* Oostende - Bredene : Hot hot hot

14 dagen is het ondertussen geleden dat ik mijn bottienen nog eens heb aangetrokken. Het was verleden week dan ook een heel bewogen week met de geboorte van m'n kleindochtertje Leonietje. Daarvoor liet ik pak en zak op het schab liggen. Het voorrecht om nog eens grootvader te worden van een schattige en gezonde kleindochter is dan ook geen alledaags evenement. Ik weet weeral waarvoor te stappen daar in Portugal binnenkort. De datum voor het vertrek komt langzaamaan dichter bij. Nog een goeie 3 weken en stappen maar ! 

Deze week ben ik er alleen op uitgetrokken. Voor de Ronny was het iets te warm, den Hugo had op woensdag al een trip naar Tongeren gemaakt met het Santiagogenootschap en de Marc en Michel hadden jammer genoeg een sterfgeval in de naaste familie te betreuren. Ik ben naar de 'Zee van Oostende' getrokken. Gemakkelijke treinrit zonder overstap en na een anderhalf uurtje sta je middenin het vakantiegedruis. Vele ééndagjestoeristen dachten daar ook zo over en in dichte drommen dweilden ze van het perron naar buiten. Na een met airco gekoeld treinreisje sloeg de warmte ongenadig rond je lijf daar op dat perron. 

Prima keuze om met de trein naar de kust te sporen. Ik schat dat je er met de auto langer over doet. Reken maar de files op de autoweg, het zoeken van een geschikt parkeerplaatsje en je komt er niet meer mee rond op een anderhalf uurtje. 

Een toertje van een dikke 20km in het noordoosten van onze badstad werd m'n opzet. In plaats van richting stadscentrum te tenen verkoos ik om het veerbootje van de west naar de oostkaai te nemen. Ook hier aan het pontje stonden de toeristen in het rijtje te wachten om over te zetten. Het veerbootje, er zijn er 2, vaarde constant op en af dus dat ging zeer vlot vooruit. Verder zou het traceetje me naar de strekdam met haar vuurtorens brengen, een stukje wandeldijk, een stukje pad door het duinzand, een stukje verhard duinpad tot aan het naaktstrand en van hieruit het hinterland in. 

Maar laat me eerst maar eens afmonsteren van het veerpontje de 'Roger Raveel'. Het was op de middag en de zon was al danig in de weer daarboven. Het zeebriesje zorgde voor wat verkoeling. Ook de eerste kilometertjes langs de wandeldijk waren best te pruimen kwa hitte. Een bezoekje aan het monument van de HMS Vindictive kon ik niet overslaan. De boeg van dit schip staat er aan het begin van de strekdam ten toon. In WO I trachtte dit Britse schip de havengeul van Oostende te blokkeren voor de Duitse U boten. Het werd echter door den Duits tot zinken gebracht. Het monument tracht dit bij de mensen in herinnering te brengen.  Een bezoekje aan het Fort Napoleon iets verderop beperkte zich tot de vaststelling dat het er nog stond. De toegangsprijs zijnde 8 euro voor 5 minuutjes rondleiding vond ik wat overdreven.  Een redelijk mooi stukje wandeldijk volgde na deze strekdam en dat fort. Zo een kilometertje verder merkte ik een tegeltje op met de vermelding 32.5 km. Zou dit het middelpunt kunnen geweest zijn van onze kustlijn ? Ik zag nergens een vermelding staan. Ik heb me er in de schaduw van die betonmuur op mijn kont gezet om mijn boterhammekes aan te spreken.   Deze muur die de wandeldijk flankeert moet volgens mij onderdeel geweest zijn van de Atlantic Wall. Achter deze muur zie je nog de restanten van immense bunkercomplexen staan. Half verzonken in de duinen, de laatste getuigen van een verschrikkelijke periode. De prikkeldraad eromheen schenken je vermoeden nog wat meer waarheidsgehalte. 

Daarna volgde er een stukje duinpad. Dat was moeilijk stappen en met de hoge duinen was ook het zeebriesje weg. Dat was even vermoeiend maar na een 2-tal kilometertjes gebagger veranderde dit duinenpad in een keurig aangelegde wandelweg. Eveneens tussen de metershoge duinen. Erg mooi dat duinenlandschap en op het gras na dat er verdord bij lag was de duinvegetatie nog volledig intact. Opvallend weinig mensen ben ik daar in die duinen tegengekomen. Op een 4-koppig gezelschap uit Antwerpen en een naaktbader na was ik er alleen. Dat gezelschap zat er op een bankje en trachtte een selfie te maken van hun groepje. Ik kwam eraan en werd gevraagd om dit even voor hen te regelen. 'Amaai, wemme sjoans. Iene die dadons toal sprekt - wilde ga ons geviere is efkes trekke ? Iere, oep dees knoppeke mutte daawe '.  Voilà sinjoren, graag gedaan en hier hebben jullie 2 kiekjes die niet zouden misstaan in een brochure van de één of andere bank waarin het pensioensparen wordt gepromoot ! Ze waren ermee content. 

Vanmorgen hoorde ik in het radio 2 programma over een kunstwerk genaamd 'Plastic Nightmare' dat in Bredene staat opgesteld. Het is een tunnel gemaakt met het zwerfplastic dat op de stranden door toeristen wordt achtergelaten. Het wordt hoog tijd dat de mensen dit ernstig beginnen te nemen. Het wou lukken dat ik daar per toeval tegenaan en er ook onderdoor liep. Het sprak echt tot de verbeelding.  Deze tunnel staat pal aan de toegangsweg naar het naaktstrand. Daar draaide ik het binnenland in op zoek naar een frisse pint. Daar moest ik niet lang naar zoeken. Het werden er 2, ééntje voor de dorst, het volgende voor de goesting.  Fris gekoeld smaakten ze voortreffelijk. Verdorie wat was het warm in die verzengende hitte. Die 2 pinten kwamen net op tijd.

Nog een beetje stappen nu. Richting de Grasduinen. Dit groots campingdorp/recreatiepark in Bredene biedt een wandelnetwerk van met brede hagen afgeschermde gaanpaadjes. Het is een verborgen juweeltje, als alternatief bij minder mooi weer. Er is een mountainbike parcours, fit-o-meter, mooie speeltuin, een grote (vis)vijver, tennisvelden, minivoetbal, pingpongtafels. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die voor zo een vakantieformule kiezen. Maar als ik over de hagen heen kijk zie ik net beelden vergelijkbaar met deze uit de vluchtelingenkampen in Jordanië. De éne caravan staat naast de andere. Met duizenden. Misschien 20 vierkante metertjes privacy er rond. Nee dankjewel maar ik wens hen veel 'spass' toe. Veel Duitsers die daar hokken. 

Voila, dat hebben we ook weeral gezien. Met een ommetje over de kluppelpaadjes van het Vicognepark trok ik naar de spuikom. Het einde van het staptoertje kwam stilaan in zicht. Verdorie rond 5 uur al en nog behoorlijk heet. 30°C en rond de spuikom geen veegje schaduw te bespeuren. De spuikom bevindt zich in het oostelijk deel van de stad Oostende. De spuikom vormt voor heel wat kustbewoners en toeristen een belangrijke plaats voor watersportrecreatie, zoals vissen, zeilen, duiken, surfen… De bodem van de Spuikom herbergt een rijke fauna die slechts fragmentarisch is gekend. Een telling van het visbestand leverde vooral veel paling op, maar ook soorten als brakwatergrondel, dikkopje, steenbolk, sprot, pladijs, zeebaars en puitaal. De visrijkdom van het gebied, in combinatie met zijn ligging aan de kust en de weelde aan bodemorganismen, trekt op zijn beurt veel vogels aan. Het is één van de beste waarnemingsplaatsen in Vlaanderen voor duikers en futen. Maar er is een kaper op de kust. In de afgelopen jaren heeft de Japanse oester (Crassostrea gigas) de Spuikom in Oostende gekoloniseerd en hebben er zich verschillende grote oesterriffen ontwikkeld. De talrijke aanwezigheid van de oesters veroorzaken heel wat verwondingen bij watersporters die in contact komen met de vlijmscherpe schelpranden. Ook vormen deze Japanse oesters een belangrijke concurrent voor het aanwezige voedsel voor de geteelde oesters. De dominantie van de Japanse oester zal indien niet wordt ingegrepen het lokale ecosysteem verstoren. Tevens zorgt ze voor ernstige overlast op harde structuren zoals sluizen en pontons. Tja, en dat nu we eindelijk eens fier konden zijn op onze 'Ostendaise',  de oester van eigen bodem. 't Zal niet lang meer duren 😦.

De spuikom zat er op. Ik was even benieuwd hoe het met de marinekazerne Bootsman Jonsen was gesteld. 44 jaar geleden heb ik daar enkele maanden mijn militaire dienst doorgebracht. Er schoot niet veel meer van over. Athans van de legerkwartieren niet. Platgelegd, zo zag ik op een luchtfoto van Google Earth. Wel is het nu een overkoepelend opleidingscentrum in de ontmijningsleer voor Nederlandse en Belgische militairen geworden. Ik had mijn kodakske in aanslag aan de poort. Komt daar ineens ne matroos - RP - regimentspolitie,  uit zijn wachtkotje gelopen en roept me toe dat er geen foto's mochten gemaakt worden. En ik mocht zeker geen stap meer verder zetten. Waarschijnlijk riskeerde ik het vuurpeloton en zeker nu omdat ik op Google Afbeeldingen een hele resem foto's heb gevonden die er werden aangeboden en die ik voor de fun hierboven publiceer 😀😀😀.  Te laat maat maar m'n fotootje staat er al op. Allez, die jongen volbracht zijn opgelegde taak naar behoren, daar niet van, maar op Google Earth kan je van sommige van deze gebouwen zelfs zien wat voor brieven er in de brievenbus steken. Volgens onze brave beroepsmilitair stond er op het hek duidelijk een verbodsplaat met fototoestel gemonteerd. Daarin had hij gelijk, maar ik had deze helemaal niet opgemerkt. Ik wou zelfs nog even discussiëren dat een verbod maar ingaat na het verbodsbord en niet ervoor.  Dus voorbij het hek. Maar wat zou het opgebracht hebben ? Een beetje muggenzifterij mijnentwege versus de bekrompenheid van militaire regeltjes en de aan paranoïa grenzende gedachtenkronkels van het leger. Deze laatste vaststellingen, inclusief getrokken conclusies,  met waarschijnlijk een levenslange houdbaarheidsdatum staan nog steeds in m'n geheugen gebeiteld. En dit van toen ik nog milicien was. Zelfs er nog voor ! Al in het Klein Kasteeltje tijdens je 3 dagen kreeg je een voorproefje. Met heel veel overtuiging declameerde 'een 3-latter' daar de krijgswetten voor een publiek van 18-jarigen. 'Bla bla bla .... dood met de kogel ... Dit of dat ... dood met de kogel ... enzovoort !'.  Deze toestanden zijn al lang niet meer van deze tijd maar volgens mij beslist toch nog aktueel wanneer het op doctrine aankomt. Nicht raisonnieren und nur marschieren. Punt aan de regel. Destijds zongen we daar dan ook uit volle borst : "Et on s'en fout de la commandature ... et on s'en fout, des m ... ", de  rest is echt niet geschikt voor publicatie. Er zaten veel Walen in mijn compagnie en aan boord van de mijnenvegers,  vandaar de taal van Molière in de gezangen. Dit liedje kwam spontaan in me op daar aan die kazernepoort. Ik stelde nog voor om het fotootje te wissen maar dat hoefde niet meer. Oh ja, ik kreeg wel uitleg over de gebouwen en de plaatsen die in al die verstreken jaren verdwenen waren. Ik begon nu echt compassie te krijgen met onze brave Schwejk aangezien hij bij deze hitte in full battledress het land moest verdedigen aan dat wachtlokaal. En dit tegen fotootjesmakende burgers 😀 !!! Hou je goed beste, bedankt voor de uitleg en tot ziens ! Ik hield het voor bekeken daar aan dat wachtlokaal. Salut ABL, ik was de piste in. 

Nog wat verder gestapt richting stadskern voor een laatste pintje alvorens naar huis te sporen. Ja daar op een terrasje aan de Sint Petrus en Pauluskerk heb ik toch weeral kennis gemaakt met een koppeltje Duitse toeristen, Tony en Angelika. Tony wist onze Westmalle te waarderen terwijl Angelika een Hoegaerden Rosé apprecieerde. Toffe babbel gehad, ik hield het op een blonde Leffe. Ze logeerden in Gent en deden zo daguitstapjes met de auto. Oostende stond vandaag op hun programma, Antwerpen hadden ze eerder al verkend. Er restte hen nog 1 dag. Mijn suggestie om Brugge eens te verkennen was welkom. Ze wisten niet dat Brugge het Venetië van het Noorden en bijgevolg een toeristische trekpleister was. Het is merkwaardig dat je je in het Engels moet uitdrukken met mensen uit je buurland wier taal op taalkundig gebied zo verwant is aan het Nederlands. Vandaag lopen ze dus in Brugge rond. Voor mij was het tijd om naar de statie te gaan. De dag zat er op. Als je je vermaakt dan vliegt de tijd vooruit. 

* Het mooie Hageland. Van Wezemaal naar Leuven

Afgelopen dinsdag heb ik m'n geloofsbrief aangevraagd bij het genootschap voor m'n op stapel staande tocht naar SdC. Zonder geloofsbrief en stempelboekje wordt het moeilijk om gebruik te maken van de pelgrimsherbergen. Maar ook aan het einde van je tocht kun je enkel aanspraak maken op je pelgrimsdiploma wanneer je je stempelboekje kan voorleggen. Op de site van het genootschap spreekt men van minstens 4 weken op voorhand daar werk van te maken. Groot was mijn verbazing dan ook dat op woensdag het boekje en de geloofsbrief al in de bus zaten. Ja, de man binnen het genootschap die daarvoor zorgt, Chris Cardinael, heeft in '15 met mij een stukje Via de la Plata gelopen. Toen heeft hij ook voor m'n documenten gezorgd. We kenden elkaar van haar noch pluim en hebben mekaar op de Weg ontmoet. Jammer genoeg heeft Chris, geplaagd door een maag-darm infectie z'n tocht toen moeten onderbreken. Bij mijn schrijven voor de aanvraag deze keer had ik een extra groetje voor hem bijgevoegd. Een hartelijk mailtje werd er teruggestuurd. Nee deze keer zouden we elkaar niet treffen. Een off-jaar voor hem. Na onze ontmoeting heeft hij nog gepelgrimmerd tussen Porto en SdC. Van Samos  naar SdC heeft hij verleden jaar met z'n dochter gestapt. Het was leuk vast te stellen dat hij nog steeds de geloofsbrieven opstelt. Zo kon ik vernemen hoe het met hem was vergaan sinds onze ontmoeting op de Zilverroute. 

Wat valt er nog te vermelden ? Oh ja natuurlijk ! Het etentje bij onze stapmaat den Hugo. Ik zou het verdorie nog vergeten.  Een waar barbecuefestijn waarvan de regie in handen lag van zoonlief Evert. Gezellig, de wijn vloeide rijkelijk, het eten was van een exclusief niveau en de tafelgesprekken aangenaam en onderhoudend. Uiteraard bepaalden de verhalen rond onze wandelexploten de teneur van de gesprekstof. Plezant, je voelde je welkom. Prachtige omkadering ook want onze maat en zijn echtgenote Agnes hun Engelse tuin zorgde voor een passend decor bij dit culinair onderonsje. Een volgende keer zal het mijn beurt zijn om iets op poten te zetten. Maar zoiets is leuk. Het versterkt de vriendschap en de waardering voor elkaar. Ik moet nog een datum pinnen hiervoor. In de vakantieperiode zal dit wel puzzelen worden. 

Stappen, maar waar naartoe deze keer ? Net zoals er verleden week een remake uit de bus viel met dat Schelderondje over 3 veerpontjes, was dit deze week ook het geval. Het Hagelland bezit zo'n overweldigende schoonheid dat het indruk op me heeft nagelaten. 
Kijk,  het wandelingetje in oktober verleden jaar was daar getuige van. 

Laat ons nog eerst maar eens vertrekken ! Afspraak met de Ronny en de Catsjoe in het station van Berchem. Van daaruit sporen naar Wezemaal. Vlotte treinreis, een pluim voor de NMBS deze keer voor het stipte vervoer. Rond 11 uur stonden we in Wezemaal. Een huisje naast de statie trok even onze aandacht. Op FB gaat er een schrijven rond van een dame die haar wanhoop aankaart in een zaak betreffende de onteigening van haar huisje door Infrabel, de zustermaatschappij van de NMBS uit de NMBS-groep. Het betrof het huisje van Gerda de pedagoge die we op onze vorige wandeling in het Hagelland ontmoet hadden.  Ik wist nog dat ze vlakbij de statie woonde. Ja het was helemaal geen zoeken. De op papier gedrukte noodkreten aan het raam lieten geen twijfel meer over. Aanbellen of niet ? De Ronny hakte de knoop door en belde aan. Ja Gerda was thuis, deed open en was blij verrast ons terug te zien. Dit was natuurlijk wederzijds want Gerda is een toffe madam. Kom maar binnen en bij een drankje vertelde ze over haar calvarietocht tegen Infrabel die haar huisje onteigent om op die plaats er een parking uit te bouwen. Een verhaal van onmacht, onzekerheid maar vooral één van een gevecht met ongelijke wapens. Vooral wanneer het je aan voldoende financiële slagkracht ontbreekt om de advokaten te bekostigen in een lange juridische strijd tegen een gigant. Een gigant die horden advokaten in loondienst heeft om zijn belangen te laten primeren. Begin er maar aan ! Het is om kotsmisselijk te worden.  

Hier wordt de oorzaak van haar woede je duidelijk : Woede om de machteloosheid

Toch werd het een heel fijn weerzien met Gerda. We legden onze plannen uit voor het tochtje naar Leuven. Helaas, zij zou ook naar Leuven fietsen in de middag ... er zou misschien wel een terrasje in zitten ... het zou echter voor haar te laat worden wanneer we daar aankwamen. Ze moest nog haar koffers pakken voor een 3 daagse cursus boogschieten in Nederland. Daar zou ze met haar dochter naar toe trekken. Met stappen en wandelen ontmoet je mensen, zo zou je kunnen zeggen, niet ? Tot een volgende Gerda en hopelijk komt er heel vlug een bevredigende oplossing uit de bus voor jou.  

Aan de hierboven vernoemde schoonheid van dit stukje Hagelland is het vooral de Wijngaardberg die hier haar steentje toe bijdraagt. Zij het wel met meerdere steentjes dankzij de in 1814 gebouwde wijngaardmuur. Deze Wijngaardmuur opgebouwd uit schollen van ijzerzandsteen is wel anderhalve kilometer lang en werd aangelegd bovenop de heuvel. Deze muur moest waarschijnlijk de gevoelige wijnranken beschermen tegen de noordenwind of tegen de grazende schapen. De berg zelf maakte deel uit van een bosrijk gebied, afgewisseld met heideveldjes. Een aantal diepe holle wegen en voormalige ijzerzandsteengroeves doorsnijden de heuvel. Sinds enkele jaren wordt er weer aan wijnbouw gedaan.  Op de zuidelijke flanken waar de terrasvormen van weleer nog duidelijk te herkennen vallen staan er nu de mooi opgelijnde wijnranken. Het deed me denken aan de wijngaarden van de Rioja in Spanje en deze van de Bordeauxstreek in Frankrijk. 

Talrijke archeologische vondsten tonen aan dat de mens ook al in de steentijd daar aanwezig was op die berg. Deze heuvels waren verblijfplaatsen voor jagers die foerageerden door de wildrijke streek. IJzerslakken die her en der aangetroffen kunnen worden, tonen aan dat de ijzerzandsteen in de ijzertijd in primitieve smeltoventjes terecht kwam. 

Ook het Agentschap Natuur en Bos is volop aktief in deze regio. Het naar Vlaamse normen opvallende reliëf met een uitgesproken zuid- en noordhelling biedt volop kansen aan inheemse bomen. Hun biotoop wordt hier gevrijwaard van opdringerige Amerikaanse eiken. Door selectieve begrazing worden er ook open plekken gecreëerd ten behoeve van heide en de bosbes. Het gebied heeft duidelijk alle toeristische troeven in handen. Het is er dan ook zalig wandelen. 

We zaten al dicht in de geburen van Leuven. Daar waar de wieg van de Stella Artois staat. Dit in gedachten had de Ronny enkele 'Stellakes' meegebracht. Gewikkeld in zijn trui en zo in zijn rugzak gestoken waren deze flesjes nog behoorlijk fris bij het schaft. We kwamen onderweg bankjes in overvloed tegen maar eigenaardig genoeg hield dit op naarmate het schaftuur in zicht kwam. Een verhoogd bruggetje kon evengoed als bankje dienen. Dat smaakte wel zo een Stella bij je boterhammetje. Raar, ik drink thuis nooit een Stella of beter gezegd, ik zal er nooit expliciet naar vragen. Maar daar gezeten aan de bosrand op dat bruggetje smaakte die pint verdomd goed. Zou het dan toch waar zijn ? Je kan van een reisje wat flessen wijn meebrengen die o zo lekker waren op je vakantiebestemming. Eens thuis valt de smaak ervan dan dik tegen. Dat moet met zo een Stella juist hetzelfde zijn denk ik. Hier krijg ik er koppijn van als ik er nog maar éne drink. Trouwens, ik krijg er hier amper een pint van door mijn keelgat gegoten. Helemaal geen last van gehad daar in het Leuvense en ik vond best dat ze smaakten. 

Na een doortochtje van een korenveld tussen hoog opgeschoten beemdgras, een machete zou weer dienst gedaan kunnen hebben,  kreeg de Ronny een kerel in het vizier die iets verderop zijn haag aan het scheren was. 'Je kan beter dat hier eens komen kortzetten' riep hij hem toe. 'Hier doe het maar zelf' was zijn antwoord en spontaan stelde hij z'n haagschaar ter beschikking. Een kort lontje zou je denken. De man was in eerste instantie niet helemaal gediend met mijne maat zijn opmerking. Te begrijpen achteraf. Ook een onteigeningskwestie. Hij moest een lap grond afgeven omdat de gemeente besliste dat dit een wandelweg moest worden. 'Ze hebben het lelijk mis als ik die weg ook nog eens ga onderhouden', zo luidde zijn opinie. De mens was al vrij vlug tot bedaren gekomen. We konden hem in zijn wrevel geen ongelijk geven. 

In het Kartuizersbos aangekomen was het tijd voor het vieruurtje. Een jong koppeltje zat er aan een picknicktafeltje vlak naast een stenen boshut. Marlon was leraar wiskunde en scheikunde in het middelbaar, Caroline tekende met potlood bladeren. Ik geloof dat ze studies deed in een grafische richting. Ik krijg aan al die studierichtingen kop noch staart. Maar goed, er ontspon zich een tof gesprek. Caroline haar droom was een tattookunstenares te worden. Dat moet zeker lukken want de bladeren die ze op het papier vorm gaf waren van een subtiele schoonheid. Marlon en Caroline waren ook stappers. Enige ervaring kwa staptochten was zeker aanwezig. Marlon wees een glaasje rode wijn beleefd af vanwege te nemen medicatie maar Caroline stemde schuchter in met het aanbod. Na enkele slokjes zat het al lichtjes in haar hoofd. Hoe het stappen mensen tot elkaar brengt. Het blijft een persoonlijke verrijking. 

Hop nu ! Naar de abdij van Vlierbeek. Tot hiertoe mochten we al van een verrukkelijke wandeling spreken. Prachtige boswegeltjes, holle wegen, fantastisch weer, schitterende panoramas, ik moet in herhaling vallen maar het overweldigt je steeds opnieuw. Ik vraag me soms af wat de mensen gaan zoeken in exotische oorden terwijl je zo dicht bij huis een ongekende rijkdom aantreft. Aan het abdijdomein aangekomen troffen we een kleurrijke dame aan die veel weg had van een paardenfluisteraarster. Schrijf dat eens van de eerste keer zonder fouten ! Nu ik het zie, er ontbreekt nog een 's'. Judith, zo heette ze, was een Amerikaanse uit Arizona. Ze stond aan de omheining van een paardenweide. Enkele nobele dieren in haar nabijheid zachtjes woordjes toevertrouwend, zo leek het ons. Bij ons in Arizona zie je niets anders vertelde ze. Ook weeral een toffe ontmoeting. Judith studeerde Nederlands aan de KUL waar haar man ook een bepaalde studierichting volgde, ik ben vergeten de welke. Hij werkte aan een thesis en zij maakte een uitstapje met haar fiets. Ook zij en haar man waren stappers. En is het weeral een toeval of niet ... ? Ook zij zou met haar man de camino lopen in september. Wie weet kom ik haar tegen ginderachter. Dat zou pas tof zijn. Ja ze was erg nieuwsgierig naar tips. Ze zouden de Noordelijke Route volgen, haar man was er meer van op de hoogte. De wijnfontein in Irache sprak al tot haar verbeelding. Wat voor een lieve mensen komen wij toch allemaal niet tegen ! Leg daar maar eens pap op !

Het provinciedomein Kessel Lo werd de voorlaatste schakel in de wandeluitstap. Een prachtig domein in de rand van het Leuvense. Prachtige waterpartijen en plantsoenen. Heel schoon om hiermee je wandeling te kunnen afronden. Of toch bijna. Het was nog vrij warm en we moesten nog tot aan de statie lopen. Een Stellake zou er nog wel af kunnen. Ja zeg, gene krot daar op het Martelarenplein. 3€ voor een pintje. Wel een 33'er. Maar het was gezellig. We werden bediend door een vriendelijke kelner die ons op Ronnies verzoek overvloedig van borrelnootjes voorzag. Op 't laatst bracht hij ons de volle emmer :-). Zo'n gast verdiende wel een fooi. 

Het zat er op voor deze dag. 23 bornes van genieten, kletspraat verkopen, diepe gesprekken voeren en weeral bijleren. Volgende week zal het rustiger zijn. Ik verwacht de geboorte van mijn kleindochtertje. Ik kijk halsreikend uit naar dat wichtje. Ik moet dan zeker thuis zijn. Wat een vooruitzicht zeg !

* Een Schelderondje met Els

De laatste weken draaien de wandelradertjes van mezelf en deze van de stapmaten niet zo vlot rond. Nee hoor, sleet op staphonger is er niet, wel zijn het de onderlinge synchronisatieproblemen die de regelmaat soms verstoren. Vakanties, medische akkevietjes en het mooie zomerweer heeft daar ook wel wat debet aan. In de familiale sfeer worden er dan meer activiteiten gepland en als je nog werkende bent zoals den Angelo en onze Marc is de impact op je vrije tijd nog beduidend groot.

Geen erg echter. Mijn beste stapvriendin Els is me deze week komen opzoeken. Of ik soms deze week geen wandelingetje in petto had ? Ja dat wel maar het wandelplannetje voor deze week had ik al opgeborgen. Marc en Angelo moesten werken en hadden zojuist een Ardennenoffensief achter de rug, den Hugo was nog herstellende van een kleine ingreep en de Ronny, juist terug uit de Algarve, zag zijn agenda uit haar voegen barsten van de bezigheden en verplichtingen. Op een uitnodiging voor een BBQ-etentje onder stapvrienden op zaterdag kon bezwaarlijk nee gezegd worden. Zeker als het van den Hugo komt. De Ronny en de Catsjoe zijn dan gaan schuiven in hun agenda en zo viel een uitstap uiteindendelijk in het water. Om de spreekwoordelijke kerk wat in het midden te houden, kwestie van een gezonde balans te behouden tussen pleziertjes en familiale verplichtingen, diende hij deze keer zichzelf de wekelijkse wandeluitstap te ontzeggen.

Maar Els kwam onverwachts op de proppen. Zij had een weekje klusverlof genomen om haar tuintje op orde te brengen. Het zou, gezien het uitzonderlijk mooie weer, zonde geweest zijn om daar geen dagje af te pitsen en deze op te vullen met een mooie uitstap met ons getweetjes. Er viel immers nog veel bij te praten. Van een leuke verrassing gesproken zeg ! ✨✨

Om 8 uur stond ze al op mijn 'stoep'. Smile van oor tot oor 😊. Een goed uurtje bollen vanuit Dordrecht zat er voor haar al op. Ze had al ontbeten dus hoefden we enkel nog een schoofzakske te maken vooraleer de 'hort' op te kunnen gaan. Het werd een gepimpte remake van de uitstap van vorig jaar naar Wintam. Toen stapte Maddy, de schoonmoeder van de Ronny zijn zoon, mee, samen met haar kleinzoontje Thomas → Bazel - Wintam. Toch een mooi toertje ... Bazel, Rupelmonde, Hingene, Wintam, Schelle, Hemiksem en terug naar Bazel. Een mooi gevulde korf.

Met de auto tot aan het kasteel Wissekerke in Bazel en van daar uit stappend door het krekengebied tot in Rupelmonde. Dit is een uitgelezen wandelgebied dat je nooit verveeld en waarop je niet uitgekeken raakt. Deels door het moerasgebied, deels langs het scheldejaagpad gingen we richting Rupelmonde. De Graventoren kwam al in zicht. Deze stond in zijn aan verre ontbinding grenzende staat nog steeds recht. Behorend tot ons cultuurpatrimonium staat hij er maar onderkomen en verweesd bij.  Els had nog nooit van Mercator gehoord. In de 16de eeuw en bij toeval geboren in Rupelmonde legde deze Gerardus Mercator Rupelmundanus (gedoopt Gerard de Kremer) de grondvesten van de moderne kartografie. Hij introduceerde voor het eerst het woord 'atlas' en paste eveneens als eerste de hoekgetrouwe kaartprojectie toe. Deze laatste techniek werd naar hem de mercatorprojectie genoemd en op deze inzichten voortbouwend werd ons alomgekend  GPS plaatsbepalingssysteem ontwikkeld. Wel diezelfde Mercator heeft in die toren in den bak gezeten op verdenking van ketterij.  Hij bracht het er heelhuids af. Zijn maten, lutheranen, hadden minder geluk. Naar keuze de kop af of op de brandstapel. Antonia van Roesmalen had die keuze niet, zij werd levend begraven. De Vaderlandse Geschiedenis wordt in Nederland wellicht anders te boek gesteld dan hier maar wat zou het je deren ? Toch boeiend die weetjes. 

Cafeetje 'De Loze Visser' rechtover die Graventoren is een gezellig kroegje-eethuisje dat uitgebaat wordt door een sympathiek Rotterdams koppel. Daar wilde ik met onze Els wel even binnen wippen voor een koffietje. Een bordje op het terras met de vermelding 'Hier koffie en appelgebak' overtuigde haar dat de uitbaters loepzuivere Hollanders waren. Alhoewel het zeker en vast geen regel is valt er toch te vermelden dat Dordrecht en Rotterdam niet altijd in de beste verstandhouding tot elkaar staan. Niet alleen Dordrecht want meerdere Nederlanders die buiten de grootsteden Rotterdam of Amsterdam wonen klagen het hautaine gedrag van sommigen onder deze grootstedelingen aan. Zij ondervinden een eerder minachtende houding naar hen toe. Toen ik verleden jaar in het hoge noorden daar zat kwam dit ook ter sprake. Hier in België vind je her en der ook wel die minachtende houding van sommige stedelingen ten opzichte van buursteden, dorpen of regios. Kijk maar naar Antwerpen en haar parking, de grappen over Limburgers, de vete tussen Dendermonde en Aalst en ach, ongetwijfeld zijn er nog andere voorbeelden. Gelukkig leven deze ideeën bij correcte mensen in de sfeer van de humor. Ik verkneukelde me dan ook een beetje in het vooruitzicht op een aflevering 'ouwehoer geklep' tussen Els uit Dordt en de Rotterdamse uitbaters. Jammer, café De Loze Visser bleek op donderdag haar vrije dag te hebben. Dan stappen we maar verder.

Aan het veerpontje van Rupelmonde hebben we een kwartiertje moeten wachten op het bootje. Knopje drukken op de wal, een zwaailicht beaamde vervolgens je verzoek. Een flottielje kolganzen hield ons gezelschap daar onderaan de aanlegsteiger. Schone beestjes maar zie daar zie, daar kwam hij al aangevaren. Een heel vriendelijke  veerman begroette ons. Ook een wandelliefhebber die als gepensionneerde wat bijkluste in de zomerperiode. Zijn voorkeur ging uit naar meerdaagse wandelingen zoals de Escapardenne en de Eifelsteig. Hij was benieuwd naar ons nog af te leggen parcours. "Oh, jullie moeten naar het veer in Wintam ?", dan bel ik vlug even naar mijn collega. Dan komt hij jullie wel direct ophalen. Bedankt beste man maar dat is helemaal niet nodig. We lopen langs Hingene om en we komen er wel.

En zo geschiedde. Langs mooie wandelwegen laveerden we over Hingene naar Wintam met daarbij het obligate ommetje langs het nette kasteel van Ursel. Iets verderop op een terrasje, tijd voor een beetje quality time. Latte Machiato voor mijn beste vriendin en onze Jan stelde zich best tevreden met een tripel Bornem. Het werden er van elk twee. Er viel immers zoveel bij te praten. Toch moest er een beetje op het uur gelet worden. Ik had 22 paaltjes voorzien, bijna halfweg en er moest nog geschoofd worden. Op weg dan maar naar veerpontje nummer 2, dit van Schelle - Wintam. Ook weeral over lieflijke natuurpaadjes in de natuur en sfeervolle straatjes in vredig ogende Scheldedorpjes.

Aan het zeekanaal Brussel - Schelde werd het een beetje puzzelen bij de keuze waar de sasbrug overgestoken moest worden. Maar dat lukte ons ook.

Het overzetje in Wintam zat afgeladen vol met fietsfanaten en -toeristen. We konden meteen aan boord gaan en oversteken. Ik herinnerde me nog een picknicktafeltje vlakbij aan de overkant. Een uitgelezen plekje. Nu kwam Els haar fietstocht Sevilla - SdC - Sevilla ter sprake. Olala, een hele onderneming was dit. Zeer zwaar maar erg bevredigend. Ook haar fietsmaatje viel mee, godzijdank want daarvoor was ik wel wat bevreesd. Nu spreekt ze al van de Camino del Sur Est te fietsen. Boeiende dame onze Els.

Het schaft zat er op. Nu ging het richting Hemiksem uit voor onze 3de overzet, deze terug naar Bazel. Bij aankomst vaarde hij voor onze neus juist af. Geen zin om al koekeloerend een half uur lang op de volgende afvaart te wachten, besloten we een laatste terrasje te versieren. Café de Veertoren, vlak aan kade bood hiervoor gelegenheid. Eens terug op de linkeroever van de Schelde restten er nog amper 2 kilometertjes te stappen. Die werden er vlug doorgedraaid en rond 5 uur waren we thuis. Prachtige dag, prachtig weer, prachtige wandeling, prachtige stapvriend .... zoiets moet je deftig kunnen afronden. Het duurde dan ook niet lang of er stond iets te smoren in de tuin. Een forelleke en een stukske vlees op de 'braai' zoals ze in Zuid Afrika plegen te zeggen. Een crèmegelaske dat vertaald moest worden naar een ijsje ... en daarmee zat de mooie dag er weeral grotendeels op. 

Tot een volgende keer Els,  life swings !