Van Balen naar Beverlo - Antwerpse en Limburgse Kempen

Maandagavond kwam ik op het idee om daags erop, dinsdag dus, terug de Kempen op te zoeken. Het beloofde mooie weer mocht immers niet genegeerd worden. Ik was dan wel bezig met schilderwerk, het sjieke weerbericht maande aan tot een leuker alternatief. Bovendien bederft die verf niet en er komen nog dagen. 'Haast' en 'Moeten' is helemaal niet meer aan mij besteed. De  oproep naar de stapmaten kwam begrijpelijkerwijze wat te laat binnen om nog mee aan te pikken. Solo dus. Een wandelingetje vanuit Balen naar Beverlo was het doel. Van de Antwerpse Kempen naar die van de Limburgse. 

Om 8u30 stapte ik van de trein af aan het perron in Balen. Ik zat ineens bij de kruiers van Balen. Dit is de bijnaam van de Balenaars.  De reden kan zijn dat de patroonheilige van hun dorpskerk, de Heilige Andreas, ook patroon van de kruiers is. Het volksverhaal wil dat de bewoners de kerk een aantal malen wilden verplaatsen en dat ze daarvoor een kruiwagen het meest geschikte transportmiddel achtten. Dit even ter zijde. Balen ligt in één groot natuurgebied. Ruimte genoeg om er mooie wandelingen uit te stippelen om ze vervolgens te maken. Ten zuiden van het dorp stroomt de Grote Nete en in de vallei daarvan liggen diverse natuurgebieden, waaronder Scheps, De Most, De Vennen, en het Griesbroek bij Hulsen. Ten noorden van De Most ligt, op een dekzandrug, het natuur- en recreatiegebied Keiheuvel. Dit was the place to be ! 

De eerste stappen gingen richting uit naar het kanaal Dessel - Kwaadmechelen.  Er was geen scheepsverkeer te ontdekken op dit mooie kaarsrechte kanaal. Het lag er vredig. Hier en daar een woerd op de oever met zijn harem eenden die opgeschrikt in hun zalige rust verontwaardigd kwekkend de vaart induikelden. Mooie tafereeltjes zijn dat zo vroeg in de ochtend.  Een meeuw dobberde in het midden van de vaart op zijn gemakske wat rond op de rimpelloze waterspiegel. Wat hoge wolkjes onder een lichtblauw getint hemelspan maakten hierbij het decor uit. Het beloofde warm te worden. Dat kanaal volgde ik tot aan de eerste brug die ik dan ook overstak. Zo belandde ik aan de Grote Nete. Die rivier heb ik een stukje gevolgd, de aanblik ervan sprak tot mijn van tijds ongebreidelde verbeelding. Je zou je in het moerasgebied van de Everglades hebben kunnen wanen. Om de indruk compleet te maken ontbrak er daarom hier en daar nog een alligatorke in het plaatje. Ik heb trouwens nog een 2de track klaar liggen daar in het gebied. Dit trackje volgt die Grote Nete nog een kleine 2km tot aan de samenloop met de Heiloop. Dat is voor een volgende keer. Alhoewel die Grote Nete roestbruin kleurt en zich in ontelbare bochten door de omliggende wetlands wringt biedt de aanblik van dit landschap een unieke indruk. Echt heel mooi. Na een 500 meter boog ik dus af naar de Heiloop, volgde die even waarna ik verder door de bossen van Zandvliet en Straal en de weilanden in de rand van Olmen belandde. Authentieke smalle wandelpaadjes door het bos en ook soms naast weiland waren hier legio. Lange kluppelpaden door het moeras houden je droog en brengen je een heel eindje verder. Op lange stukken pad zag je deze geplaveid met half verzonken boomstronken waar je je voeten op kon afzetten. Dit doet me vermoeden dat je bij regenweer hier in een modderpoel verzeild raakt. In de plassen en poelen is er nog volop leven te spotten. Kikkers die wegduiken, waterkiekens die opschrikken, luchtbellen en rimpelkringen in het water verraden de aanwezigheid van vis of ander onder water levend gedierte.  De dauw had haar werk gedaan in de beemdgewassen. Na een 10-tal paaltjes zijn je bottienen en broekspijpen kletsnat maar deren doet dat helemaal niet.  Ook hier wordt de absolute stilte ervaren. Op het hele traject ben ik 1 jogster tegengekomen. En ik wandelde verder, in vredige gedachten verzonken.  Aan de vele herfstdraden merkte ik dat we jammer genoeg terug bergaf gaan richting herfst. De treurnis om de snertzomer die we hebben gehad werd er alleen maar groter door. Ik belandde terug aan het eerder vernoemde kanaal, stak het over en vervolgde m'n weg. 

Ik botste op een Alpacafarm. De kweker zwaaide met de slogan dat zijn beesten met hoogwaardige genen begiftigd waren. Alhoewel deze dieren ongetwijfeld prima verzorgd worden horen ze volgens mij hier niet thuis. Die moeten op de hoogvlakten in de Andes grazen. Das al één, ten tweede wordt er met de zogezegde alpacawandelingen op die dieren hun rug geld verdiend. Wandelingen waarvan men beweert dat ze een heilzame invloed hebben op het mentale welzijn. De mensen trappen daar in ! Wat is het verschil met een ponyke dat op de kermis ontelbare rondjes draait met jengelende kinderen ? Dat is mijn mening. Drie, het zijn beesten die vanwege hun sterk ontwikkeld sociaal kuddegevoel wegkwijnen wanneer ze alleen worden gehouden.  Hier en daar op mijn wandelingen ben ik al zo een sukkelaar tegengekomen. 

Kwaadmechelen kwam nu aan de beurt en ik hoopte daar een tripeltje te kunnen verhapschansen, helaas was er op het middaguur alles nog dicht. Een picknicktafeltje vond ik er wel waaraan ik me voor de middaghap kon scharen. Als tafelgenoten had ik een bosmaaier, een jerrycan, oordoppen en een haagschaar. Iets verderop waren de mannen van de gemeente de plantsoenen aan het fatsoeneren. Ze hadden hun gerief daar even geparkeerd op die tafel. 

In volle zon blijf je niet al te lang zitten en eens dat mijn bokes op waren zette ik me vlug terug op weg. De Velthovenweide, een natuurgebied behorende tot het grondgebied van Groot Ham kwam als eerste aan bod. Ook hier was het wandelen over fantastische padjes in een schitterende natuur. De weidepaadjes rond de immense Olmense maisvelden en graslanden beschikten over een zelfde gratie. Ik genoot ervan.  Vooraleer Beverlo, m'n eindpunt, te bereiken moest ik nog een prachtig bosgebied ten westen van Beverlo doorkruisen. In dit gebied vloeit de Veerlesestraatloop en de Grote Laak. Een vervolg op het reeds ervaarde viel me opnieuw ten deel. Absolute stilte heerste er op die mooie boswegels. En weeral was er in de wijdse omtrek geen ziel te bespeuren. God noch klein Pierke vielen er te bekennen. Maar wel de muggen kwamen hier ten tonele. Die meldden zich weer present. Deze keer jammer voor hen want ik had me deze keer van een spray voorzien. Dat scheelde wel enkele prikken en voilà, het zat er op. Ik was al aan de statie van Beverlo vooraleer ik het besefte dat de wandeling uitgelopen was. Een volgende keer volg ik de Grote Nete een heel stuk verder. Nog veel onbetreden wandelgebieden liggen daar voor het grijpen. De Kempen hebben een onuitputtelijke bron aan wandelpret in aanbod. Ik kom er heel graag. 

De Antwerpse Kempen. Van Tielen naar Mol

Ik ga mijn blog eens opvrolijken met een poëtisch werkje van wijlen Toon Hermans. Dat is zo eens iets anders. Zijn woorden spreken me wel aan. Een uitgelezen thema trouwens waar je tijdens je wandeling eens goed op kunt doormijmeren ... Wat gefilosofeer verwijdert de roest uit je brein. 

BIJ DAT SOORT MENSEN WIL IK HOREN... 

Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken, 

voordat de wereld verregent. 

Mensen die zomervliegers oplaten als het ijzig wintert,

en die confetti strooien tussen de sneeuwvlokken.

Die mensen moeten er zijn. 

Er moeten mensen zijn die aan de uitgang van het kerkhof ijsjes verkopen,

en op de puinhopen mondharmonica spelen. 

Er moeten mensen zijn, die op hun stoelen gaan staan,

om sterren op te hangen in de mist. 

Die lente maken van gevallen bladeren,

en van gevallen schaduw licht. 

Er moeten mensen zijn, die ons verwarmen

en die in een wolkeloze hemel toch in de wolken zijn 

zo hoog

ze springen touwtje langs de regenboog

als iemand heeft gezegd: kom maar in mijn armen. 

Bij dat soort mensen wil ik horen. 

Die op het tuinfeest in de regen blijven dansen

ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan. 

Er moeten mensen zijn die op het grijze asfalt in grote witte letters liefde verven. 

Mensen die namen kerven in een boom vol rijpe vruchten omdat er zoveel anderen zijn die voor de vlinders vluchten

en stenen gooien naar het eerste lenteblauw omdat ze bang zijn voor de bloemen

en bang zijn voor, ik hou van jou. 

Ja, er moeten mensen zijn met tranen als zilveren kralen die stralen in het donker

en de morgen groeten als het daglicht binnenkomt op kousenvoeten. 

Weet je, er moeten mensen zijn, die bellen blazen en weten van geen tijd

die zich kinderlijk verbazen over iets wat barst van mooiigheid. 

Ze roepen van de daken dat er liefde is en wonder
 als al die anderen schreeuwen,alles heeft geen zin
 dan blijven zij roepen neen, de wereld gaat niet onder
 en zij zien in ieder einde weer een nieuw begin. 

Zij zijn een beetje clown, eerst het hart en dan het verstand

en ze schrijven met hun paraplu I love you in het zand

omdat ze zo gigantisch in het leven opgaan

en vallen en vallen en vallen en opstaan. 

Bij dát soort mensen wil ik horen. 

Die op het tuinfeest in de regen blijven dansen

ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan

de muziek gaat door
 de muziek gaat door en door. 

Opnieuw stond er dus een solowandelingetje op het menu voor vandaag. En het kan deugd doen wanneer blijkt dat je na afloop op een pracht van een wandeling kan terugblikken. Met alleen te stappen lukt het je zoveel beter om je hoofd te ventileren. Zen !!!  Op stap nu !

Uitstekend wandelweer in het vooruitzicht werd er gesteld en starten maar ! Om 8u30 stond ik al in Tielen statie. Geen gedoe met vertragingen, het liep erg vlot.  Vanuit Tielen zou ik naar Mol afzakken, goed voor een 26 paaltjes. Heel de wandeling zou voor 85% over bospaden lopen. Verharde weg trof ik enkel aan van aan de statie in Tielen tot aan de Hoge Rielen in Kasterlee. Verder in de bebouwde kom van Kasterlee nog wat 'goudron' voor de ingewijden, asfalt voor doorsnee burger. Door de Hoge Rielen volgde ik de centrale weg die van West naar Oost door het domein liep. Enkele scholengroepen hadden zich aan de ingang al verzameld. Knap om zo met buitenactiviteiten het schooljaar te beginnen. De Hoge Rielen was vroeger een militair domein. De vele loodsen die dienstdeden als munitie-opslagplaats zijn ondertussen herbouwd tot educatieve lokalen en slaappaviljoenen. Zo veranderde dit 230 hectare groot militair domein op  initiatief van de Vlaamse Gemeenschap naar een hypermodern jeugdverblijfscentrum. Verschillende groepen kunnen er te gast zijn in de 17 paviljoenen en op de kampeergronden. Ik herinner me levendig de verschillende keren dat ik er op de lentejachten bij de scouts als kookvader voor de welpjes opdraaide . Het is een prachtige lokatie waar de kinderen volop hun hartje kunnen ophalen.

De Hoge Rielen achterlatend belande ik in de Hoge Mouw. De Hoge Mouw, opnieuw een schitterend provinciaal domein ontleent haar naam aan een landduin die ooit een hoogte had van 30 meter. Ik ben er op geklauterd. Alleszins geen kuitenbijters maar het heuvelend reliëf van de bodem zorgde wel dat de paadjes er  magnifiek bijlagen. Betreding door de vele bezoekers maakte dat een deel van de plantengroei verdween. Het spel van wind, regen en verdere betreding zorgden voor een eroderende vegetatie. Nieuwe beplantingen, vooral met tamme kastanje en  Weymouth-sparren moeten verdere erosie tegengaan. Door dit gebied loopt De N19G ondergronds. Een 500 meter lange verkeerstunnel onder het natuurgebied zorgt ervoor dat dieren er ongestoord kunnen fourageren. Ik maakte er kennis met een wandelaar die zijn hond uitliet. Hij was van Hoboken afkomstig maar bracht zijn tijd door in een bungalowke iets verderop. Thuis wordt ik wakker van de stank van de fabriek en het verkeer, hier wordt ik wakker van de vogeltjes die fluiten, dat was zijn uitleg. Verder verklaarde hij me rijp voor den Amedee omdat ik nog tot in Mol zou doorlopen. Mooi intermezzo. 

Ten zuiden van deze Kempense Heuvelrug, ik heb het dus nog over die Hoge Mouw, domineert de vallei van de Kleine Nete het reliëf. Ik 1839 startte men met het kanaliseren van de rivier. Door deze ingreep werden oude rivierarmen, overstromingsgebieden en meanders afgesloten van de waterloop waardoor er uiteenlopende biotopen ontstonden. De watermolen van Kasterlee ligt in deze prachtige omgeving en was het volgende agendapuntje . Je wandelt naast die Kleine Nete precies in een kleurenprentje van Anton Pieck. Ongelooflijk mooi. De Kleine Nete is trouwens één van de zuiverste rivieren van Vlaanderen. Hij stroomt van zijn brongebied in Retie tot de monding in de Benedennete in Lier door twaalf gemeenten. Hij kronkelt door landbouw- en natuurgebied, door stads- en dorpskernen en langs waardevol erfgoed.

Tot aan het Prinsenpark liepen de paadjes door sappige weilanden. Ik zocht daar in het park naar een picknicktafeltje. Het was ondertussen het middaguur al voorbij en ik kreeg wat honger. Een halfuurtje in dit park pitste ik af voor mijn diner. Dit park is een groene oase van 215 hectare  met bossen weilanden en waterpartijen. De lappen heidegebied herinneren aan de tijd toen boeren hier hun schaapskudden lieten grazen. De paadjes waren eerder zandwegen waar het losse zand het stappen wat bemoeilijkte.  Na het oversteken van het kanaal Bocholt - Herentals kwam ik in een wijde bosgordel die rondom het landbouwgebied 'De Oude Bleken' lag. Een naam voor dit bos kon ik niet vinden. En ook hier in deze laatste horde een wirwar aan bospaadjes. Allemaal even prachtig en bij momente dacht ik dat ik op een St. Jacobsweg zat. De Flecha Ammarila, de met gele verf aangebrachte pijlen, kwam ik meerdere malen tegen. Aan de spoorweg aangekomen zag ik mijn trein juist aanzetten in de verte. Dat betekende bijgevolg nog een uurtje wachten op een volgende. Ook weeral niet erg want er was een stationsbuffet waar ik me op een La Chouffe kon trakteren. Het uurtje was zo om. Voor de lol had ik een stappentellerappje op mijn gsm geïnstalleerd. 39803 stappen werden het alstublieft en al een geluk dat ik op een terrasstoel zat 😊😊😊. De dag zat er nu echt op.  Dit was een wandeling die ooit nog eens terug aan bod komt. Zo prachtig dat deze was. Stappend van het éne domein in het andere, een paternoster van 26 kilometer aaneengeregen met de mooiste natuurparels. Dit was een voltreffer van formaat. 

Bornem - Oostkant / Scheldeland

Wat een flutzomer is me dat geweest zeg ? Binnen enkele dagen begint het nieuwe schooljaar en de kinderen werden deze keer niet ontzien. Enerzijds het lamentabele weer en anderzijds de beperkingen en regels die corona met zich meebracht. Ik kan ondertussen het woord Covid of Corona niet meer horen. Het kwakkelweer op zich was niet uitgesproken uitnodigend om grote plannen te maken en last minute ideetjes moesten hieraan wat tegengewicht bieden. Met onze Staf ben ik zo naar de zee getrokken voor een fikse strandwandeling. Naar Oostende met de trein, hapje aan de viskraampjes (bucht 1ste klas en schandalig duur), een overval overleefd van een kingsize zeemeeuw die het gemunt had op dit hapje, overzetbootje 'De Roger Raveel' naar het grote strand genomen, wandelen, knikkeren, vliegeren, pootjebaden, overzetje terug, 'dijk'-promenade met crème-glaceke en tot afsluiter als de beste kameraden met een pintje een toast uitbrengen op een gezellig terrasje. Vervolgens terug de trein op. Geluk vind je in de kleine dingen. Amen. 

Aan mijn kleinzoontje had ik een kampeervakantie beloofd. Hopend op wat treffelijk weer ben ik met hem naar de Hoge Venen getrokken. In Weismes kon ik een kindvriendelijke camping versieren. Een standplaats aan een beekje leek me ideaal voor hem als te verkennen speelterrein. Lol dat hij daarin beleefd heeft. Kletsnat tot op de graat en in zijn bottekes kon je vis kweken. Het ventje beleefde veel lol aan een dergelijke nooit ervaren vrijheid. En we hebben samen enkele korte tripjes kunnen maken. Het meer van Robertville en zijn stuwdam stonden op het To Do wandellijstje. Voor de Staf vallen waterplassen, rivieren en meren allen onder de noemer van 'De Zee' te inventariseren. Het weer was tegen alle verwachtingen in prachtig te noemen. Wel koud 's nachts maar dat is daar in de Hoge Venen wel geweten  Ik heb veel plezier beleefd aan dat ventje. Enig minpuntje was mijn tent. De laatste nacht begon het tegen de morgen aan te regenen. Die was zo lek als een zeef. Niet moeilijk na 25 jaar gebruik. Gelukkig was het op de laatste dag. Ik heb ze daar op de vuilcontainer achtergelaten. Aangezien dit avontuur voor herhaling in aanmerking komt zal ik me een nieuwe tent moeten aanschaffen. Mijnen beste maat beloofde me om er mee voor te sparen. Ik denk niet dat hij zich verveeld heeft. Dat venteke wil dat nog doen. 

Gisteren ben ik dan, ook weer last minute en onverwacht, een toerke gaan presteren in Bornem. Het zou ondanks de lelijk dreigende wolken droog blijven. Iets na de middag vertrok ik aan het station van Bornem voor een wandeling. Het grondgebied waar Bornem zich situeert was al bewoond in de Gallo-Romeinse tijd. In het jaar 1101 werd Bornem als Burnehen gespeld. Als verklaring geldt  "verblijf bij de bron" of "woonplaats aan de grens". Bornem kent wel enige uitstraling over haar gemeentegrenzen heen.  In de Nederlandse stad Breda werd een straat, de Bornemstraat,  naar de gemeente genoemd en in de stad Gent is er een kroeg die de oude naam van de gemeente draagt : café Bornhem.  Ik stapte via de dorpskern richting De Breeven uit. In het dorp was er best wel wat bedrijvigheid te merken. De terrasjes zaten al goed vol. En, er moet daags te voren een of ander optreden geweest zijn want podiumbouwers waren bezig met hun spullen op te breken. Bornem, ook alom bekend vanwege haar jaarlijkse 100km lange dodentocht,  kent vele evenementen. Chants, bals van de burgemeester, vis en palingfestivals, processies, grote en kleine kermissen, fakkeltochten enzovoort enzovoort. Het moet er alleszins aangenaam resideren zijn. Goed, ik stapte richting De Breeven. De Breeven is een gigantisch park met een uitgebreide waaier aan recreatieve mogelijkheden. Een overdekt zwembad , ruime sporthal met 2 squashlokalen en indoorklimmuur, minigolf, speeltuin, lig- en speelweiden, sportterreinen (voetbal, tennis en atletiekpiste), klimmuur met gletsjerwand en hengelgelegenheid, minigolf, zwembad, sportterreinen, klimmuur.  Moest ge u vervelen, daar weet je wat doen.  

En dan ging het nu in de richting van het fort van Bornem uit. Om en rond de vestingsgracht van dit fort staan er vakantiehuisjes die hier en daar wel omgebouwd werden tot een visserschaletje. Het panorama rondom het fort doet je zo een beetje denken aan een alpenweide in Zwitserland. Mooie hellingen, netjes gemaaide velden, kleurige chaletjes, het oogt er mooi. Nu was ik me helemaal niet bewust dat bungalowtjes en chaletjes zich op het portretrecht kunnen beroepen. Ik had me even aan de waterkant gezet om een fotootje te nemen van de mooie met huisjes omzoomde vestingoever. Stopt er daar een auto naast me en wordt ik er door een kerel aangesproken en op de hoogte gebracht dat ik me op privédomein bevind. De infoborden aan het begin van het gordelpad rond het fort brachten dit helemaal niet aan het licht en ik geloofde hem voor geen haar. Het zinde hem niet dat ik een fotootje nam en beweerde dat ik de privacy schond van de eigenaars. Oh ja, ik mocht rustig doorwandelen ! Wat een blijk van vergevingsgezindheid toch ! Op Facebook vind je een levensgrote foto van wat die halve zool een privédomein noemt. Op die FB-account worden er bovendien kwa privacy waterdichte garanties geboden voor de bewoners. Ik lig in een breuk ! Nu, met idioten ga ik niet in discussie. Listen, smile, agree and then do whatever the f*ck you were gonna do anyway, is m'n devies en ik trok er enkele kiekjes. Toch had ik graag m'n stapmaat, de Ronny, in een zelfde situatie geplaatst en zijn reactie gekend. Dat zou schaterlachen worden. Die heeft evenzeer een enorme bloedhekel aan zulke zichzelf superieur wanende regelnichten.

In het ganse hemelspan dat tot dan toe in een eentonig asgrauw tintje was gekleurd kwam er wat afwisseling. Na enkele schuchtere inbraakpogingen van Laura kwamen er stilletjesaan gaten in die couche grijze verf. Hier en daar kwamen wat blauwe vegen tevoorschijn en nog wat later was heel het zwerk beklad met vederwolkjes, dondertorens, cumulus en stratusexemplaren. Een compleet assortiment aan wolken met andere woorden. Mooi, met wat fantazie kan je er figuren en gezichtien in herkennen. Pareidolie wordt het genoemd. Het is een psychisch verschijnsel waarbij men in alledaagse voorwerpen gezichten herkent. Dat komt omdat het menselijk brein nu eenmaal sterk geneigd is overal iets herkenbaars van te maken. Ikzelf kon er enkel een hoop regen bij fantaseren. Het bleef gelukkig nagenoeg de ganse trip droog alhoewel er hier en daar de natuur pogingen ondernam om een regenboog te toveren. Ik had van al dat wolkengeweld geweldige dorst gekregen en trakteerde mezelf in Café De Blauwe Koe op een Bornem Tripel. Die liep vlotjes en smakelijk binnen en toen het opeens tot me doordrong dat er nog 15 paaltjes moesten afgedweild worden ontzegde ik me met spijt in het hart een tweede traktatie. Met loden benen wandelen valt niet aan te raden.

 

Aangekomen in het Nonnenbos ben ik even het spoor kwijtgeraakt. Een wandel GPS-ke biedt daarbij vlug een oplossing. Op de zandpaadjes kunnen paarden daar voluit draven. De sporen van hoefijzers tekenden zich scherp af in de zandbodem. Onderweg naar de De Oude Scheldearm kwam ik een schat tegen. Mijn kleindochtertje is stapelzot van een stokpaardje. Ik wandelde voorbij een huis waar er een kist aan de deur stond waar allerlei speelgoedspullen in lagen. 'Gratis mee te nemen', en lag er daar toch zo geen stokpaardje in zeker ? Hop hop hop, paardje in galop en weeral een kinderhandje gevuld. 

De Oude Schelde is een 6 km lange zijarm van de Schelde met een oppervlakte van 115 ha. In de 13e eeuw werd dit deel afgesloten omdat de bedding van de Schelde zich verplaatste. De Oude Schelde ligt in de gemeente Bornem en is vooral bekend bij de bezoekers aan de deelgemeente Weert. Tot 1950 werd de Oude Schelde nog bevaren door kleine schepen. Het Sas van Bornem is een afwateringssluis tussen de Oude Schelde en de Schelde tegenover Temse. Het is op één na het oudste waterbouwkundige waterwerk in België, en het oudste in Vlaanderen. Het dateert uit 1592. In het jaar 2000 werd dit sas gerestaureerd. De gemeente heeft de omgeving heraangelegd zodat het aantrekkelijk is als recreatieve omgeving. Aan deze Oude Schelde ligt ook het Kasteel de Marnix de Sainte-Aldegonde. Bij vriesweer is de Oude Schelde ook zeer geliefd bij schaatsers. Helaas, aan deze kant van die arm viel er niet veel van te zien want ook hier was de oever volgebouwd met chalets en vissershuisjes. Daar waar er geen stonden was de toegang afgesloten met hekken of ondoordringbaar struikgewas. Ik begon me te storen aan de vele bordjes 'Verboden Toegang' - 'Hier waak ik, betreden op eigen risico' - 'Privaat Domein' - 'Camerabewaking'. Ik kreeg er rode boebelen van in mijn nek en onderzocht de mogelijkheden van een binnenweg te nemen. Helaas de paden liepen door een Graafschap dat afgezet was met prikkeldraad. Daar mocht je dus ook al niet in. Qu'est-ce la propriété ? C'est le vol ! Deze tijdloze quote poneerde de 19de eeuwse anarchist-socialist Pierre-Joseph Proudhon. Bij momenten geef ik die mens groot gelijk. Wat heeft een graaf nu aan een immens domein waarin hij waarschijnlijk nooit een voet zal zetten ? Nee, het is daar wel een mooi maar helemaal geen sympathiek wandelgebied. Nu restte er nog een rechte lijn naar de statie. Deze laatste horde werd vlug genomen temeer daar de regendreiging toenam.  In de omgeving van de Onze Lieve Vrouwe en Leodegariuskerk en het mooie oude stadhuis werd er druk geparadeerd en de terrasjes lokten nog vele dorstigen. Ja, er was best wel wat ambiance daar in het centrum maar helaas, het was wat te laat geworden om nog nog een tripeltje te forceren. Ik zocht samen met m'n stokpaardje m'n karretje op. De wandeling zat er op.  Mooie dag weeral !

De Kempen, de mooiste stukjes rond Herentals

Corona heeft onder de stapmaten de wandelbehoeften flink getemperd. De persoonlijke agenda's worden te bepalend waardoor de vanzelfsprekendheid verdwijnt om iedereen nog op een lijn te krijgen en bijkomend de drive tot initiatief nemen gaande te houden. Voor elkeen wordt het moeilijk om met deze uiteenlopende agenda's rekening te houden. Het ontbreekt me geenszins aan goede wil maar de spirit  die nodig is om dit enigszins in gang te houden raakt hierdoor wat vermoeid. En het is helemaal geen kwestie van zich verplicht te voelen om telkens er mee op uit te trekken, daar niet van. De persoonlijke belangen van eenieder primeren nu éénmaal uiteraard. Maar zo wordt het moeilijk voor me om nog regelmaat te vinden en het enthousiasme hoog te houden. Nu, we zien wel. Que sera sera ! De woorden van Doris Day ! Ook al dood ondertussen , volgend jaar zou ze 100 kaarsjes .... 

En dat geschipper resulteerde deze week in een solotrippeke dat al een geruime tijd voor me op stapel stond. Herentals, de Parel der Kempen was het doel. Ik had daar dus nog een trackje liggen. Het was bijeengesprokkeld uit verschillende puzzelstukjes van streek GR's en een koppel eigen brouwsels. 

Afgestapt in Herentals om 11 uur was het al vrij laat om nog wonderen te verrichten. Maar gewapend met 2 nieuwe fototoestellen en 2 GPS'en, waaronder 1 nieuwe waarop ik m'n trackjes had gedownload stapte ik het station van Herentals buiten. De kroegen aan de overkant van de statie waren al open. Geen probleem om daaraan te weerstaan. De eerste stappen gingen richting noordwaarts, te beginnen bij het natuurgebied 'De Roest'. Daarin volgde ik de Vuilvoort, een beekje, dat zich in een lappendeken van hooilandjes en moerassige stukken met verschillende houtkanten een weg zocht naar de vallei van de Kleine Nete. Daarin kwam ik weldra toe. Verdomme toch, waarom doet Vlaanderen niet meer moeite om zulk een prachtig gebied te promoten ? En dit is zeker niet de enige parel die ons patrimonium aan waardevol natuurgebied te bieden heeft. Ik volgde de Kleine Nete langs haar zanderige jaagpad. Prachtige wandelweg. Op de rivier vermaakten gezinnen zich met een kajaktochtje. Vette leut leverde dat op. Veel moeite kwam er aan dat gekajak niet te pas. Ze lieten zich meedrijven met de stroming. Een dikke madam, vaarde zich vast op een boomstronk. Hilariteit alom bij de mede-opvarenden van haar gezelschap. Ze pieste in haar broek van het lachen. Dat hoorde ik haar toch brullen. En bijgevolg deelde ook haar kajak in de gevolgen. Het leverde me een waardevolle hint op om met de Staf dit kajaktrajectje eens te verkennen. Naar de foto te oordelen die ik hem voorschotelde had hij er wel zin in. Heb al gekeken ... voor 20€ verzeker je je van een dagje waterpret. 

Ik volgde dat jaagpad zo een goeie 3-tal km. Sjiek hoor ! En buiten die kajakkers kwam je er bijna niemand tegen. Met honderden op elkaar geplakt en gesandwiched liggen te zonnen op de beach van één of ander tot de verbeelding sprekend exotisch resort lijkt de mensen meer aan te spreken. Ola Jan, je hebt onlangs nog maar een waarschuwing gekregen dat je je veel te negatief opstelt. Opletten dus.

Ik werd gedwongen om door te stappen  tot aan de brug van het Heiken. Daar verzamelden de kajakkers zich voor hun pendelbus die hen terug naar het startpunt zou brengen. Ik had iets eerder het pad moeten inkorten maar het pad was helemaal met doornen overwoekerd, er was geen doorkomen aan. En nu begon ik kennis te maken met de muggenzwermen die de laatste tijden overal opduiken en de mensen het leven zuur maken. Als dit ook al een gevolg is van de klimaatverandering dan ontbreekt het ons aan geen zoveelste waarschuwing. En ze waren venijnig die beesten. Ze prikten gewoon door je kleren heen. Met duizenden zwermden ze rond je lijf. Ik bekloeg de enkele wandelaars in korte broek en T-shirt die ik tegenkwam. Molenwiekend met de armen baanden dezen zich een weg vooruit. Ikzelf was min of meer beschermd met lange mouwen en broek maar toch ... mijne kop .. enkele bulten ... mijn handen ... gestoken tot in de vingergewrichten ... mijn T-shirt een slagveld van bloedplekken ten gevolge van de uitgedeelde meppen. Ik lig nu nog te krabben maar het gaat al beter. Er zijn ergere dingen. Volgende keer Deet meepakken. 

Ik liep richting de '7 geitjes', een camping. Veel animo was daar niet te bespeuren, ik wilde er een stop inlassen voor een pintje maar het leek me daar niet al te vrolijk aan toe te gaan. Dan maar verder stappen. En regelmatig moest ik m'n trajectje bijsturen. Vele paden waren afgezet uit voorzorg voor het natuurbehoud. Het zorgde voor wat extra kilometertjes maar so what ? Ik bevond me in een prachtige idyllische omgeving. Lover - zon - een vlinder - muggen en een prachtig bos zorgden voor een schilderachtig accentje. Ondertussen had ik al voor een airke muziek gezorgd. Oortjes in en alhoewel nog volop zomer luisterde ik naar Vivaldi zijn 4 jaargetijden. Muziek verzacht de zeden. Met al dat overweldigende groen rondom je heen en de pracht aan wilde bloemen die men er aantreft zou men zich in het Aards Paradijs wanen. Over de muggen zwijg ik eventjes want naar de kledingoutfit van Adam en Eva te oordelen vlogen er in het Aards  Paradijs nog geen muggen rond.

Ik stapte voort naar de Kleine Springberg alwaar er picknicktafeltjes stonden. Prima plek om te schoven. Iets verderop tegen de heuvel aan hadden 5 dames plaatsgevat  om te picknicken. Alhoewel ze wel zeker 100 meter van me af zaten kon ik hen horen kleppen. Plezier dat ze hadden. De rode draad en daarmee ook het onderwerp van hun conversaties was overduidelijk de relatie met hun respectievelijke wederhelft. Een Hollandse dame voerde daarbij het hoogste woord. Gezeten op een frigobox declameerde ze haar visie op het matrimoniale bestel aan haar gezelschap. Als man zijnde kwamen we er volgens haar levensbeschouwelijke visie er maar bekaaid van af. Het zal me worst weze.  Ik was blij dat die Hollandse suffragette niet mee aan mijn picknicktafel zat ! 

Nu nog maar wat verder struinen.  Wat verderop belandde ik te midden van een scoutskamp. De kookvaders en -moeders waren volop bezig met de kampboel draaiende te houden. Een voldoening schenkende maar vermoeiende job. Ik heb verschillende kampen al kokend, wassend en plassend met de echtgenote meegedraaid met de scouts. Tot in Engeland, Nederland en Denemarken toe. Hier in 'De Brink' botste ik op een indrukwekkend kompleks van scoutshemen, speelpleinen, sportinfrastructuur en noem maar op. Zo indrukwekkend groot, dat moet een hele boel aan logistiek met zich meebrengen. Ik maakte me de bedenking of ik nog dezelfde voldoening zou halen in de zorg voor het eten maken voor een hoop jong geweld. Waarschijnlijk wel maar de coronaperikelen hebben er voor gezorgd dat het contact met de scoutsjeugd vervaagde. Nu, moest men me vragen om nog eens mee de kar te trekken, ik zou niet twijfelen.  Je maakt je nuttig. 

Eens die Brink uit was ik de weg kwijt en moest ik mijn route aanpassen wilde ik het spoor door het Kempens Heuvellandschap niet missen. Wat me opviel in dat scoutsgebied was dat er overal de reuzenbereklauw welig woekerde. Deze uitheemse plant dient niet alleen vanwege zijn exotisch karakter maar ook vanwege zijn gevaarlijke toxische eigenschappen uitgeroeid te worden. Dit zou mijn inziens toch wat aandacht mogen krijgen. Niet alleen lelijke brandwonden maar eveneens blindheid kunnen het gevolg zijn van aanraking met het sap van deze plant. In combinatie met de UV straling van het zonlicht ontstaan er lelijke brandwonden. Op een terrein waar kinderen spelen vergt dit tot enige aandacht. Het is me ook opgevallen dat er de laatste tijd vanuit bestuurlijk niveau weinig gedaan wordt om bermen, spoorwegbeddingen en wandelpaden netjes te houden. Is het een nieuwe tendens om de natuur ongebreideld haar gang te laten gaan ? Het lijkt me veeleer weeral een situatie van uitersten te worden.  

 

Both Sides - Roch Voisine

 

In dat Kempens Heuvellandschap staat er een toeristentoren. Die mocht ik, ondanks dat ik mijn weg kwijt was, niet missen. Al meer dan een halve eeuw staat deze toren op het hoogste punt van Herentals. De constructie telt 112 houten treden die je naar een hoogte van 22 meter voeren. Op het einde van de klim word je beloond met een adembenemend uitzicht op de omgeving. Op de hoogste vloer staat een oriëntatietafel waarop de richting en de afstand tot ruim honderd kerktorens kan afgelezen worden. Sommigen beweren dat men bij helder weer zelfs de bollen van het Atomium kunt zien blinken. Nog indrukwekkender dan het uitzicht is de oorverdovende stilte die je overvalt eens men boven de kruinen van de bomen uitkomt. Deze keer werd de toren bovenaan bemand door een paar para-commandos. Deze mannen hadden een kabel gespannen vanuit de nok tot aan de begane grond. Jonge meisjes moesten hun durf tonen en zich aan die kabel tot op de grond laten neerglijden. Joni, een wicht van - ik schat een jaar of 12 -  werd door haar vriendinnetjes aangemoedigd om de glijvlucht te starten. Wel, die 100 kerktorens kon je misschien niet zien maar ik garandeer je dat  je Joni haar gekeel en gekrijs tot aan die 100 torens kon horen. Het schaapke was nog zo fier dat ze het gedurfd had ! Bravo Joni ! 

Ik nam afscheid van de Kempense Heuvelrug met een vlug bezoekje aan de 'Beêweg van den Kruisweg op Goeden Vrijdag'. Hier op de Kempense Heuvelrug wandel je in Herentals langs de oudste kruisweg van het land. De kruisweg bestaat uit de zeven kapelletjes van de Weeën van Onze-Lieve-Vrouw. De grote kapel, de Heilige Kruiskapel, werd gebouwd voor 1534 en heropgericht in 1841. De kapel van de graflegging (veertiende statie) dateert van 1761. Maar dit is niet de eerste keer dat ik hier langs wandelde. Dorst kwelde me. 2 Omerkes werden er soldaat gemaakt in de Kluis. Dit etablissement is een fiets- en wandelcafé op de Lichtaartsesteenweg in Herentals. Ondertussen was ik dus vanuit Vorselaar terug Herentals binnengeduikeld. Nog 8 km van de 25km moesten er gevloerd worden. Na die 2 Omerkes zou dit kinderspel zijn. Deze laatste paaltjes werden geveld in het Olens Broek. Wederom een prachtig natuurgebied waarin de Kleine Nete zich al kronkelend haar bestaan opeist. Het was al laat, rond 6 uur en toch waren er nog kajakkers te zien op het water. Dit Olens Broek is terug van weggeweest. Het maakte als natuurgebied langs de Kleine Nete een mooie comeback. Het was bijna volledig verwoest door landbouwontginning en verdroging maar staat vandaag opnieuw in volle bloei. Het Olens Broek bestaat uit verschillende deelgebieden die samen één groen/blauw lint vormen langs de Kleine Nete en ongeveer 185 hectare groot zijn. Samen zijn ze een gevarieerd landschap met elzenbroekbossen, hooilanden, rivierduinen en houtwallen. Een knap stukje natuur als dessert op het wandelmenu kon ik wel smaken. Voilà zie, het zat er op. De laatste meters van de wandeling liepen door het centrum van Herentals. De terrasjes waren goed gevuld en ik overwoog een afsluitend bezoekje. Maar tussen al dat schoon volk zou ik me niet op mijn gemak gevoeld hebben in mijn wandeltenueke. Bovendien had ik er geen idee van hoe al die muggenbetenboebels  mijn voorkomen hadden 'geregeld'. Ach, de trein liet niet lang op zich wachten. Het werd een erg mooie dag.