Scheldeland Kastel - Moerzeke

2 feb '25 : Moerzeke - Kastel : De Scheldevallei

Wandelclub 't Hoekske uit Hamme organiseerde op zondag de glazendorpentocht. Alhoewel het buiten nog friskes aanvoelde zou het zonde geweest zijn om er bij dit heldere weer niet op uit te trekken. In een strakblauwe hemel op 10.000m hoogte krasten vliegers witte condensporen naar verre oorden. Daaronder een vlucht gakkende ganzen op doortocht. Rijp op de velden, hier en daar een dauwdruppel aan een rietstengel. Op plassen en beken een flinterdun ijslaagje. Geen zuchtje wind ... dit alles toverde een uitgelezen decorum waarin het natuurgebied 'Scheldevallei Moerzeke - Kastel' kon schitteren als een opgeblonken juweeltje. Als deelgebied van Hamme is het gelegen tussen de twee scheldeveren Moerzeke - St. Amands /of/ Mariekerke en Moerzeke - Baasrode. De Schelde maakt er een haarspeldbocht van bijna 180° zodat het gebied aan 3 zijden aan het water grenst.  Er is bijgevolg geen doorgaand verkeer en je kunt enkel via het Noorden het dorp Kastel verlaten. Een wirwar aan nauwe straatjes bezorgde me wel wat manoeuverwerk met m'n karretje om er  ter plaatse te geraken en om na afloop er terug uit te kunnen ontsnappen. 

Vertrek  rond 10 uur aan zaal Ter Munken in Kastel. Ik koos voor de 20 kilometer en de eerste kilometers gingen al direct richting scheldeboord. Over de dijk werd het wandelen tot aan het sloten- en bekenstelsel van het gecontroleerd getijdengebied 'Lippenbroeck'. Man man, al die sloten, beken en dijken, het is onmogelijk om, moest er om gevraagd worden, er iemand de weg in aan te wijzen.    Voilà, op 't gemakske geen haast en genieten van de omgeving. Ik vraag me trouwens af waarin voor sommige wandelaars de fun zit om op zulke mooie wandelingen er als een snelwandelaar tegen 10km/u en zelfs meer door beemd en gaard te sjezen. Ik zou het graag eens weten. Nu, wat ik wel er leuk aan vind is dat ze me telkens een lachstuip bezorgen wanneer ze zo met hun waggelende kont en potsierlijke stapjes voorbij vliegen. Hup hup en maar wiegen met die billen. Maar goed, elkeen zijn pleziertje, het is zeker geen kritiek. 

Het natuurgebied zelf ligt in de winterbedding van de Schelde. De wielen in het gebied, die ontstaan zijn na dijkdoorbraken, zijn stille getuigen van de pogingen die de rivier heeft ondernomen om zijn verloren bedding terug te winnen. Andere waterpartijen zijn ontstaan door turfwinning of werden recent aangelegd als visvijver. Dit verklaart het veelvoud aan dijken die je er aantreft en die er voor zorgen dat je hier met een uniek fiets- en wandelgebied te maken hebt. Het dorp Kastel zelf dankt haar bijnaam 'Het Glazen Dorp' door de aanwezigheid van een groot aantal groentenserres. Ruim 900 jaar geleden werden de eerste dijken aangelegd om de landbouwgronden te beschermen tegen het steeds verder landinwaarts trekkende getij. Later werden er nieuwe dijken aangelegd om nieuwe landbouwgronden te winnen. De Vlaamse Overheid ontwikkelde met de aanleg van nieuwe dijken in het kader van een Europees project buitendijks een gecontroleerd overstromingsgebied zodat er opnieuw slikken en schorren ontstonden.  Slikken komen bij hoogtij onder water, en dat twee keer per dag. Daardoor is plantengroei bijna onmogelijk. Schorren komen enkel bij springtij onder water, twee keer per maand. Daar kunnen planten wel groeien. Slikken en schorren hebben een belangrijke rol in het ecosysteem van het Schelde-estuarium. Ze dienen als kraamkamer en opgroeigebied voor heel wat vissen en kreeftachtigen. 

Moerzeke dorp kwam in zicht en daar aangekomen duikelde ik er even de mooie St. Martinuskerk binnen. Een tic waarmee den Hugo me besmet heeft. Wat fotokes van de mooie gebrandschilderde ramen en het altaar genomen en weg. Een knipoog naar onze Verlosser mocht niet ontbreken en ik hoorde Jezeke  nog stillekes 'Ga in vrede' mompelen. Van me te vermenigvuldigen, daar sprak hij niet meer van. Nog vlug stak ik een bougieke aan, ik trok de kerkdeur toe en vervolgde inderdaad in vrede mijn wandelpad. Moest ik jonger zijn, ik voegde de Sint Martinusroute bij m'n bucketlist. Deze route, die door de Raad van Europa erkend is als culturele route, is nog in volle ontwikkeling. Naar analogie met de pelgrimsroute naar Compostela volgt het traject de GR-paden, met hier en daar een afwijking om kerken, kapellen, monumenten maar ook folklore, gewijd of gelinkt aan Sint-Martinus, aan elkaar te rijgen. Het volledige traject is ongeveer 1100 km lang, begint in Utrecht en eindigt in Tours. 

Ik wandelde verder en trok even het parkje binnen waar de graftombe van de zaligverklaarde Priester Poppe te vinden is. Poppe overleed op 33-jarige leeftijd in Moerzeke. Er ontstond nagenoeg onmiddellijk na zijn dood een verering rond zijn persoon en een bedevaartstroom kwam op gang naar zijn grafkapel. Velen die hem hadden ontmoet werden geraakt door zijn persoonlijkheid. Kardinaal Jozef Cardijn (stichter van de KAJ) getuigde: "Wie eens priester Poppe gesproken heeft, zal nooit de indruk ervan vergeten. Hij was een echte heilige. Men voelde dat onmiddellijk aan. Hij was een God-drager en een God-gever". Indien er enige interesse is in deze Godsdienaar en z'n verdiensten dan kan je even doorklikken : Priester Poppe. Met door te lopen naar het kasteel van Moerzeke zat het toertje er practisch op. Ik rondde m'n wandeling af en zocht m'n karretje op. Het was mooi geweest.  De poging om Kastel te verlaten lukte me wonderwel dankzij GPS-hulp. Straatje in, straatje uit maar ik ben thuis geraakt en met een sjieke wandeling rijker. 

Hemiksem Vliet - Dendermonde - Vorst Kempen

De Vliet in Hemiksem

Een late post is het geworden deze keer. Ik was er nochthans al eerder met veel enthousiasme aan begonnen. Op een verkeerd knoppeke moet ik geduwd hebben waardoor er een spons geveegd werd over gans de schrijverij. Dat kan gebeuren maar goed, ik pas er nu een mouw aan. 

Verleden week maandag staakte het onderwijspersoneel. Kweddelen met de voortuitzichten voor hun pensioen was de reden. Nu, dit had tot gevolg dat Stafke de kleinzoon een extra vrije dag kon scoren. Een ideaal moment om de stapschoenen uit te proberen die ik hem onlangs kado heb gedaan.

Ons plan was om even de Ronny te gaan opzoeken zodat Stafke eens kon kennismaken met den Yzzy, zijn hondeke. Met de Waterbus vaarden we vanuit Kruibeke naar Hemiksem. De Ronny wachtte er ons aan de veerpont op met de auto. We reden vervolgens naar hem thuis, een beetje zeveren en dan hop, op stap met den Yzzy.

Achterin de Ronny zijnen hof zit er een poortje dat toegang geeft tot de Vliet. Deze kronkelende rivierbeek baant zich een weg door het achterland van de Rupel en zo naar 't Schelt. Van oudsher was deze Vliet een belangrijke, bevaarbare waterloop met een drukke scheepvaart die aansluiting gaf op de Schelde. Getuige daarvan is onder meer het schilderij ‘Het jaarlijkse inwijdingsfeest van de Petrus en Pauluskerk in Schelle’ van Jan Brueghel de Oude (1568 - 1625). In 1614 schilderde hij deze Vliet op het canvas. De drukke bedrijvigheid op en rond de Benedenvliet toentertijd werd met zijn palet en kwast op een meestelijke wijze weergegeven. Destijds drong het Scheldewater tijdens de vloed zelfs nog door tot aan het kasteel Cleydael in Aartselaar. Nu is het er een prachtig wandelgebied. Weliswaar een valleigebied dus goeie bottienen heb je wel nodig om daar te kunnen wandelen. Prima terrein dus om onze Staf zijn bottienen te testen.

 

Al vlug volgden we de grillige kronkels van het Vliet. De Ronny diste het verhaal nog eens op van zijn hachelijk avontuur met zijn jonge viervoeter. Enkele dagen voorheen maakte hij in dezelfde Vliet een wandelingetje met zijn beestje. Niet aangelijnd krijgt het beestje er de vrije loop. Kwestie van dat beestje niet aangelijnd het appel aan te leren.  Ook die dag dartelde Yzzy er vrolijk op los. Plotseling merkte de Ronny op dat den Yzzy ineens aan de overkant van de Vliet flaneerde. Geen idee hoe het beestje daar geraakte want een brug is er niet. Vermoedelijk heeft het beestje de overstap gemaakt op drijfhout dat samengekoekt aan een beverdam daar losraakte en met de stroming meedreef. In alle geval, je raadt het, den Yzzy kon niet terugkomen. Roepen hielp geen zier en zoals gezegd, een brug was er niet. Ze huilde als een wolf daar op de overkant en de avond met de invallende duisternis was nakende. Bovendien kon de Ronnyj niemand bereiken om hulp, zijn GSM lag thuis. Paniek, weze het in mineur, bij onze maat. Er restte de Ronny niets anders dan van zijn kleren uit te spelen en door het ijskoude water te badderen om zo tot aan de overkant te geraken en den Yzzy daar op te pakken. Tot aan zijn edele delen zat hij in die Vliet. Dat moet fris geweest zijn en de impact van die kou op het mannelijke voortplantingsorgaan is alom bekend. Terug uit die Vliet geraken werd het volgende probleem voor onze ex-stormfusilier. Alleszins was dit geen sinecure want de hoge steil uitgeholde oevers zijn er spekglad. Het lukte hem dan ook nauwelijks om terug op het droge te komen met zijn beestje. Afijn, het is hem dan na veel gevloek en gefoeter toch gelukt. Een kletsnat, modderig en stinkend avontuur is het geworden dat enkel onder een warme douche voor beiden tot een goed einde kon komen. 

Onze Staf was alleszins in zijn nopjes met z'n nieuwe kameraad. Hij beleefde er zichtbaar plezier aan om er mee te mogen wandelen. De Ronny bracht zo doende onze Staf wat elementaire hondenkennis bij.  En zo werd het nog een mooie wandeling van een 8-tal kilometertjes inclusief een ommetje naar een edelhertenhoeve.  Prachtige beesten. Zo een klepper met dat machtig gewei stond op nog geen meter van ons af. Op het einde van de wandeling was er nog een afsluiter met een snoepke, vul zelf maar in welk, ten huize Ronny. En voor de Staf had Lieve zelfs nog pannekoeken gebakken. Een mooi gevulde dag werd het voor mezelf en dat manneke. Dat kon weeral genoteerd worden. Z'n bottienen deden het goed. Een doop met slijk en regenwater liegen er niet om.  

Lus Dendermonde - Wieze

Verleden week donderdag tekenden met uitzondering van onze Michel alle stapmaten present. Ronny, Yzzy, Marc en den Hugo zagen het nog eens zitten om in Dendermonde een toerke mee te stappen. Om 10 uur stapten we af in Dendermonde. Een vlekkeloze treinreis was het eens deze keer en dit voor de verandering. Het mag dan ook gezegd worden. Droog weer werd er voorspeld voor die dag en dat was lang geleden. De gestage regenbuien van de voorbije dagen verprutsten de laatste tijd een beetje de zin tot stappen. 

Om de wandeling te beginnen werden de neuzen in de richting van de Brusselse forten gezet. In het korte stukje bewoonde kom in de aanloop daar naartoe wipten we even de kerk van de Heilige Rita binnen. Het is een must voor onzen Hugo. Deze keer geen aanschaf zijnentwege van een noveenkaars  Ik vermoed dat hij zich niet tot haar  vaste kalandizie rekende weze het dat zij de patrones van de hopeloze gevallen is en hij om die reden geen kaars aanschafte. Hij beweerde echter dat hij thuis nog over genoeg voorraad aan bougies beschikte. 

Zo een kort bezoekje aan een kerk zorgt even voor een rustpunt in de hectiek van het dagelijkse bestaan. Ook bij een twijfelende ongelovige zoals ik er éne ben. Het laat je even stil worden. Het brengt heel even wat sereniteit teweeg in je corpus. Het traditionele kommeke koffie werd iets verderop vervangen door een warme chokolademelk in de gezellige koffie- en wijnbar VillAroma op de Oude Vest. Dat smaakte wel. Den Hugo, kenner van goede chocolade gaf een lovende recensie over zijn drankje. Heel wat anders dan de chokolade die we voor hem op zijn vraag in Etretàt / Normandië aanschaften. Goede koop slechte koop want niet lekker zo bleek en die werd dan maar aan een schooier geschonken daar op de camping. Enkele dagen later vertrok die brave ziel en bracht de chokolade terug. Die vond die chokolade waarschijnlijk ook niet alles. 

Zo en nu naar de Brusselse Forten ! Het pad liep door het park van Bastion VIII. Een eerste hindernis dook al op. Het halve park lag er omgewoeld bij en hoge hekkens versperden verschillende wandelpaden. Na enkele pogingen om rond de omheiningen het pad terug op te pikken mislukten. Terug naar af was de enige overblijvende optie. Uit pure alternatie haalde de Marc dan maar zijn lekkere rijstvlaaikes boven. Dat wordt stilaan een gevestigd en geapprecieerd ritueel op onze gezamenlijke toerkes. Een rabarbervlaaike voor de Ronny deze keer aangezien hij geen rijstvlaaikes lust maar ook daarmee deed je hem geen plezier. Ondank is 's werelds loon 😕😇. 

In de vlakte van de Bellebroekbeek werd het menens. Slijk en modder in 't kwadraat. In dit gebied waar stukken van de Oude Denderarmen liggen, de Steenbeek en de Bellebroekbeek stromen, hoeft dat je niet te verbazen. Je zit hier middenin de Dendervallei. Deze keer waren m'n bottienen goed met leervet ingeborsteld en bleven tot m'n grote tevredenheid de beide voeten droog. 

We staken de Dender over ter hoogte van Mespelaere. Een schuilhutje met banken daar aan de Denderoever dook op als geroepen. Tijd voor het schof en een toost op het Nieuwe jaar. De Ronny had hiervoor voorzien in een fleske Cava en wat aperitiefhapjes. Schol mannen en op de camaraderie ! Het alcoholgebruik wat temperen hetgeen een gezamenlijk voornemen voor 2025 van ons allen was werd gerespecteerd. De Ronny zijn fles geraakte daardoor niet leeg. Hij kon ze nauwelijks aangeroerd terug in de rugzak steken. De stop stond er zelfs nog op ! Hijzelf stond er enigszins versteld van 😜😜😜 . Ook ik heb er geen plausibele verklaring voor 😊.

Na de toost wandelden we richting Gijzegem. Opnieuw door een stromingsgebied van een paar uit de kluiten gewassen beken. Dit keer waren het de Molenbeek, de Grootebeek en de Kleine Meersbeek die voor de nodige slijkpret zorgden. Soit, de modder was alleszins geen sfeerbederver. De grijze lucht stemde iets minder vrolijk maar de mood in het gezelschap leek me opperbest. Daar in Gijzegem staken we terug een Denderbrug over en zo ging het via de gehuchten Den Aert en De Kluis richting Wieze uit. Hiermee zaten we ruim over halfweg. Een afgesloten pad voorbij Wieze, het liep over zogezegd privéterein, noopte tot wat aanpassingen. Er volgde een beetje overleg - langs links of langs rechts ? Hou je de kaart in de looprichting voor je uit dan is dit volgens mij misschien wel practisch bij een lijnwandeling. Bij een luswandeling geeft een kaart met het Noorden aan de bovenkant een beter overzicht om te bepalen welke kant je nu best uitgaat om omweg te vermijden.  Voilà, er volgde overeenkomst en  we dienden naar de Denderoever af te buigen om daarna via de oostrand van de Bellebroekvlakte terug naar Dendermonde te keren. Het zat er op. De goede voornemens ten spijt maar een tripel mocht ter afronding niet ontbreken. In café Statie28 rechtover Dendermonde statie  liep de Cornet zoetjes binnen. Schol Hugo, milde schenker ! Weeral werd er een mooie dag gescoord met de stapvrienden.

Vorst / Kempen

Vermeldenswaardig is zeker het onderonsje met de stapdames Liliane, Greet, Inge en Leen op zaterdag laatstleden. Nee, geen wandeling deze keer maar ietske al even plezant. 

Daar in de Stille Kempen op de purperen hei staat er een huizeke waar Liliane voor een gezellig samenzijn zorgde. Ze verwelkomde ons daar in haar poolhouse, een prachtige mancave in de tuin die haar man zaliger nog ontworpen had. Knap, cosy, echt iets om er jaloers op te worden. 

Deze 4 schatten van dames hadden voor een onderonsje met lekker eten gezorgd, Alles er op en er aan ! Sjampieter en uitgelezen wijntjes ... voor en nagerecht, hoofdschotel, kortom een complete menu !!! Veel vrolijk getetter ook dat wel😊😊😊 maar het was vooral de warme genegenheid die ik mocht proeven die me deed smelten. Waaraan heb ik het in Godsnaam toch verdiend ? Dit vraag ik me in alle bescheidenheid heel stillekes af zene !  Dankjewel lieve dames voor dit fijne moment in de vriendschap. Een heel dikke knuffel voor ieder van jullie is hier zeker op zijn plaats  💏💏💏💏.

Ommeganck / Leuven - Aarschot

Ziezo, het jaar 2024 is wijlen.  Er werden daarin een kleine 1000 stappaaltjes neergepoot. Voor 2025 zal dat, bij leven en welzijn wel te verstaan, wellicht iets meer zijn. De afstand Malaga - Merida bedraagt 466 km en Merida -  Santiago  de Compostela doen er nog eens 990 bij. Dat wandelingetje daar in  het Appelsienenland is alleen al goed voor 1450 paaltjes. Nogmaals ... bij leven en welzijn zal ik in september post vatten op de Camino Mozarabe.  In alle geval werd het stapjaar 2025 al ingezet met een stevig toerke. Leuven - Aarschot, goed voor een losse 25 paaltjes. Deze wandeling, de ommegang,  werd georganiseerd door café 'De Knoet' in Aarschot. Sinds 1973 is De Knoet een vaste waarde in het Aarschotse uitgaansleven. Open van in de vroege uurtjes tot in de late nacht, met een cliënteel dat alle leeftijden omvat. Stappers, joggers en fietsfanaten scharen zich daar samen onder de Knoetse vlag. Ze behoren tot de vaste kalandizie van de kroeg en organiseren tal van evenementen.  Aangezien de Knoet ook over een loods en een loodscafé beschikt schept dat hiertoe mogelijkheden en dit voor een breed publiek. M'n stapmaat Greet had mij ingeschreven. Regen en wind in alle geuren en kleuren werd er die dag voorspeld. Zelfs 100% regen stond er geschreven in de glazen bollen van Sabine en Jill. Op de treinrit naar Leuven was het al van Jan ! De regen striemde tegen de ruiten en druipte opgezwiept door wind en de snelheid van de trein in haarfijne streepjes van de ruiten af. Een verzopen avontuur lag in het vooruitzicht en m'n credo van 'Hoe vettiger hoe prettiger' zou al snel bewaarheid worden. Daar kon je gerust vergif op innemen ! Om 9 uur stond ik in Leuven, Greet kwam iets later toe. Leuk haar weer te zien en we gingen meteen van start. Dit is iets voor de Die Hards zei ze zinspelend op het prachtige weer. Ik kon haar geen ongelijk geven. Er waren een 350 inschrijvingen maar ik vermoed dat er nog geen 50 man zijn komen opdagen. Taaie griet die Greet ! 👧👧👧 !

We draaiden het hoekje van de statie om en stapten richting provinciedomein Kessel Lo. Dit domein heeft een oppervlakte van 50 ha. en ligt ten noordwesten van de stad Leuven. Het domein bestaat uit de samenvoeging van 3 bestaande parken, ttz het Vijverpark, het Leopoldpark en het Van Hemelrijckcentrum. . Op een eenzame jogger na lag het domein er troosteloos bij. Kale bomen, een loodgrijze hemel, grote plassen door de gestage regen op de anders o zo mooie wandelpaden zorgden niet voor een vrolijke indruk. Het verschil gezien in pracht in een zomers kader moet immens zijn. Dan is het park een drukbezocht recreatieoord met speeltuinen, een verkeerspark, verschillende vormen van waterrecreatie, een kinderboerderij, minigolf en sportterreinen. Ik moet er dus nog eens terugkomen. 

Eens het park uit bemerkte ik al gauw de geel-rode merktekens van een streek GR op. En ja ! We zaten op de SGR Hageland. 156 paaltjes wandelplezier door Leuven langs Wezemaal - Langdorp - Waanrode - Zoutleeuw - Tienen - Vertrijk en terug naar Leuven. Dit toerke ligt nog in 't vet. Er zitten fikse kleppers bij van tegen de 30 km's. Het verwondert me enigszins dat het natuurdomein zelf niet opgenomen is in deze SGR. 

De Abdij van Vlierbeek kwam vervolgens aan bod. We zaten hier in een mooie omgeving Op deze locatie werd in 1127 door de benedictijnen van Affligem een priorij gesticht. Het stuk grond aan de Vlierbeek was twee jaar daarvoor door Godfried met de Baard aan de abdij van Affligem geschonken. Waarschijnlijk leefde er in die tijden ook nog een Godfried zonder gezichtsbeharing. In 1163 of 1165 werd de priorij tot abdij verheven. De benedictijnen maakten de omliggende gronden vruchtbaar en speelden een grote rol in de overdracht van kennis in de streek. In de loop van zeven eeuwen werkten de monniken bijna constant aan hun abdijcomplex. Vaak moesten ze ook herstellen wat het vuur en de vernielzucht hadden verwoest.  De abdijkerk wordt nu nog gebruikt voor de zondagdiensten maar Paters - Benidictijnen ga je er niet meer tegen het lijf lopen. God's fabriekskes lopen leeg. 

De volgende stappen waren voorbehouden voor het Kloosterbos. De eerste bulten kwamen er aan. Een klim van 20 naar 83m leverde een mooi uitzicht op het heuvelende landschap. Het was erg zonde van al die regen want de bospaadjes begonnen er vervaarlijk glibberig uit te zien. Het hield ons niet tegen, integendeel het Chartreuzen bos met een helling naar 95m wenkte. Dit bos ligt in de gemeente Holsbeek en is onderdeel van een van de belangrijkste natuurgebieden van het Hageland. Het ontleent haar naam aan de Kartuizers van Leuven die de vroegere eigenaars waren van het bos en het klooster. Dit bos is ongeveer 70 hectare groot en is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied  onder de naam 'Valleien van de Winge en de Motte met valleihellingen'. Na dit Chartreuzenbos belandden we in haar noordelijke uitloper het Dunbergbroek met name in de Hagelandse Vallei. In dit gebied stromen de beken Winge, Grote Leibeek en de Grote Losting. Dat het meer en meer slijk en modder werd in zulk een valleigebied behoeft geen tekeningetje. Ook kregen de bospaadjes meer en meer het uitzicht van een waterloop. Daar aan een bruggetje over die Winge stond een bevoorradingskarreke. De brave man van dienst wekte een beetje het medelijden in me op. Met de geringe opkomst moet hij zich stierlijk verveeld hebben daar in de regen en de kou. Ik en Greet nipten er van een aangeboden bekertje koffie, deelden met die brave kerel een honingwafeltje en krasten op. Nog welgeteld 1 koppel vriendinnen met hun hond zijn we er tegengekomen aan die post. Het zwakke geslacht ? Ja tarara ! Op de ganse trip zijn we geen andere wandelaars tegengekomen. 

De volgende stappen waren voor de Beninksberg? Op en neer tussen de 20 en 70m zou dat worden. In totaal zouden er voor deze trip 510 hoogtemeters bijeengesprokkeld worden. Niet mis. De Beninksberg die er nu aankwam is een heuvel die evenzeer in het Hagelland gelegen is. Hij ligt in de buurt van de Wijngaardberg en wordt beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos. De Diestiaanheuvel steekt meer dan vijftig meter boven de omgeving uit. Daarboven kon je genieten van een weids uitzicht op het landschap. Tijdens de middeleeuwen werd op de zuidflank aan wijnbouw gedaan. Tot het midden van de 20e eeuw waren de vruchtbaarste delen van de zuidflank gebruikt voor de akkerbouw. Na de tweede wereldoorlog werden ze even gebruikt als boomgaard voor perziken. 

De omgeving rond de Beninksberg is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied. De Vlaamse overheid verwierf in 1991 het grootste deel van de heuvel en beheert er ondertussen 50 hectare. Het is te veel om op te noemen maar de fauna en flora in dit gebied is bijzonder rijk. Het reservaat is toegankelijk op de paden via het wandelnetwerk 'Hagelandse Heuvels'. En het bleef maar regenen. Ook hier maakte het regenwater geultjes in de paden waarin het met een serieuze vaart naar beneden stroomde.  Een verzopen rat zou er beter voorgekomen hebben. Slijk tot aan de knieën en ondertussen kwam ik ook tot de vaststelling dat het water tot in m'n bottienen was doorgedrongen. Eigen schuld. Met een spuitbus dacht ik ze waterdicht te maken maar ik wist ooit beter. Ik heb gelijk een bus ledervet besteld, één van een liter nog wel, om ze terug waterdicht te maken.   

Als laatste horde kwam de 's Hertogenheide aan bod. We zaten al ondertussen op Aarschots grondgebied. Dit gebied bestaat uit vier percelen van ongeveer vier hectare aan totale oppervlakte en wordt omgeven door een groter bos. De heide die aanwezig is in het gebied wordt steeds meer ingepalmd door verbossing en om de heide te regenereren worden er heideherstelwerkzaamheden verricht. Deze werkzaamheden zorgen ervoor dat heischraal grasland terug verschijnt. Om dit mogelijk te maken wordt de heide verjongd door strooksgewijs te chopperen en de verbossing te kappen en af te voeren. Dat komt daar wel goed ! Stilaan kwamen we in de agglomeratie van Aarschot. Enigszins tevreden bemerkte ik dat de bepijling in deze laatste kilometers niet naar de 52m hoge bult van de Kouterberg wees maar er mooi naast.  Het was wel geweest voor mij. Nog even de Demer over die een stevig debiet hanteerde door al die overvloed aan hemeltranen en de laatste meters naar de Knoet konden geslecht worden. 

Om halfvijf arriveerden we in de Knoet waar Greet onze Ommegangs zou opeisen. Die hadden we dubbel en dik verdiend.  We werden er verwelkomd door een vriendelijke mens die onze ommegangen zou brengen. Ik kreeg stillekes, Greet ook, de indruk dat deze liaison officer van de Knoet al iets de diep in zijn ommegangglas had gekeken. Ik kon hem nauwelijks verstaan niettegenstaande hij alle moeite deed om zich verstaanbaar te maken. Soit die Ommegangen kwamen er aan en na 2 smakelijke kuipkes en een toffe babbel 'après walk' ging het richting statie. Ik blik nu terug op een intense wandeling. Toegegeven, in de zomer of lente zou deze zoveel meer tot haar recht gekomen zijn. Het regenweer had hier dan ook alle debet aan. Het fijne gezelschap van Greet maakte dan dat de trip met rozegeur en maneschijn werd omfloerst.  Dankbaar ben ik om zo een toffe  stapgezel te hebben. En ik bof want er zijn er nog die in mijn dank kunnen delen.
Nog een laatste bemerking : Als ik aan die SGR Hageland ga beginnen weet ik nu dat ik best eerst eens naar de weerberichten moet luisteren ... M'n bottienen zijn 2 dagen erna nog aan het drogen. Straks komt de koerier van Bol.com m'n bus ledervet brengen. Op naar een volgend avontuurtje dan als ze droog en ingevet zijn !

Boom/Noeveren - Hemiksem

Nu is het wel al heel lang geleden geleden dat er nog eens een ploegske van 4 man en een hondeke er op uit trok voor een wandelingetje. Marc en de Michel, De Ronny en Izzy en de Jan. Den Hugo kon er niet bij zijn. Hij voelde zich geroepen om een zoveelste bijdrage te leveren aan de Warmste Week en marcheerde van Temse naar Leuven. Een overnachting in de jeugdherberg in Mechelen hoorde er bij.  Het project 'Mobile School' vindt uiteraard haar weerklank tijdens de Warmste Week en wordt er in de verf gezet. Het is een prachtige 'move'  van onzen Hugo om onder dit project zijn schouders te willen zetten. Dit project behelst het wereldwijd ondernemen van acties die geïnspireerd  worden door de kracht van straatkinderen met de bedoeling  om de duurzame ontwikkeling van mensen en organisaties in de maatschappij te versterken.  Op deze site : Onderwijs met Mobile School  vind je wel enige toelichting over het lovenswaardige project.  Bij leven en welzijn stap ik volgend jaar mee. 

De Ronny kreeg toestemming van zijn eega om mee te stappen deze week.  Enig bezwaar van de wederhelft betrof de fysieke haalbaarheid van een 20-tal paaltjes voor den Izzy. Dat beestje is nog  volop aan het puberen en dat zorgde toch voor wat ongerustheid bij Lieve. Dit was in het geheel niet nodig want, zo bleek, dat beestje werd in het totaal niet moe. Een Duracell-konijn zou er nog eerder bij omver gevallen zijn. Zelfs zonder dat trommeltje ! 

Om het eenvoudig te houden koos ik voor een wandelingetje van Boom naar Hemiksem. De Ronny zijn biotoop. Voor elkeen makkelijk bereikbaar en om 9u30 gingen we van start. Een vermelding dat elke trein die moest genomen worden vertraging had opgelopen zal wellicht niemand nog verwonderen. Goed, de eerste stappen gingen richting 'Noeveren', een arbeiderswijk die zich ten noordwesten van het centrum van Boom situeert, aan de oever van de Rupel. Hier vond men al vanaf de 15e eeuw steenbakkerijen. Later vond de omslag van ambachtelijke naar industriële productie plaats. De steenbakkerij Frateur herbergt tegenwoordig een museum. Naast een aantal voormalige steenbakkerijen vond men er de Glasfabriek De Rupel waar glazen kunstvoorwerpen werden vervaardigd, onder meer in art decostijl. Deze fabriek heeft bestaan van 1923-1982 en is vooral bekend van het zwarte hyalietglas. Verder was er een staalconstructiebedrijf en waren er enkele scheepswerven. Bijzonder zijn verder de onderdoorgangen die vanaf 1850 onder de doorgaande Nielsestraat werden aangelegd om de lager gelegen terreinen van de steenfabrieken ten noorden en ten zuiden van deze straat met elkaar te verbinden. In de voormalige steenbakkerij Lauwers vind je ook het Ecomuseum en het archief van de Boomse Baksteen is daar ook gevestigd. Het houten vakwerkhuisje aan de straatzijde is vermoedelijk de 18de eeuwse werkplaats waar de schrijnwerker houten mallen, gebruiksvoorwerpen en constructiehout vorm gaf voor de steenbakkerij. Aan de linkerzijde zijn ook authentieke arbeidershuisjes bewaard -met gemeenschappelijke buitentoiletten en de paardenstal. Even door het venster binnenloeren in zo'n huisje leverde een 3D-flashback op met het Boomse arbeidersverleden.     Ik herinner me een vorig bezoekje waarbij een gids toegang verschafte tot zo'n arbeidershuisje. De gids toonde een oude koffiemolen aan een jonge bezoekster en stelde de vraag waartoe dit toestel ooit diende. Ze moest het antwoord schuldig blijven. Het verwonderde me niet in het minste.  Naast de talrijke droogschuren die er nog overleefden springt de lange ringoven in 't oog. Via een ondergronds kanaal is die verbonden met de schoorsteen aan de overkant van de straat. Binnenkort zal deze gerestaureerd worden en zal je tot boven in de schoorsteen kunnen klimmen om over Noeveren en de Rupel te kijken. 

Een stukje marcheerden we langs de Rupelboord. Izzy was in haar element en door haar energiek enthousiasme leek ze wel een ongeleid projectiel. Het was een beetje uitkijken om niet over haar meterslange leibandje te struikelen.  Aan het Hellegatbos trokken we van de Rupeloever weg binnenlandwaarts. Al gauw zaten we volop temidden van de Nielse Kleiputten. Een prachtig gebied  waar ik eerder al uitvoerig over rapporteerde in januari 2017 :  ziehier m'n schrijfsel. 

De Nielse kleiputten in het natuurgebied Walenhoek waren het volgende agendapunt. Door haar oude geschiedenis, die teruggaat tot 1150, heeft Niel een rijk verleden. Tot midden de jaren zeventig was Niel economisch zeer actief in de baksteen- en schoennijverheid. De teloorgang van de industriële activiteiten was het begin van het herstel van de natuur op de vele verlaten plekken en kleiputten. Het natuurgebied Walenhoek is hierdoor bijvoorbeeld ontstaan. Veel wandelaars en natuurliefhebbers bezoeken dit natuurgebied. Het is er zalig wandelen. Het is alsof je op het water loopt. De paadjes tussen de tot waterplassen verworden kleiputten zijn zeer nauw. Dat het een uitgelezen plek is voor hengelaars hoeft geen betoog. Erg mooie natuur, je kan je ogen de kost geven. Midden in de week weinig volk maar ik vermoed een massa volk in de zomer en weekends. Hier en daar verscholen in de zich herstellende natuur vind je nog de sporen van de vroegere industrie. Een half in het landschap verzonken spoorwegtunnel, de geroeste rails waarop de door paarden getrokken en met klei geladen kipwagonnetjes herinneren je aan het verleden. Her en der bakstenen schouwen, geen rook meer uitbrakend, zijn er de stille getuigen van het teloorgegane bakstenen verleden van de streek

Onze maat de Michel had het precies in 't snuitje. "Ik wandel wel even voort en zie jullie straks wel ! " Profetische woorden zo bleek want rond het Researchpark Waterfront Archimedes, een afdeling van de Universiteit Antwerpen, was er een wandelpad rond de waterplas. Hiervoor paste de Michel om het te verkennen en terecht. Althans de kaarten maakten toch melding van een pad. Hoop en al 350 meter hebben we kunnen doordringen. Een lelijke afdaling tot de kleiput gevolgd door een twijfelachtig paadje dat eigenlijk een oude spoorwegbedding  bleek, was nog maar een voorproefje. Een paar meters verder had je een machete nodig om verder te geraken. Bramen met doornen, opgeschoten riet ... geen doorkomen meer aan. En dan is het afwegen ! Nog verder ploeteren met kans op succes of terugkeren. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven om zich verder hierdoor een weg te willen banen kom ik tot de vaststelling dat het doorzettingsvermogen van de Ronny en de Marc enkele PK's rijker is dan het mijne. Ik zou al eerder teruggekeerd zijn. Maar goed, ook zij kwamen tot dit besluit. Ik wijt het aan hun jeugdige leeftijd 😀😀😀. 

De volgende stop was aan het Berrenheibos. Daar aan een picknicktafeltje werden de bokes of sandwichkes bovengehaald. De Ronny had glühwein bij, onze Michel een fleske rood en lekkkere koekjes. Eerder op de wandeling had onze Marc traditiegetrouw al uitgepakt met zijn rijstvlaaikes. Dik in orde tot dan toe en verder werd het gezellig tafelen. Dat was dus lang geleden om nog eens met 4 aan te schuiven aan de picknick. 
We waren daar niet alleen. Andere wandelaars lieten er ook hun viervoeters uit. Als je zelf daar met een hond vertoeft is het vrij eenvoudig om contacten te leggen met andere hondenbezitters. Er is een gemeenschappelijke interesse ... ik vergelijk het een beetje met zwangere dames die vanuit hun blik op het toekomstig moederschap ook makkelijk tot een onderonsje overgaan. Zo was het ook het geval met Izzy en enkele lokale wandelaars die er hun hond uitlieten en even halt hielden aan onze picknicktafel. Eén van die beesten vond het prettig om z'n poot op te heffen tegen m'n rugzak die naast me op de grond stond .... En 't was gebeurt ! Nu kunt ge kwaad worden op die eigenaar maar het zou niet veel uithalen. Het inspireerde me om even AI in te schakelen en die robot enkele vragen te stellen. Ja toch wel, er kwamen bevredigende antwoorden tevoorschijn. Als wandelaar en eventueel ook hondenbezitter kom je immers niet zelden in conflictsituaties terecht. Ik geef het even mee na de fotokes hieronder. 

Na de picknick ging het richting Tolhuis Veer uit. Hoog tijd om een tripeltje te degusteren en dan nog wel in een sjiek etablissement. De hoeveelheid nootjes stemde niet tot tevredenheid van de Ronny, er werd hier nogal vlug een mouw aangepast na een interventie zijnentwege. En verder op stap wipten we nog even het Schuttershof in Schelle binnen. Er is een gezegde dat luidt : Op één been kunt ge niet staan. Na deze laatste degustatie beeindigden we de wandeling aan de Ronny zijnen thuis. Daarvoor kozen we het paadje naast de Grote Struisbeek. We namen afscheid van de Ronny en Izzy , ik de Michel en de Marc liepen verder naar de statie van Hemiksem. Een erg mooie wandeling zat er weeral op.

Voor alle duidelijkheid, dit is louter ter info en geen stellingname of vingerwijzing mijnentwege. 

Is er een antwoord te formuleren op de vraag waarom hondenliefhebbers zo onbegrijpend zijn voor mensen die helemaal niet gediend zijn wanneer iemands hond fietsers hindert, plast daar waar het niet hoort en opspringt tegen vreemden ? Bovendien soms onbegrip tonen wanneer ze kinderen angst aanjagen ? 

Het is een interessante vraag en een kwestie van perspectief. Hondenliefhebbers zien hun huisdieren vaak als familieleden en kunnen soms vergeten dat niet iedereen dezelfde liefde of tolerantie voor honden deelt. Hier zijn een paar mogelijke redenen voor dit onbegrip : 

Emotionele Band : 

Hondenbezitters hebben vaak een sterke emotionele band met hun huisdieren en zien hun gedrag door een liefdevolle lens. Wat voor hen schattig of onschuldig lijkt, kan voor anderen storend of zelfs angstaanjagend zijn. 

Gewenning : 

Mensen die dagelijks met honden omgaan, raken gewend aan hun gedrag en kunnen zich moeilijk voorstellen dat anderen dit als hinderlijk ervaren. Ze zijn misschien minder gevoelig voor de impact van hun hond op anderen. 

Onwetendheid : 

Sommige hondenbezitters zijn zich niet volledig bewust van de overlast die hun hond kan veroorzaken. Ze realiseren zich misschien niet dat hun hond fietsers hindert of dat opspringen tegen vreemden ongewenst is. 

Verantwoordelijkheid : 

Er zijn hondenbezitters die niet voldoende verantwoordelijkheid nemen voor het gedrag van hun hond. Dit kan voortkomen uit een gebrek aan training of discipline, of simpelweg uit nalatigheid. 

Culturele Verschillen : 

In sommige culturen of gemeenschappen worden honden anders behandeld en gezien. Wat in de ene cultuur als normaal wordt beschouwd, kan in een andere als ongepast worden gezien. Het is belangrijk voor hondenbezitters om zich bewust te zijn van hun omgeving en de gevoelens van anderen te respecteren. Open communicatie en wederzijds begrip kunnen helpen om deze kloof te overbruggen. 

Wat denk jij dat de beste manier is om dit onbegrip aan te pakken ? 

Het aanpakken van dit onbegrip vereist geduld, communicatie en wederzijds respect. Hier zijn enkele suggesties: 

Educatie en Bewustwording : 

Hondenbezitters kunnen leren over de impact van hun hond op anderen en hoe ze hun hond beter kunnen trainen en begeleiden. Dit kan door middel van hondentraining cursussen of informatieve campagnes. 

Open Communicatie : 

Het is belangrijk dat mensen die zich ongemakkelijk voelen door het gedrag van honden, dit op een respectvolle manier communiceren met de hondenbezitters. Dit kan helpen om misverstanden te voorkomen en oplossingen te vinden. 

Gemeenschapsregels : 

Gemeenschappen kunnen duidelijke regels en richtlijnen opstellen voor hondenbezit, zoals waar honden wel en niet mogen komen, en deze regels handhaven. Dit kan helpen om conflicten te verminderen. 

Respect en Empathie : 

Beide partijen kunnen proberen om elkaars perspectief te begrijpen en respecteren. Hondenbezitters kunnen zich inleven in de zorgen van anderen, terwijl mensen zonder honden kunnen proberen te begrijpen waarom honden zo belangrijk zijn voor hun eigenaren. 

Veilige Ruimtes Creëren : 

Het creëren van specifieke gebieden waar honden vrij kunnen rondlopen zonder anderen te hinderen, zoals hondenparken, kan helpen om zowel honden als mensen tevreden te houden. 

Is er een antwoord te formuleren op de vraag waarom niet-hondenliefhebbers zo onbegrijpend zijn voor eigenaars van honden wanneer die hun hond uitlaten ? 

Het is een kwestie van perspectief en wederzijds begrip. Niet-hondenliefhebbers kunnen soms moeite hebben met het gedrag van honden en hun eigenaren om verschillende redenen : 

Ervaringen : 

Mensen die negatieve ervaringen hebben gehad met honden, zoals gebeten worden of angstige momenten, kunnen een afkeer ontwikkelen. Dit kan hun tolerantie voor honden en hun eigenaren beïnvloeden. 

Hygiëne en Veiligheid : 

Niet-hondenliefhebbers maken zich vaak zorgen over hygiëne en veiligheid. Ze kunnen zich ongemakkelijk voelen bij honden die in openbare ruimtes plassen, poepen of opspringen tegen vreemden. 

Geluidsoverlast : 

Blaffende honden kunnen als storend worden ervaren, vooral in dichtbevolkte gebieden. Dit kan leiden tot frustratie en onbegrip. 

Ruimte en Vrijheid : 

Sommige mensen voelen zich beperkt in hun bewegingsvrijheid door loslopende honden in parken of op straat. Dit kan leiden tot irritatie en een gevoel van onveiligheid. 

Onwetendheid : 

Net zoals sommige hondenbezitters zich niet bewust zijn van de impact van hun hond op anderen, kunnen niet-hondenliefhebbers zich niet bewust zijn van de inspanningen die eigenaren doen om hun honden te trainen en te begeleiden. Het is belangrijk voor beide groepen om begrip en respect voor elkaar te tonen. Open communicatie en het naleven van gemeenschapsregels kunnen helpen om conflicten te verminderen en een harmonieuze samenleving te bevorderen.

Bierbeek en het wandelnetwerk Brabantse Wouden

 

Oei, zijn je remmen kapot ? Die vraag stelde ik aan de buschauffeurster (of is het buschauffeuse ? ) toen ze tientallen meters verder dan de voorziene halte in het dorp stopte en me oppikte. Het was 5u50 in de vroegte op donderdag. Oh nee, dat was niet het geval. De oorspronkelijke halte staat pal onder het balkon van een zeer oud en onbewoond herenhuis. Het staat op instorten. Dat was haar uitleg en maar goed dat ze me er op wees want enige aanwijzing voor de voetgangers ontbrak volledig.  Dagelijks komen er honderden schoolkinderen voorbij, ik moet dat zeker gaan melden. Ben benieuwd of er gevolg aan gegeven zal worden. Soit, hierdoor had ik wat klap op de bus op weg naar St. Niklaas. En zo kwam ik op de hoogte van het wel en wee van de doorsnee buschauffeur. Gezien mainstream de ik-mentaliteit floreert onder onze samenleving mogen ze hun job hebben wat mij betreft. Werkdruk, gebrek aan respect, agressie, moordend verkeer ... dag Jan ! 

In Bierbeek stonden de startblokken. Die waren daar opgesteld door Greet, Leen en Liliane. Om 9u was daar het weerzien gepland om ons vervolgens een mooie wandeling in het woud eigen te maken. De weersvoorspellingen waren dan wel niet van die aard dat je er vrolijk van kon worden maar op de bus tussen Leuven en Bierbeek kon ik toch een mooie zonsopgang waarnemen. Een felroze wolkenmassa met oranje vlammende contouren kleurde de oostelijke hemel. Normaal gezien is dit de voorbode van mooi en winderig weer. Zou Sabine er naast gezeten hebben met het voorspellen van regen ? Toch niet zo zou later blijken want in het westen kwamen er al een rist donkere wolken aandrijven die roet in het eten zouden strooien. 

Rond 8u30 stond ik aan de St. Hilarius kerk. Die werd gerestaureerd zo te zien aan de stellingen die er rondom waren opgetrokken. Ik had alle tijd, wandelde even naar de bakker voor een hap, verkende het dorpspleintje op zoek naar een open kroegje voor een koffie ... helaas, het was nog te vroeg hiervoor. Het begon lichtjes te miezeren en ik had al eerder in het snuitje dat het iets voor de ganse dag zou worden. Een buskotje leek me de uitgelezen shelter om de regenoutfit al aan te trekken. 

Rond 9u kwamen de stapdames er met de auto aangebold en al vlug konden we vertrekken. Eerst nog even langs de Borre, het cultureel centrum, voor de sanitaire stop en hop, pleite. Dat het ondertussen van gemiezer tot zacht gedruppel was overgegaan bleek geen hindernis.  Op stap !

Vanuit De Borre duikelden we via een prachtige holle weg het Mollendaalbos in. In dit bos is het prachtig wandelen tussen eeuwenoude eiken. Veel blad was er niet meer aan te treffen, het is immers laat in de herfst. Een dik bladertapijt daarentegen bedekte de bosbodem.  Van de Quercus Robur, de zomereik,  die je hier aantreft hebben meer dan 1000 bomen een omtrek van meer dan 2,5 meter. Het dikste exemplaar, we zijn deze gepasseerd, heeft een stam van meer dan 5 meter omtrek. Deze woudreus is 300 jaar oud en in het voorjaar pronkt hij temidden van  een schitterend tapijt van speenkruid en witte bosanemonen. Jammer want om van deze pracht te kunnen genieten zullen we nog eens moeten terugkomen.  Dit zijn wandelingen die je elk seizoen zou moeten kunnen overdoen. Telkens ontdek je de wondere natuur, even mooi steeds maar vanuit een ander perspectief. 

Het Mollendaalbos maakt deel uit van het Meerdaalwoud en samen met het Heverleebos spreken we van een bosdomein van meer dan 2000 hectare. Dat je er eindeloze wandelingen in kunt maken spreekt voor zich. Er zou meer dan 100 km aan wandelpaden kris kras het bos doorkruisen. De Naamse Steenweg snijdt het woud door van Noord naar Zuid waardoor het Mollendaalbos aan de oostelijke kant van het Meerdaalwoud haar naam kreeg. Het donkere bos werd in de loop der tijden de woonplaats van arme bosbouwers en houtskoolbranders. Een eerste geschreven vermelding dateert uit de 12de eeuw, toen het Silva de Miradal in bezit was van het Luikse Sint-Janskapittel. Het is dankzij de jachtlust van de adel dat dit grote bos bewaard werd. In 1432 kwam het in bezit van de adellijke familie de Croÿ en later van de hertogen van Arenberg, een Duits adellijk geslacht dat verbonden was met de Habsburgers. Zij jaagden niet alleen op het talrijk aanwezige wild maar legden ook een netwerk van rechtlijnige dreven aan, om de houtexploitatie te vergemakkelijken. Goed gedaan van die mannen, daar trekken wandelaars nu profijt uit.

Na de Tweede Wereldoorlog werd ook de ontmijningsdienst van het Belgisch leger (DOVO) in het woud gevestigd. Zij zorgden tot 1976 in afgesloten delen van het bos voor het onschadelijk maken van bommen en ander wapentuig. Op de ontploffingsplaatsen ontstonden poelen met een zeer gevarieerde fauna en flora. Tot daar een beetje randinformatie.  

Iets over de helft van het trajectje zou er nog een grote lus moeten gemaakt worden gestrekt over het gehucht Mollendaal en een aanpalend landbouwgebied. Maar het was geen weer met die gestage regen. Met een gevoelstemperatuur van 0°C was het niet meer zo aangenaam om die laatste lus er nog aan te breien. Bovendien was het al voorbij 12'en een overdekte picknickplaats zouden we daar niet aantreffen. 

Eerder op de wandeling waren we een prachtige schuilhut voorbijgelopen en die zouden we terug opzoeken om te schoven. Deze hut stond in de 'Moemedel'. Een 'Delle' is een dal. Bovenaan een valleitje waarin verschillende bronnen ontspringen kon je dat hutje vinden. Een mooie spot daar in het bos. Ziedaar, we zaten droog. Het was wel geweest met die regen en zouden de trip wat inkorten. Zo zouden we dan toch nog 15 km onder de bottienen kunnen plakken. Ik had me misrekend en stuurde ons gezelschap in de richting van een verboden te betreden pad. Typisch dat je zoiets maar eerst ontdekt na het opklauteren van een glibberige heuvel. Terug naar af dus en via een landweg iets verderop konden we door de kale velden terug naar Bierbeek benen. 

In het eetstaminee 'In de Molen' op het dorpsplein zat er al veel volk. Dit staminee doet daar al sinds het jaar 1873 zaken. Het was hier in deze kroeg dat de wandeling in stijl afgerond kon worden. Een doorgezellige stek met vriendelijke uitbaters. Een 'Bierbeek Tripel' bestellen leek me een must. Op Greet na deelden de dames in de keuze. Greet hield het gewoontegetrouw op een donkere van het schab - helaas dat schab was er teveel aan. Het dorstgevoel overheerste echter dus werd het een donkere zonder schab. Het werd nog een gezellige 'Après Promenade'. Geen idee of dit zo wordt omschreven maar ik refereer hiervoor naar de omschrijving 'Après Ski'. Ook de kost die er geserveerd werd was van een prima niveau en bovendien aan zeer democratische prijzen.  De afwezigheid van een schab niet te na gesproken is een lovende recensie hier zeker op haar plaats. Na het etentje was het Schluss. Afscheid van het fijne gezelschap - ze wilden zelfs mee op de bus te wachten maar ten lange leste kon ik hen toch overhalen om door te gaan. Enkele minuten later kwam bus 8 met bestemming Leuven er aangebold. Niettegenstaande het natte weer werd het een geslaagde dag. Lieftallige compagnie, mooie omgeving - Af ! 

De ontdekking van het Meerdaalwoud opent nieuwe perspectieven. Vanuit Oud Heverlee, St. Joris Weert of Pécrot, is het makkelijk met de trein te bereiken trouwens en kan het westelijke deel van het woud eens verkend worden. Het Grootbroek en de Zoete Waters heb ik al deels verkend met de stapmaten zonder dieper in het woud door te dringen. In Pécrot heb ik dan weer eerder ontdekt dat er een toffe kroeg vlak bij de statie is. Opportuniteiten zat ! Tot een volgende keer maar weer !