Losse toeren en Bomal

De lichamelijke conditie boert namelijk achteruit en ik ga de oorzaak leggen bij het pokkeweer van de laatse maanden. Het regenweer van de laatste maanden heeft duidelijk een invloed gehad op de activiteit. Ter compensatie van die verlammende grijze wolkenellende werd er iets meer de compagnie opgezocht van Dionysus. Je weet wel,  de Griekse god van wijn en plezier. Toch wat kilootjes waren er bijgekomen en dat wreekt zich. M'n bloeddruk liet dat blijken. Die vroeg om maatregelen. Om het tij te keren heb ik mezelf wat discipline opgelegd. 't Is te zeggen een beetje vermageren, wat minder bik opscheppen, de pintjes en de wijn wat rantsoeneren en regelmatiger een wandelingetje doen. De voornemens zijn wat vergelijkbaar met deze die op 1 januari worden geproclameerd. Hopelijk worden ze nog een 5 à 7 kg volgehouden en loont de inspanning. 

Het natuurgebied langs de Schelde tussen pakweg Kruibeke en Temse leent zich uitstekend om kortere wandelingetjes te ondernemen.  Ik ben er dan ook regelmatig terug te vinden daar in dat krekengebied. Onlangs nog met Esther, de dochter van de buurvrouw, op haar vraag een mooi toertje gewandeld en afgesloten aan het kasteel Wissekerke. Daar waar vroeger den 'Duiventoren' was, kun je nu gezellig buiten tafelen en een lekkker drankje consumeren. Het was leuk om met Esther een wandelingetje te ondernemen. Dit was zeker niet éénmalig. Binnenkort plan ik daar in het krekengebied met Greet en de nieuwe stapvriendinnen Leen en Liliane  een geanimeerd wandelingetje van een 22 paaltjes. In combinatie met een tochtje met de waterbus en de veerboot en af te sluiten in een restaurantje op 't Sint Anneke zal het een leuke dag worden. Een wandeling verveelt daar in het krekengebied nooit. Eergisteren kwam ik daar in Rupelmonde een straatkeerder tegen. Je maakt wat mee ! 'Hey ... hoe is 't ?' Verwonderd keek ik uit vanwaar die vraag kwam. Jawel een kerel in oranje overall prikte blikjes, papiertjes en allerlei rommel bijeen. Hij bleek even slachtoffer te wezen van conversatiehonger.  'Ja goed hé, met mij is alles toch in orde hoop ik', was mijn antwoord. Mijnen bloeddruk ... dat hoefde ik helemaal niet ten berde te brengen. 'Waar woont ge ?' was zijn volgende vraag. Het bleek eveneens onderwerp te zijn van zijn belangstelling. Zonder al te veel detail te geven gaf ik m'n woonplaats door. 'Oh ik ken dat daar, ken jij die en die en die ?'. 'Van horen zeggen ja' was m'n antwoord. 'Maar waar woon jij als ik dat vragen mag  ?'. 'Op den Es', repliceerde hij. Lang moest hij hierover niet nadenken. Ja dat gebied wist ik wel zijn en even later preciseerde hij iets meer. 'In 't gevang daar !' Oh hij was daar met zijn gat in de boter gevallen zo te horen. Hij gaf me wat goede raad : Zorg dat ge wat uitsteekt en dat ge daar binnen geraakt ! Eten en drinken op tijd, 's morgens moogt ge om 8 uur buiten en om 5 uur moet ge terug binnen zijn. Wat wilt ge nog meer ? 'En hoe lang moogt ge daar in die hoorn des overvloed nog verblijven ?'. Daarmee stelde ik hem een volgende vraag. Ik schatte onze straatkeerder vooraan in de 50. 'Met een beetje geluk tot m'n 67' zo gaf hij me te kennen. Allez dan, ik wens je bij deze nog veel levensvreugde daar in jouw Hotel den Houten Lepel. Tot genoegen maat !  Blijkbaar zit hij daar op een goede wei maar ik vrees dat niet alle residenten dezelfde mening zijn toegedaan. Een ontmoeting die je wel even bijblijft zou ik zeggen.

De Marc en de Michel, het tweespan schoonbroers trok er even met het tentje op uit in de Ardennen. Het kwakkelweer van de laatste maanden indachtig vermoed ik dat het een last minute beslissing was. Vlakbij het station van Bomal hadden ze zich op de Camping International geïnstalleerd. Zondag belde de Marc mij op vanuit Bomal met het voorstel om een dagje af te zakken naar Bomal om er een wandelingetje te placeren. Bomal is een dorp in de Belgische provincie Luxemburg en een deelgemeente van de stad Durbuy. Het dorp ligt meer dan vijf kilometer ten noordoosten van het stadscentrum van Durbuy.  Dat zou een mooie wandeling kunnen opleveren. De wandelstokken mocht ik zeker niet vergeten. Fijn voorstel, ik ging er direct op in. Den Hugo paste om mee te stappen. Gisteren dan was het vroeg dag. Om 4 uur opstaan, trein om 5u42 naar Bomal, aankomst 9u in Bomal waar ik werd opgewacht door m'n stapmaten. We begonnen er direct aan met het kompas richting Oosten.  Op komoot werd er eerder al een trackje gevonden van een kleine 20 kilometer. Het zag er kwa opzet nogal ingewikkeld uit, 3 lussen met daartussen stukjes die meerdere keren moesten gepasseerd worden. Het was bij wijlen moeilijk om de juiste staprichting te vinden. Maar het lukte wel al zorgde 'Koers boven' of 'Noord boven' op de GPS soms voor kopbrekens of onschuldige meningsverschillen.

We stapten Bomal uit in Oostelijke richting en volgden de rivier de Aisne. Al na een kwartiertje passeerden we een tunneltje in de rotsen.  Daarna ging het staccato naar omhoog. Helemaal boven op 210m hoogte stond er een belvedère. Een paviljoentje van waaruit je een prachtig zicht had op Bomal. Een grandioos uitzicht onder een stralend blauwe hemel. Het werd verdorie al warm.  What goes up must come down. Afzakken naar 120m was het gevolg  en daarmee zat de eerste halve lus er bijna op. De tweede kwam er aan ! Die ging golvend op en neer over zo een kilometertje of 8, schommelend tussen de 110 en de 230 meter. Ook hier regelmatig een boom waar over moest geklauterd worden of moest er een zijpadje gezocht worden om een modderbad te vermijden. Genieten is dat ! Alleszins geen platte promenade !

Ergens op die 2de lus bereikten we een steengroeve. Hier vond je een mooi uitzicht op de gegraven kraters. Het water in die putten was opaalkleurig, een fascinerende kleur,  dat zie je zelden. Je zou best kunnen zeggen dat je je hier op een atol waande ergens in de Stille Zuidzee. Een reusachtige machine met een reuzepikhamer op rupsbanden boorde bovenop de wanden. Kolossale rotsblokken moesten op die manier losgebikt worden uit de groevewand. Immens was dat terrein. Op mooie wandelpaden vlotte het verderop goed maar er waren daar ook geaccidenteerde paadjes bij. Dikke bomen versperden soms de vooruitgang.  Hier en daar wat modderstukjes maar ook paadjes die overwoekerd waren met doornstruiken en brandnetels.  Maar de schoonheid van de omgeving maakte veel goed op die mindere stukjes. 

De persoon die het trackje ooit op komoot postte heeft er volgens mij indertijd met z'n spreekwoordelijke klak naar gegooid. Er zaten stukjes bij waar er gewoonweg geen pad meer was. Ik verdenk de brave ziel ervan dat hij er een beetje op los gefantaseerd heeft . Het zorgde voor wat kopbrekens om er kop en staart aan te krijgen en hoe het nu verder moest.  Op een bepaald moment moesten we onder een pinnekesdraad door om de weg te vervolgen. Het pad werd mottiger en mottiger, ik hou er nog een serie schrammen aan over van de doornstruiken. Samen met de reuzemuggenbeten van m'n verblijf in Bocholt verleden week zien mijn benen eruit alsof ik op een bermbom ben gelopen. Ik overdrijf nu wel hoor ! Maar ik wil aangeven dat er mooiere paden bestaan. Kers op de taart was de zoektocht naar een brug over de Aisne-rivier die er niet meer was. Uiteindelijk bleek dat het een doorwaadbaar stukje rivier was op de plaats waar er die brug zich moest bevinden. 2 dikke omgevallen boomstammen over de rivier moesten dan maar even de brug voorstellen. De Marc viel de eer te beurt om er als eerste over te klauteren en zo de haalbaarheid van een overtocht te testen. Het leverde geen problemen op. Het maakte de tocht wel iets pittiger. Bovendien werden er ook wel wat hoogtemeters genoteerd. 450 of iets meer wist de Michel ons te vertellen. De wandelstokken kwamen goed van pas. De 3de lus kwam eraan. Met de aanvang ervan ging het gestaag van 140m hoogte naar 280m in rechte lijn. Daarboven zaten we op de Mont des Pins. Ook hier weeral een prachtig uitzicht met beneden in de verte de stad Barvaux. Met de afdaling van deze Mont liep de wandeling ten einde. De wandeling bereikte, spijts m'n beste voornemens,  haar orgelpunt in het Café de la Poste. Een smakelijke La Chouffe Blonde had ik wel verdiend. Ik veronderstelde dat de reeds verbrandde calorietjes wel wat tegengewicht hadden geboden om me nu op zo'n Chouffeke te vergasten. M'n stapmaten waren ongetwijfeld dezelfde mening toegedaan. 

Het werd een prachtige dag. Ik heb er van genoten en het was zeker de treinreis van 3 uur heen en 3 uur terug waard. Txs Marc, Txs Michel voor de prachtige trip maar ook om de vlaggen daar in Bomal voor me uitgehangen te hebben. Dat was nu echt niet nodig. Jullie compagnie op zich was al genoeg hoor ! 

Limburg - 4 daagse in Bocholt met Zoonlief

Zoonlief opperde enkele maanden geleden het voorstel om samen eens wat staptochtjes in te blikken. M'n eerste gedacht was om eens van Porto naar Santiago te stappen maar helaas ... Kristof z'n vakantiedagen waren reeds volgeboekt. Een volgende keer misschien. 

Okee, dan zoeken we het wel iets dichter bij huis op. In het familiepark Goolderheide boekte ik een trekkershutje. Dat volstond ruimschoots om aan de meest essentiële behoeften tegemoet te komen. Een dak boven je kop, 4 bedden, een klein koelkastje, kookvuurtje en wat elementair bestek. Een sanitair vlakbij dus dik in orde. 

Het hutje stond wel ver van de ingang. Een 700 meter en aangezien de auto op de parking buiten het terrein diende gestald te worden denk ik wel dat dit voor vele mensen buiten hun comfortzone valt. Voor ons niet aangezien we toch voor de wandelingen daar waren.  Aan de overvliegende straaljagers uit Kleine Brogel stoorde ik me niet en al evenmin aan de vele muggen die daar rondvlogen. 

Ik had op voorhand enkele wandelingetjes uitgetekend. Tussen de 10 en 25 km. 2 van 18km hebben we er uit gepikt. Eén lus over Grote Brogel en Kaulille, de ander over Bocholt en Grote Brogel. Niet te veel paaltjes zodat we wat quality time konden scoren met een restaurantje, een spelleke kaarten, wat kokkerellen en af en toe een duik in het prachtige zwembad. Het viel me op dat daar in dat zwembad bijna iedereen met een tattoo rondliep. Ik heb daar niets op tegen maar bij 1 kerel stelde ik toch mijn bedenkingen over zijn smaak. Die kerel, vrij mollig, was helemaal kaal en vanachter op z'n kop stond er een grote doodskop geïnkt. Nu dienen doodskop, de lippen van z'n mond stonden juist boven en onder een vetplooi van z'n kop getattoueerd en z'n witte tanden waren verstopt in die vetplooi. Telkens hij z'n hoofd naar voren boog kwamen die tanden te voorschijn. Een koddig gezicht, ik had schrik om ervan te dromen. Nu, het valt wel een beetje te verwachten dat het publiek op een familiecamping enigszins verschilt van dit uit een Carlton Ritz Hotel in Dubaï. Meer volks en minder chichi. Zoiets spreekt me wel aan. Maar dit even terzijde. 

Bocholt, gelegen in het noorden van de Belgische provincie Limburg, biedt een prachtige bosrijke omgeving waar natuurliefhebbers hun hart kunnen ophalen. De verkenningstochtjes die ik en mijn zoon ondernamen waren simpelweg prachtig. Volop rondhossen in de bossen, het rijmt, en de zuivere lucht consumeren die bovendien ook nog erg lekker rook. Toen het dinsdag tegen de 31°C aanliep waande ik me even in de Landes in het uiterste Zuidwesten van Frankrijk. De doordringende harsgeur van de sparren kon je daarginds ook waarnemen bij felle warmte. Je kan het een beetje vergelijken met dezelfde geur en warmte die vrijkomen wanneer je met een stoomstrijkijzer het bedlinnen strijkt. Linnen dat nagespoeld werd met wasververzachter dat verrijkt werd met dennengeur.  Het is een extra touch die de prachtige fauna en flora van Bocholt kleur geeft.

Tijdens het wandelen door die bossen kwamen we regelmatig de bewegwijzering tegen van de fiets-, wandel- en ruiterroutes.  Die bospaden en wegeltjes zijn ontelbaar in de regio. Kilometers lange wandelingen kun je ermee combineren. De brochure 'Wandelen in Bocholt' spreekt zelfs van 120km aan wandelpaden. De verschillende zandpaden maken de omgeving ook een waar paradijs voor de ruiters. Ik trof in de uitgestrekte weiden dan ook meer paarden dan koeien aan. Veel stoeterijen en manèges vinden er hun stek. Op onze eerste wandeldag passeerden we de manège en paardenfokkerij aan de Breugelhoeve. Deze moet volgens mij internationale bekendheid hebben. Ik trof er paardentrailers aan met Noorse nummerplaten. Die komen niet uit het Noorden afgezakt om er boerenknollen te komen kopen. Je zal ze er bijgevolg zeker niet al te gauw aantreffen.  Op de hoeve zelf kunnen bezoekers  genieten van divers boerderijplezier, socializen met alpaca's, deelnemen aan boerderijspelen en voor de cultuurminnende recreant : In de beeldentuin staan er verschillende kunstwerken te bewonderen. 

Het verblijf daar op de camping was te kort om een uitstap te wagen naar het Grenspark KempenBroek. Jammer want dit grensoverschrijdende natuurgebied omvat moerassen, hooilanden, bossen, beekvalleien, heide, vennen en landbouwgebieden. Het is een oase van sereniteit en de ideale uitvalsbasis voor wandelaars, fietsers en natuurliefhebbers. Je vindt er ook nog steeds werkende water- en windmolens. Het zal voor een volgende keer zijn !

Kortom, Bocholt is een ideale bestemming voor wie wil onthaasten te midden van groene bossen en verrassende vergezichten. Maar al dat prachtige groene geweld woog niet op aan het plezier dat ik beleefde aan de quality time met de zoon. Samen koken, samen zwemmen, samen restaurantje scoren, samen vertellen, samen een pint pakken of een fles wijn opentrekken, samen wandelen, samen ' Zijn !'. Zulke wandelingen met z'n tweetjes brengen je dichter bij elkaar. Er worden dan dingen verhaald waarvan jij of hij compleet niets van afweet of -wist. Immers, na het verlaten van het ouderlijke huis gaan kinderen hun eigen weg.  Naast de zorg voor je kroost volg jijzelf het reeds ingeslagen pad dat je nam wanneer je het ouderlijke nest verliet. Uit elkaar groeien of vervreemden van elkaar is nu niet een juiste omschrijving maar je ervaart na vele jaren scheiding toch een gemis aan kennis over elkaar. De vele jaren zorgden voor hiaten in de kennis over mekaar en misschien werd dit zelfs niet eens opgemerkt. Het zijn facetten van en de kijk op elkaars leven waar je na al die jaren onwetend over gebleven bent. Zulk een wandeling zij aan zij in de natuur biedt het ultieme forum om die kennis te verrijken. De relatie vader - zoon krijgt een boost en dat zorgt  voor een grenzeloze verwondering die althans bij mij zal bijblijven in het geheugen. 

Dat doen we zeker nog een keer over !

Een toertje in de Zwalmstreek

De Zwalmvallei is een Belgische vallei gelegen in het dal van het riviertje de Zwalm. Daar zou vandaag de lamp aangaan en blijven branden om een sjieke wandeling nog wat meer kleur te geven. Een tocht met den Hugo en de Mark over betoverende bospaden en landwegeltjes in de Zwalmstreek, het zou de agenda bepalen. Vanuit Zottegem naar Strijpen - Munkzwalm - Zwalm - St Maria Latem - Paulatem - Dikkele - Velzeke/ Ruddershove en terug naar Zottegem. Een hele boterham als het me gevraagd wordt. 

Treffelijk weer zou het worden ! Bingo dus en dit tussen alle regendagen door. Het was iets na den 10'nen dat we in Zottegem op het perron stonden. We konden de vallei gaan verkennen. Zoals andere valleien in de Vlaamse Ardennen heeft ook de Zwalmvallei een asymmetrisch dal met een steile oostelijke valleiflank en een veel geleidelijker stijgende westelijke helling. Vooral de oostelijke valleiflank kent met zijn weilanden, bosrestanten, kleine landschapselementen, kwelzones en bronbeekjes een grote landschappelijke en biologische diversiteit. Heel wat van deze elementen bleven tot op heden bewaard. Dit maakt de Zwalmvallei uniek. 

Vanuit Zottegem stapten we in de richting van Strijpen. Eerst moest er even kennis gemaakt worden maken met de stadskern. Rustig aan, een bonjourke aan het standbeeld van de onfortuinlijke Lamoraal Graaf van Egmont. Die werd immers onder het Spaanse schrikbewind van de bloedhertog Alva een koppeke kleiner gemaakt. Eens de stad uit zaten we al vlug op den 'buiten'. De lucht rook naar vers gemaaid gras en de vogels kwintelierden er vrolijk op los in de bomen. Wat verderop in Strijpen sloeg de oude kerkklok al 11 uur wanneer we langs de kasseistraatjes liepen. Die straatjes waren omzoomd door eeuwenoude huizen met rode daken. Ter hoogte van het grondgebied van Munkzwalm aangekomen en zie ... daar verscheen de Zwalm ten tonele. Een uniek wandelstukje volgde er tot bijna in St. Maria Latem. Uitzonderlijk voor Vlaanderen is dat de Zwalm op een afstand van amper 19 km een hoogteverschil overbrugt van 60 m. Hierdoor heeft zij veel energie in zich. Ze heeft tevens een bekken van 155 km² waardoor een behoorlijk debiet verzekerd is. Van dit verval en dit verzekerd debiet werd weleer gebruikgemaakt door de watermolens. Zo werden in de loop van de geschiedenis meerdere molens gebouwd op de loop van de Zwalm. Ter hoogte van deze molens zijn klepstuwen gebouwd om het waterpeil op een bepaalde hoogte te houden zoals de sluis bij Klein Zwitserland, een gehucht daar in de streek. Ter hoogte van sommige molens is het eigenlijke molenrad verdwenen maar is de stuw en het hoogteverschil gebleven. Hierdoor bevinden zich aan deze molens een aantal kunstmatige watervalletjes. We zijn er zo ééntje tegengekomen. Raar is het wel zoiets tegen te komen in de heimat. 

Regelmatig moest er gepauzeerd worden om een fotootje te maken. Aan het streekpunt Munkzwalm konden we gebruik maken van picknicktafeltjes. Die stonden er erg uitnodigend bij in een netjes onderhouden plantsoentje. Maar het was te warm in de volle zon en we plaveiden ons met de rug tegen een appelboom met zicht op de Zwalm. Wat mij betreft overtreft zo een picknick onder een appelboom met stip een feestdiner dat je binnenspeelt op een met fluweel bestoft stoeltje in het sjiekste 'salon du maison' van de één of ander gerenommeerde traiteur. Na Munkzwalm volgden we het pad naar Zwalm. De geur van wilde bloemen vulde de lucht. De Marc keek uit naar de rijpe pruimen die her en der over de hagen buigden. Niet te gulzig zijn bij het plukken is de boodschap. Pruimen durven de buik al eens doen rommelen met het gekende gevolg. Den Hugo speelde er ook een paar binnen. Ze waren te 'pruimen'. Erg zoet. Af en toe speelde de nieuwsgierigheid op bij de Marc en zocht hij een bloem op in de app van plantnet. De tijd leek te vertragen terwijl ikzelf genoot van elk moment. Bij Sint Maria Latem kwamen we uit bij een open veld met uitzicht op glooiende heuvels. De zon stond ondertussen hoog aan de hemel en enige verwondering kwam opgeborreld voor het aanschouwen van dit stukje paradijs op aarde. Zo mooi, het leek wel een plaatje uit Toscane !

De laatste etappe bracht ons naar Velzeke/Ruddershove en uiteindelijk naar Zottegem. We passeerden oude boerderijen met rieten daken en groene weiden waar schapen graasden. Bijna in Velzeke aangekomen konden we even aansluiten op het pad van Jan de Lichte. Halverwege de 18de eeuw dwaalde in de buurt van Velzeke een zekere Jan de Lichte rond. Gedreven door armoede ging hij samen met zijn Bende van Jan de Lichte over tot diefstallen, overvallen en zelfs moord. Hij groeide uit tot een soort Vlaamse Robin Hood, en kreeg zelfs een eigen tv-serie. Op deze wandelroute stapten we even in zijn voetsporen. Verschillende infozuilen vertellen je onderweg meer over het leven van Jan, en het woelige tijdperk waarin hij leefde. 

In het midden van de achttiende eeuw duiken de Vlaamse bokkenrijders op om gegroepeerd rond Jan de Lichte en vervolgens rond diens zoon een bloedig spoor door de Vlaamse historie te trekken. De weerklank van hun revolutie en rebellie was wel verspreid terug te vinden in documenten, pamfletten en satires, maar Louis Paul Boon heeft al dit materiaal voor het eerst in bezield verband bijeengebracht. Jan de Lichte was de onverschrokken zoon van een kroegbaas. Om deze historische figuur hangt een waas van legende en fantasie, maar uit de wirwar van tegenstrijdige en legendarische gegevens heeft Boon toch het portret geboetseerd van een nu nog intrigerende, op drift geraakte idealist. De schelm Jan de Lichte, die dieven, landlopers en bedelaars bij duizenden verenigt tot een geregeld leger, plundert kastelen en postkoetsen volgens plan en verdeelt een ruim deel van de buit onder de armen. Het leger en de politie krijgen pas gelegenheid de rebellie van Jan de Lichte te onderdrukken als een aantal van de bendeleden zich tegen Jans leiding gaat verzetten en op eigen houtje begint te opereren. Galg en rad rijzen dan uit gebeurtenissen vol verraad en knevelarij boven het land rond Aalst. De droom van Jan de Lichte gaat - voorlopig - onder in vuur en bloed op die ene dag dat er honderden worden terechtgesteld. (Bron Brecht Cloetens) 

 

Vooral in het boek van Louis Paul Boon kreeg Jan de Lichte dus een heldenstatus toegestopt. Er werd zelfs een standbeeld van hem gemaakt maar Velzeke bedankte voor de eer om het ergens op haar grondgebied te plaatsen. Het bronzen beeld is tot stand gekomen op verzoek van het Louis Paul Boongenootschap, als illustratie van de roman die de auteur aan de figuur had gewijd. Het beeld was bedoeld om een plaats te krijgen op de Grote Markt van Aalst, waar Jan De Lichte in 1748 geradbraakt werd. Dat plan werd afgewezen door het toenmalige college. Men stelde toen de Zottegemse deelgemeente Velzeke voor, waar De Lichte in 1723 geboren werd, maar ook dat ging niet door. Het beeld heeft weliswaar één dag tentoongesteld geweest in Velzeke. Op 1 mei 1987 werd in het Antwerpse Middelheimmuseum het 3,30 meter hoge beeld Jan De Lichte van Roel d'Haese (1921-1996) opgenomen in de collectie. Ivo Moyersoen, gewezen voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg, die mee het gebouw onder zijn hoede had, was lang op zoek naar een beeld voor op het plein voor het gerechtsgebouw. Jan De Lichte was een optie, en dat plan is in 2009 concreet geworden. Het standbeeld is in bruikleen geven aan justitie. Heden ten dage kan je het figuur van de vermeende moordenaar, stroper en vogelvrij verklaarde Jan De Lichte bewonderen voor de rechtbank. Op zijn borst prijkt veelzeggend de leuze: veur giene chanteric peu (voor geen gendarme bang). (Bron : Carlo Vansant) 

Terugkijkend op onze wandeling in de Zwalmstreek, besef ik dat de schoonheid van dit gebied niet alleen in de natuur ligt, maar ook in de rust en sereniteit die het biedt. Den Hugo en de Marc waren wreed content van de wandeling. Met een lekkere Ename werd de trip afgesloten. Naar huis nu, de trein kwam er aan. Nog een beetje twijfel rees er bij de Marc over de terugreis. Trobbels op het spoor tussen Mechelen en Brussel zorgden voor wat onzekerheid. Het viel nog mee ! Tot een volgende als het God enigszins belieft !

Knooppuntenwandeling Teuven Voerstreek

 

Op uitnodiging van Greet kon ik meestappen in een wandelingetje in de voerstreek. Dit samen met nog 2 vriendinnen van haar. De Voerstreek is een erg dankbare regio om er schitterende wandelingen te ondernemen dus die uitnodiging nam ik dankbaar aan. In Visé zou ik door haar aan de statie, en dat is vlakbij de Maasbrug, opgepikt worden. Met de trein spoorde ik dus vanuit Luik naar Visé, Wezet in 't Vlaams voor de volledigheid. Nagelnieuwe blauwgelakte treinstellen stonden al klaar voor het vertrek daar op het perron in Luik. Ik twijfelde even of ik met deze trein wel op het juiste spoor zat. Toch wel ! Het was de trein naar Maastricht die dan verder door spoorde tot in Aken. Deze treinen zijn het product van de samenwerking tussen de Belgische, Nederlandse en Duitse spoorwegen. Het waren precies lounges uit een klassehotel ! Zetels in de blauwe veloers, brede ramen en volop ruimte.  Echt sjiek !

Ik kwam ruim op tijd in Visé aan en zo kon ik nog even de binnenstad binnenwippen voor een kennismaking. De Grote Markt, het stadhuis, een klein toerke werd het. Wat me aan een Waalse stad of dorp zo charmeert zijn de producten die er bij de slagers in de vitrine te pronken liggen. Ware culinaire kunstwerken worden er uitgestald. De verschillende gerookte worsten en hammen zijn eyecatchers 1ste klas. Je zou er zo willen van proeven. Niet zelden tref je er ook de varkenskop van een everzwijn aan te midden van hun specialiteiten. Ik kan er verlekkerd naar kijken zoals een klein ventje dat doet voor de vitrine van een snoepwinkeltje.   Een kommeke koffie drong zich op en werd binnengekieperd in de lokale bruin kroeg 'Au Goût du Jour', niet veraf van de statie.  

Une bonne journée madam, merci et au revoir na afloop en terug naar de statie want daar zou Greet zo dadelijk gaan aankomen. Ze had al een berichtje gestuurd. Instappen bij Greet, kiss & ride en hop naar Teuven. Onderweg maakte ik kennis met Liliane, vriendin - familie van Greet en Leen. Leen zou ook meewandelen. Leen leerde ik al kennen op de wandeling in Laakdal. Greet plantte haar Dolfke II, want zo heet haar automobiel, op de parking van Moeder de Gans. Moeder de Gans is een wijd en zijd bekend taverne-restaurant in Teuven. Een 2de kommeke koffie werd daar in die Ganzenmoeder geconsumeerd waarna de zoektocht naar het eerste knooppunt nr 85 kon beginnen. We liepen echter de verkeerde richting uit. Rechtsomkeer dus  en dan stappen maar. 

De eerste stappen stonden in de richting van het Kasteel/Abdij van Sinnich . De Abdij van Sinnich, eigenlijk klooster Fons Beate Marie en ook wel kasteel van Sinnich genoemd, is een voormalige priorij of klooster nabij Teuven. Het voormalige kloostercomplex ligt aan de voet van de heuvelrug 'Plateau van Crapoel'. Opletten hier en dit niet verkeerd lezen 😉. Door de westelijk gelegen tuin stroomt de rivier de Gulp. De gebouwen zijn ondertussen beschermd als onroerend erfgoed. 

 

Er zouden hoogtemeters in het wandelingrecept zitten vandaag ! Wel een 600-tal volgens Google Earth. Aan de start te beginnen van 170 naar 240 meter, een halven Lievevrouwentoren, en dit  rondomrond het kasteeldomein op het wandelpad tot bovenaan het Bovenste Bos. Het is een prachtig wandelgebied. Beetje modder onderweg, niet veel en eens we boven waren zou het uitkijken worden naar knooppunt 76. Dat lag helemaal onderaan in de afdaling naar het Bois de Laschet. Ik kreeg hier het genoegen om wat nader kennis te maken met Liliane. Toch wel ja, ja soms moet verdriet kunnen geuit worden. Dat geeft even soelaas. Deze dame had nog niet zo lang geleden haar man verloren. Het gaf me een goed gevoel om te mogen luisteren naar haar verhaal. Haar man was ook een Compostelaan en een verwoed fietser. Later op de dag vernam ik dat Liliane ook artistieke kwaliteiten in zich had. Die zou ze aanspreken om een mooi kunstwerkje te maken waarmee de herinnering aan, en de verbondenheid met, haar man gestalte zullen krijgen. 

Aangekomen op dat 76ste knooppunt zaten we op Waals grondgebied. Nu ging het terug westwaarts richting Remersdaal, Belgisch Limburg. De weergoden zouden in een mindere bui zijn deze dag. Af en toe een mals buitje zou het worden, de buienradar gaf dit al aan. In het Sint Heriberuskerkske van Remersdaal had Liliane 2 bougiekes aangestoken. Ik denk dat ik weet waarom maar alleszins niet om wat mooier weer te verkrijgen want daar in Remersdaal ontaardde dat buitje in een regelrechte stortbui. Op zoek naar het ondertussen ter ziele gegane cafeetje " L' Apérotheque " werd het schuilen achter een haag. Het hoort er bij en een regenfrakske of een parapluke doen wonderen bij een regenvlaag. Tussen Remersdaal en het Veursbos ligt een open gebied met grasland. Licht heuvelend tussen de 200 en 240 meter hoogte. Je krijgt er een betoverend uitzicht op de valleien en dalen die de Voerstreek kenmerken. Een groen mozaieklandschap van beboste heuvels, weilanden en uitgestrekte wouden bepalen hier het panorama. Hier en daar, verzonken tussen die groene pracht ligt er een ingeslapen dorpje rond een kerktorentje. Zo mooi is het daar.  Een wandeling door bosreservaat 'Veursbos - Roodbos - Vossenaarde' betrof ons volgende agendapunt. Dit bosreservaat ligt op een heuvelrug die een uitloper is in zuidelijke richting van het Plateau van Margraten. Het bos ligt boven op het plateau en op de hellingen. Aan de oostzijde ligt het bos bovenaan de westelijke dalwand van het Gulpdal dat hier geleidelijk aan afloopt richting het oosten naar de Gulp met daarachter het Beusdalbos. Aan de westzijde van het bos ligt het dal van de Veurs met aan de overzijde van het dal het Vrouwenbos. De heuvelrug vormt de waterscheiding tussen de beken Gulp, Veurs en Noor(beek). Ten noordwesten van het Veursbos ligt het Broekbos op een helling. 

Dat Broekbos werd het laatste wandelfeit alvorens het aperitief wenkte in 'De Zotte Lambiek'. Deze kroeg heeft iets speciaals. Meer dan 130 soorten bier kun je er proeven. Het interieur is een allegaartje van kitch, gezelligheid, humor, ouden brol en een voelbare liefde voor Lambik, een stripheld en mede hoofdrolspeler in de Suske en Wiske albums. De uitbater serveerde ons een Amerikaanse Eland , 't is te zeggen een 'Moose'.  Hij maakte een link tussen dit bier en het natuurgebied in Sprimont wat me niet duidelijk is aangezien het bier in Anzegem in de Vlaanders gebrouwen wordt. Heel lekker. Dat vond Leen ook, zij kan er ook van genieten ! Op 1 been kan je niet staan, dus werden het er 2 waarna we verder afzakten naar Moeder de Gans voor een simpel menuke ter afsluiting van de gezellige wandeling. Tijdens het dineetje werd er hartig geconverseerd in het dialect van ' de Hond Heet de Hele Halve Hesp opgeHeten '. Een typisch kenmerk van het Kempisch is het accentueren van de letter H in een woord. Het is een mooi en aangenaam dialekt om naar te luisteren en het is dankzij Leen en Liliane dat ik ondertussen de ganse Netevalleibevolking ken bij naam  en toenaam 😊😊😊. Vrolijk getetter en gelach als hoofdtoon  in de conversaties en het was dan ook een beetje jammer dat ik nog een trein moest halen en er bijgevolg opgekrast diende te worden. In racemodus bracht Greet me naar de statie van Visé. Net op tijd haalde ik de trein van 20u30. 't Was al helemaal donker toen ik thuis aankwam. 

Ik blik terug op een zeer aangename dag in fijn gezelschap. Op vraag van dit gezelschap mag een dergelijk uitstapje een vervolg krijgen. Dat wordt geregeld ! Ik plan met hen een uitstapje in het Kruibeekse Krekengebied, een boottochtje met de waterbus misschien als extra en een restaurantje om af te sluiten in het mooie Bazel. Dat moet kunnen ! Bazel werd ooit uitgekozen tot de mooiste dorpskern van Vlaanderen. Dat komt snor ! En nu nog verslag uitbrengen van het wandelingetje van gisteren in de Zwalmstreek. Ook 'Af' zeiden den Hugo en de Marc, m'n  donderdagse stapmaten ! Zulke fijne wandeltripjes mogen er nog op me afkomen. Voilà, tot een volgende weeral. 

Losse Flodders Juli 2024

 Zaterdag 6 juli 2024

Veel wind vandaag, er werd voor gewaarschuwd. Ideaal weer was het om uit lijf en leden het stof te blazen. Waaien dat het deed daar aan de Schelde ! Het Kruibeekse krekengebied leende zich daartoe op een uitmuntende wijze. Aan het veer in Kruibeke ging ik van start en vervolgens langs de dijk richting Bazel. Met de wind op kop ! Wat een jacht zat er in de wolken zeg !  Veel volk was er niet te bespeuren in dit natuurgebied. Enkel een handjevol fietsers die van de wind hun bondgenoot maakten en er een rotvaart op nahielden. Maar goed, ik ga voor deze losse flodders het kort houden. Aan het kasteel van Wissekerke was er terug wat leven te bespeuren. De afspanning 'Den Duiventoren' was lange tijd gesloten vanwege werken op het kasteelterrein. Nu was er opnieuw een ruim openluchtterras te vinden met een kraampje waar je je op van alles nog wat kon trakteren. Daar moet ik beslist eens langsgaan met de kleinzoon en -dochter. Nog een stukje liep ik in de richting van Rupelmonde om vervolgens terug te keren over de kruibeekse kreken. Wat een veelzijdig natuurgebied is me dit ! Er zouden zelfs reetjes in rondlopen. Het speelbos daar aan de kreken was niet meer toegankelijk. Het bos op zich was stervende. Men zoekt nog naar de oorzaak maar spelende kinderen zouden kunnen gewetst worden door vallende dodende takken. Ik denk dat wanneer je zo een tak op je schrobber krijgt je er niet mee kunt lachen. Ik hou het kort hoor ... wat verder op aan de Meire Dam stonden de schotten volledig open. Knap om er even bij stil te staan. Men spreekt hier over de watervallen van Kruibeke ! Het is een prachtig concept om van het krekengebied een unieke biotoop te maken. De resultaten zijn verbluffend. Een nieuw schorregebied is in wording. Lees maar even wat het project van die dam beoogt : De Meire Dam - De Watervallen van Kruibeke. Het Scheldewater stroomt er bij hoog water met een ongelooflijke kracht de kreken binnen. Met die huilende wind, het kabaal van het instromende scheldewater, zet er nog een sombere regenwolk bij en je hebt een perfect apocalyptisch scenario. Zo ging het er vandaag aan toe. Mooi om zien. Maar m'n 12 paaltjes zaten er op. Nog een goed kilometertje tot aan de parking van het veer en schluss. Een zoveelste poging om regelmaat in de toerkes te brengen en het buikvet weg te werken îs van start gegaan. Naar huis nu.