De Noorderkempen : Kattenbos en het Domeinbos

Een bos dat 14000 jaar oud is en waar je vroeger, heel heel lang geleden, wandelende duinen kon aantreffen dat wekte mijn belangstelling wel. De duinen wandelen dan wel niet meer maar je kan ze er nog wel aantreffen op de heide tussen de naaldbossen. Maar goed, het is het beslist waard om er eens een kijkje te gaan nemen. 
Daarvoor moest er naar Lommel gespoord worden. Lommel de duizendjarige stad in de Noorderkempen. Op den Hugo na waren we compleet. Ik, de Ronny met de Catsjoe, de Marc en den Angelo. Den Hugo heeft het even ontzettend druk met al zijn verplichtingen zo liet hij ons weten. Allerlei verenigingen waarin hij zich als vrijwilliger heeft geëngageerd vragen evenzeer om zijn aandacht. Ik kan er van meespreken. Alleszins wat dat vrijwilligerswerk betreft. Vrijwilligers zijn schaars in onze jachtige samenleving. Het is een uitstervend ras. De schaarse vrije tijd die mensen nog menen over te houden na hun dagelijkse ratrace wordt bij voorkeur besteed aan het eigen belang. Onbezoldigd dan nog ? Enkel voor niets gaat de zon op ! Beweren van geen te tijd hebben betekent meestal geen tijd te maken. Het zijn versmolten begrippen geworden. Quality time, het tegengif voor de dagelijkse dosis stress primeert. Geef hen maar eens ongelijk en vergeet niet van op tijd je oren te bedekken ! 

Op het marktplein van Lommel staat een standbeeldje van een teut. Een typisch historisch fenomeen uit de streek. Teuten waren rondreizende handelaars en ambachtslieden die vanaf de 16de tot de 20ste eeuw met allerlei koopwaar zoals koperwerk, textiel en aardewerk op hun bult naar Nederland, Frankrijk, Duitsland en Luxemburg trokken en die daar op markten aan de man brachten. Moest die job heden ten dage nog bestaan, ik zou geen seconde twijfelen en er direct voor tekenen. Gesteld natuurlijk dat ik een paar decennia jonger zou zijn. We zullen eens in die teuten hun voetsporen treden zie. 

Om halfelf stapten we af in het stationneke van Lommel. Den Angelo was er niet bij. Die zou in Herentals mee op onze trein stappen maar de trein die hem naar Herentals moest brengen had vertraging. Een uur later kwam hij in Lommel aan. Wij waren ondertussen al aan ons tochtje begonnen. Een goeie 500 meter verder hebben we hem opgewacht. Languit uitgestrekt op een zacht bemost heuveltje omder een pril lentezonnetje. Zalig en de Marc had daags voordien nog een cake gebakken en die zorgde al direct voor een culinair accentje. De Ronny had wat blikjes gerstenat meegescharreld en als alternatief voor het 'kommeke koffie' vonden we dat uiterst geschikt. Den Angelo was ons achternagekomen maar hij had zich vergist tussen kop en staart van ons wandelluske en liep de andere kant op. Een smske bracht hem duidelijkheid nadat het wachten op hem wat enigszins te lang duurde. De aperitief had hij gemist, dat was al zeker. De afwezigen hebben altijd ongelijk. 

Plezant stappen in dat bos. Heel zacht heuvelend over de vroegere duinruggen en zo zacht als fluweel onder je voeten. Daarvan verslijten de zolen van je botienen niet. Voornamelijk dennenwoud maar zo in het vroege voorjaar was er nog niet veel gebladerte te bespeuren. Of spreekt men bij dennenbomen van genaaldte . Volgens onze botanicus de Marc waren het niet allemaal dennenbomen maar lag de bosgrond hier en daar ook bezaaid met de dode bladeren van de Amerikaanse eik. Die waren hun zomerkleed nog aan het uitkiezen. Je moet het maar weten. Ook op de aanwezigheid van maagdenpalm maakte hij ons attent. Maagdenpalm, kleine violetkleurige bloemetjes in de bosrand. Ze stonden al mooi in de bloei.

Zuivere lucht in dat bos. Hamsteren maar ! Diepe teugen inademen als kuur en compensatie tegen de CO² uitstoot in de bewoonde wereld. Een vleugje lekkerruikende harsgeur, een indringend parfum dat je kado werd gedaan bij het passeren van enkele houtvesters die met boskap aan de slag waren. Al je zintuigen moet je aan het werk zetten als je in de natuur wandelt. Ogen de kost geven, geuren opsneuven, proeven hoe verschillend een boke smaakt wanneer je op je luie kont langs de bosrand zit. Helemaal anders dan wanneer gezeten aan een copieus buffet. Zelfs de tastzin ... het zachte mos bepotelen op schors en dode takken is al een sensatie op zich. Je leert het niet tijdens een stadswandelingetje op de Keyserlei of Meir. 

Bij de Leyssensmolen aangekomen, een korenwindmolen uit 1797, stond een picknicktafeltje. Tijd voor het schof en een uitgelezen moment voor moppentap en een lading grapjes. Locker room language ontbrak er bij wijlen evenmin. Foei, vroeger betekende dat een stuk zeep in je mond ! Fleske wijn erbij, wat hapjes en zeveren maar. Gezellig, ik heb het toch maar eens getroffen met m'n stapmaten. We waren even zinnens om de Ronny onze rugzakken te laten dragen. Kwestie van wat oefening met kilokes te maken in de aanloop naar zijn kweeste. "Zijde zot ? ".

Ik denk dat we hooguit 1 kilometertje op beton hebben gelopen. Bos, bos en bos. Soms kreeg ik de indruk van in de Landes in Frankrijk te wandelen. Af en toe, nee toch geregeld vloog er een F16 hoog in't zwerk. Het militaire vliegveld van Kleine Brogel is niet veraf. Althans voor die vliegers. Wanneer zo'n formatie gevechtsvliegtuigen een rondje vloog boven het bos en over onze koppen, maakte de Marc nog de bedenking : Die mannen doen er een minuutje over waar wij een ganse dag voor nodig hebben. Juist, maar ze zullen alleszins veel minder gezien hebben. Een ander curiosum dat we onderweg tegenkwam was een boomhut zo halverwege het bos. Op zich wel mooi maar een stalen constructie in de vorm van een caravan uit de fifties paste volgens mij niet in de bosrijke omgeving.

De Catsjoe liep er wat onrustig bij vandaag. Volgens de Ronny voelt dat beestje het aan dat hij binnenkort gaat vertrekken. Hij zit er dik mee in dat hij haar niet kan meenemen op z'n tocht. Je kan aan mensen vertellen dat je voor 3 maand gaat vertrekken, die kunnen daarvan de impact min of meer inschatten. Aan zo'n beest kun je dat onmogelijk uitleggen. Thuis gedraagt de Catsjoe zich opmerkelijk veel alerter en wispelturiger de laatste dagen, zo beweert de Ronny. Zelfs nog maar het passeren langs de kapstok of de schuif waar zijn wandelspullen in liggen doet haar opveren alsof ze zeggen wil 'Hela, ik ben er ook nog, vergeet niet van me niet te vergeten alstublieft'. Ocharme den dweep, ze zal hem nog het meeste missen. Ze zijn onafscheidelijk. Overal gaat ze met hem mee.  

De start van zijn pelgrimstocht nadert. Maandagmorgen springt hij in Brussel de thalystrein op naar Parijs. Van daaruit neemt hij de trein naar Vézelay en kan hij met het avontuur beginnen. Gisterenavond stuurde hij nog een Whatsappeke. Hij waardeerde de vele aanmoedigingen en sprak zijn dank daarover uit. Ook de voorspraak die hij in zijn berichtje vermeldde die zijn vrienden en kennissen hem vroegen  in de vorm van een gebedje te laten of een kaarsje te branden onderweg waren herkenbaar voor mij. De angst voor het onbekende vermeldde hij eveneens. Geruststellend voegde hij er op het einde aan toe dat het logischerwijs een gezonde angst was. Maandagmorgen is hij repen snijden. 
En dan begint de eerste grote emotie op je tocht gestalte te krijgen. Het onvermijdelijke afscheid. Het begin van je pelgrimstocht. Het is een afscheid dat je voordien nog nooit hebt moeten maken. De realiteit is daar ineens : het loslaten is begonnen.  Het loslaten, hand in hand gaand met het besef dat het point of no return is bereikt. Ik merkte al enige intonatie in zijn stem toen den Angelo op de terugweg in Herentals afstapte. Idem dito toen de Marc in Berchem statie nog verder spoorde naar Antwerpen en wij daar afstapten. Ik heb het afscheid samen met de Ronny gevierd, in stilte, met nog een paar pintjes in café de Lijmstok aan de overkant van de statie. Het doet wat met je, neem het van mij aan. Buen Camino maat ! Ultreia e suseia. Altijd maar verder. Va jusqu'au bout pélérin. Dat zal hij dikwijls horen in Frankrijk. Woorden die je vleugels geven.

Created with flickr slideshow.

Het Bosland. Van Hechtel Eksel naar Lommel

Op 27 september, dit jaar, schreef ik dat ik  waarschijnlijk de laatste mooie nazomerdag van het jaar had opgesoupeerd. Ik had het schromelijk mis. Vandaag, juist een maand later, mocht ik, nee wij, opnieuw in de prijzen delen. Een reuzedag werd het. Geweldig mooi weer, een zachte temperatuur en wat toeven in een ongelooflijk mooie omgeving. De stilte opzoeken daar is heden ten dage weer veel om te doen. Die vind je in Limburg, Het Bosland en dat  stond op onze agenda !!! Buiten de allermooiste wandelingen vind je hier voor elke sterveling een immens brede waaier aan recreatiemogelijkheden. 

Kijk maar eens : Het Bosland in Limburg.

Bosland is het grootste avonturenbos van Vlaanderen waar kinderen de baas mogen zijn.  Deze gigantische natuurkern - gelegen in de gemeenten Hechtel-Eksel, Pelt en de steden Lommel en Peer - ligt in het hart van Noord-Limburg en bestaat uit een 12-tal deelgebieden. Het Project Bosland is een samenwerking van de vier voornoemde gemeentebesturen, het Agentschap voor Natuur en Bos, het Regionaal Landschap Lage Kempen en Toerisme Limburg. Bedoeling is om de mooie en kwalitatieve Boslandse natuur te behouden en verder te ontwikkelen, maar ook waar mogelijk open te stellen voor het grote publiek. Daarbij staat duurzame ontwikkeling voorop: Bosland creëert dynamiek vanuit het groen! 

Op de afspraak waren Hugo, de Ronny en de Catsjoe. De startblokken stonden voor vandaag in Hechtel - Eksel, een dorp middenin het Bosland. We spoorden tot in Overpelt waar een lijnbus ons naar Eksel bracht. Rond halfelf konden we daar starten aan het marktplein in Eksel. Den Hugo wist ons te vertellen dat daar een mooie dorpspomp op de markt stond.  Het is niet de originele die er ooit stond maar een kopie van de oorspronkelijke neogotische dorpspomp, die tot 1945 op het marktplein van Eksel stond en die water leverde voor de dieren op de maandelijkse veemark. 
Voilà kijk : Onzen Hugo zorgt steevast voor de wetenswaardigheden op onze tripjes. Dat geeft kleur aan de uitstap. De Ronny verdenkt onze maat er goedlachs van dat hij onze wandelingen aan een grondige voorstudie onderwerpt. Het is verbazingwekkend, je kan Hugo bij wijlen vergelijken met een wandelende encyclopedie. We waren vertrokken voor een mooie wandeling van 20 paaltjes. Eens buiten de bebouwing van Eksel zaten we alvlug in het Pijnven. Het Pijnven is één van die eerder genoemde deelgebieden. Maar liefst 2.000 ha bos liggen er aan je voeten. Voor kinderen zijn er vier speelweiden in een reusachtig speelbos. Toen we voorbij een boomhuis wandelden begon er een belletje te rinkelen : Hier waren we al eerder geweest. En ja hoor 'The Treehouse' kenden we nog ! Vanuit Lommel hadden we dit gebied al eens deels verkend. Hugo was er toen niet bij . Ook nog andere stukjes wandeling kwamen me bekend voor zoals onder meer de Leyssensmolen op Lommels gebied. Kijk maar : Lommel Kattenbos

Wat me echter deze keer het meest intrigeerde op deze wandeling was het pad, een fietsbrug eigenlijk,  die door de boomkruinen van het domeinbos Pijnven loopt. Deze fietsbrug loopt in een dubbele cirkel met een doorsnede van 100 meter. Ze is maar liefst 700 meter lang en  stijgt geleidelijk met een percentage van 3 tot 4% tot op een 10 meter hoogte. Hierdoor wordt het Bosland op een wel spectaculaire wijze ontsloten. Het was de moeite om dit bouwwerk een bezoekje te gunnen.  

Eerst werden de boterhammetjes aangesproken. Op één van de speelweiden stond een hele reeks overdekte picknickplaatsen waar we dankbaar van gebruik maakten. Ronny had een flesje wijn bij, moet ik het nog vermelden ? 2 juffrouwen met hun klasjes van 9 à 10-jarigen waren daar ook aanwezig. Ze hadden duidelijk een day-off. Gezeten aan een bankje hielden ze een gezellig babbelonderonsje terwijl hun jonge gastjes rondomrond in de bossen rondholden. Die zullen daar wel niet kwaad om geweest zijn. Wel viel het me op dat ze zich weinig bekommerden om hun leerlingen. Even kwam het in me op dat ik hun reactie had willen zien indien ik hen zou verteld hebben dat hun mannekes aan 't experimenteren waren met pado's in't bos.  ! Of sigaretten aan't smoren waren ? Ttoch alleszins iets in die aard 😁. . Ach, ik heb veel praat, of moet ik zeggen fantazie ? Ik heb me alleszins niet gemoeid met hun educatieve opdracht daar in dat bos.

Die wandeling door de boomkruinen was wel eens de moeite waard. Het is eens iets anders. Nu viel het ook op dat de herfst wel degelijk op de voorgrond was getreden. Om het met lyrische woorden  te omschrijven zou ik stellen dat de natuur eindelijk haar gouden herfsttapijt had uitgerold. Een tapijt van zachte pasteltinten van gevallen verdorde bladeren. Rood, oker, leem, karmijn, aard en hier en daar een vliegenzwam die zijn rood gestipte hoedje door de gevallen bladeren wurmt. Nog opvallend veel groen op de bomen en struiken. De novemberstormen zullen weldra komaf maken met dit resterende groen en daarmee de winter inluiden. Het kringetje is weer rond. Wat gaat het allemaal vlug. Het was geweldig wandelen in dit gebied. Mooi, mooi mooi. Eén ontzettend grote spelbreker kon echter aangewezen worden en dat was onze luchtmacht. Kleine Brogel is niet zo veraf. De opgezochte stilte was ver zoek. Het gedoe begon al rond een uur of 11. Tot zeker 17u vlogen die luchtacrobaten daar rondjes met hun straaljagers en ons belastingsgeld. Ik vermoed dat de inwoners het daar al wel gewoon zullen zijn maar ik en de Ronny vonden het op den duur behoorlijk irritant.  Oorstoppen zouden een oplossing kunnen bieden. Ik noteer dit ter aanschaf van zulke stoppekes. 

Den Hugo merkte op dat er op onze wandelweg een Duits kerkhof uit WOII lag. Ik wist het niet maar we hebben het een bezoekje gebracht. Indrukwekkend, je wordt er bij de aanblik helemaal stil en ingetogen van. Op deze grootste begraafplaats voor Duitse oorlogsslachtoffers buiten Duitsland rusten ongeveer 19.000 soldaten. De immense begraafplaats heeft een poortgebouw met restaurant en jeugdhotel. De toegang tot de graven wordt afgesloten door een gebouw met een donker monument erop. Het is zeer indrukwekkend. Bijzonder is dat per kruisje er twee soldaten zijn begraven. Aan iedere kant van het kruisje een. Van velen zijn de namen niet bekend geworden. Het beeld van deze gigantische dodenakker met al die kruisjes overweldigt je en confronteert je tegelijkertijd met de nietigheid van je bestaan. Ook het zinloze van een oorlog wordt hier zo pakkend verzinnebeeld. Er heerste daar op die plaats een oorverdovende stilte.    
Leuk aan dat militaire kerkhof was het gezellige cafeetje waar je even kon verpozen. Voor ieder van ons een Filou. Lekker, het werden er 2. De bediening werd verzorgd door een Spaans meisje uit Madrid. En je raadt het misschien al ? Jawel zij had ook de Camino gelopen. Het is alsof je het aanvoelt, een onzichtbare band die er voor zorgt dat je je niet vergist in je vermoeden. We wensten haar bij het afscheid nemen een Buen Camino. De señorita kon het duidelijk apprecieren. 
Het werd al donker zeg en er moesten nog 5 kilometertjes gelopen worden. Tegen dat we aan de statie van Lommel waren was het dan ook zover. Er restte nog genoeg licht op de paadjes van het Kattebos om niet verloren te lopen. De statie van Lommel kwam in zicht alsook het varkentje met de lange snuit. Het zat er op voor vandaag. Prachtige dag, geweldige compagnie, veel gegrapt en gelachen. Het zat er op en rond 22u was elk van ons terug thuis. Voldaan als je het me moest vragen.

De Lommelse Sahara, van woestenij naar natuurparel.

Vrijdag de 13de, superstitie of niet, het heeft me niet weerhouden om er nog rap even tussenuit te muizen. De Lommelse Sahara, in 2005 vernoemd als één van de mooiste natuurplekjes in Vlaanderen moest het decor worden voor een dagje wandelgenot. Raar maar waar, dit oord was vroeger één van de meest vervuilde plekken in Vlaanderen, een biologisch lijk van 350 hectaren groot. Dankzij doorgedreven milieubeheer is het een pareltje aan natuurpracht geworden.

Tussen 1920 en 1925 ontstond er in het gebied door zandwinning een groot meer. Tussen 1902 en 1940 zorgden de giftige uitwasemingen van de vroegere zinkfabriek ervoor dat alle groene beplanting afstierf en definitief verdween. Het werd een dor en troosteloos landschap met fijn wit stuifzand bedekt. Na de 2de wereldoorlog is men begonnen met de aanplanting van naaldbossen en hagen van sprokkelhout waardoor het proces van volledige verzanding werd tegengegaan. Deze ingreep heeft ervoor gezorgd dat het zandgebied werd teruggedrongen tot een goeie 193 hectare weergalloze natuur waar talloze watervogels en exotische zwarte verwilderde zwanen hun draai kunnen vinden

Op stap dan maar. Met een rechtsreeks trein vanuit Berchem naar Hamont Achel was het maar hooguit een goed uurtje sporen naar Lommel. De eerste kilometers door Lommel centrum waren niet zo denderend maar eens de stad uit werd het ronduit betoverend. Catsjoe was ook weer van de partij en deze keer had zij een speelkameraadje bij. Dixie een chokolade labrador was op logies bij Catsjoe. Haar baasje was op skiverlof. Ik denk dat Dixie zich even goed geamuseerd heeft als haar baasje. Lopen en snuffelen, door de plassen stormen, rollen in de plaggen, sporen. Alles wat zo'n beestje nodig had kwam aan bod. Kader zulks hondengeluk in een landschap van geurende naaldbossen en een helderblauw meer en je hebt een plaatje om nooit meer te vergeten.

De keurige fietspaadjes waren me iets te netjes om daarop te blijven wandelen en hier en daar hebben we dan maar alternatieve parallelpaadjes opgezocht om de wandeling wat op te fleuren. Die waren er volop. De wandeling liep ook nog voor een groot deel langs het Kempisch kanaal. Een kaarsrecht traject met veel wind, zelfs frisjes bij wijlen maar het geheel gaf een vredige aanblik. Stilaan werd het tijd om te picknicken maar eerst even aperitieven in brasserie de Blauwe Kei. Een merkwaardige benaming die me nieuwsgierig maakte naar waaraan ze ontleent werd. Te meer ook aangezien die Blauwe Kei nu zelfs onvindbaar is geworden. Die kei was een enorme blauwe leisteen die in de ijstijd door de Maas in een machtige stroom van smeltwater uit de gletsjers daar werd afgezet. De steen zelf heeft als grenssteen tussen Mol en Postel gediend maar bij zandopspuitingen bij de verbreding van het kanaal in 1926 zou hij onder zand terecht gekomen zijn. Er werd later nog naar gezocht maar hij is nooit teruggevonden. Ik ging er ook niet naar zoeken. We zochten iets anders. 

De Brugse Tripel in De Blauwe Kei smaakte goed. Een ideaal aperitiefje in de aanloop naar de picknicktafel iets verderop. Voor de verandering deze keer eens kriekskes met frikadellenkoek, een gekende en vooral gesmaakte klassieker. Zalig. Ook onze trouwe viervoeters lieten zich de overschotjes smaken. 

Bij dat picknicktafeltje waren we nog maar halverwege het 26km tellende tripje. Nog een heel stuk terug te lopen langs het Kempisch kanaal, ditmaal aan de overkant en opnieuw het kanaal over via een spectaculaire voetgangersbrug. 't Moet gezegd, een hangbrug in een heel mooie constructie. Ik dacht even terug aan de misbaksels die over de Dijle en de Nete gepoot werden daar waar beide rivieren samenvloeien en de Rupel vormen. Ik heb er een fotootje van gemaakt. De laatste kilometers in die Lommelse Sahara moeten voor Dixie en de Catsjou het labradorwalhalla voorgesteld hebben. Plassen met slijk, modderpoelen. Het was een plezier om die beestjes te zien stoeien in die overvloed aan plassen. Ik zelf ben er nog onderuit geschoven. Geen erg, dat zou wel opdrogen. De rand van de Sahara kwam in zicht en vandaaruit werd het dan terug enkele kilometertjes dwars door Lommel. Iets te vroeg aan de statie aangekomen hadden we nog de tijd om Dixie en Catsjoe te belonen voor hun amusant gezelschap. Voor ieder nog nen ongebakken boelet uit het frietkot en de mooie dag had daarmee zijn staartje gekregen. Het vertellingeske was uit. Volgende week zoek ik eens een stukje van de Sambervallei te verkennen vanuit Flawinne naar Aiseau Presles, het geboortedorp van mijn vrouw. 't Is weeral eens iets anders. Een mens houdt van afwisseling.

* De Azaleastreek : Beervelde - Lochristi

Het was eigenlijk niet meer de bedoeling om deze week nog een wandeling te plannen. In eerste instantie zou ik een bezoekje gepland hebben aan mijn scoutsvrienden die op een camping in Lommel verbleven. Meer bepaald in het Kattenbos van waaruit ze mooie fietstochten wensten te maken. Onder meer de zandwinningsputten te noorden van de spoorweg  en het Kattenbos zelf.   Mooie streek.

Maar helaas .... : M'n ogen staken opnieuw stokken in de wielen. Deze keer m'n linkeroog. In het weekend had ik dezelfde waarschuwingen ondervonden zoals met het andere oog. Nu was ik er veel vlugger bij. Met te laseren is er erger voorkomen maar ik moest me wat kalm houden. Dit laatste was moeilijk maar een plat tochtje van enkele uurtjes heb ik toch kunnen organiseren. 

Hugo is  in Denemarken op stap en staat klaar om het Skaggerak over te varen, de Ronny zit al een kleine 200km ten noorden van Oslo, de Marc en Angelo lopen lussen rond de Gr57 in de Ardennen. Die zijn ook vrolijk in de wiggel. Els dan weer rijdt in Italië de Dolomieten plat. Blijf daarbij kalm thuis in de zetel zitten ... nee ik moest er even tussen uit. 

Met de auto ben ik tot in Beervelde gereden, het is een deelgemeente van Lochristie. Uit de naam Beervelde klinkt er weinig romantiek maar hoe wansmakelijk die naam ook klinkt, het dorp is een echt juweeltje. Nette huizekes, overal bloemen, propere straten, het moet er gezellig toeven zijn als inwoner. 

In het trajectje had ik een bezoek aan het kasteelpark van Beervelde voorzien. Daarvoor moest je een  afspraak maken of de toestemming aan de graaf vragen. Helaas, deze laatste was wel hoorbaar maar niet zichtbaar. Hij was ergens op het gigantische parkdomein met een kettingzaag bezig. Wie zei er dat adel niet arbeidt ? Nu, we komen wel eens terug in mei. Dan worden er geleide wandelingen georganiseerd en staan de azalea's in de bloei. Het moet de moeite zijn. 

Azaleas zijnde de bloemensoort  die hoofdzakelijk hier in de streek geteeld wordt. Goed, ik heb alleszins toch een fotootje kunnen scoren van de graaf zijn bescheiden optrekje. Geen kasteelpark en dus zit er niets anders op dan verder te wandelen. 

De spoorwegberm hier in Beervelde blijkt een unieke biotoop te zijn voor enkele zeldzame vlindersoorten. Een bordje van natuurpunt maakt de wandelaar daar attent op. Gewapend met deze kennis kon ik meerdere Bruin Blauwtjes (Aristia Agestis) spotten. Leve de digitale vooruitgang die ons de natuurapps schenkt. Ik heb zo een appke gedownload waarmee je na het trekken van een fotootje van plant, blad of bloem deze kan identificeren. Ook met insecten kan je ermee aan de slag. Erg interessant. We reizen om te leren.  Ook al is het maar een wandelingetje.

De immense percelen landbouwgrond die voor de azaleateelt zijn voorzien geven het nadeel dat er bijna geen stille wegen te vinden zijn in de regio.  Veel asfalt, bebouwing en betonbaantjes. Eens Beervelde door voerde een lange maar mooie dreef me naar Lochristie. Door die dorpskern, loopt de N70, en heel drukke verkeersader. Zoiets is echt jammer maar helaas, visie kwa ruimtelijke ordening heeft nooit hoge toppen gescheerd in België. Nu is het schromelijk te laat.

Die mooie dreef bood een bankje aan voor het schof te consumeren. Bokes rijkelijk belegd met gerookte zalm was de eyecatcher bij uitstek om de Ronny wat te jennen. Hij zoekt op zijn Olafstocht een zalm te vangen. Hij is er door geobsedeerd als het ware. Ik denk zelfs dat hij er een maand pensioen voor over heeft om zo een vis aan de haak te slaan. Hij heeft er dan ook het visgerief voor bij. Ik heb hem als aanmoediging gestuurd dat ik m'n zalm juist had gevangen en dat die al tussen mn bokes zwom. Foto inbegrepen van de tartine au saumon. Ik denk niet dat hij dat gaat geloven. Hugo stuurde een foto  van een schotel zeebanket vanuit Denemarken, ook zelf gevangen maar "with a little help from his friends". 

Marc en Angelo hebben ondertussen laten weten dat ze aan het barbecueen zijn met 'Saumon en papilote beure blanc' waarop de vraag werd gesteld welk diner onze maat daar in Noorwegen in de schoot valt.  Een vettige hamburger met frieten was het antwoord. 

Raar weer was het. Veel cumuluswolken en als de zon er achter schoof was het fris en eens ze tevoorschijn kwam vrij warm. Trui aan en uit met andere woorden. 

Keek je naar het uitspansel dan kreeg je een mooi wolkenspektakel te zien. Er zat beweging in Sinte Pieter zijn voorhofke. Het zou me niet verwonderd hebben moest er zo ineens een grote hand verschijnen waarbij zulk een wolk opzij geschoven werd.  En iets later zou God Zijne kop met Zijn grijs haar en een langen baard  komen loeren. Tussen 2 immense  wolkentorens in,  Zijnen arm leunend op een wolk als vensterbank. Ik beeld me daarbij ook in dat hij nogal heftig en meewarrig met Zijne kop ligt te schudderen. Het staat Hem precies niet al te best aan hier beneden.  Ja Almachtige, er is nog werk aan de winkel in Uw schepping. Vergeef het me, soms speelt de fantasie me zoveel parten dat hij daarbij op hol slaat.  Zoals dat nu eigenlijk het geval is. 😀.

Echt spectaculair was deze trip niet. Veel asfalt en bebouwde kom maar het  gesloten park zorgde toch voor de grootste teleurstelling. Met deze info over het kasteelpark had ik er gerust een uurtje in kunnen rondslenteren. Jammer maar niet getreurd, er komen nog dagen. 

Wie naar een score vraagt : Ik geef  4,5 op 10. 

Naar Hamont in het Noorden van 'De' Limburg

'De' Limburg. Dit 'Limburg' voorafgaand lidwoordje doet menig Limburger de ogen fronsen. Voor de meesten onder hen heeft dit lidwoordje een pejoratieve bijklank en je mag verwachten dat ze je na het uitspreken ervan jou met een scheef oog bekijken. 't Is niet mijn bedoeling hen hier te schofferen maar een verwittigd man is er immers twee waard wanneer hij naar de groene long trekt van ons landje. Zeg het dus nooit in hun bijzijn. Solo slim vandaag, de rangen zijn flink uitgedund met den Hugo en de Ronny op toernee. Eigenlijk had ik geen uitstap meer gepland voor deze week. 't Kwam ineens op zoals een grote boodschap en zo op het laatste moment den Angelo en de Marc nog optrommelen ... ze zouden zich niet tijdig meer kunnen hebben vrijmaken. 
Hamont is een Vlaams dorpje in het noorden van de provincie Belgisch Limburg. Wederom een dorpke met een bewogen geschiedenis op haar palmares. Te beginnen met vondsten zoals grafheuvels uit de bronstijd en Romeinse artefacten waaronder een heuse muntschat. Vanaf de middeleeuwen was het daar dan weer gedurig aan laguèrre en werd het het toneel van gewapende conflicten, strafexpedities, brandschattingen en opstanden. In 1595 werd de heks 'Griet' en haar dochter er op de brandstapel gezet. 

De Eerste Wereldoorlog bracht dan weer de aanleg van de Draad met zich mee. Net zoals we verleden week in de Belgische Klinge op de grens hebben aangetroffen. Op een bordje las ik dat deze hoogspanningsomheining aan 61 mensen het leven heeft gekost. In 1915 werd het gebied van Achel-Hamont aldus afgesloten van de rest van België doordat deze afscheiding ten zuiden van de dorpen kwam. Daardoor belandden de Hamontenaren in een soort niemandsland maar in 1916 kwam de draad daadwerkelijk langs de grens te lopen en werd het gebied afgegrendeld van Nederland. Op de 18de november 1918, een week na de wapenstilstand, vloog er een Duitse munitietrein op het grondgebied in brand en ontplofte. Volgens de berichten werden er 1000 Duitse soldaten in de munitietrein en in een in de buurt geparkeerde Rode Kruistrein gedood of ernstig gewond. Als door een wonder vielen er geen burgerslachtoffers. Wel was de schade in heel Hamont groot. De Ramp van Hamont, zo staat dit voorval in de Hamontse analen geboekstaafd. Hamont dankt net zoals Lommel haar welstand aan haar teutenverleden. Rondtrekkende handelsreizigers zorgden er voor een bloeiende nering. Enkele statige teutenwoningen zijn er in het dorpsaanzicht nog getuigen van.  

Hamont, de naam van dit Vlaamse dorp doet een beetje vreemd aan. Je zou het eerder in het Waalse landsgedeelte situeren maar de etymologie leert ons dat Haag Mont in de jaren stillekes een met bossen omwalde heuvel was. Voor alles geldt er een uitleg.

Op het stukje sporen naar Berchem Statie toe had ik het aangename gezelschap van ons Esther. Het overbuurmeisje in vroeger tijden en vriendin van dochterlief. Zij moest een werkvergadering bijwonen in Antwerpen, vandaar de trein. Het verkeersinfarct rond Antwerpen indachtig was dat een wijs alternatief om de auto op stal te laten. Dat trof. Een leuk babbeltje over kind en gezin lag voor de hand en verveelt nooit. 's Avonds kreeg ik nog een smsje met de mededeling dat het maar een saaie vergadering was geworden. Een stukske meestappen had haar wellicht beter bevallen. 
In Berchem dan de trein op, linia recta het Oosten naar Hamont. Het ging goed vooruit met de trein. Om het gebrek aan compagnie en de daarbijhorende conversatie te compenseren had ik een goed boekske meegepakt voor onderweg. De rit was zo voorbij. 

Ter zake nu. Om halfelf kon ik mijn eerste stappen zetten en die gingen richting Büdel in Nederland. Beetje saai zo langs de gewone weg maar eens Büdel voorbij en de grens op Hollandse bodem volgend tot bijna in Achel werd het een erg mooi stukje natuur. Volop bos en heide. Doordringende harsgeuren van vers gekapt sparrenhout, hier en daar de specifieke luchtjes van een laat haardvuurtje vermengd met de miniscule druppeltjes ochtenddauw. De reukzin moet je tijdens een wandeling ook haar werk laten doen, het geeft een extra dimensie aan de wandelbelevenissen. Grenouille, het hoofdpersonage in Parfum en tegelijkertijd onderwerp van mijn leesijver op de trein, kon ik wel benijden om zijn olfactorisch vermogen.  Die kon een mijlenver afgelegen bosanemoontje ruiken te midden van een immens woud.  

Langs brede met frisgroene sparren omrandde boswegen, ik waande me even terug in de Landes, ging het richting die beruchte 'draad' aan de grens. Borden met uitgebreide informatie voor de recreanten maakten melding van een trappistenroute. Ikzelf had in het gebied een parcours voor mountainbikes uitgestippeld maar die trappistenroute oogde iets aanlokkelijker. De ervaring nog indachtig van de mountainbikeroute op de kleiputten van Tommorowland in Terhagen en de keuze was rap gemaakt. Het stapplan werd gewijzigd. Dat deze route tot aan de Achelse kluis liep was toeval. Van voorbedachtheid was er helemaal geen sprake. 

De Achelse Trappistenabdij, daar mag je niet aan voorbij gaan als je in de geburen bent en daarbij uitdrogingsverschijnselen vertoont. Gewapend met een Blonde Achel 8°, getapt uit het vat en dus zonder nagisting zette ik me aan een tafeltje en kon ik beginnen met het bestrijden van de eerste symptomen zijnde een droge mond en lever. Hemels manna dat patersspul. 

Een fietstoerist, volledig in koerstenue, kwam er aangewaaid en vroeg me of het stoorde indien hij zich mee aan mijn tafeltje zou zetten. Met alle plezier was mijn antwoord. Danny, zo heette de sportieveling, was met zijn vrouw ter gelegenheid van hun 25ste huwelijksverjaardag op weekenduitstap naar Hamont getrokken. Dit gecombineerd met een korte fietsvakantie met zijnen elektrieken velo zou het heuglijke feit de nodige luister moeten bijzetten. Zijn vrouw was op hotel gebleven en pakte nog de valiezen uit. Dat gaf hem even de gelegenheid om de omgeving te verkennen. 'Doe maar al een toerke' had ze gezegd. Hij bleek uit het Antwerpse te komen. Sympathieke en onderhoudende knul. Over kind en gezin werd er deze keer niet gepraat want kinderen had hij jammer genoeg niet. Wel 2 chiwawa's die de uitgebleven kinderwens moesten compenseren. Vol lof sprak hij over het hotelletje dat hij uitgekozen had. Voor 135€ per nacht inclusief een exquise menukaart. Voor ieder wat wils maar ik prefereer toch maar een tentje en een kookpitje. Binnenkort mijn 40ste huwelijksverjaardag zie, maar ik geloof nooit dat ik mijn vrouw kan bekoren met het vooruitzicht op een viering in een tent met een kampvuurtje. ☺☺☺

Van 1 trappistje kwamen er 2. Op 1 been valt namelijk heel moeilijk te blijven staan. Daarna nog ene voor de dorst die nog zou gaan komen, we zaten aan nummer 3. Bij nummer 4 kwam er al een telloorke kaas aan te pas en bij het 5de exemplaar begon het besef door te dringen dat ik nog 14 km moest stappen. Deze laatste werd de heilsdronk op een goeie tocht voor de Ronny en den Hugo. Ronny ging vandaag de Pyreneeën over en zo naar Spanje en den Hugo duikelt Nederland binnen. Maar het was hoog tijd om op te krassen wilde ik voor het donker nog thuis geraken. Den Danny werd zich er ook stillekesaan van bewust dat zijn vrouw nog steeds in het hotel op hem zat te wachten. Waarschijnlijk waren de valiezen ondertussen wel uitgeladen. In plezant gezelschap let je zo niet op de tijd. Ik hoop dat zijn vrouw een begripvol mens is. Dat zal wel. Tot ziens Danny, ik hoop dat ze je onderweg naar het hotel niet doen blazen op uwe velo. 

Langs de bevallige Warmbeek terug gekuierd, met een lege kop in de wind, tot aan de sterrenwacht. Toch enigszins in vrij rechte lijn ondanks de soldaat gemaakte trappistjes.  Daar aangekomen verduidelijkten verschillende bordjes de eigenaardigheden van onze planeten in ons zonnestelsel. Blij verrast kon ik vaststellen dat er wel degelijk een Janneke Maan bestaat. Rond Saturnus vliegt er één, Janus genaamd, een hele geruststelling. Je reist om te leren. Het staat me voor dat ik dat nog al eens heb geschreven.
Toch goed doorgestapt met die lome benen. Voor de natuur was er al iets minder aandacht en ik was blij dat de trein al stond te wachten in Hamont. Een mooie stapdag werd het. Ik zou net voor het donker thuis geweest zijn moest er op de lijn Antwerpen Gent geen wissel kapot geweest zijn. Maar ik ben thuis geraakt. Janus lag toen al volop zijn toerkes te vliegen. In de pikkendonkere weliswaar.