Het Pajottenland - Bruegelland

Stilgezeten heb ik niet. Ook de laatste weken heb ik verschillende toerekes rond de kerk gepresteerd. Soms al eens iets verder van huis en al dan niet in het gezelschap van m'n beste kameraad Stafke. Tja, het zorgt voort wat ontspanning. En wanneer wat fotokes voor later de herinneringen kunnen ophalen is dat prachtig. Later, wel te verstaan, wanneer lijf en leden het ondertussen hebben laten afweten.  
Hier zijn de laatste fotokes betreffende onze laatste wandelingetjes : Toerkes rond de kerk deel IV

Begin deze week liet ik bij de stapmaten een ballonneke op met de vraag of er iemand 'goesting' had in een vrijdagwandelingetje. Sabine had immers prima weer gespot in haar glazen bol. Enkel de Michel zag dit wel zitten en zou bijgevolg met me meetenen. De andere stapmaten zegden af. Waarom ? Ik weet het niet, het is immers niet aan de orde. Een reden opgeven hoeft niet. Waarom zou het ? Er geldt immers geen verplichting. Bovendien delen de stapmaten, net zoals ik, het Franse adagio : Les excuses sont faites pour s' en servir, les cons sont faits pour les croire. Voilà zie, nu weet je het 😌😌😌. 

Corona heeft ongetwijfeld het aantal wandelactiviteiten doen boomen. Overal wordt het wandelen gepromoot als zijnde de remedie tegen alle kwalen. Verschillende incentives, gaande van themawandelingen tot kinderwandelingen en zelfs tot kant en klare arrangementen staan ruim in het aanbod. Het brede aanbod laat me toe om keuzes te maken. En kijk, het Pajottenland, de streek waarvan de landschappen Brueghel inspireerde tot het maken van zijn beroemde oeuvres zoals onder meer  'De Ekster op de Galg', awel, daar wilde ik nog wel eens in rondbaggeren. Het is dan ook niet te verwonderen dat deze streek het Land van Bruegel wordt genoemd. Deze Laat-Middeleeuwse penseelkunstenaar zocht de inspiratie voor zijn meesterwerken hier in deze contreien. Bruegel staat hier gewoonweg bekend als het symbool voor het Pajottenland. Deze zachtheuvelende, vruchtbare, agrarische streek ten zuidwesten van Brussel in de provincie Vlaams-Brabant wordt ook wel het Toscane van de Lage Landen genoemd.  De regio is tegenwoordig vooral bekend om zijn streekproduct Lambiekbier en haar hieruit afgeleide dranken zijnde de Faro, de Kriek maar vooral de Geuze. Inwoners van dit gebied heten Pajotten, enkelvoud Pajot. Er worden verschillende verklaringen gegeven over de oorsprong van deze benaming maar de meest aannemelijke voor mij is dat tijdens de Oostenrijkse bezetting dit de naam was voor de autochtone soldaten van eigen bodem die in het bezettingsleger dienden.  Men herkent het woord Pays in de be naming. De suffix 'ot' ziet men eveneens in het woord 'patriot' waar deze lading het vaderland dekt. De naam Pajottenland, toen geschreven als Payottenland, werd in 1845 geïntroduceerd door de bon vivant - advokaat F.J. De Gronckel. 

Het Pajottenland  wordt begrensd door 4 waterlopen. In wijzerszin de windstreken aanlopend vanaf het Noorden : De Bellebeek, die in Liedekerke in de Dender uitmondt; het Oosten door de Zenne (Sint-Pieters-Leeuw en haar deelgemeenten nog inbegrepen); in het Zuiden door de Mark, die eveneens in de Dender uitmondt; in het Westen door de Dender. Het laagste punt van de streek is de Zennevallei. Het kenmerkende heuvelachtige landschap weerspiegelt zich in heuvels met namen als bergen zoals bv. Ledeberg, Congoberg, Suikerenberg, IJsberg, Snikberg, Tomberg, Tuitenberg, Zwijnenberg en zelfs Putberg. Het hoogste punt, met 112m, is de Kesterberg, een getuigenheuvel. Deze golvende landschappen bieden uiteraard het ideale decor voor een stevige wandeling.

Een couponneke naar Lot aub ! Lot, daar had de brave loketbediende in heel zijn carrière aan den ijzeren weg nog nooit van gehoord. Naar zijn gezichtsuitdrukking te oordelen had ik de indruk dat hij Lot associeerde met Sodom en Gomorra en hij bijgevolg op zoek diende te gaan naar een statie in de Jordaanvallei. Ik vreesde hierbij een doorverwijzing naar een internationaal loket. Nee maat, Lot ligt Zuid-Westelijk van Brussel. Het is nog in orde gekomen.

Iets na 9u stapten de Michel en ik de statie van Lot buiten. De eerste stappen richtten zich naar het kanaal Brussel - Charleroi. Aan de Sluis van Lot staken we dit kanaal over en al vlug moest ik toegeven dat een vergelijk met het landschap van het Italiaanse Toscane misplaatst noch overdreven is. Hier kronkelt de Zenne in haar vallei en geeft zo het Pajottenland haar uniek karakter. Heuvel op, heuvel af, op amper 10 km van Brussel zaten we hier tussen de typerende glooiende valleien waarvan eerder sprake. Mooi, ik was echt onder de indruk. Afwisselend veldwegeltjes, stukjes verhard bospad,  verdwenen bruggetjes over een beek die improvisatie afdwongen voor een oversteek en af en toe kuieren in een bebouwde kom maar vooral was het de absolute stilte die er heerste en voelbaar was. Het bracht onze maat Michel tot lyrische ontboezemingen omtrent zijn op til staande tocht naar Santiago. Onlangs werden door hem de tickets aangekocht voor zijn reis. Halverwege Frankrijk zoekt hij zijn Camino te starten. Hij zit vol 'babberatie'.... maw, hij zit op hete kolen. 

We wandelden richting Gaasbeek. De horden Brukom, Mekingen en St. Laureins Berchem, allemaal gehuchtjes, dienden eerst nog genomen worden. En maar bijkletsen met de Michel. Aan gespreksonderwerpen geen gebrek. De oorlog in Oekraïne, zijn tocht, moeilijke buren, kroostgerelateerde bekommernissen, teleurstellingen ... het doet goed om een uitlaatklep te vinden bij een wandeling. Verwondering hoeft er niet te zijn wanneer het gespreksonderwerp bij uitstek zijn op til staande tocht is. Ik ben een beetje jaloers. Gezond jaloers maar toch ...  

 

In Gaasbeek staat er een prachtig kasteel. Het Kasteel van Gaasbeek heeft al het decor geweest voor verschillende TV-producties. Onder andere in de populaire Vlaamse tv-klassieker Johan en de Alverman speelde Gaasbeek een belangrijke rol. Enkele andere voorbeelden zijn "Tijl Uilenspiegel" (1961) en "De Saga van Oberon" (2005). Naar het schijnt is dit kasteel het meest romantische van heel Europa en omliggende st(r)aten. Momenteel wordt het gerestaureerd en bijgevolg was er geen bezoek mogelijk. De restauratiewerken zouden nog toch tot in 2023 aanslepen. Het was dus onmogelijk om even binnen te wippen. In afwachting van de oplevering der werken heb ik een virtuele rondleiding in dit majestueuze kasteel op de kop kunnen tikken. Het is een magnifiek staaltje van IT-kunnen. Je wandelt naar keuze in een 360° omgeving door het 5 verdiepingen tellende complex. Op een prachtige manier wordt het magnifieke interieur in beeld gebracht. Ooit werd het nog bewoond door Graaf Hoorn, de ongelukkige adellijke gozer wiens kopje wat kleiner werd gemaakt door Alva, den 'Bloedhertog'. Dit tijdens de Spaanse overheersing. Ik geef hier even de link voor de virtuele rondleiding. Het is een prachtig staaltje van IT-audio-visueel vakmanschap : Kasteel Gaasbeel virtueel

In het aanliggende park stonden er picknicktafels. Daar maakten we dankbaar gebruik van om het aperitief aan te spreken. Onze maat had wat hapjes in petto en ik een fleske wijn. Een sandwichke, stukje kaas, sauciske en een proost op de camaraderie ... zalig intermezzo dat omkadert werd door een ongelooflijk prachtig panorama dat blik bood op het imposante kasteel en de dieper in de vallei gelegen vijvers. Schuun !

Café Pajot, iets verderop, was de volgende statie in het verhaal. Volgens de uitbaatster is de zaak al 100 jaar up and running binnen een zelfde familie. Onzen traditionele Tripel zou hier haar beslag krijgen. Het werd een Tripel Karmeliet en die is niet gemaakt om er de vloer mee te schuren. Let daarom even op de hoofdletter.  Die smaakte naar nog eentje. Waarom niet ? Na Gaasbeek zou Vlezenbeek en St. Pieters Leeuw nog aan bod komen. Daar wandelden we door. Op ons rustig gemakske. We kwamen in de buurt van het park Coloma. Dit park in St. Pieters-Leeuw herbergt een mooie rozentuin. Deze fenomenale rozentuin is van een absoluut wereldniveau. Dat is ongetwijfeld de grootste troef van het 15 hectare groot  'domein Coloma' in het hartje van Sint-Pieters-Leeuw. Hier groeien meer dan 3.000 verschillende rozenvariëteiten uit alle werelddelen. Helaas, voor een grondig bezoek ontbrak het ons op deze laatste stappen nog aan de nodige fut. 

Onze neus stond eerder in de richting van café 'De Gareelmaker'. Daar zouden we nog een laatste tripeltje soldaat maken alvorens de statie van Lot op te zoeken. Tripel 'Herberg', een lokaal brouwsel was evenmin een schuurmiddel. Die gleed evengoed smakelijk buikwaarts. Lekker maar het bezorgde me al wel een lichte roes. 

 

Ne Gelukkige Zot - Filet d' Anvers

 

Er moest nog een kilometertje of 3-4 gestapt worden. Wat vliegt de tijd toch snel, de kerkklok sloeg al 6 uur. We zakten af naar de statie. Het was mooi geweest. In Brussel Zuid stond de Michel zijn zitplaats af aan een tof jong meisje. Dit was aanleiding voor een heel verrijkend gesprek met dit frêle wicht. Camille was haar naam. Ze woonde in Dilbeek en studeerde fotografie aan de Karel de Grote Hogeschool in Antwerpen.  Het voelt raar aan dat jonge mensen nog in gesprek willen gaan met 'Oude Ballen' zoals ik er al één ben en in mindere mate mijne stapmaat Michel die een paar jaren jonger is. Misschien ligt de oorzaak van deze visie wel in een vorm van vooingenomenheid mijnentwege. Het werd nog een tof onderonsje. Onze maat Michel was ondertussen al uitgestapt en Camille wijdde me in in het begrip FOMO. Ik had er nog nooit van gehoord. Pfft, ik ga ook al naar de 70 ondertussen maar niettemin boeit de leefwereld van de jongere garde me enorm. FOMO, waar gaan we het schrijven ? ... Fear Of Missing Out ... Zoek het met deze link maar eens op ! Dit zijn de nieuwe obstakels en kopzorgen waar onze jeugdige medemens voortaan mee zal moeten worstelen. Ik had er geen benul van. Afijn deze ontmoeting met Camille was een fijne afsluiter voor deze mooie dag. In Beveren stond mijne velo klaar voor de laatste kilometertjes huiswaarts. Thuisgekomen was de Masked Singer juist begonnen. Na m'n kennismaking met Fomo stel ik vast dat m'n teerbeminde echtgenote ook in deze aangelegenheden een FOMO adept is 😏😏😏. Kwa zondegraad zou het missen van zo een uitzending, en dan nog meer bepaald de finale, in de categorie van de doodzonde te classificeren vallen. In alle geval ga ik van deze uitstap onthouden dat primo : Het er één was van de bovenste plank, secundo : Er zit nog altijd wat leven in de stapmaten. Tertio : Dit was zeker m'n laatste trip niet. En het is maar goed dat de stapmaten geen excuses hadden aangebracht. Geen enkel excuus zou bij de pracht van deze wandeling te vergoelijken zijn geweest.  Zo, schluss bij deze. Tot een volgende queeste dan maar weer !

On the loose - op vrije voeten

Naar het schijnt biedt verveling de juiste opstap om je  creativiteit aan het werk te laten gaan. De onlangs gepleegde toerekes rond de dorpskerk boden zeker en vast voldoening kwa indrukken rond natuurbeleving en plezier maar de eentonigheid begon een beetje de kop op te steken. Voor de rest beantwoordden deze tripkes ook aan de fysieke normstelling binnen het nieuwe gezondheidsideaal. 10.000 stappen weetjewel ! We zijn dus goed goed bezig. 

En af en toe heb ik zo eens een fotoke getrokken van deze toerkes. Ik zet ze niet in een slideshow maar als het je moest interesseren geef ik hier de fotolinken weer van de vele toerekes die ik rond de kerktoren afdraafde. De allochtone Wase bevolking 😊😊😊 uit de regio hier zullen zeker herkenningspunten vinden 

1ste reeks Toerkes : Rond de kerk I 

2de reeks Toerkes : Rond de Kerk II

3de reeks Toerkes : Rond de Kerk III

Die toerekes rond de kerk, allemaal goed en wel maar met mijn onrustige geest geraakte ik er ondertussen wat op uitgekeken. Enerzijds frette ik m'n kas er in op vanwege het déjà vu - gegeven, anderszijds kwam ik telkens weer  de sporen tegen van vandalisme. Vele bordjes waarop events  rond natuurbeheer of sociaal samenleven  werden vernield. Onder meer de mooie bordjes van de liefdeswandelingen. Op elke hoek van een wegel die het grondgebied van Beveren rijk is werd je er met een mooi bordje in kennis van gesteld. Jammer maar vele van deze bordjes werden onderwerp van vandalisme. Afgebroken, kapotgestampt, een respectloos gedoe. Ook de mooie bordjes met gedichtjes die, geplaatst in een Valentijnskader, de liefdeswandelingen animeerden vielen ten prooi aan deze zinloze vernielzucht. Verder sluikstorten, blikjes, afval .... en dan te bedenken dat we nog op den 'Buiten' zitten. Wat moet dat in een grootstad zijn ?

 

                                                                                                                        Roller Coaster - Danny Vera

De verveling sloeg dus toe en dit deed wat creativiteit opborrelen in de hersenspinsels. Ik kwam daarbij op het lumineuse idee om een mobibkaart bij de Lijn te bestellen. Een jaar lang non stop op trams en bussen voor een prijsje ! Het zou me minder afhankelijk maken van de vaste startplaatsen die de NMBS me kon bieden en me bijgevolg ook minder aangewezen laten zijn op luswandelingetjes rond een statie. Een bijkomend extraatje is wel dat ik de tussenstops op streek GR/Reynaert-Waasland, goed voor een 150 paaltjes tussen Hulst en Lokeren, volledig met het openbaar kan bereiken. Eureka zou den Archimedes zeggen !

Vandaag heb ik er al een stukje van geprobeerd. Met de bus tot in Kieldrecht en van daaruit terug naar huis. Ik heb er een fantastische wandeling mee gescoord. Het weer nam het grootste deel van het slaaggehalte voor haar rekening en voor de rest was het verwondering troef. Verwondering over het imposante polderlandschap en de prachtige natuur die daar deel van uitmaakt. Ik stapte af in Kieldrecht aan de Kerk en teende vervolgens vrolijk terug in de richting van Verrebroek. Een wandelaar die zijn Stafford naast de Grote Geul uitliet schrok zich een bult. Dat beest haalde vervaarlijk naar me uit terwijl ik een fotootje trok van het landschap. Nog juist op tijd kon hij zijn beest aan de les bijtrekken of ik had me een nieuwe broek kunnen aanschaffen. Die gast was meer geschrokken dan ik. Een stukje langs de Grote Geul op de rechterkant werd gevolgd. Die geul bood een fantastisch panorama badend in de blakend gouden stralen van de lentezon. Een geul is een getijdeonderhevige doodlopende arm van stroom, zee of rivier. Eens ingedamd spreekt men van een kreek. Met deze wetenschap gewapend teende ik richting Verrebroek. Ver weg van de hoofdbaan zou het worden. Eens de Grote Geul voorbij stak ik de baan over om het Vingerling pad te verkennen. Prachtig, middenin en dwars door de polder !!! Een weids uitzicht op de uitgestrekte schorren en slikken kreeg je er gratis bij.  Denk daarbij even de havenindustrie op de verre achtergrond weg, sluit daarbij de ogen en je hoort niets meer. Een volstrekt stilte gebied. Wat later kwam ik nog zo een Stafford tegen. Het leverde me een babbel op met haar baasje. Het beestje was nog jong en luisterde, nu ja luisteren is veel gezegd, naar de naam Marie - Jeanne. Marie - Jeanne d'r oren stonden volgens mij op haar edel achterste. Ze luisterde voor-geen meter. Maar goed, Marie - Jeanne en haar bazin waren de enige pasanten die ik op het 8km lange natuurpad tussen Kieldrecht en de expressweg tegenkwam. 

Ook eens de expressweg over was het prachtig wandelen. Met de auto, ik ben er honderden keren gepasseerd, ontgaat de schoonheid van het gebied je volledig. Het gaat aan je voorbij. Maar te voet, eens de expresweg over en na een 2 à 300 meter duikel je bij een appelboomgaard links de velden in. De Kavelsdam brengt je verder richting Beveren, Vrasene-dorp in een boog ontwijkend en aansluiting gevend op de scheiding van de Mosselbank en de Zillebeek. Lopend over een hogerop geworpen dam volg je hier een beek die zich al kronkelend een weg baant door een stiltegebied. Fris groen rondom je heen, een kievit die opvliegt, een strakblauwe hemel, een verschrikte reiger die opvliegt, een biddende torenvalk, je ogen die knipperen van het felle zonlicht, het zijn momenten die je dwingen even stil te staan om je de eerbied voor de natuur in herinnering te brengen. Op een zijwegel van de Zillebeek, de 's Herenwegel met name belandde ik in een kudde schapen. Volgens de dame die in de kudde voorop liep moesten ze naar een andere graasweide gebracht worden. Een goeie 2 kilometer maakte ik deel uit van die schapentros.  Niet de eerste keer dat zoiets me overkwam, in Spanje heb ik het meermaals voorgehad op de canada's. Canada's zijn de koninklijke corridors waarop vroeger jaren de schapen werden gedreven. De schapen hier werden gedreven door een 10-tal vrijwilligers van de één of andere natuurvereniging. Met stokken probeerden ze de eigenzinnige beesten op het juiste pad te houden. Geen sinecure want regelmatig braken ze los en doken ze onder een afspanning door van een paardeweide. Tot groot jolijt van de paarden die deze vertoning wel konden apprecieren. Ik denk dat een goede herdershond deze klus tot een beter einde zou gebracht hebben. Na een 20 tal paaltjes was m'n honger gestild en kwam ik thuis. Deze wandeling ga ik zeker nog eens overdoen. 

Ik wilde mijn stapmaat, de Ronny, nog eens horen en belde hem op om verslag uit te brengen over de uitstap van enkele dagen terug. Toen zijn we nog eens bijna voltallig op pad geweest. De Ronny zelf moest verstek geven vanwege coronaperikelen. Zijn teerbeminde echtgenote Lieve testte positief. Net zoals mijn eega die onlangs ook in de coronaprijzen viel.  Ondertussen is dit voor haar ook verleden tijd. Maar goed, de Ronny was initiatiefnemer voor een nieuwe trip met de stapmaten. Hij zou voor een choucrouteschotel zorgen tijdens de uitstap maar zoals eerder vermeld moest hij vanwege de coronaperikelen met vrouwlief forfait geven. Die choucrouteschotel konden we op onzen bil schrijven. Beloofd blijft beloofd, we zullen hem er bijtijds nog eens aan herinneren. De Marc, Michel en den Hugo daarentegen tekenden present. In Temse, ten huize Hugo, stond om 8u de koffie en een koekske klaar. Wat bijklappen met Hugo's wederhelft en rond halfnegen waren we schuppes. In Puurs Statie wachtten we Michel en Marc op die daar rond 9u zouden arriveren. Geen fontonten deze keer met den IJzeren Weg zo bleek want stipt om 9 uur stapten ze af. Iets na den 9enen waren we de plein over. Het kompas stond in de richting van het fort van Puurs - St. Amands om via Kalfort naar het Hof van Coolhem te trekken. Onze maat Marc tracteerde onderweg daarnaartoe op een rijstvlaaike. De recente  stormen Dudley, Eunice en Franklin hebben daar in het hof lelijk huis gehouden. Joekels van bomen lagen er bij tientallen verslagen bij.  Niet alleen daar, op mijn eerdere uitstapjes in de bossen van Haasdonk heb ik hetzelfde vastgesteld. De houtkachels hebben er baat bij. Het werd een rustige wandeling. Op tijd een stop ingelast voor het pintje. Zo ook voor het fleske druivensap soldaat te maken zodat de rugzak van onze stapmaat Michel wat lichter kon gemaakt worden. Het was lang geleden dat we nog eens samen hebben kunnen bijkletsen. Plezant zo tesamen om het post-corona tijdperk op deze leuke manier in te luiden. Ook voor den Hugo vielen er dit keer nog onontdekte plekjes te spotten. Het prachtige stapweer zorgde daarbij voor de extra touch. Het bezorgde ook opnieuw voor wat inspiratie om de gezamenlijke wandelingetjes terug de vergane kleur van weleer te geven. Rond 4uur zat het er op. De 20 bornes waren opgesoupeerd, het was mooi geweest. Op naar een volgende wandeling ! 

Rond de kerktoren

 

De laatste wandeling met de stapmaten is ondertussen al meer dan 2 maanden geleden. De schwung is eruit zou je zeggen maar dat is het niet. Corona heeft ervoor gezorgd dat er wat meer op het zelve wordt teruggeplooid en dat van daaruit geprobeerd wordt om de boel wat te beredderen. Niks mis mee want ik ben ervan overtuigd dat elkeen wat regelmaat in de wandelingen zou toejuichen. De veelzijdigheid aan akkevietjes in ieders agenda steekt in dit verhaal helaas stokken in de wielen. Het oplijnen met iedereen is dan niet meer zo vanzelfsprekend. Ita sit, 'het zij zo', zou den Bart De Wever zeggen. 

Om het nietsdoen rond het stappen kort te sluiten ben ik er dan maar dagelijks op uit getrokken om een kort toerke aan de bottienen te plakken. Zoiets tussen de 10 en 15 paaltjes en soms al iets meer. Zo tussen  de soep en de patatten door wanneer het weer het wat toeliet. Een hele hoop stappen werden daarbij "geplengd". Voor januari alleen al 561.907 stappen, goed voor een kleine 400 paaltjes. Resultaat van deze optie is dat ik daarbij nog enkele mij onbekende trage wegen heb ontdekt en dat er tegelijkertijd een bezoek aan de schoenmaker zich opdrong voor nieuw zolen.  De ponjaardwegel, mosterdwegel, duvelsdammeke, vele van deze wegeltjes hebben tot de verbeelding sprekende namen. Waar ze aan ontleend werden blijft voor mij een raadsel. Zelfs bij wat vluchtig opzoekwerk kon ik er niet achterkomen. Wat ik wel heb vastgesteld is dat ik op het grondgebied van Groot Beveren nog bijlange niet alles heb ontdekt. In een prachtige publicatie van een samenvattende TrageWegenkaart van Beveren kwam ik dit te weten. Er valt dus nog het één en ander wegeltje te bewandelen. 

Een erg mooi stukje natuur vind je rond het havengebied van Kallo. De zich op de verre achtergrond  situerende windmolens en industrie moet je wel even wegdenken. Een toerke van 40K inclusief het traject van de waterbus tussen Kruibeke en Kallo was eergisteren de bedoeling. Zodoende werden de rietmoerassen en de vlakte van Zwijndrecht dit weekend nog eens andere maal verkend.  Vogelaars zouden hier hun gade vinden maar ik heb er geen enkele gespot.  Verschillende vogelkijkhutten staan opgesteld aan de oevers van de gigantische plassen die daar het decor uitmaken. Scholeksters, witte reigers, Canadese ganzen, Barbarijse eenden en ook de traditionele waterkiekens delen daar de lakens uit. Raar, mooi weer en dan verwacht je wel wat begankenis in de natuur. Neen, je loopt er alleen maar met een muziekje in de oren en dan valt dit best te pruimen. 

Wat gezondheidsakkevietjes ... lees hoge bloeddruk, een kankeronderzoek dat na wat gepieker uiteindelijk dan toch geen slecht nieuw opleverde, overgewicht, coronablues enz.  noopten me ertoe om maatregelen te treffen om m'n voornemen van nog een Santiogotrip te ondernemen geen stille dood te laten sterven. Dit uiteraard ten gevolge van een fysiek manco. Graag zou ik in september de Noordcamino ondernemen. Vanuit Bordeaux of San Sebastian. Ergens daartussen mag ook, het maakt niet uit, ik ben niet kieskeurig. Om terug een beetje voeling te krijgen met dit gegeven woonde ik dit weekend een workshop van het Santiagogezelschap bij met de stapmaten Marc en Michel (Angelo). Marc heeft veel 'goesting' maar is nog een beetje in het ongewisse. In alle geval, hij bereidt zich wel voor. Voor de Michel zijn de kriebels ondertussen ondraaglijk geworden. Heel zijn lijf preutelt. Begin mei is hij pleite. Vanuit de Puy en Velay teent hij tot in Donastio - San Sebastian. Volgend jaar zoekt hij dan z'n tocht te vervolgen tot aan Jaakske z'n Sterrenveld. Den Hugo zoekt het dan weer iets exclusiever. Poitiers galmde al langer in z'n oren en vandaaruit plant hij zijn aanloop naar de Camino Olvidado. Een pelgrimsweg om duimen en vingeren af te likken. No problem voor onze maat. Deze Camino ligt parallel te midden tussen de Frances en de Norte. De Ronny dan weer, heeft momenteel zijn pelgrimeerambities even opgeborgen. Ter compensatie zoekt hij met z'n camper wat rond te trekken. Ik geef hem daarin geen ongelijk.  Momenteel is hij nog euforisch met z'n zigeunerkar maar als hij daar plezier in vindt dan is het hem van harte gegund. Vroeg of laat wordt zijn kar wel gedraaid. Letterlijk en figuurlijk 😊😁😁.

Zo, in september zoek ik te vertrekken. Ik wil wel onderstrepen dat er geen gedoe meer mag zijn van certificaten, testen en aanverwante miserie die covid tot hiertoe al heeft in gang gezet. Hoe jammer ook, dan pas ik. Om in dat geval toch wat natuurbeleving te kunnen smaken en soelaas op voorhand te vinden heb ik met Stafke, m'n kleinzoon, op de Baalse Hei al een camping gescoord halverweg augustus. We gaan lol trappen met ons getweetjes. Het kostte me wel, gezien het vorige natte avontuur in de Hoge Venen, al wel een nieuwe tent. Het is alleszins goed besteed. Tof, zo op trot met ons getweekes en zonder gemoeial van om het even wie ! Ik zie er echt naar uit.  En zo blijven we jong, dat hoop ik toch.  Wat een groot verschil met 'den tijd van vroeger' ! Iemand die op pensioen ging kreeg toen van den baas en de werkmakkers een paar kemelharen sloefen kado en een zetel om van de zo verdiende rust te genieten. Nu krijg je bij de 'opruststelling' een koersvelo, racefiets voor de Hollanders, kado of een jaarabonnement bij het één of ander fitness-center. Tempora mutantum nos, et mutamur in illis. Virgillius was ne clevere kerel. Den Bart zal dit beamen. 

En ondertussen gaan we weer bergop. De dagen beginnen al wat te lengen. Dat geeft opnieuw wat perspectief bij het plannen van uitstapjes. Opletten Jan, voeten op de grond houden, bij het plannen van te grootse projecten. Hopelijk valt het nieuwe normaal wel mee  en ondertussen zorgen we ervoor toch nog om positief te blijven. De show must go on en dat zal wel lukken want na ons komen er met houten koppen en glazen benen !  Dat wordt dan gieren !

Veel heb ik eigenlijk nog niet te vertellen. Ik heb hoop dat daar met het mooiere weer wat verandering in komt. Ondertussen heb ik wat fotokes getrokken. Geen hoogvliegers hoor want het is meer een kwestie van wat bezig te blijven ! 

Nog een muziekske van een muzikaal monument zie. Johnny Halliday zaliger, moge hij rusten in vrede. Kwestie van den Valentijn eens te laten blozen zie 😊😊😊. 

 

Derrière l'Amour - Johnny Halliday - Chimène Baddie

 

Sprokkels en het Grafelijk Domein Bornem

Zo, wat een gedoe toch met al die Coronaperikelen ! Dat geklooi met halfgare regels, de zich opstapelende onzekerheden en de momentele 'hopelijk tijdelijke' uitzichtloosheid ondergroef, of is het ondergraafde,  bij mij het vertrouwen in zowel het beleid als de nabije toekomst. Al een heel poosje trouwens en stilletjesaan begon het pad der berusting zich te effenen. Fout want het gaf me tegelijkertijd de bedenking om af te beginnen wegen of ik geen slachtoffer ben geworden van het 'grotsyndroom'. Maw, geen goesting meer hebben om terug je sociale bezigheden van weleer op te nemen.  Opletten in dit geval want er wordt met vuur gespeeld wanneer je je in lethargie laat meeglijden. Ingrijpen dus !  Bij enkele losse korte wandelingetjes begon ik over deze hersenspinsels spontaan een boom op te zetten.  Het stemde me positief dat er een beetje inzicht voor me kwam in deze problematiek. Het probleem herkennen en erkennen betekent dat je reeds halverwege tot een oplossing bent gekomen voor je probleem. 

Ik heb dus niet stilgezeten. Beetje terughoudend, dat wel, om hier iets te posten maar onzen Hugo lanceerde deze week een oproep naar de stapmaten om nog eens samen de benen te strekken. Mooie zet waaraan zowel ik als de Ronny gehoor gaven. Ik verhaal hierover later voort. Even tussendoor dan : Er ontbrak een trouwe stapgezel. De Catsjoe was er niet bij en zal er niet meer bij zijn. Het beestje zit op een gezegende hondenleeftijd en trekt het niet zo goed meer om er nog grote wandelingen mee te maken. Onze maat heeft er veel hartzeer van. Gelukkig kan hij met zijn onlangs aangeschafte zigeunerkar, lees mobilhome, zijn beest nog een mooie levensherfst bezorgen. Soit, het levensverhaal van de Catsjoe loopt geenszins parallel aan het lot dat vele huisdieren is beschoren. Zoals zij werd bejegend kwa aandacht en verzorging kan men moeilijk van een hondenleven gewagen.

Er is genoeg gezeverd nu. Life must go on ! Een paar nachtwandelingen met de Staf, mijn kleinzoontje, valt er om te beginnen al te vermelden. In het donker zaten we de spoken achterna op het fort van Haasdonk. Spannend, dat wel. Daarna nog enkele solowandelingetjes op goed geluk af hier rond de kerk. Er bleken nog enkele trage wegen onverkend te zijn. Dan weer een culinaire uitspatting met de scoutsvrienden (die zijn er ook nog) ttz, de handen uitsteken bij een mosselsouper. Dit was ook weeral lang geleden dat we mekaar ontmoet hebben. Verder nog modder- en slijkwandelingen in de plassen met Stafke, nog een wandeling in de Lommelse Sahara, een avonturenraid in de Vossemeren en ik vergeet er nog op te noemen .... Dat grotsyndroom mag en zal geen kans krijgen. Er was en er is hieromtrent nog wel wat werk aan de winkel. 

En dan vandaag ... Den Hugo lanceerde dus eerder op de week die uitnodiging tot een toerke.  Lang moest ik er niet over nadenken om gevolg te geven aan dit prima initiatief. Tja, het grotsyndroom ondergaande, zou ik een uitvlucht hebben moeten bedenken om dit te moeten afwijzen. Niet dus ... en ik spreek voor mezelf : Er zijn meer redenen aan te voeren om je aan iets te onttrekken dan er redenen zijn om je voor 'iets' te engageren of in te zetten. 

Afspraak vandaag was om 10u aan het Sas Pedro Coloma in Bornem. Voor den Hugo een 10-tal minuutjes stappen van huis uit. Ik en de Ronny met den auto daar naartoe en om 10 uur stakken we van wal. Over dit sas wil ik het volgende kwijt (gepikt op wikipedia) :  Het Sas op de Oude Schelde is het oudste waterbouwkundig kunstwerk in ons land. Het werd in 1592 gebouwd tussen de nieuwe loop van de Schelde en de Oude Schelde. Pedro Coloma, toenmalig Spaans landsheer, liet de sluis bouwen om de Oude Schelde terug toegankelijk te maken voor schepen tot in Bornem-centrrum. Beurtschippers konden aanmeren aan de kaai in de Rijkenhoek en dit betekende een economische en culturele heropbloei. Tot 1950 werd hout uit Bornem over de Oude Schelde via het sas naar de scheepswerf van Temse vervoerd en van de steenbakkerijen uit de Rupelstreek werden dan weer steenschepen via het sas naar de kaai van Bornem getrokken. In 1961 raakte het sas in onbruik omdat twee stellen sasdeuren bij giertij werden vernietigd en omdat er een vaste dijk werd gebouwd. Meer info over dit sas : Sas op de Oude Schelde 

En rond die oude Schelde speelde ons toerke zich af. Een kleine, heel kleine 20 paaltjes. Heel het gebied, inclusief de oude Scheldearm wordt gedomineerd door de landerijen van Graaf John II van Marnix van St. Aldegonde. Een prachtig kasteel waakt in plechtmatige stilte over het immense gebied. Het is een beetje dubbel voor mij. Enerzijds stel ik in vraag of het ethisch nog verantwoord is dat iemand zoveel ruimte in eigendom kan hebben. Anderzijds is het dan weer goed dat een groot gebied behoed wordt voor allerlei bouwprojecten. Heel het reilen en zeilen omtrent het beheer en onderhoud van zowel Kasteel  als de grafelijke domeinen moet een immens fortuin kosten. Uit alle vaatjes wordt er dan ook getapt om dit te kunnen blijven bekostigen. Het kasteel kan bezichtigd worden met een gids. Kassa kassa, 10€ per man en 60€ voor de gids. Tijdens onze wandeling werd er ook duchtig gejaagd op de voor het publiek niet toegankelijke graaflijke gronden. Er werd daar vrolijk op los geknald en dat zal die jagers ook wel enige duiten gekost hebben. Op de 17km lange lus rondomrond de Oude Scheldearmen staan er dan weer vissers-chaletjes neergepoot. Volgens de Ronny, zijn zoon beschikt over zo een chaletje, bedraagt de huursom van het terrein op jaarbasis tussen de 500 en 1500€. Reken maar uit ! Ik schat dat er daar zo een 200 staan. Geld moet rollen ! 

Maar ik laat de met blauw bloed behepte Graaf John II de Marnix, de kasteelheer, even aan het woord. Die mens heeft het recht om hier ook een woordeke te placeren : Mijn voorouders beschouwden het domein van Bornem als een historisch monument, een waardevol geheel dat hen door erfenis was toevertrouwd en met de plicht het intact en verrijkt met een persoonlijke inbreng door te geven aan het nageslacht. Moge die familiale traditie ook in de toekomst worden nageleefd, opdat dit unieke Belgische patrimonium zou overleven. 
De tijden zijn ondertussen veranderd. Enkele eeuwen geleden kon je nog opgeknoopt worden wanneer je een konijntje stroopte op de graaf zijn territorium.   

De wandeling verliep rustig langs de voor het publiek opengestelde paden van het domein. De natuur in haar prachtige herfstkleuren zorgden voor een mooi decor. Het weer, dat kon beter want de paraplu moest af en toe bovengehaald worden. Het stoorde echter helemaal niet. En hetgeen ik op de solowandelingetjes zo gemist had kwam eindelijk nog eens aan bod : Een trappistje op een terras met de stapmaten. Etablissement 'De Zandstuiver' in Weert had geen bezwaar dat we onze bokes zouden opeten op haar met parasols overdekte terras. Het was juist op tijd dat we daar aankwamen want het begon iets feller te regenen. 3 Orvals please  ... en na een klein halfuurke ... another 3 Orvals please ! Volgens den Hugo het beste biertje ter wereld. Ze smaakten voortreffelijk !

Onlosmakelijk onderdeel van de wandelingetjes met de stapmaten is met stip de onderlinge communicatie. Het intellectueel niveau van deze babbels heeft een wisselend karakter. Gaande van het verkondigen van wereldverbeterende ideeën over naar perikelen betreffende kroost en gezin tot regelrechte onzin. Bij dat laatste wordt er uiteraard een beet lachen geschept. Plezant ! Humor is the sunshine of the mind en volgens de schrijfster Madelijn Strick 1 van de 4 peilers van het universum.  De 3 andere zou ze naar het schijnt vergeten zijn 😄😄😄. Ik wil maar even meegeven dat ik een erg aangename dag had. Dit heb ik toch wel een tijdje gemist. 

Rond 15u was het school daar in Bornem uit. Het was goed geweest. Den Hugo nodigde ons nog uit om even bij hem thuis binnen te wippen waarop we met dank ingingen. Met nog een heilsdronk en een pralinneke op de vriendschap werd de stapdag afgesloten. Prachtig weeral ! Laten we met deze toast vooral hopen dat in de toekomst onze gezamenlijke uitstapjes niet te veel bezwaard worden door die ellendige coronazever.