenwas en dat wreekt zich na een tiental kilometerkes.  Lap, natte voeten en we moesten nog gaan schoven.  In Haacht werd er een woning in aanbouw voor deze gelegenheid even gekraakt. Kwestie van wat droog te zitten voor de hap en het glazeke wijn. De Catsjou ocharme begon ineens te manken  daar in ons kraakpand. Ergens ingetrapt ? De Ronny heeft haar achterpoot eens goed nagekeken maar er was niets aan te zien. Zichtbaar had ze er ook precies geen zeer aan maar ge kunt het begot niet vragen wat er met haar scheelt. Beetje in't oog houden. Eens terug op weg hield het manken op. 
Veel op asfalt gelopen en vrij drukke banen. Misschien wel een gevolg van de treinstaking ? Die asfalt kwam wel gelegen met het regenweer zodat er niet in de moor diende gelopen te worden. Jammer want de regen belette eigenlijk dat je ten volle van de natuur kon genieten. Ik heb al mooier wandelingen gedaan. In Oud-Werchter werd het tijd voor een tripeltje. Bij een lokaal beenhouwerke heeft de Ronny zich nog rap wat aperitief sauciskes aangeschaft voor de gezelligheid bij den tripel. Kwamen we daar nog ex-collega Kurt tegen terwijl de Ronny zijn saucissen was gaan kopen. De Kurt was daar een datastoring aan het oplossen bij een kwade Proximusklant. Uren was hij er ondertussen weeral mee bezig om alle diensten te contacteren om iets gedaan te krijgen. Nog steeds geen verbetering met vroeger voor de techniekers. Als laatste schakel in de ketting van de dienstverlening, moeten zij ook de sterkste zijn. Bewondering van mijnentwege om ondanks de steeds maar toenemende werkdruk toch nog dat engelengeduld te kunnen opbrengen. Ik zou er moedeloos van worden. Werd ik vroeger trouwens ook bij het aanschouwen van al die ellende bij mijn medewerkers-technici. Het gevoel kwam weer even op na dat praatje met Kurt. 
In Bistro Sint Jan smaakte de Tongerlo Christmas voortreffelijk. Eéntje maar als Bob. Vriendelijke bediening, de Catsjou kreeg een bakske water van de bazin en van de Ronny een gerookte kiekepoot. Bij den Tripel voor ons wat nootjes. De sauciskes waren ondertussen ook al aan het schuiven. De uitbaters waren ook hondenliefhebbers en daarmee had de Ronny meteen wat aanspraak. 
Lang zijn we niet gebleven want er moest nog een kilometerke of 9 gestapt worden. 't Werd al donker en ondertussen was de wind flink aangewakkerd, ik denk tot een beaufort of 7. Lampjes aangestoken en nog een schoon stuk langs de dijk naar het Tremelo van onze beroemde Pater Damiaan en zo naar Keerbergen terug. 't Zat er op. Een fijne dag met de stapmaten mag ik weeral afvinken. 't Weer had wel iets beter mogen zijn maar wel beschouwd heeft ook zo'n strontweer een positieve kant. Als je dan 's avonds na zo'n ganse dag in de regen gewandeld te hebben, in je zetel neerploft geniet je eens te meer van dat zalige comfort. Beloning na inspanning. Die zetel wordt een verlangen en tegelijkertijd een beloning voor de 'ontberingetjes en ongemakjes' van de dag. Hang daarentegen een hele dag met je vege lijf in diezelfde zetel en je zult die amper naar waarde kunnen schatten. :-). 

Naar foto-album : Album Keerbergen

De Denderstreek, een rondeke in Appels.

Deze keer er eens alleen op uit. 'Mot kenne' zegt den Hollander. De eindejaarsperiode leent er zich niet toe om makkelijk de violen op elkaar af te stemmen om een geschikte dag te pinnen.  Geen erg er komen nog dagen genoeg. De Ronny en de Catsjou zaten nog ergens in de Ardennen, de Marc en den Angelo hadden elders eindejaarsverplichtingen. 
't Kwam ineens op als grote k.., weliswaar zonder hoofdletter geschreven. 's Morgens bij het ontwaken nog wat liggen prakizeren ... eruit of niet ? Schoofzakje maken of niet ? Nog eens omdraaien of hoe zit het ? De poes kwam de knoop doorhakken. Stilletjes kwam ze onder het bed doorgeslopen en met een poezesprong op mijne kop en het obligate dabwerk naderhand maakte ze het me enigszins duidelijk. Eruit en er op uit. Bokes gesmeerd, een paar blikjes cola, geen pintje want dat drink je uitsluitend met maten, met mate ook, 't was rap gefikst.  
Rond een uur of 10 stond ik al op de parking van Appels. Appels een deelgemeente van Dendermonde. Een landbouwdorpje in de Denderstreek geprangd tussen de Dender vallei en het Scheldebekken. De oorsprong van haar benaming is nog niet duidelijk. De Apls een beekje dat vroeger jaren door het gebied stroomde zou een aanwijzing kunnen zijn maar ook de verering van de Heilige Appolonia, voor alle duidelijkheid niet die van Prince, zou een aanknooppunt kunnen zijn. In alle geval drukt de stempel van de stad Dendermonde zwaar door op het Scheldedorpje. Langs de gehele wandeling wordt de rivaliteit tussen de ajuinenstad Aalst en de kopvleesfretters van Dendermonde aangescherpt met toeristische info-bordjes. Het Ros Beiaard heeft wel debet aan die eeuwenoude vete. Naar het schijnt danken de Dendermondenaren hun scheldnaam aan het feit dat de Aalstenaars hun buurstedelingen verweten dat ze de hondekadavers uit de Dender visten en daarmee hun 'kop', voor de Noorderburen 'Zult' maakten. 

Maar ik was er op uit voor een toerke. De eerste kilometers waren niet zo denderend. Stukje dorp over beton en dan langs een oude Schelde- of Denderarm richting Scheldeloop. Geen mooi stukje. Een vies stinkend fabriek walmde een geur uit die me deed denken aan verbrande pistonnekes van een speelgoedrevolver uit mijn jeugd.  
En zo wat verder wandelend langs de Schelde kon ik aan het Appelsveer mijn 's morgens gemaakte bokes binnenspelen op een bankske.  Geen veerman te bespeuren alhoewel er een veerdienst met permanentie wordt gegarandeerd. Van een vriendelijke mens die passeerde kreeg ik daar op mijn bankske alle égards. 't Was vrij winderig daar aan die pont en lang heb ik daar niet gezeten. Iets later kwam ik aanbeland bij de Sint Onolfsdijk.  Mooie wandeling zo langs dat jaagpad. De rietkragen op de scheldeoever zijn betoverend. Net toefjes room op een gebakje van een meester banketbakker. Wilde ganzen die hoog boven je kop luid gakkend overvliegen en de V van victory tekenen in de vaalgrijze hemel. Op weg naar waar ? Alleszins ver van hier, de horizon voorbij. Het laat je dromen. Een veerpontje dat werkloos afgemeerd ligt, een éénzame fietser die je voorbijrijdt,  een landschap dat de slaap opzoekt en de eeuwige rust moet ontberen vanwege eb, vloed en stormtij op die grote stroom die haar deze rust nooit zal gunnen. En toch is het bevreemdend zo zonder gezelschap deze wegeltjes te bewandelen. Gans verschillend van een camino heb je toch min of meer behoefte aan een klapke onderweg. Dat was nu niet het geval. Solo slim was het. Ietskes verder, aan de Sint Onolfsdijk mondt de Dender uit in de Schelde. Een indrukwekkend sluizencompleks tref je daar aan. Een tijsluis ter verduidelijking voor de ingewijden. De Dender die oorspronkelijk door Dendermonde vloeide werd omgeleid om scheepvaart mogelijk te maken tot Aalst. De oude Dender, afgesloten weliswaar, loopt nog steeds door de oude stadskern. Een frisse wind was van de partij daar aan die sluis maar dat was hoegenaamd geen probleem om iets later de Maay binnen te duikelen. De Maay, een stiltegebied van Dendermonde, zo las ik althans op de infobordjes, moest wandelende recreanten een absolute rust garanderen in deze contreien. Stilte ? Gooi er je klak maar naartoe !  De omringende gewestwegen zorgden voor zo'n achtergrondlawaai dat de controverse je bijna in een deuk deed belanden. En toch merk je dat er mensen zich inspannen om de natuur te helpen om zich te handhaven. Weliswaar is de vrijwilligerswerk van talrijke natuurminnende mensen en dat stemt hoopvol. We gaan er op vooruit.
Zo, ik heb even de tijd gevonden om mijn tripke neer te pennen. Vrouwlief is met zoonlief gaan shoppen in Rotterdam ... dat gaf me even een adempauze. Deze week trek ik er opnieuw op uit. De bestemming laat ik aan de Catsjoe over :-) ? Que sera sera.

Naar foto-album : Album Appels

Een kerstboodschappeke

Langzaam sterft wie slaaf van sleur wordt,
elke dag hetzelfde pad beloopt,
niet van doel verandert,
de kleur van zijn kleren niet durft te veranderen,
en niet met vreemden praat.

...

Langzaam sterft wie hartstocht schuwt,
voor zwart op wit kiest
en liever de puntjes op de i heeft dan kolkende gevoelens,
die ogen weer doen vonken,
glimlachjes vrijwaren van verveling,
harten behoeden voor val en tranen.
...

Langzaam sterft wie de tafel niet ondersteboven keert
als zijn werk hem ongelukkig maakt,
die niet verzaakt aan zekerheden om een droom na te jagen,
niet ten minste één keer in zijn leven
zich permitteert wijze woorden in de wind te slaan.
...

Langzaam sterft wie niet reist, niet leest,
niet naar muziek luistert, zichzelf niet aardig vindt.
...

Langzaam sterft wie zijn eigenliefde vernietigt,
wie geen hulp aanvaardt.
...

Langzaam sterft wie zijn dagen vult
met weeklachten over zijn droevig lot of de obstinate regen.
...

Langzaam sterft wie een project opgeeft
nog voor het is aangevat,
geen vragen stelt bij wat hij niet kent
of geen antwoord geeft op vragen over wat hem vertrouwd is.
...

Het leven kost veel meer moeite dan louter ademhalen.

Enkel brandend geduld zal ons in staat stellen
stralend geluk te veroveren.
...

Leef nu!

Durf nu!

Handel nu!

Laat je niet langzaam sterven.

VERZAAK NIET AAN HET GELUK!
...

De Faluintjesstreek. Baardegem, Herdersem, Meldert en Moorsel in een notedoppeke.

Aan XVII Nîvose MMXV, volgens de Napoleon met zijne republikeinse kalender een dag in de winter- of sneeuwmaand en volgens mij een doordeweekse donderdag in december, ontbrak het mijn inziens aan elk kenmerk een winterdag waardig. Sneeuw of vorst nada. Ja toch wel maar dan ergens ver weg in de steppen of de toendra van Siberië. Zonder blikken of blozen orakelde de weergodin Sabine er een 14°C uit op de kijkbuis alsof het nog volop lente was. Volgens mij zijn haar weergoden behoorlijk het Noorden kwijt maar haar uitspraak gaf reden om er op uit te trekken in de weidse natuur. Maar waar weeral naartoe deze keer ? Keuze genoeg dat wel en dit niettegenstaande we in een piepklein landje wonen van ocharme maar een zakdoek groot ! Van de Faluintjesstreek had ik nog nooit gehoord laat staan er ooit geweest te zijn. 

Geografisch gezien herbergt deze streek, buiten de in titel vernoemde gemeenten, nog enkele kleine gehuchtjes. Allen zijn het deelgemeenten van de Oostvlaamse ajuinenstad Aalst. Faluintjes, een voor mij tot voor kort onbekend woord, verwijst naar het middeleeuwse woord 'Falloerden'  wat takkenbossen of houtbussels zou betekend hebben. In den tijd van Napoleon werd er dan weer gesproken van falaentenbosch of falaentenmeersch, verwijzend naar een moerassig en verlaten drassig gebied. De streek werd dan toegankelijk gemaakt door de meersen te dempen met houtbussels gemaakt van essen of wilgenhout. 
Met een blauwdruk uit de website van Routeyou ben ik dan maar aan de slag gegaan om het wandelingetje wat te verfraaien. Het Kravaalbos, een pareltje, was er niet in opgenomen in deze blauwdruk en dat vond ik een beetje jammer. Ik heb er dan maar een stukje aangebreid. Het Kravaalbos is net zoals het Hallerbos en het Zôniënwoud een versnipperd restant van het immense kolenwoud dat zich vroeger jaren uitstrekte van de Noordzee tot aan de oevers van de Rijn. Het bos is nu in privébezit maar grote gedeelten zijn toegankelijk voor de natuurminnende mens. Volgens ingewijden in de lokale fauna zouden er zich nog een 30-tal reeën in het bos ophouden. Ik hoopte er enkele te kunnen spotten. Op ornithologisch gebied is het eveneens een kanjer. Het is een overwinteringsgebied voor de buizerd en de ransuil. Het spotten van groot wild en zeldzame vogels geeft altijd een meerwaarde aan je natuurtochtje. Hopelijk worden er de mooie paadjes en de rust waarvan men spreekt niet geteisterd door mountainbikers die hier hun overschot aan testosteron op hun pedalen kwijt willen raken. Ik wil ter verduidelijking niet alle cyclo adepten over dezelfde kam scheren. Er zijn er toffe bij ook !

In de Faluintjes behoren ook hoge hopranken tot de lokale flora. De hopbellen worden gebruikt door de bierbrouwers om het bier haar typische smaak te geven. Een beetje vanzelfsprekend lijkt het me dan ook dat dit meesterlijke ambacht in de streek werd beoefend. De abdij van Afflighem, gekend om haar vermaard gerstenbrouwsel beheerst hier al eeuwenlang de streek. Deze abdij werd 900 jaar geleden gesticht door tot inkeer gekomen roofridders en klaarblijkelijk zullen die gasten wel de aanzet gegeven hebben tot het brouwen van de Afflighem. Onderweg hoop ik dat te weten te komen. Misschien in de kroeg 'Bij Stinne' aan het Kravaalbos. Een leuke recensie op FB die ik tegenkwam deed me besluiten om het toerke nog wat verder uit te breiden zodat een bezoek aan dit drankpaleis kon verzilverd worden.

Vorige nacht 'op den bots' bij 'Stinne' terechtgekomen. Heerlijk oervlaams bruin café waar de sfeer van vroeger en de nostalgie vanaf druipen. Een uniek interieur met de specifieke geurenmix van bier, bruine zeep en slapeloosheid. De aanwezige juke box draait nog 45 toeren singles! Een samengeraapt terras onder een paar slingers veelkleurige lampen. Supervriendelijke service en heerlijk fris getapte pinten! Wat een verrassing, wat een heerlijk moment!

Zo schreef onze resencent. Awel, zo een kroegje krijgt zeker zijn plaatske op onze toer. Een reden te meer om het leven in al haar zaligheid ervan te mogen bejubelen. Big smile. Ik heb er een lieke bijgezet. 't Is in de taal van Molière moest je er niks mee inzitten :-)

De Ronny of den Angelo zouden zorgen voor het geestrijke vocht. Een eendencassoulet vergezeld van wat gebakken petatjes zou mijn bijdrage worden voor het stillen van het hongergevoel onderweg. Voor onze 4de musketier, de Marc, was het nog onduidelijk of hij zich kon vrijmaken van zijn professionele verplichtingen. 
Afspraak om 9 uur aan de statie van Puurs met den Angelo en we zouden wel zien of d'Artagnan kon komen opdagen. 
De Ronny en de Catsjoe zouden ons daar oppikken om van daar uit samen naar onze bestemming te bollen. 
De Marc was dan toch komen opdagen en een halfuurtje later stond de Ronny zijn automobiel in een dorpsstraatje van het gehuchtje Baardegem. Complete stilte daar in dat door God en klein Pierke  verlaten oord. Met z'n vijven op schok richting Kravaalbos langs kleine dorpswegeltjes en beemden in een zachtglooiend decor. Mooi mooi. Al na een halfuurke werd het behoorlijk warm en verhuisden de windstops richting backpack. Ik geloof dat er naar de eerder aangekondigde 14°C met de klak was gegooid, volgens mij was het er ruim boven bij momenten. Tof, lachen en zeveren onderweg op de modderwegeltjes die je wel tot oplettendheid aanmaanden wilde je niet tijdens de lachpartijen uitschuiven en op je gevelwerk belanden. De Catsjoe in 4 x 4 modus had daar zichtbaar minder problemen mee en deed weeral haar uiterste best om het groepeke bijeen te houden. Een vrolijke dorpsbewoner, op stap met zijn viervoeter deed haar even haar taak vergeten. Met "Is 't een teefke ?" viel hij bij het beginnende snuffelwerk maar meteen met de deur in huis. Zijn guitige oogjes spraken boekdelen. "Dan kan t' gi kaat" stelde hij vast. "Hierzi, aa zister" probeerde hij zijn hond wijs te maken. Met "Wa vinne van aa brier ?" richtte hij zijn volgende vraag aan de Catsjoe. Zijn Olsjterse accent (Aalst) kon hij niet onder stoelen of banken steken. Grappig en wat een taalrijkdom die verschillende dialekten van onze moedertaal ons toch opleveren ! 
Tijd om te schoven. Een enorme gesneuvelde boomstam in het Kravaalbos werd omgetoverd tot een waar eetsalon. De branderkes kwamen te voorschijn en het kokerellen kon beginnen. De Marc had 's avonds voordien nog een enorme appelcake gebakken. Zelf was hij niet zo tevreden van zijn bakwerk maar ik, noch de anderen konden er iets op aanmerken. Lekker zene ! De Ronny had een mélange gemaakt van 3 verschillende appelations contrôlées, lees wat kletskes overschot van wijn bijeen, en in een thermosfleske gebotteld. Origineel en prima om de eendencassoulet en gebakken petatjes door te spoelen. Als dessertje nog een Irish coffee, alles er op en eraan en daarna opgekrast voor nog wat meer stapplezier. Veel gelachen onderweg maar toch ook diepgaande gesprekjes over kroost en gezin kwamen aan bod. Volgens mij kunnen zo'n diepgaande wandelbabbels soms meer opbrengen dan het uren doorgezakt neerhangen op de sofa van de één of andere zieleknijper.  Dat is alleszins hoe ik er over denk.
Hoog tijd om de Afflighem te gaan proeven. Helaas het bruine café 'Bij Stinne' bleek voor nachtbrakers bestemd. Eerst om 7 uur 's avonds gingen de deuren open van deze dranktempel. Wat verder in Meldert kon aan deze behoefte voldaan worden. 't Begon al te donkeren ondertussen en er moesten nog een paar kilometerkes gestapt worden langs de slijkwegeltjes. Lampeke op de bol en stappen maar. Nu richting Moorsel. In Moorsel werden we door een paar jonge gasten aangesproken die op een caféterraske een sigaretje aan 't smoren waren. We moesten even binnenkomen. Waarom niet ? Ze waren ook geïnteresseerd in wandelen. De dodentocht hadden ze al op hun palmares staan. Eén van hen, een student aan de hogere zeevaartschool in Vlissingen ambieerde per toeval ook een Santiagotocht. Hij pikkelde een beetje en om onze twijfels omtrent de haalbaarheid van zo'n tocht weg te nemen verduidelijkte hij meteen de oorzaak van z'n mankepoot. Hij had verdorie met een kettingzaag in zijn been gezeten. Pijnlijke toestand alleszins maar een fotootje van zijn blessure in mijn blog zou hij ten zeerste op prijs gesteld hebben. Leuk stel die gasten. Van fotokes gesproken, ik heb er weer enkele mooie kunnen versieren. Den Angelo wou niet mee op de fotokes. Reden daarvoor lag bij zijn coiffeur. Met een slecht ingestelde tondeuse had die een jaap getrokken op zijn hersenpan zodat die kaalgeschoren lap diende bedekt te worden met zijn muts. Bij het bekijken van de fotokes moet je dus niet denken dat onze 3de musketier de één of andere gemaskerde terrorist is. Nummer 4 uit het jeugdig cafégezelschap was al uit bed om halfvier. Gaan werken, een pintje gaan drinken. Nu moest hij nog naar een feestje om daarna maar weer terug 2 uurtjes te kunnen gaan pitten vooraleer terug naar het werk te stappen. Waar is den tijd dat ik dat ook nog kon :-) ?
Tijd om terug naar huis te gaan. Nog een goed uurke stappen vooraleer we terug aan ons startpunt kwamen. Den auto in en terug naar af, de statie van Puurs. Te vroeg echter en in plaats van nog een klein uurtje op het perron te koekeloeren kon er gerust nog een laatste slok bij. Nog een vluggertje dus in een kroegje met een sfeervol interieur. Een gloednieuw ogend solexbrommerke uit 1955, even oud als ik, was het pronkstuk van de cafébaas zijn meubilair ... Genieten tot het allerlaatste moment, zo hoort het te zijn. Sjieke dag, een kadoke weeral :-). Bedankt maten. 

Naar foto-album : Album Faluintjes