Londerzeel in de Brabantse Kouters

Ook deze week viel er een magere bezetting te noteren bij de stapmaten voor het wekelijkse uitstapje. Samen met de Marc trokken we voor een luswandelingetje van een goeie 20 bornes naar Londerzeel, een Vlaams Brabants dorp gelegen tussen Mechelen en Dendermonde. Droog maar bewolkt weer zo luidde de voorspelling. Bijna ideaal wandelweer dus en om halftien konden we starten. Vanuit de statie van Londerzeel teenden we naar Steenhuffel. Een eerste horde diende genomen te worden aan een gezwollen bosbeekje. Het overmaatse gedruppel van de laatste dagen zorgde voor een zompige bosgrond waarvan het overtollige water een afvoer zocht via allerlei beekjes en geultjes. Omvergewaaide bomen in het bos getuigden van Ciara's doortochtje. Het waren er echt heel veel. Veel natuurbeheerders laten deze ontwortelde bomen gewoon liggen zodat de natuur kan betijen. Het stervende hout is een uitgelezen biotoop voor zovele andere organismen. 

Eens dat bos uit stond het kompas richting Steenhuffel. In Vlaanderen eerder bekend om haar brouwerij van de Palm, de Cornet en het Estaminet pilske. Steenhuffel en wijde omgeving is als het ware doordrongen van de geest van de brouwerij. Op een afstand bekeken overheerst de brouwerij zelfs de skyline van het dorp. Laten we het maar best een fabriek noemen. Maar ik loop vooruit. Het kasteel Diepensteyn was een eerste kennismaking met de alomtegenwoordige invloedsfeer van de brouwerij. Het Kasteel annex stoeterij is een oude middeleeuwse waterburcht die door de eeuwen heen meermaals verbouwd werd. De burcht en het nabijgelegen dorp waren in de 13de eeuw eigendom van de heren van Bouchout, met Diepensteyn als centrum van de heerlijkheid. Sinds 1980 wordt het historisch gebouw beschermd en erkend als monument van onroerend erfgoed.  De NV Diepensteun die in 1989 gelieerd was met de Palmbrouwerij zette haar schouders onder de restauratie en wederopbouw van het kasteel. Met deze restauratie werd opnieuw een vijver rond het kasteel aangelegd, samen met het tuinpark.  Het is een prachtig kasteel en in de weiden eromheen grazen de beroemde Brabantse trekpaarden met hun blonde manen. Dit paard siert dan ook het bekende logo van de brouwerij sinds 1980. Een smalend grapje doet de ronde dat het Heineken bier daar ook vandaan zou komen. Op een afbeelding wordt er een emmertje onder het paard gehouden ... de rest is voer voor de verbeelding 😊😊😊. De brouwerij zelf houdt er een paardenstoeterij op na waar men met dit paardenras fokt. Nauwlettend wordt er op het wel en wee van deze beesten toegezien en zorgt men ervoor dat de raskenmerken zuiver blijven. In deze stoeterij worden ook seminaries voor bedrijven voorzien en zijn er ook recreatiemogelijkheden met karren en paardenspannen. Zulke opgetuigde paardenspannen zijn echte juweeltjes om naar te kijken. Interessant is het ook om even op de website van de stoeterij een kijkje te nemen : Stoeterij van de Palm.

Het werd 12 uur en het zou als doodzonde kunnen gecatalogeerd worden indien er in Steenhuffel geen cafeetje zou binnengesprongen worden voor het degusteren van een cornet ! Café 't excuus kreeg hierbij de eer. Deze kroeg lag schuins over het voormalig treinstation van Steenhuffel, 't Leireken genaamd. Ook weer een bewogen historie omtrent deze vergane spoorlijn kan vermeld worden waar tot 1952 stoomtreintjes bolden tussen Londerzeel en Aalst.  Naar vorm, stijl en gebruik van bouwmaterialen is 't Leireken een typisch voorbeeld van de eind 19de-eeuwse stationsgebouwen. Jarenlang lag de spoorweg er verlaten bij tot in 1987 het deel tussen Londerzeel en Opwijk werd omgevormd tot Leirekensroute, een fiets- en wandelpad. De naam 't Leireken zou verwijzen naar het verdwenen stoomtreintje dat in de volksmond "Leireken" was gedoopt, waarschijnlijk verwijzend naar een van de machinisten die Valère heette.  Anderen zeggen dan weer dat het stoomlocomotiefje zo traag reed dat het de naam 'het Sukkeleireke' kreeg.
De kroegbaas van het excuus maakte geen bezwaar dat we onze boterhammetjes zouden opeten in zijn etablissement. Sympathiek, niet elke stamineebaas of bazin ziet dat zitten. Goed, nippend van onze Cornet konden we kop noch staart krijgen aan het feit dat er in het café een hoop mannen aan de toog stonden die zich 1 voor 1 bij een tiep moesten aanmelden die iets verderop aan een tafeltje zat. Eens gezeten werden er papieren uitgewisseld, aanmerkingen gemaakt. Dit alles verliep in een vrij joviale maar toch geheimzinnige sfeer. We kregen geen hoogte van de opzet. Daar zou later op de dag klaarheid in komen maar dat is voor sebietekes.

Nog wat verder stappen nu ! Er stond een frissse wind. Het gehucht Rossem kwam aan bod. Buiten de nagedachtenis aan onze Jean-Piere zaliger sprak dit oord niet tot de verbeelding. Vervolgens kwam het dorp Imde aan de beurt en al wandelend borrelde onze Marc zijn natuurkennis terug op. 't Was lang geleden. Een bosje sneeuwklokjes verscholen in de bosrand, de schoenlappersplant waar ik nog nooit van gehoord had, een biddende torenvalk fladderend over de velden, wat nijlganzen waarvan eerst gedacht werd dat het Canadese ganzen waren, een sierlijke witte reiger die onze aanwezigheid precies niet op prijs stelde en steeds maar verder vloog om ons eens terug neergestreken te kunnen uitlachen, een kwinkelerend leeuwerikje hoog in de lucht, paasbloemen die reeds uitkwamen ... de natuur leeft weeral op. Je moet er oog voor hebben en de schoonheid ervan ondergaan De heilzame invloed hiervan op je lijf en leden kan je echt voelen. 

Na Imde ging het terug Londerzeel uit. De weg buigde af naar de A12. Een klein kilomettertje diende het verkeerslawaai voor lief genomen te worden maar dit werd ruim gecompenseerd  door een bezoekje aan de prachtige boskapel van Onze Lieve Vrouw Behoudenis der Kranken. Deze kapel werd gebouwd op een oud bedevaartsoord uit 1658 waar volgens de overlevering zich miraculeuze genezingen hebben voorgedaan. Het was in 1695 dat de prinses van Chimay, dochter van de baron van Imde, de eerste steen legde van de kapel. De kapel is nu helemaal gerestaureerd warvoor 660.000 € opgehoest diende te worden. Om het resultaat van deze werken voor de toekomst veilig te stellen diende er verwarming te worden voorzien. Met gas was het onmogelijk om een 400 meter lange invoer aan te leggen. Onroerend erfgoed verbood om wijzigingen aan uitzicht en omgeving aan te brengen. Stookolietanks waren dus uit den boze. Uiteindelijk werd er gekozen voor een ecologisch gestuurde warmtepomp. Warm grondwater werd vanuit 150 meter diepte opgepompt om zo via warmtewisselaars een constante binnentemperatuur van 12°C te verzekeren. Het is een parchtig gebouwtje. Ik ben er misschien al honderden keren op de A12 aan voorbijgereden met de auto en nu maar pas dat ik zoiets ontdek. Wat heb ik dan nog al allemaal gemist ? Dat is een vraag die ik me soms stel.

De kronkelende Molenbeek werd gevolgd tot op den dorpel van Londerzeel. Het pad liep zowaar los door het erf van een boer. Die bracht  zinken emmers met melk aan om de kalfjes te voederen die in hokjes waren ondergebracht. Hokjes die tegen de muur van het boererf opgesteld stonden. Deze brave man kwam naar ons toegelopen en gaf ons wat uitleg over zijn kalveren. Blauw Wit ras vertrouwde hij ons toe. Vleesbeesten. Een dankbaar ras want erg gemakkelijk bij het bevallen van de koeien. Steevast een keizersnede zodat er geen stress optrad bij deze beestjes. Ook kon je op deze manier veel tijd en risico besparen. 50 € voor een gewone bevalling maar je moest nauwlettend het tijdstip van werpen in het oog houden om de veearts te mobiliseren. 100 € was de prijs voor een keizersnede. Je bepaalde zelf wanneer het koebeest moch tbevallen. Dat ze nu al in openlucht stonden viel ook te verklaren zo beweerde hij. Zo kunnen ze geen griep opscharrelen was zijn boodschap. Maar hij verklaarde nog meer. Hij meende ons al eerder gezien te hebben in café 't Excuus. Dat kon kloppen ! Het was één van die mannen uit het gezelschap dat daar aan de toog stond. Wel, de man aan het tafeltje die van alles noteerde was een afgevaardigde van de suikerfabriek. Het aanwezige gezelschap bestond geheel uit boeren. En die afgevaardigde kwam noteren hoeveel grond ze aan de bietenteelt gingen toekennen. In functie daarvan kregen ze van de suikerfabriek zaaigoed. Ook deze mensen worden door Europa in de tang genomen. Zoveel zaaigoed, zoveel moet jouw opbrengst zijn waarna zoveel jouw winst zal zijn. Met handen en voeten gebonden aan de industrie om zich verzekerd te zien van een inkomen.  We namen afscheid van deze beminnelijke man en begonnen aan de laatste loodjes van ons uitstapje. 
De Molenbeek bevloeide een Londerzeels parkje. Dat parkje was wel afgesloten maar we kropen onder de omheining door. We gingen ervan uit dat het gemeentepersoneel deze had aangebracht voor Mevr.  Ciara. Iets verder moesten we toch uitwijken omdat de uitgangen versperd leken. Via een open poort aan de bibliotheek vonden we een uitweg. 
De wandeling zat er op. In afwachting van de trein nog vlug even een cafeetje binnengewipt voor een laatste slok.  Dit kon je weeral een fijne trip noemen. Mooie wandeling met een onderhoudend gezelschap. En hier en daar weeral wat wijsheid opgestoken. Superzalig  ! Tot een volgende maar weeral ! 

De Demervallei : Van Bilzen naar Genk

Kwa opkomst aan stappers vandaag was de opkomst eerder aan de magere kant. Alle maten hadden wel iets anders of dringends aan de hand. Dat ze er niet bij waren, het missen van een sjieke wandeling even buiten beschouwing gelaten, is helemaal niet erg want alleen op stap trekken heeft ook zo z'n charmes. Het zou dus een solotrippeke worden. Wie zelf de teugels in handen heeft stapt sneller zo beweerde Napoleon. Hij trok gezeten op een ezel de Alpen over om oorlog te gaan voeren tegen de Oostenrijkers.  En op de koop toe er nog bijna op verongelukte. Bovendien zou ik met deze solotrip van de gelegenheid eens gebruik kunnen maken om wat proefondervindelijk onderzoek te doen naar het waarheidsgehalte van een artikel dat door enkele neurowizzards  werd gepubliceerd. Volgens hen schenkt wandelen ons endorfine, die je een gevoel van welbevinden en geluk bezorgen. Dit zou ons weerbaarder maken tegen depressies en ouderdom.

Kijk, hier lees je het artikel :  Wandelen en Neurowetenschap
En hier is de wetenschapper aan het woord : Shane O' Mara 

De treinreis verliep perfect. Geen opmerkingen deze keer. Het reisje naar Bilzen werd wat opgesmukt met een beetje sightseeing bij ochtendgloren. Een fijn laagje poedersneeuw lag als een ragfijn donsdeken over velden en bomen. De felle winterzon bracht glans en gloed over het nog ontwakende landschap. Dit leverde betoverend mooie beelden op. De goesting om alle zintuigen op scherp te zetten werd bij het zien van dit schitterende panorama gevoelig aangescherpt. Dit was zonder meer de uitgelezen voorbode van een beloftevolle uitstap. Eens aangekomen in Bilzen zou ik naar Genk pikkelen. Een 23 paaltjes. Met de beide vingers in de neus wilde ik van het Limburgse landschap proeven en het schitterende weer consumeren. Met torenhoge scheppen als dit enigszins kon.

Bilzen ligt op gelijke afstanden te midden van Hasselt en Maastricht. De stad ligt net op de grens van de Kempen met Haspengouw. Het stadscentrum zelf ligt in de Demervallei. Dit riviertje moest ik na een kennismaking met het mooie park Halfmans volgen om de stad uit te geraken. Ten zuidoosten van de Demer heeft het landschap een typisch Haspengouws glooiend uitzicht.  Ik heb het ondervonden. Een steil trapje bracht me bovenaan de Borreberg. Het deed me denken aan de trappengallerij in Poitiers die je op moest lopen om het stadscentrum te bereiken. Bovenaan deze berg was een uitkijkpost met een wenteltrap opgesteld. Bij het klimmen kwam ik tot de nuchtere vaststelling dat er best enkele kilootjes mogen verdwijnen aan mijn corpus. We zullen eens een inspanning leveren, te beginnen met deze dag geen tripeltjes in het vooruitzicht te stellen. Ik heb me er aan gehouden. 

Mijn kaart op m'n GPS klopte niet. Een hele oppervlakte waar ik paadjes moest vinden had deze uitgewist bij de aanleg van een gloednieuw industrieterrein. Van betonstop was hier nog zeker geen sprake. Een lap grond ter grote van een Olympisch stadion was volgestort met beton. Een recyclagebedrijf was er zich aan het vestigen. Na het obligate omwegje door omstandigheden kwam ik in prachtige wandelwegels terecht. M'n vingers verhuisden van m'n neus naar m'n broekzakken, het stappen degenereerde naar kuieren. Wat was het hier mooi ! Hier moest je je tijd nemen om te observeren. Duizenden maretakken, gigantische bollen en eigenlijk parasieten sierden de bomen waarmee de paadjes waren afgezoomd. Bij de Kelten was de maretak, zeker een zeldzaam exemplaar dat op een eikenboom groeide, een heilige plant waaraan allerlei goede eigenschappen werden toegedicht. In de nieuwjaarsnacht werd de maretak met veel vertoon door de druïde, gekleed in maagdelijk witte gewaden, met een gouden sikkel losgesneden. Deze werd dan gebruikt in allerlei rituelen en voor het brouwen van geneeskrachtige dranken. Ik heb er nog nooit van geproefd. Wie weet valt er wat met te verdienen ? 

Nu ging het richting Albertkanaal uit. Het domeinbos Groenendaal waar de Wilderbeek doorkabbelt, het Munsterbos met haar Munsterbeek leverden een prachtig decor om door te wandelen Onderweg kwam ik een bordje tegen met de vermelding 'Kapel van het Geheime Leger'. Ik waande me even in een James Bond film. Veel geheim was er niet aan want het betrof een kapelletje dat opgericht werd op de plaats waar het verzet tijdens WO2 hun bijeenkomsten hielden. Bilzen zelf was een broeinest van collaborateurs met den Duits. Het kapelletje moet de 800 verzetstrijders uit de regio in herinnering houden. Met de oversteek aan de brug zat ik in het midden van mijn tripje. De blauwe hemel en de weerspiegeling ervan op het kanaal gaven een zomerse indruk. Ja, de temperatuur was daar al opgelopen tot 12°C.  

Een stukje grote baan viel er te volgen na de brug. Beetje muziek om wat afleiding  ... en stappen maar. Met wat muziek gaat het sneller. Napoleon had indertijd nog geen Ipod maar deed wel beroep op een resem trommelaars aangevoerd door een Tabour Major om het tempo er in te houden. Na een goeie 500m peloton links links ... en hop terug de natuur in en muziek uit. Elia pakt daar uit met een affiche verwijzend naar een ecologisch parelsnoer waarbij de hoogspanningsmasten de parels moeten voorstellen. Beetje verbeeldingskracht is daarbij wel op zijn plaats. Onder deze hoogspanningslijnen wordt er een specifieke groencorridor aangehouden in samenwerking met Natuur en Bos. Het is een mooi parcours moet ik zeggen ware het niet dat je eveneens naast een gigantisch monostort voor vliegassen loopt. Je kan nu éénmaal niet alles verlangen in het leven. Er zijn grenzen 😏.

Eens voorbij dat uit de kluiten gewassen parelsnoer kon je opnieuw door die prachtige bossen lopen. Het werd ineens ook erg heuvelachtig wat een mooi relief aan het wandelgebied gaf. Ook de vlonderpaden droegen hier hun steentje mee bij. Het Zillebos, Kolderbos en het bos van de Melberg ... stuk voor stuk de moeite om er kennis mee te maken. Ik moet zeggen dat ik bij het binnenstappen van Genk mijn vingers nu in mijn oren moest steken. De endorfines kwamen er langs daar uitgelopen. Wat een prachtige wandeling was me dit zeg ! Met het lezen van het artikeltje kon ik enkel bevestiging zien van wat ik al lange tijd wist en overtuigd ben. Zeker op een langere afstand waar je meerdere weken onderweg bent voel je die veranderingen aan je lijf. Het is verbluffend waar wat er in dat artikeltje wordt neergepend. Ik laat het hierbij maar wil toch onderstrepen dat deze uitstap echt de moeite waard was om er 2 en 1/2u voor te sporen.  Tot volgende week dan maar weeral. 

De beneden Dender : Van Heizijde naar Dendermonde

Het feestje van onze maat Marc voor zijn pensionering en tegelijkertijd zijn 60ste verjaardag was een voltreffer. We waren met al de stapmaten er verleden zaterdag op uitgenodigd. Het feestje baadde in een vrolijke sfeer door de aanwezigheid van sympathiek volk. Er was lekker eten in overvloed en van de  aangepaste keelsmeermiddelen zullen we maar beter zwijgen. Die ontbraken evenmin.  Onze stapmaat werd liederlijk bezongen door z'n geweldige kroost en uitgebreid door deze in de bloemetjes gezet. Het afsluiten van je beroepscarrière is toch weeral een mijlpaal in iemands leven. Dit feestje zal voor de Marc een zeer mooie herinnering opgeleverd hebben. Een topfeestje was dit. 

Deze week zou het wandelingetje het met een minimale personeelsbezetting moeten stellen. Ik en den Hugo tekenden voor present. Ronny en de Catsjoe geven al voor de 3de week op rij forfait. Met reden wel te verstaan. Ja toch wel, we beginnen onze hoofdanimator en gangmaker al stilletjesaan te missen. Volgende week zal hij ook niet thuis geven. Erg druk heeft hij het met de verhuis en bijkomend  ook de  zorg voor zijn ouders.  

Ik had een stuk of 5 trackjes uitgetekend van om en bij de 20 paaltjes. Mijn voorkeur en ook deze van Hugo ging uit naar de Milleniumroute rond Lebbeke. Het is het rood lijntje op de kaart hierboven. In principe is dit een mountainbike pad maar ook dat heeft voor een wandelaar  zijn charme. Enige voorwaarde is dat je als wandelaar hier je plezier niet op een zaterdag of zondag moet zoeken. Je betreedt hier immers de Sacrale Grond van de Mountainbiker en die mag je als tweevoeter niet ontheiligen. Verwensingen en bijna-dood-ervaringen zullen je deel zijn als je hen in de weg loopt. Maar zulk een pad heeft toch wel wat klauterwerk in petto en dat mag al eens. Dat we na de regenval van de laatste dagen glibberige  modderpaadjes zouden aantreffen was op voorhand geweten. En modderpaadjes waren in overvloed. Hugo merkte aan het einde van de trip op dat deze slijkwegeltjes  wel 90% van de ganse track  uitmaakten.  Alle spieren in je voeten worden aangesproken op zulke glijbaantjes. Een vrij winderige dag zou het ook  nog worden met toch wel een zachte temperatuur. Jammer genoeg werd het wandelen onder een vuillgrijs wolkendek. Dat mocht beter ! 
Iets na 10 uur stapten ik en Hugo uit in Heizijde. We volgden nog even het spoor in de richting van Opwijk. Veel moerasgebieden liggen daar omheen het station. Een wirwar van beken en slootjes doorkruisen daar het gebied. Hier en daar wordt er zelfs voor drijfzand gewaarschuwd. We zochten iets verder de Vondelbeek en de Kluisbeek op die daar al jaar en dag op hun gemakje rond een moerasgebied kabbelden. Na 500 meter maakte we 180° rechtsomkeer richting Dendermonde.  Vanaf hier werd het 'aanmodderen'. Binnen de kortste keren hingen de bottienen vol vettige zware modderklei. Schuiven doe je sowieso.

Na afwerking van een serietje trage wegels  tussen Buggenhout en Lebbeke volgden we een stuk lintbebouwing tot in het gehucht 'De Potaarde'. Dit stukje lintbebouwing kon echt model staan voor hoe het niet moet met onze ruimtelijke ordening. Een allegaartje van aangebouwde koterijen, stalletjes en ineengeknutselde afdaken bepaalden hier het straatuitzicht. Huizen stonden hier en daar met hun gevels haaks op elkaar. Stallen werden stelselmatig verder uitgebouwd om ruimte te winnen. In verschillende fazes wel te verstaan en telkens met andere bouwstenen. Ik trof er zo ééntje aan met wel 5 uitbreidingen en dito aantal verschillende betonstenen. "Ik denk dat zijn stenen op waren" vertelde ik aan den Hugo wijzend op een verdere uitbreiding van het stallencomplex opgetrokken met ondertussen doorgeroeste golfplaten. Ik trof er een huis aan waarvan de voorgevel op de betonbaan lag. Het fietspad werd er keurig omgeleid.  Ik heb zo een flauw vermoeden dat de TV van de bewoner van dit pand in het achterhuis staat. In een zetel zitten die aan de straatkant staat zou ik geen minuut gerust zijn. Maar in ons landje kan zoiets allemaal 😊.

Aansluitend liep het trajectje door het Kleibos. Halverwege dit bos en het treinstation van Lebbeke zochten we een kroegje op om onze boterhammekes binnen te spelen. Aan de Bosbeek troffen we het etablissement 't Bosveld' aan. Een volkskroeg pur sang die uitgebaat werd door Charlotte, een 78 jarige cafébazin. Aan een tafeltje gezeten speelde ze patience met de kaarten. Er was immers nog geen kalandizie. Nee, ze maakte geen bezwaar dat we onze bokes hier opaten. En onze bottienen hadden we echt niet moeten uitdoen. We hadden die voor de deur uitgespeeld vanwege de klodders slijk die er aan hingen. Dat zou ze dan wel opkuisen achteraf. We namen plaats aan een echt kaarterstafeltje. Pintjes kon je opzij kwijt op een aan de tafelpoten bevestigd tableauke.  Ondertussen ontspon er een aangename babbel met Charlotte. Al 52 jaar hield ze haar kroeg open. Het was haar hele leven. Stoppen kon ze niet want dan zou ze wegkwijnen. Ze was te graag onder haar klanten. Kijk, haar eerste klanten kwamen al binnen zie. Ze serveerde hen pintjes uit het fleske. Er zijn klanten die hiervoor kiezen. Niet zoals bij een ingeschonken glas bemoeilijkt drinken uit het flesje het inschatten van de geconsumeerde hoeveelheid gerstenat. Bovendien valt een flesjeswissel minder op dan het bijvullen van een glas.  Als het de bedoeling is om geen inkijk te geven in je drinkcapaciteiten of drankbehoeften dan bieden flesjes de oplossing. Maar goed, onze bokes waren verschwunden en doorgespoeld met een tripeltje, bijgevolg konden we verder stappen. 

We staken de spoorweg in Lebbeke over om daarna iets voorbij  het peperkoekfabriek 'De Vondelmolen' de Vondelbeek te volgen. Die ruilden we in voor de Steenbeek die we door het Denderbellebroek tot in Denderbelle volgden. Een heel mooi stukje natuur van 850 hectare dat  dient als landbouw- en natuurgebied. Tevens dient het tot buffer voor het Denderwater dat tijdens perioden van hoogtij niet onmiddellijk kan geloosd worden in de Zeeschelde. In Denderbelle dorp hadden grondwerken plaatsgehad die daar veel schade hadden aangericht aan de huizen. Verschillende gevels waren er gestut en vertoonden grove barsten. Volgens de uitbaatster van café 'De Tongslijper' lagen de werken stil tot er uitspraken kwamen over de aansprakelijkheid van de aannemers en de schadeloosstelling van de getroffen bewoners. Dit sleepte al aan van in augustus. 

Aan het sas in Denderbelle staken we de Dender over. Die volgden we een 2-tal killometertjes tot aan de spoorwegbrug over de Dender. Hier staken we terug de rivier over gebruikmakend van het loopbruggetje naast de spoorweg. Nog een klein stukje werd de Dender gevolgd maar dan langs de andere oever. We kwamen in een onvervalst rimboegebied aan. Onderweg troffen we pal op het wandelpad een 1-persoonstentje aan. Ik struikelde verdorie over de piketten. Nogal vreemd om zoiets aan te treffen op een pad in een vrijwel ondoordringbaar gebied. Was dit de woonst van een landloper of een sans-papiers ? Zo ja, dan is dit schrijnend.  Dit smal onooglijk weggetje tussen rietstengels en struiken bracht ons tot aan de Oude Dender. Volgens den Hugo is dit de wandelboulevard voor de Dendermondenaren. Erg mooi wandelpad dat ons tot aan de grachtengordel van de Brusselse Forten bracht. We waren bijna op onze bestemming. Het station van Dendermonde lag binnen bereik. Zo dadelijk konden we de trein nemen. Alhoewel, er waren weer problemen aan de één of andere bovenleiding die er voor zorgde dat het treinverkeer tussen Aalst en Gent in een knoop lag wat zijn repercussie had op de spoorlijn naar Sint Niklaas. Een kwartierke vertraging valt nog mee .... we hadden tijd.

Dit was tegen alle verwachtingen in een knap trajectje. Zo oordeelde den Hugo ook. Hugo heeft ons uitstapje trouwens al geblogd. Het geheugen van onze stapmaat is fenomenaal. Vele details die me na afloop van het tripje ontgaan zijn zitten nog veilig opgeborgen in  onze maat zijn memorie. Kijk maar : Stapverslag van Hugo
Ik denk dat hij niet kwaad zal zijn wanneer ik een paar van zijn fotokes hieronder mee weergeef. Naar gewoonte bezorgt de Ronny me er een hele rits maar helaas, die was er niet. 
In de zomer wil ik deze trip nog eens overdoen want het grijze weer zette toch enigszins een rem op de beleving. Zo, ik kan er weer een weekje tegen. Volgende week zien we weeral verder. 

St Julianagasthuis - Lokeren - Sinaai - St. Niklaas

Even recapituleren na een bewogen weekje. Al jaren aan een stuk wordt door de scoutsvrienden een uitwaaiwandeling gepland om het nieuwe jaar in te stappen. De organisator aan wie de eer viel om het dit jaar te organiseren had eerst nog een Thailandreis te verteren. Vandaar dat deze wandeling wat later werd aangevat.  Dit jaar werd er beroep gedaan op een stadsgids en wat aan kilometertjes werd ingeboet werd ruim gecompenseerd door de opgedane kennis die gedeeld werd door Erna  die het gidswerk ter harte nam. Dit summier wandelingetje langs de highspots van onze koekestad werd een echte opsteker. Ik ga het ganse relaas helemaal niet oprakelen maar aangezien de pelgrimswereld me ter harte gaat, boeide de uiteenzetting over het H. Julianagasthuis aan de St. Jansvliet  me ten zeerste. Dit wil ik  dan ook even vermelden. Aan de St. Jansvliet werd in 1305 een gasthuis gebouwd dat genoemd werd naar de Heilige Julianus. Julianus Hospitator werd in de Middeleeuwen en de jaren nadien aanroepen als de patroon van de reizigers, de pelgrims, de herbergklanten en de gokkers. Hij wordt afgebeeld als jager, soms te paard met een hert naast hem. Deze kerel deelt dus samen met zijn collega, de Heilige Christophorus, het ambt van schut- of patroonheilige van de reizigers.  In dit gasthuis mochten arme reizigers en pelgrims er  "dry mael slaepen gaan".  In 1702 komt de reizigersopvang in handen van de pas opgerichte Broederschap van Onze-Lieve-Vrouw van Loreto.  Pelgrims en passanten kregen er onderdak, eten en geloofsbrieven. 

Vandaag behartigt de vzw Koninklijke Sint-Julianusgasthuis het erfgoed en de tradities van het oude gasthuis. Te vernoemen valt de jaarlijkse organisatie van de Pelgrimstafel op Witte Donderdag. Deze eeuwenoude traditie laat twaalf ‘behoeftige’ personen aanschuiven aan een rijk gedekte tafel. In het gebouw kunnen pelgrims op doorreis naar Compostela sinds een aantal jaren er terug onderdak vinden. Volgens onze gidse mag je er nog steeds 3 keer overnachten. Met je credencial en stempelboekje als bewijs dat je een pelgrim bent hoef je enkel de sleutel op te halen in het toeristisch centrum op de Grote Markt. Vier bedden en een eenvoudige keuken staan in deze herberg ter beschikking. Het is het Vlaamse Compostelagenootschap dat deze herberg beheert.

--

Els vertrekt binnen 7 weken naar Namibië. In Windhoek zal ze Bas, onze kameraad de wereldfietser, vervoegen en samen met hem richting Kaapstad in Zuid Afrika fietsen. Het begint dus voor haar te korten. Ik tel mee af. Bas toert nu rond in Angola en heeft sinds zijn vertrek al 22 landen doorkruist. Ondertussen heeft Bas het gezelschap gekregen van Tania Muxima, een Portugese wereldfietsster die al 8 jaar op haar veloke de wereldbol verkent. Els hoopt deze dame nog te treffen wanneer ze in Windhoek/Namibië arriveert. 'Ik zou nog heel veel van haar kunnen leren !' stelt ze. 

Els had dringend nood aan een nieuw fototoestelletje om mooie foto's te kunnen maken van haar op stapel staande reis. Ronny, de man met kennis van zaken aangaande fotografie had voor haar een toestelletje geregeld en dat kwam ze donderdag ophalen. In Nederland zou ze voor hetzelfde toestel meer dan 100€ meer betaald hebben. 
Dat was dus de moeite om even naar België af te zakken. Ik had aansluitend een klein toertje voorzien rond het Kallebeekveer om het nuttige aan het aangename te koppelen. Het is er door tijdgebrek niet meer van gekomen. Ronny had nog verplichtingen inzake huisvesting van zijn bejaarde ouders. In de Duiventoren aan het kasteel van Wissekerke heeft onze maat haar de elementaire know how betreffende dat toestelleke bijgebracht. Ik ben nu al benieuwd naar haar fotokes. 
Die zal ze zeker openbaar delen op Polar Steps. Polar Steps is een gratis app om reisavonturen te delen. Onze maat Bas deelt hierop eveneens openbaar zijn avonturen. 
Kijk maar : Worldtrip by bicycle. 
Ook maakt hij mooie filmpjes onderweg die hij op Youtube plaatst. Het laatste nieuwe filmpje is dit van zijn wedervaren in Sao Tomé, een eiland pal op de evenaar aan de westkust van Afrika. Sao Tomé - Bas Idsinga

Laten we nu nog maar eens een stappeke wagen zie !  Hoog tijd ervoor. 

Voor het wekelijkse wandelingetje met de stapmaten viel er deze week enkel de Marc en den Hugo te strikken. Hugo moest op tijd thuis zijn dus zouden we het simpel houden en een lijnwandelingetje stappen tussen Lokeren en Sint Niklaas. 
Het was 9u30 wanneer we de statie van Lokeren achter ons lieten en langs de Durmeboord richting Molsbroek stesselden. Ook hier in Lokeren, net zoals in Brugge enkele weken terug, kan je langs deze Durmeboord statige herenhuizen aantreffen. We kwamen al vlug aan in het Molsbroek. Een dumptruck kieperde daar een lading grond op de oevers waarna een graafmachine deze uitvlakte aan de waterboord. Er rees wat twijfel in ons stapgezelschap of het wel allemaal grond betrof dat daar werd uitgekieperd.  De werkzaamheden vonden echter veel te ver voor het oog plaats om hier duidelijkheid te verkrijgen. Voor de rest lag heel dat Molsbroek er in peis en vree bij. 
Van het Molsbroek ging het richting de Vaag uit. De Vaag op het grondgebied van Waasmunster bestaat uit een 10 hectare smalle strook heischraal grasland. Ze ligt deels langs de E17 die je kwa verkeerslawaai een serieuze stoorzender mag noemen. Je treft  eromheen mooie oude zomereiken en diverse types bosland.  Op de open zandplekken met gemengd stuk bos kan je schapen tegenkomen van het begrazingsproject. Struikheide, grote ratelaar en schapenzuring zijn enkele van de planten die hier gedijen. Door het creëren van open zandvlakten kunnen typische diertjes ontdekt worden zoals de zandbijen bijvoorbeeld. Aan het heideveld staan er bovendien oude zomereiken die veel insecten herbergen zoals galwespen en eikenpage.. 
Het verkeerslawaai buiten beschouwing gelaten was dit een heel mooi stukje natuur maar we stapten door richting Sinaai. Aan een voetbalveldje trok de Marc een fles bubbels open. Gezeten in een dug out werd er geklonken op het gedeelde plezier dat een wandeling je bieden kan. Ook de bokes vonden hier hun eindbestemming. In Sinaai was het inmiddels hoog tijd geworden voor het tripeltje. Een cafeetje aan de statie kon hierin aan tegemoet komen. Jammer genoeg moest ik hier afscheid nemen van mijn gezelschap. Ik kreeg een telefoontje van de carosseriegarage. Nog voor 5 uur moest ik mijn auto komen halen. Dat kon nog net lukken als ik in Sinaai de trein zou nemen.  Tot ziens mannen ! Tot morgen kon ik moeilijk zeggen want de Marc moest in het ongewisse blijven over het verrassingsfeestje dat zijn dochters voor hem in petto hadden. Het werd volgens Hugo en Marc nog een mooi stukje verderstappen tot in Sint Niklaas. Dit kwam ik dan gisteren dus te weten op het candid pensioen- en verjaardagsfeestje van onze maat Marc. Het moet gezegd : Dit was een zeer aangenaam en warm feest ! We hebben er erg van genoten. Zo, onze maat heeft zijn carrière dus ook afgerond. Het zal voor hem nog een beetje wennen worden aan deze nieuwe status. Veel tijd zal hij tekort komen. Dit zoals elke gepensioneerde wel beweet. Volgende week zijn we weer pleite ! Waar naartoe ? We zien wel ! Nu eerst nog even binnenwippen op de nieuwjaarsreceptie van de zeescouts zie !  Daarna kan ik het hoofdstuk feestjes rondom oud en nieuw eindelijk afsluiten ... Allez komaan zeg Jan, dit is nu overduidelijk een uitlating die je onder de noemer 'klaagstoefen' mag categoriseren 😋😋😋.

--------