14 juli 2015 Mazée - Boussu en Fagne
Goed geslapen in m'n tentje en de pittige regenbui die 's nachts over de slaapstee trok heeft daar geen afbreuk aan gedaan. Voilà, weer een volledig dag voor de boeg waar de muizen nog niet aan geknabbeld hebben. De plannen voor vandaag ? Wel, een 25 paaltjes los door de Fagnes. De Catsjoe duikelde al rond 7 uur m'n tentje binnen om me een goeiemorgen te komen likken. Eruit dan maar, ik bedoel daarmee mijne slaapzak. Na een kort ontbijtje en een kommeke oploskoffie werd het tijd om onze rommel bijeen te scharrelen. Dat inpakken en opkramen kon beter. Het duurt wel enige dagen vooraleer zoiets routine wordt en je kan je maar beter een vast inlaadpatroon eigen maken om te vermijden dat je die rugzak enkele keren terug moet in- en uitladen omdat je dit of dat vergeten bent weg te moffelen. Tentje afbreken, opvouwen, inpakken, je bent er al vlug een uurtje mee kwijt.
Deze keer zou het weer 25 km klimmen worden met een 600 tal hoogtemeterkes en opgefleurd met hier en daar een afdaling aan 40%. Dat zou opletten worden om niet op uwen teut te belanden. Rond een uur of 9 waren we dan toch op stap. Eerst nog even naar het winkeltje in Treignes omgelopen voor wat inkopen te doen. Drinken, wat brood en toespijs. Vooruit maar 't is gratis, nog eens een 3-tal kilokes op de schoft erbij.
Een paar 100 meters verder wees een vriendelijke mens er op dat de weg die we volgden dood liep. Groot was zijn verbazing toen we er hem op wezen dat er vlak voor zijn deur een weggetje liep dat dwars door het struikgewas een uitweg bood. "Aha, il y a un chemin là derrière le petit pont?". Lang leve de Open Street Map kaarten waar je al die kleine binnenwegentjes mee kan ontdekken. Wat verder weeral leken we België binnen te wandelen. Althans een bord maakte ons daar opmerkzaam op. We zaten begot in Frankrijk zonder het te weten. Het miezerige weer was opnieuw van de partij. Aan en uit dat regenpak, je verliest er verdorie veel tijd mee. Voordeel hier aan is dan weer dat je meerdere rustpauzes schept om te bekomen van de steile klimpartijen. Ook deze etappe was prachtig die zelfs grotendeels over een Santiago pelgrimspad liep. Van Vierves sur Viroin naar Olloy sur Viroin en zo tot Saint Joseph kon je de gele St. Jacobsschelp op de blauwe achtergrond volgen op het pad.
En opnieuw die prachtige panoramas die een indrukwekkend schouwspel gaven voor de zintuigen. Weidse vergezichten, steile bospaadjes, holle wegen, je vind het er allemaal. Een troep wilde everzwijnen met biggetjes hebben zelfs ons pad gekruist. Wat een rijkdom toch ! Geurige parfums van honderden bloemen, het gekwintelier van verschillende vogeltjes, elkaar een goei mop vertellen onderweg, lachen en op tijd een zwanske ... een pintje ook natuurlijk, pfft als je je daarmee gelukkig kan voelen ben je volgens mij een rijk mens. In het dorpje Olloy sur Viroin zijn we een boke gaan eten op een bankske. Mannen van de vuilkar waren er bezig met lawaaierige machines de straten aan het stofzuigen en even dachten we dat we niet zo een ideale picknickplaats hadden uitgekozen. Maar ze reden gelukkig een straatje om zodat we niet onder het zwerfvuil en de bladeren bedolven werden. Richting Saint Joseph uit hebben we het toerke wat aangepast om een supermarkt te vinden voor de aanschaf van de ingrediënten van het avonddiner.
In plaats van Pétigny nog aan te lopen zijn we daarvoor in een grote boog naar Nismes uitgeweken waar er nog iets te vinden was. Mooi stadje Nismes, dat mag gezegd worden. Gezellige toeristische drukte, een mooie brug over de L' Eau Noire en een uitgelezen plaatsje om de Chimay Dorée of de blonde Tripel te gaan degusteren. Lekker maar opletten daarmee want dat kruipt vlug in de benen. We waren immers nog in't geheel niet aan onze paalcamping beland. Opgekrast na 2 Chimaykes met nog een kilometerke of 6 to go, richting paalcamping uit van Boussu en Fagne. 'Het is niet waar hé' hoor ik de Ronny nog zeggen. Op een 200 meter voor de plaats van aankomst staat daar zo een joekel van een windmolen te draaien. Zoef, zoef, zoef. Blijkt dat mijne maat gezegend is met een heel gevoelig oor voor lage tonen. Altijd iets met die oren van mijn vrienden. Ik heb nog zo een maat bij wie de erogene zones in zijn oren blijken te liggen. Een heel lange tijd terug werden we eens gevraagd om Zwarte Piet te spelen op een sinterklaasfeestje. Ik kan je verzekeren dat een Zwarte Piet met witte oren geen zicht is. De sminkster mocht vanwege het risico zijn oren niet zwart maken. Heb zoiets maar eens voor !
Maar die monotone laagfrekwente grondtoon van dat molengewiek zou wel eens lastig kunnen worden voor de Ronny om te slapen. Eens aangekomen op de camping bleek het geluid nog best mee te vallen. Camping ? Ook hier weer geen kraantje te vinden maar wel een grote picknickbank. Tijd om te eten en de branderkes mochten hun werk doen. Een glazeke wijn met een sauciske en kaas als aperitief en een paella met blokjes kipfilet stonden op het menu. Toch zalig om zo in de open lucht te kunnen schoven. 't Heeft alleszins goed gesmaakt na zo een vermoeiende wandeling. Naar een goed douchke verlang je ook wel maar geen kraantje betekent ook dat je je niet kunt wassen ... dat werd dus behelpen met de overschot van het drinkwater. Deze campingplaats vonden we niet zo ideaal. Naar comfort ben je nu wel niet op zoek maar een beetje afgelegen van een rijbaan valt toch wel te verkiezen. Dat was hier niet het geval. De Catsjoe heeft gene last gehad van de wandeling. De Ronny dacht dat hij er wat door zat vanwege het hondenrugzakje. Die zak heeft de Ronny die dag mee op zijn bult gedragen. En de Catsjoe was er happy ermee :-)
Ik heb de Ronny die avond nog leren 'kloten'. 'Kloten' is een spelletje met de teerlingen waarbij je met je worpen de punten van de medespelers kunt afpakken. Plezant, een pintje erbij en de avond was weeral mooi gestoffeerd. Een prachtige dag ondanks de gestage druilbuien maar wat meer is; die dag kunnen ze ons weeral niet meer afnemen. En daags erna zouden we de compagnie krijgen van 2 toffe jonge meiden en hun chocolabrador. Sofie en Tiffany die mee van het stapavontuur wilden proeven en den Dixie die ik al kende van de uitstap in de Lommelse Sahara. Ik was alleszins benieuwd naar deze nieuwe stapgezellen. Slaapwel, en wie doet er het licht uit ? Zelfs dat werd nog voor je gedaan :-)
13 juli 2015 Mariembourg - Mazée
Een fantastisch weekje paalkamperen is het geworden in dat stukje vaderland daar helemaal in het Zuiden grenzend aan Frankrijk. Ik ga daar zo dadelijk meer over vertellen. Eerst valt er nog een belangrijk bericht kond te maken !
Den Hugo, pelgrim op de Camino del Norte / Primitivo is na 70 dagen stapwerk heelhuids teruggekeerd van zijn Santiagotocht. Ik moet zeggen .... hij zag er stralend uit. Frisch ende geschoren zag hij eruit toen ik op zondagmorgen even langs liep om op zijn Welkom Terug Thuis receptie present te kunnen geven. Hijzelf wist over een receptie van toeten noch blazen want om 11u zou hij reeds plannen gehad hebben om een kaartje te gaan leggen met zijn maten. Althans volgens zijn vrouw Agnes die buiten zijn weten om een samenkomst had geregeld voor al zijn dierbaren en supporters. Vooral de pompiers van Kruibeke en Temse, geen gewone kerels maar een toffe bende pretmakers lieten van zich horen. Net zoals bij zijn vertrek op 1 mei. 't Was een erg fijn moment. Zingen en lachen en natuurlijk ook klinken op Hugo's wedervaren. Maar ik zag het aan den Hugo..... Iedereen was benieuwd hoe het hem was vergaan. Goed natuurlijk maar ik voelde het ook aan .... Op zo een Camino ervaar je dingen die je onmogelijk onder woorden kunt brengen. Hugo heeft iets ondernomen waarvan je het tastbare wel verbaal kunt overbrengen, zelfs duizenduit als 't moet maar het gevoelsmatige, daarvoor zijn woorden gewoonweg niet toereikend. Ach, je rept er ook best niet over want mensen die het zelf niet ervaren hebben verstaan het immers toch niet, en begrijpelijk .... Trouwens, zo een blij weerzien is daar immers ook de moment niet voor. Die bezinning komt nog later op je af.
Alleszins een dankjewel Agnes voor de uitnodiging op de welkomstdrink en langs deze wil ik den Hugo nog maar eens een keer proficiat wensen voor zijn geslaagde tocht. Enne voor wanneer is de volgende ? :-)
En hop we gaan toeren. Eventjes als opwarming à pied naar Beveren Station om daar rond 8 uur de trein richting Mariembourg te verschalken.
Een vlotte treinverbinding bracht ons, ttz : ik de Ronny en de Catsjoe, in 3 uurtjes tijd naar Mariembourg. Van daaruit zou het richting Mazée uitgaan op de grens met Frankrijk. Al bij al een goeie 25 km, het stukske van huis naar de statie in Beveren als opwarmertje meegeteld. De 500 hoogtemeters op dat stuk naar Mazée, daar zwijgen we nog eventjes over.
We kwamen nog maar net de statie uit en op het stukje richting spoorwegmuseum stond er een olijke kerel in zijn korte broek, klakske en marcelleke ons op te wachten in zijn deuropening. Hij kwam ons bekend voor. 'Ca va les gars ?' riep hij ons vrolijk toe. 't Was verdorie dezelfde kerel die ons begroette toen we naar Mariembourg kwamen om naar Philippeville te wandelen. Toen stond hij daar wel in zijn onderbroek als ik het me goed herinner. Ik denk dat hij in zijn deuropening woont.
Het weer viel nog af te wachten. Een kijkje naar het hemelzwerk met de dichte grijze wolken liet niet de indruk wekken dat er tropische temperaturen gingen gescoord worden. 't Duurde niet lang of het verhaaltje van Ninove - regenpak aan, regenpak uit - kende een vervolg. Ook de volgende dag werd het er niet beter op. Geen gezeur, de wandeling werd niettegenstaande het mindere weer toch oppermooi.
't Was terug even wennen aan de kilo's rugzak maar het ging naar wens. De schrik voor bleinen vanwege de serieuze klimpartijtjes en het gewicht zat er eventjes in maar ik heb er geen last van gehad. Ik kan nu met zekerheid zeggen dat de oorzaak ligt bij te warme stapkousen. Deze keer had ik vrij dunne sportsokskes aangetrokken en de bottienen niet te strak geveterd. 't Liep erg vlot en natuurlijk met de wandelstokken scheelt dat nog eens een slok op de borrel. De Catsjoe, die had ook een rugzakske meegekregen. t' Beestje kan het niet vertellen maar dit was echt geen succes. Een mens kan zijn rugzak aanpassen. 't Is te zeggen de draagriemen bijstellen, de juiste rugkromming van het draagframe instellen, het gewicht verdelen en het zwaartepunt naar je heupen brengen. Enzovoort... Bij een hondeke is dat helemaal niet het geval. Alhoewel helemaal niet zwaar beladen leed hij er duidelijk ongemak onder.
Maar het werd een prachtige tocht. Door valleien en steile beboste hellingen voerde het uitgestippelde tochtje ons langs prachtige vergezichten op landschappen en op de uit natuursteen gebouwde Waalse pittoreske dorpjes. En 't was verdorie steil hoor. Er zaten een paar klauterpartijtjes van 32% bij. Jawel 32%, ik zwans niet ! Die loop je niet in één ruk naar boven zo pakweg een 100 meter hoger. En toch is en blijft het genieten van die intense inspanning. Je mag hierbij een bedenking maken en me gerust naar den Amedée doorverwijzen. Dat is een instelling voor de psychisch andersvalide medemens. Een kleine 500 hoogtemeters werden alzo doorgesparteld. Regenpak aan, regenpak uit :-)
Onderweg zijn we nog een groepje scouts tegengekomen die op tweedaagse dropping waren. Een stuk of 8 kereltjes van rond de 11-12 jaar die met de stafkaart en kompas de baan op waren gestuurd. Ik kreeg er een beetje medelijden mee want ze moesten nog een goeie 16 kilometer lopen en het liep al tegen de avond aan. Ze waren verloren gelopen. Een beetje ongerust vroeg ik hen of ze hun leiding wel konden bereiken? En ja hoor, op hun onderarmkes stond er met een viltstift in dikke vette cijfers het GSM nummer van de verkennersleiding geschreven. Wat verderop in het dorpje Freignes nog wat boodschapjes gedaan en voort vooruit dan maar. Aangekomen op de paalcamping van Mazée dachten we een kraantje te vinden. Dit was, zo bleek, een beetje te hoog gegrepen in de verwachtingen. Een uitkijktoren, een lap natgeregende grond met pinnekesdraad van een weide afgescheiden, een paar boomstammen en een vuurkorf bestaande uit in een cirkelvorm gelegde keien. Een beekje was er nergens te bespeuren maar een groep scouts die wat verderop kamp hielden konden ons in het nodige water voorzien.
Nog vlug wat hamburgers gebakken en ajuinringetjes. Geen culinaire hoogvlieger maar met een AS rijstschoteltje van 600 calorieën, een kruidig varkensworstje en een schelleke kaas is dat best te doen. Het eten was gereed ! Dit alles kon dan dankbaar doorgespoeld worden met een glazeke Côte du Rhône. Alles aanwezig dus voor de aanloop naar fijne avond in't gezelschap van een toffe stapmaat en een trouwe viervoeter. Wat verlang je eigenlijk nog meer ? Checklist overlopen en OK bevonden voor een eerste overnachting in een duizend sterren hotel. Goodnight.
Het is weeral een paar dagen geleden dat de kilometerteller op mijn bottienen nog bewogen heeft. Een klein stadswandelingetje in Gent met enkele vrienden-logees niet te na gesproken maar dat was met gewone schoenen. Nu, met die hittegolf mochten ze gerust even op het schap blijven staan. Veel te heet om te stappen, vandaar. De Ronny en de Catsjoe hebben hun toerke in Luxemburg ondertussen afgerond en zo te horen was het in die ondraaglijke warmte gene kattepis. Vooral de Catsjoe had het lastig. Veel te heet op de asfaltstukken en het beestje haar tong was net iets te kort om de grond te kunnen raken. Ocharme en ze kunnen het niet vertellen. Toch was het een geslaagde onderneming.
Ninove nu ! En dat voor een 25 km lang partijtje wandelen. Met de trein moet je 150 km sporen om er te geraken. Dan maar het karretje nemen om de amper 50 km tot daar te overbruggen. Deze keer heeft de Ronny me opgepikt rond halfnegen. In Ninove ben ik nog nooit van mijn leven geweest. De enige relatie dat ik met die stad kon leggen was deze met een jeugdzonde : Spelen met de stekskes van 'Union Match' het luciferfabriekske.
Maar Ninove blijkt na wat opzoekingswerk de oudste, de stoutste en de wijste aller steden te zijn. De stad werd de oudste genoemd vanwege haar naam die sterk lijkt op die van de Assyrische en Bijbelse stad Nineve. De stoutste omdat ze wanneer ze door de Aalstenaars werden aangevallen hun stadspoorten open zetten en ze deze met open poorten opwachtten. De wijste omdat het de enige stad was die geen hofnar had omdat ze die niet wilde betalen. In alle geval is de naam 'Ninove', ten gevolge van enkele linguïstische ontwikkelingen in de loop der jaren van Neonifus over Nineve naar Ninove ge-evolueerd. De oorspronkelijke vertaling van de naam Ninove nl. Nieuw Weiland valt er nog moeilijk in te herkennen. In de Flandria Illustrata schreef Antonius Sanderus : Nineve quattor habet portas. Hae portae, quamvis possint, vix umquam clauduntur : unde vulgari loco Ninove dicitur antiquissima, audaccissima, sapientissima. Als den Bart de Wever dit leest moet hij eventjes gaan zitten denk ik :-). Wat de Ninovieters hun spotnaam 'de Wortelkrabbers' betreft, valt er naar mijn gevoel niet al te veel heraldiek te bespeuren. Maar ze hebben er nog een 2de en die vind ik veel sympathieker : 'De Kaffeegieters'. Deze naam hebben ze te danken aan een oude traditie. Bedevaarders uit West-Vlaanderen trokken in grote getale tijdens de pinksterdagen naar Halle. Tijdens hun passage door Ninove staken de Ninovieters de mei uit als teken dat ze bij hen een kopje koffie konden komen slurpen. De traditie is in onbruik geraakt maar de gastvrijheid en vriendelijkheid van de Ninovieters heeft haar zeker niet gevolgd. We kunnen er van meeklappen !
Het eerste stuk van den trip, een goeie 4 km leidde hoofdzakelijk via asfalt en betonbaantjes naar Meerbeke. Op de met vele mooie bloembakken versierde straten en pleintjes van Ninove na, was dit niet het uitgelezen wandelparcours maar eens Meerbeke gepasseerd kwam het Neigembos in zicht. Dit bos is net zoals het Zoniënwoud een overblijfsel uit het Grote Kolenwoud, een oerbos dat zich in tijden van de Romeinen zich uitstrekte van de oevers van de Rijn tot de Noordzee. Het bos bestaat hoofdzakelijk uit eiken en beuken. Met een golvende bodem tussen de 20 en 90 meter hoogte is het er prachtig om te wandelen. Holle wegen en diverse reliëfplateaus in het bos zelf geven het een sprookjesachtige 'look'.
Ondertussen was het beginnen miezeren en dat zou op enkele zwakke opklaringen na, de hele dag zo aanhouden. Telkens het regenpak aan en uit, want als je blijft doorwandelen ben je voor je het weet doorweekt. Dat zorgt wel voor wat oponthoud. Toch werd het een hele dag vol aangename verrassingen. Een kriekenboom met witbuiken stond volop in de bloei. Koop zo maar eens een bakje in de winkel en je weet wat je kwijt bent. Hier kon je ze zo plukken, gratis voor niets en lekker dat ze waren. Een rijtje frambozenstruiken met overrijpe vruchten wat verderop zorgde voor een andere lekkere versnapering. Het deed me denken aan de wijngaarden in Rioja waaruit ik onderweg naar Compostela met regelmaat een troske pikte. St. Jacob kneep voor deze zonde immers toch een oogske toe voor zijn pelgrims. Verder slingerde het tochtje door wuivende graanvelden, weidse akkers en bospercelen. Opmerkelijk was het grote aantal graasweiden dat je tegenkwam voor paarden. Ik ken niets van paarden maar het moeten er alleszins erg dure zijn geweest. Voor het verschil met doordeweekse rossen te merken moest je geen kenner zijn.
Op het grondgebied van Lieferinge heeft er tot de jaren 70 een kapelletje gestaan. Op die plaats werd er nu een houten bouwsel getimmerd voor een mirakelspel. Enigszins gefascineerd door de opzet van het bouwwerk zijn we er eens gaan neuzen. Het teloorgegane kapelletje werd de 'beddezjiëkere' kapel genoemd. Een processie naar dat kapelletje moest de kinderen die hun bed niet droog konden houden enig soelaas bieden. Het houten bouwsel dat er nu staat werd ten behoeve van het mirakelspel de kapel van Santa Urina gedoopt en met een opschrift bij het kapelletje wordt er je naar de één of andere poëtische ontboezeming gevraagd. Deze mag je dan vereeuwigen met een stift op de houten muren. Dit was alleszins een grappige noot in de wandeling.
Zoals ik al eens heb vermeld heeft mijne stapmaat een zeer scherp oog. Na de nodige honneurs te hebben betoond aan Santa Urina werd hij door haar beloond en vond hij een briefke van 20€ op de weg. Moe van telkens dat regenpak aan en uit te trekken zijn we met die 20€ er maar éne gaan drinken in de hoop dat het geen arme sukkelaar betrof die nu 20€ armer werd gemaakt. Café 'De Kroon' in Denderwindeke werd het doelwit. Hier kreeg mijn indruk dat de Ninovieters lieve en sympathieke mensen zijn nog meer gestalte. Alhoewel het mijn bedoeling niet is om reclame te maken in mijn blog wil ik toch onderstrepen dat je dit etablissement niet zo maar mag voorbijlopen moest je ooit in de geburen komen. Met een assortiment van 100 verschillende bieren vind je ongetwijfeld je gading. Voor de Ronny een 'Malheur' van 10° en voor mezelf een 'Witkap Pater'. De bazin van de taverne luisterend naar de naam Christel is een erg lieve dame afkomstig uit Pollare, een deelgemeente van Ninove. Direct een praatje in het gezellige dialect, tv aan voor de koers, een stuk sauzies voor de Catsjoe maar wat me bijzonder getroffen had was haar verhaal over 2 Poolse zwervers die, op zoek naar een slaapstee, door haar onderdak werd geboden. Opnieuw een raakpunt met de Camino ! Ik kan het niet laten en geef bij wijze van bewondering voor deze dame en ook als dank voor de fles Delirium Tremens die we nog meekregen even de link mee naar deze Denderwindekense Albergue : Taverne De Kroon
Voilà, zie en 't bestaan van dit dorstlessend oord kan nu de wereld rondgaan :-)
Nog een kleine 10 kilometerkes viel er nog te stappen. En nog steeds dat miezerige weer alhoewel er af en toe een bredere opklaring viel te bespeuren. Regenpak aan, regenpak uit. 't Laatste stuk langs de oostkant van Zandbergen om zo het kronkelende jaagpad van de Dender te volgen tot in Ninove. Wederom een heel mooi en vredig ogend stukje natuur. Na een kleine 3 uurkes stappen kwamen we terug in het centrum aan.
'Hier in't café zien ze graag honden' sprak een stamgast van café 'De slag bier' ons vanop de dorpel van zijn biertempel aan. Nog een doorspoelerke dan maar om de fijne dag af te sluiten. Inderdaad de Catsjoe werd het eerst bediend en zijn bakske water en hondensnoepke stond er rapper dan onze pint. Ook hier weeral allemaal goedgezinde en vriendelijke mensen waar je onmiddelijk een klapke mee kon beginnen. Ik zou het niet weten maar ik denk dat de lucht daar in Ninove er voor iets tussen zit. Nog een paar 100 meter en een pakske frieten aan de statie verder .... het wandelingetje zat er op voor vandaag. Ondanks de miezer een prachtige dag !
Als je graag wandelt en je scoutsvrienden zijn daarvan op de hoogte, mag je je verwachten aan de vraag om een wandelactiviteitje te organiseren voor het jaarlijkse kampeerweekend. Nu, kamperen is er jammer genoeg niet meer bij omdat velen onder hen toch stilletjesaan naar een beetje meer komfort verlangen en daarvoor de voortschrijdende jaren als valabel excuus aanbrengen. Dit terecht trouwens. Dit weekend was het dan zover en hebben we samen met de vrienden tussen de potjes en pintjes eventjes de beentjes gestrekt in Oosterhout. Oosterhout ligt ietsje ten noorden van Breda. Geen marathon maar 2 bescheiden toerkes op maat van 6km inclusief de pitstop voor een drankje in het aldaar gelegen domein. De 'Hoe ver is het nog en zijn we er nog niet bekan ? - vragen' konden daardoor vrij beperkt blijven. De Katjeskelder, een familiepark genre Centerparks, ligt temidden van het natuurdomein 'De Vrachelse Heide'. Een charmante bungalow in het reservaat voldeed dus zowel aan de gestelde criteria van gewenst komfort en als het toetje bij de gezelligheid onder de vrienden.
Een wirwar aan bospaadjes lagen kriskras over het domein verspreid. Mijn gpske sloeg er op tilt. Enkele vrienden moeten onderweg het belang van goede stapschoenen onderschat hebben. Als je zo geregeld op keitjes stapt met je turnsloefkes en dat er af en toe een schep heidezand tussen je kousen en je schoenen belandt, dan weet je wel wat je schoeiselkeuze wordt bij een volgende gelegenheid.
Het domein wordt nog, alhoewel zelden, gebruikt door het Nederlandse Leger voor schietoefeningen. Gelukkig beperken deze activiteiten zich zodat je je geen zorgen hoeft te maken dat je onverwachts oog in oog komt te staan met een tot de tanden gewapende marinier die jou per ongeluk als vijand zou kunnen aanzien. Een zeer mooie natuur tref je daar in dat heidebos aan. De put van Caron, een gigantische plas water van enkele hectaren groot ten noorden van het domein ligt er vredig en stil bij. Deze mag echter niet gebruikt worden voor recreatiedoeleinden en werd met een gigantische omheining ontoegankelijk gemaakt voor Joop met de Pet. Een geslaagd weekendje onder vrienden werd het zeker en vast.
Deze week is het weeral vrij druk maar toch wil ik aan het uitstapje met mijne wandelmaat niet verzaken. 't Zag ernaar uit dat hij deze week er nog eens alleen op uittrok maar 't ging niet door. Hij zoekt de GR57 vanaf Gouvy, het laatste NMBS station in B, tot in Diekirch te stappen. Mooi stuk, ik heb het stuk GR57 Luik - Gouvy al op mijn palmares staan. Prachtig traject in de vallei van de Ourthe met ondermeer Durbuy, Barveaux, Vielsalm enz langs het parcours. Ik zou het zo terug willen overdoen.
De 13de juli trekken we er samen een weekje op uit. Twee jonge vrolijke dametjes uit de Ronny zijn familiekring gaan mee op avontuur. Die arme dutskes heeft hij ondertussen al besmet met het trekkingvirus. Maar, ze zullen het alleszins tof vinden zo een staptochtje en ook .... we zullen er alleszins heel goed voor zorgen.
Buiten dat vrouwelijk gezelschap krijgt de Catsjou de compagnie van den Dixie, die chocolabrador van op de Lommelse Sahara er nog bij en als ik me niet vergis sprak de Ronny van nog een hond. We kunnen misschien een hondenspan op wieltjes fabriceren om de rugzakken op te leggen. 't Zal een mooi zicht worden !
We trekken vanuit Mariembourg station door naar de streek rond Chimay waar we een weekje van paalcamping naar paalcamping zullen trekken. Er staan daar zo een stuk of 9 van die campings waar je dus legaal mag wildkamperen. De onderlinge afstanden tussen die bivakken zijn niet overdreven groot, zo rond de 20km, maar met de 1500 hoogtemeters dient er toch best een beetje rekening gehouden te worden. 't Zal wel lukken ! Ik zal in alle geval maar de trekking poles en de compeed pleisters mee in de rugzak steken. Op zulke campings vind je maar enkel een kraantje, een vlondervloer voor je tentje en een vuurplaats om wat te kokerellen. The basics for survival ... ik weet het, het klinkt nogal hoogdravend als je in een landje zit waar er geen wilde beesten meer zitten die jou kunnen komen opeten. Meer info kan je nog vinden met de link Bivakzone - Paalkamperen die hiernaast rechts in het kolommetje staat
Maar ik ging stappen in het Mechelse en bij gebrek aan een volle dag stapgenot was een kort uitstapje dicht bij huis een oplossing. Het Mechels broek gecombineerd met een stukje Leuvense Vaart naast het domein Planckendaal, goed voor een krappe15 kilometer is ideaal. Zo laat je dan een beetje ruimte om te improviseren met wat ommetjes indien nodig.
Rond een uur of 11 pikte ik thuis de Ronny en de Catsjoe op en een uurke later stonden we al op een parking ergens in de buurt van Planckendaal. Onmiddelijk een boterhammeke gegeten en we konden er aan beginnen.
Mijn indruk van het Mechels Broek was dat het er nogal onverzorgd bijlag. Woekergroei van algen en lis op vele beekjes, opgehoopt wrakhout aan de tussenschotten op de waterloopjes laten je een slecht natuurbeheer vermoeden. Een onderweg tegengekomen vissput met bovendrijvende vissenlijken sterkte dat vermoeden nog wat aan. De smalle paadjes door het natuurreservaat lagen bezaaid met hoogopgeschoten brandnetels en deze werden dan nog op verschillende plaatsen doorwoekerd met serieuze takken van doornstruiken. En dat op gezichtshoogte. Met een mountainbike moet je er beslist niet gaan toeren. 't Zou natuurlijk kunnen dat mijn conclusie fout is en dat deze wildgroei past in het opzet van het lokale natuurbeheer : namelijk het herstel van de oorspronkelijke fauna. Wie zal het weten ?
Ondanks deze bemerkingen is het beslist ook een mooi stukje natuur dat op de achtergrond gedomineerd wordt door de majestueuze St. Romboutstoren. Mooie bospartijen en vele beekjes en waterloopjes die een weg zoeken naar de Dijle doorkruisen het gebied. Deze beekjes zorgen ervoor dat je geregeld de ooievaars uit het nabijgelegen Planckendael ziet cirkelen boven je hoofd, op zoek naar kikkers om hun kroost te voeden.
Onderweg kwamen we nog een koppel tegen op stap met een Ierse terrier. Een plezierige ontmoeting voor de Catsjoe. In een stortvloed van superlatieven prezen zijn baasjes de kwaliteiten van hun beestje aan. Na afloop van hun betoog waarin meneer de hoogste viool bespeelde zou je je er zo één stante pede aangeschaft hebben. Toch merkwaardig dat bij een ontmoeting onderweg met zo een hondenbaasje de viervoeter in kwestie uitsluitend het onderwerp van gesprek bepaalt.
Het werd een echt slentertochtje, veel gestopt onderweg voor de fotokes, even rusten op een bankske, een duik van de Catsjoe in de Leuvense Vaart (in Mechelen noemen ze dat 'de vaat') zorgde ook al voor een intermezzo en dat maakte dat we aan diezelfde 'Vaat' in het Brughuis maar eerst tegen een uur of 7 onze dagschotel konden bestellen. Overvriendelijke uitbaatster want de Catsjoe kreeg al direct een bakske water. Voor ons iets anders liefst madam ! Een Gouden Carolus Tripel is een superieur drankje dat je beslist moet proeven als je ooit eens in de Dijlestad belandt. Een aanrader en liefst éne van 't vat. Jawel een tripel van 't vat. De Ronny was hierdoor in verwarring gebracht want tripel van een vat, dat kon volgens hem onmogelijk. Een terrasbezoeker die toevallig in de brouwersbranche zat kwam de cafébazin ter hulp toen de Ronny haar zeer beleefd om uitleg vroeg. Het kan dus ! 't Had iets te maken met het verlagen van het zuurstofgehalte in de fusten en nog wat truuken ... ik ben daar helemaal geen expert in. Tijdens de degustatie van die Carolus werd de curiositeit naar een Maneblusser, het streekbier genoemd naar de spotnaam van de Mechelaars, gewekt. Wel, deze Maneblusser maakte eveneens deel uit van het aanbod in het Brughuis. Samen met een smakelijk telloorke kaas hebben we er dan zo éne geproefd. Ook top ! Naar huis nu. Weeral een uitstapje rijker zie, 't was een kort toerke maar niettemin toch de moeite.
En stilletjesaan komt de Camino de la Plata dichterbij. Nog geen 100 dagen slapen nog. Het vliegt vooruit. Maar één ding staat al vast. Als ik op 15 september in Sevilla vertrek komt de Freddy, een ex-collega, me daar uitwuiven. Samen met zijn partner Aliceke plant hij een sjiek bezoek aan Andalusië. Aangezien ik er op de middag reeds aankom en dus wat tijd vrij zal hebben om Sevilla te verkennen kunnen we al eens klinken op het avontuur. Geweldig sympathiek van mijnen ex-collega, ik verheug me al op het weerzien.
Voila, terug een team zie met de Ronny en de Catsjou. Voor vandaag stond er een rondje Brabant op het trekkingmenu. Startpunt Grimbergen. Dit mooie Brabants dorp deelt de verdienstelijke eer om samen met de Nederlands Brabantse dorpen Oisterwijk en Heeze zich een 'Parel van Brabant' te mogen noemen. Maar het met de feniks getooide abdijbier, eveneens uit Grimbergen afkomstig, zal misschien wat meer associaties met het dorp oproepen bij de mensen.
's Morgens vroeg de ransel al in orde gebracht en weg ermee. Voor het contrast, een magnum fles Leffe mee in de rugzak gestopt. Om 10 uur stond ik al aan de Ronny zijn, en de Catsjou haar deur. Een stukske de rijksweg op richting Brussel en een half uurke later kon ik mijn karretje droppen aan de abdijkerk in Grimbergen.
"Ardet nec consimutur". De paterkes, geïnspireerd door de feniks die telkens uit zijn as herrijst, drukten met deze gevleugelde woorden samen met het pluimen beestje als symbool de geschiedenis uit van de abdij. "Brandt maar vergaat niet" in 't Vlaams vertaald. De feniks symboliseert de telkens wederkerende hergeboorte van hun abdij die in 1128 werd gebouwd. In 1142, 1566 en 1798 werd ze helemaal vernietigd maar die paters Norbertijnen waren en zijn straffe gasten die zich niet lieten of laten kennen en de abdij werd telkens weer helemaal opgebouwd. Ik denk wel dat ze hun smetteloze witte pij daarbij tijdelijk omgeruild hebben voor een werkmansoverall. Die pij zou er nogal uitgezien hebben.
Het is een gezellige uitstap geworden samen met de Ronny en de Catsjou. De Catsjou was eerst een beetje onwennig. De Ronny had daar een plausibele verklaring voor : Met zo lang te verblijven op Kos moet dat beestje geoordeeld hebben dat het iets mispeuterd had en daardoor uit de familieroedel werd verstoten. Begrijpe wie begrijpe kan zo'n hondenbrein. Maar het was zo verholpen. Al vlug had ze haar vermeend leed vergeten en liep ze speels mee op het toerke Brabant. Een voorgekauwd tripke van rond de 25km. Geen culinaire akkevietjes met kookpotjes deze keer maar een schoofzakske met een belegd boke zorgde voor een passend alternatief om de inwendige mens tevreden te houden. Dat schoofzakske werd nog extra aangevuld met een kadoke dat Lynn voor me had meegebracht uit Amerika. Gedroogd Buffalo meat en Elk meat, dat laatste naar 't schijnt van een wapiti, als aperitief zorgde voor een 'western' accentje. Lekker cowboy-eten. Toffe dame trouwens die Lynn, vanmorgen zat er een lief kaartje van haar in de brievenbus. 't Was 10 dagen onderweg geweest.
Het eerste stukske van de wandeling met startpunt aan de abdij was het mooiste. Uitstekend geschikt om er met familie of vrienden een wandelkroegentocht op te projecteren. Het aantal pittoreske kroegen aan watermolens en beekjes te bereiken langs de door bos en wei slingerende paadjes is niet min. Later op de dag zijn we er nog een even op teruggekeerd om er op een sfeervol terrasje de vermaarde Grimbergen te gaan degusteren. Van leven zoals God in Vlaanderen heeft waarschijnlijk nog niemand gehoord. Je moet voor te genieten helemaal niet in Frankrijk te zijn. Het overige stuk wandeling was eveneens de moeite maar dit was zo uitgestippeld dat de bebouwde kommen werden geweerd. Lint, Sas, Nieuwenrode, Meise ... allemaal stuk voor stuk sfeervolle dorpjes in het Brabantse landschap maar we zijn er naast gepasseerd. De wandelwegen waren zeer goed te volgen maar hier en daar lagen deze paadjes toch overwoekerd met hoogopgeschoten beemdgras. Opletten voor teken is dan de boodschap. Met het prachtige weer als bondgenoot werd het dus een supersjieke trip. Mooie landschappen, bospartijen, helder stromende beekjes, met stuifzand bedekte paadjes, korenvelden zo ver je kon zien, echt een prachtig decor. Een stukje liep zelfs langs het zeekanaal Brussel - de Schelde. We hebben nog geprobeerd om de Catsjou er een duik in te laten nemen vanwege het warme weer maar ze durft niet zwemmen. En dat voor ne labrador zeg ! Onderweg heb ik nog een oehoe en een geel kwikstaartje op de pelicule kunnen vastleggen. De Ronny had ze beiden opgemerkt. Een gave die ik mis en waarvoor ik geld zou geven.
Als afsluiter nog even vanuit Grimbergen het eerste deeltje van de wandeling overgedaan om zo'n gezellig terrasje te bezoeken. De Grimbergen smaakte uitstekend. Bij het bestellen van het gerstenat aan de toog maakte de Ronny kennis met 2 levensgenietende tachtigers. Eén van hen was meesterbrouwer geweest in de brouwerij van de Palm.
Palm, het gerstenat waar Brabant zo trots op is en waarbij tijdens de productie het Brabantse trekpaard, het embleem van de brouwerij, zorgt voor het door Belgen minder gegeerde Heineken.
Sorry lieve Noorderburen, 't is schertsend bedoeld hoor ;-) !
Meesterbrouwer, een bewonderenswaardige status als je het mij vraagt. Toch adviseerde die ouwe knakker ons om eens van een Cornet te proeven. Meesterlijke raad mag je niet negeren.
Rond 8 uur was het wandelingetje rond. Met een gemiddelde van 3km/uur voor 25 kilometertjes was dat zeker geen record. Hoefde ook niet, we hadden alle tijd om te genieten, te verwonderen en de stapervaringen te delen. Nog een straf koffieke als afsluiter thuis bij de Ronny en de dag mocht zich weeral tooien met een kroontje.
