Driehoek Sinaai - Eksaarde - Lokeren

Nu de scholen terug beginnen zullen we maar ineens starten met een leske 'Meetkunde'. Op mijn landkaart met mijn verzameling gedane wandelingen lag daar nog een driehoekige en vrijwel maagdelijke lap heimat waar ik nauwelijks een voet had gezet. Hier en daar was er wel al wat geknabbeld aan de hoeken en de randjes maar verder zo goed als onbetreden. Dat randjes betreden was ondertussen al 5 jaar geleden en bijgevolg eens voor herhaling vatbaar : Sinaai en omstreken (mei '15) . Ik was het bijna vergeten. Het weer zag er prima uit. Staalblauwe hemel waaronder een matige maar toch frisse NO-wind je scherp hield. Ideale omstandigheden dus om de cosinussen van dit driehoekske te gaan berekenen. Niet met een rekenlat maar met de bottienen wel te verstaan.  Kom we zijn ermee weg ! 

De parking aan het stationneke van Sinaai lag er maar verlaten bij voor een vrijdagse werkdag. Rond een uur of 1 trok ik er mijn stapschoenen aan voor een toerke van een kleine 25 paaltjes. Ik had er geweldig veel zin in. Het patersbos, om daarmee te beginnen, ligt vlakbij dit station. Niettegenstaande het maar een klein bos is, is het er toch erg mooi. Beetje golvende die ondergrond met hier en daar een heuveltje waar je je tijdens een bosspel achter kan verstoppen. Het is een ideaal speelterrein voor de kinderen. Een massieve omvergewaaide boom lag dwars over het boswegeltje en versperde me de weg naar m'n doel :  Ik wilde een bezoekje brengen aan het Bellemanskasteeltje. Door de dichte begroeiing van struikgewas en de rondomrond aanbouw van jeugdlokalen was het grotendeels aan het oog onttrokken. Het intrigeerde me wel dat kasteeltje want het draagt een luguber verleden met zich mee. Het kasteel dat gebouwd werd  in 1865 behoorde een advokaat toe maar later, in 1945 werd het geschonken aan de paters Franciscanen. Volgens de overlevering hoort men in de periode van de Sint Jansnacht en de week na midzomernacht in het bos nog steeds de stem van een 11-jarig vermoord meisje. Ze werd gevonden in de torenkamer van het kasteeltje. Ook zit er volgens de legende in de kelders van het kasteel nog altijd een pater-dief.  Samen met zijn gejatte buit werd hij er achter een muur ingemetseld . Wie er het fijne van wil weten : Het Bellemanskasteeltje  

Een goeie kilometer verder noordwaarts belandde ik op de stuifzandrug : 'Den Bezekoek'. Deze stuifzandrug is een duin die ontstond uit opgewaaid zand uit de Durme ten tijde van de laatste ijstijd. De naam 'Bezekoek' verwijst naar een legendarische herberg die iedere klant een krentenkoek bood 's morgens bij het openen van de kroeg. Die herberg ruimde ondertussen plaats voor een villa. Hoe jammer ! Hier in de Bezekoek vind je een boskapelletje dat officieel de kapel voor Onze-Lieve-Vrouw-Troost-in-Nood heet. Al in de 18de eeuw was hier een bedevaartsoord voor Maria gevestigd. Tijdens WOI kwam men hier bidden voor  de soldaten die aan de IJzer slag leverden voor het vaderland. Zeven mensen deden dat elke dag van de oorlog. De soldaten voor wie ze baden, zijn in de Westhoek gespaard gebleven. Uit dankbaarheid hiervoor werd in 1920 de nieuwe Boskapel gebouwd. 
In een grote boog vanuit den Bezekoek naar het noorden en zo verder naar het westen afbuigend tot aan de Moervaart liep ik door prachtige weilanden en keurig bewerkte akkers. Prachtig groen overal rondomrond waar je ook keek. Uitgestrekte velden met wiegende korenaren en waar de priljonge maïsplantjes al kwamen piepen op de velden. Hier en daar daagden al wat veegjes witte wolken op aan het diepblauwe zwerk. Af en toe eens diep de lucht opsnuiven is ook een must tijdens een wandeling. Deze keer waren het de hoge struiken met bougainvilles die hun fijne zoete geur in het rond strooiden aan boerenhoven. 

Je wandelt en je laat los. Alhoewel ik het gezelschap van m'n stapmaten erg op prijs stel,  geniet ik ontzettend veel van deze solowandelingen.  Je, allez ik toch alleszins, denkt veel na net zoals op een lange pelgrimstocht. Ook kom je dichter bij de natuur en voel je de verbondenheid.  Alhoewel het finetunen naar scherp van al je zintuigen op zo'n tocht toch vlug een 10-tal dagen in beslag neemt, merk je alvast de aanzet hiertoe op zo een solotochtje.  Solo laat je je ook iets vlugger  in met gemijmer. Je kan je gedachten ongehinderd de vrije loop laten want er is geen tegenspraak of discussie. De inzichten vloeiend uit je eigen hersenspinselen zijn op deze introverte momenten de meest verhelderende. Hiermee wil ik  helemaal niet beweren dat deze standpunten en inzichten de juiste zijn. Nee, die pretentie heb ik niet. 

Daar is de Moervaart al zie. Deze 22km lange vaart  verbindt het Kanaal van Gent naar Terneuzen met de Durme. Het kanaal heeft vandaag nog weinig economische betekenis en wordt enkel door de pleziervaart gebruikt. Alzo demonstreerde een kajakker die vrolijk op de waterloop richting Lokeren peddelde. De vallei van de Moervaart is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied. Als  'Bossen en heiden van Zandig Vlaanderen : Oostelijk deel' staat het geïnventariseerd. Alstublieft ! Bij een toertje in het kloosterbos in de geburen van Wachtebeke heb ik daar al eens een stukje van deze moervaart van verkend. Kijk : Rondje Meetjesland

Opmerkelijk weinig volk was er te bespeuren langs die vaart. Hier en daar een visser turend naar zijn dobber. Een gedreven jogger af en toe. Die kajakker uiteraard en hier en daar op enkele vispontonnetjes wat jonge bakvisjes die elkaar hun hartsgeheimen toevertrouwden op de tonen van  de muziek  uit hun kwelende I-pod. Af en toe moest ik wel eens wild met m'n armen om me heen slaan om de duizenden ééndagsvliegjes van me af te slaan. Verleden week waren het vervelend stekende muggen, nu vliegjes. Geef me die laatste maar 😋😉. Ik wandelde rustig voort, genietend van, alhoewel een vaart,  het mooie landschap waardoor die vaart gracieus in vele bochten kronkelt. Infoborden brachten je op de hoogte van de inspanningen die Natuurpunt levert om de moervaartse meersen opnieuw tot een volwaardig natuurgebied te maken. Afgravingen, aanplantingen en uitroeien van exoten alsook het herstellen van biotopen voor dieren die het moeilijk hebben gehad door onze roofbouw op hun habitat. Het leuke aan wandelen is dat je de resultaten van al deze lovenswaardige initiatieven te zien krijgt. Met de fiets hou je niet zo vlug halte, met de auto zelfs nooit. Men is alleszins goed bezig. Er wordt resultaat geboekt alhoewel het een eeuwigdurende karwei zal zijn. 

Na de moervaart schoot er nog een sloef van een kleien 10km over tot aan het treinstation van Sinaai. Deze werden gezwind afgelegd tussen akkers en weidelanden. Een beetje een mengelmoes van verharde en onverharde paden en wegels die uitzicht boden op weidse zichten. Tegen een uur of 6  kwamen er vanuit het westen heel wat grijze wolken aangewaaid.   Ze kondigden meteen het eind aan van de wandeling zie ! 25 paaltjes non stop ... ter bestrijding van de aangekomen kilokes tgv het coronadieet.  Ik ben content, het was een schoon stukje vandaag.
GPX : https://drive.google.com/file/d/1XrWpW8n8QjxTgAvJVhJmSZ33H9O-i9CZ/view?usp=sharing 

St Gillis Waas - De Tromp - Stropersbos

Het is weeral even geleden dat de benen nog eens gestrekt werden. Mooi weer werd er voorspeld waarbij de temperatuur tot een goeie 25°C zou klimmen. Op stap dus.   Haasdonk en omliggende straten en paden heb ik ondertussen al platgelopen en bijgevolg zocht ik  het iets verder. Weliswaar met respect voor de corona-aanbevelingen. 's Morgens werd er nog vlug een trackje getekend rond St Gillis-Waas, niet te ver van huis. Daar in de geburen is er nog voldoende groen om er een stevig luske in neer te poten. 23 paaltjes zouden het worden. 

Als startpunt koos ik  de parking uit waar vroeger jaren het treinstation van St. Gillis Waas toefde. Dit station maakte deel uit van de lijn Mechelen (Hombeek) - Terneuzen. Deze spoorlijn 54, opgericht in 1861 heeft zeker haar nut gehad voor de ontsluiting en de mobiliteit van de provincies Antwerpen en Oost-Vlaanderen. In 1952 kwam de spoorlijn in onbruik en nu maakt deze spoorwegbedding deel uit van het fietsroutenetwerk van Zeeland en het Waasland :  Spoorlijn_54_Mechelen_-_Terneuzen

Het is deze oude bedding/fietsroute die ik een kilometertje  volgde tot aan de Watergang der Hoge Landen. Een hoogdravend woord weliswaar voor een kaarsrechte opgewaardeerde sloot die ik een goeie 3km volgde tot aan de N403. Her en daar trof je in de berm volkstuintjes aan. Fier wordt er vermeld dat de bezitters van deze tuintjes met liefde zorg dragen voor alles wat er groeit en bloeit. Kijk eens aan ! Deze N403 volgde ik tot iets over de express weg.  Een minder mooi stuk weliswaar maar goed, het lukt niet altijd om onverharde paden en wegen aan te treffen. Aan frietkot De Tromp duikelde ik aan de linkerkant een gigantisch bossencomplex binnen. Het ligt tussen de expressweg en het Nederlandse dorp Heikant. De Hellestraat vormt zowat de ruggegraat van deze lap vaderland. Een echte benaming voor dit bosrijk gebied heb ik niet gevonden. De Tromp en de Groene Putten  zijn aanduidingen maar die Hellestraat blijkt toch de rode draad te vormen van het ganse gebied. Vooral recreatiewoningen tref je er bij de vleet aan. Chalets, bungalows en regelrechte koterijen waar de tand des tijds al flink aan geknabbeld heeft, die vind je hier à volonté. Toch zijn het prachtige bospartijen waar je doorwandelt. De warmte van de zon zorgde ervoor dat de sparrebomen hun zwoel parfum door het bos blaasden. Een specifieke geur die me herinnert aan de brandgangen tussen de sparren in de Franse Landes. Zalig wandelen was dit. Laura zorgde eveneens voor een flitsende lichtspel met haar zonnestralen tussen het lover van de bomen. Betoverend schouwspel, zo mooi. Wat me opviel was dat er weinig wandelaars waren voor toch zo een prachtig gebied. Fietsers waren er iets meer. Des te meer viel het op dat er in die vakantieverblijven veel volk in de hofkes te zien viel. Volgens mij veegden die mensen vierkant hun gilet aan de coronaverordeningen.  Ik erger me er aan. Ordehandhaving is onbegonnen werk in zo een natuurgebied. Het is het domein van de boswachter en ik vermoed dat deze ambtenaar eerder een gemoedelijke relatie aanhoudt met de residenten. Ik denk wel zo te vergelijken met een kwartieragent en de klanten op zijn ronde. 

Ik breidde daar in dat hellegat een sjiek luske van 10km ineen waarna ik terug op die N403 terechtkwam. Aan de overkant van de baan lag het Stropersbos. Het Stropersbos in het Waasland is het op 1 na grootste boscomplex in Oost-Vlaanderen. Het is gekenmerkt door onder andere de overblijfselen en de reconstructie van de Staats Spaanse Linies. Ik koos ervoor om door de graasweiden van de Konickpaarden en Gallowayrunderen  te lopen. Een mooi parcours werd daar uitgestippeld, je hoefde de paaltjes met de vermelding 'Laarzenpad' maar te volgen. Smalle kronkelende paadjes onder een dik bladerdek of slingerend tussen hoge boomstammen. Ruige begroeiing overal waar je keek. Het heeft wat. Wel wordt er gewaarschuwd voor de dieren. Ik was dus waakzaam. 25m afstand tot de dieren moet je zeker in acht nemen. Nooit kalfjes benaderen ook al staan ze alleen en wanneer die beesten op je pad staan maak je best rechtsomkeer wanneer je er niet in een grote boog omheen kan lopen. Ik ben geen dieren tegengekomen op nagenoeg toch 2km gaanpad in hun afgebakende graasweide. Het is zeer de moeite om eens een keer meer dit bos te verkennen want ontelbare paadjes lopen er kriskras doorheen : Het Stropersbos
Het was niet de eerste keer dat ik in dat Stropersbos rondliep, vandaag was het zeker niet de laatste. Ik kom er nog wel terug ! 

Het grootste deel van de wandeling zat er op eens ik het Stropersbos uitliep. Ik kwam terug uit op de oude spoorwegbedding St. Niklaas - Terneuzen. Wederom kwam ik aan de Watergang der Hoge Landen. Deze keer sloeg ik linksaf om nog zo een ommetje te lopen langs de grens van de bebouwing van St Gillis Waas.  Hier viel er niet veel meer te vermelden. Het liedje was hiermee uitgezongen. Prachtige dag weeral, wat zal de volgende uitstap brengen ? En waarheen ? 

Langs Trage Wegen (06) - De Kruibeekse Polder

Het werd voor vandaag een gemakkelijke keuze : Ik zou hier nog maar eens rond de kerktoren toeren. Om er toch nog enige afwisseling aan te koppelen opteerde ik om eens naar de Schelde te tenen. Ik kwam wat enigszins bedrogen uit. Ik heb 'Den Machtigen Stroom' niet gezien. Mijn invalshoek om er te geraken had ik wat verkeerd gekozen en eens de dijk over bleek dat het paadje dat ik ernaar had uitgetekend niet toegankelijk was wegens 'natuiurgebied'. Zoiets moet je respecteren, de vogeltjes moeten op hun gemakske aan het broedseizoen kunnen beginnen nietwaar ? 

Voilà zie, een toerke van 22 paaltjes is dan toch nog uit de bus gekomen. Verharde weg kenmerkte de eerste kilometers wandelpret. Deze liepen over de Heirbaan en de Kruibekesteenweg. Pfft, ze hadden nog weinig geheimen. En toch, de mooie weidse akkers blijven me nog altijd bekoren. Halverwege deze steenweg heb ik de contouren van de Kruibeekse woonkern gevolgd. Onverharde wegeltjes boden toch wat zicht op enkele mooie weidelandschappen. Op het veld gonst het van de bedrijvigheid. Tractors ploegen het veld, met in hun zog een zwerm meeuwen op zoek naar hetgeen een omgewoelde moeder aarde aan eetbaars te bieden heeft. Klepelmaaiers wieden het opgeschoten onkruid in de bermen en naast de sloten. Hooiharkers leggen lange banen hooi klaar voor de opraapkar en enorme beerkarren getrokken door machotractoren daveren door de straten. De lente brengt leven in de natuur. Plezant is het om dat af te zien. Links en rechts een ezeltje of wat geiten, schapen die nog dik in de wol zitten, boerenpaarden met hun wijze en vertederende blik dat zo contrasteert met hun kolossale lijf. Hier een blaffende hond, daar een luie poes in het zonnetje ... Een fladderende vlinder die je de weg wijst, jawel ! Wat is de natuur toch schoon. Er werden onderweg veel fotokes getrokken en ik vermoed dat het landschap ondertussen al wel bekend zal zijn. Zo belandde ik aan de Bazelstraat ofte N419 die ik schrijlings overstak. Aan het monument voor het eerbetoon aan de Kruibeekse brandweer ging het richting dijk uit. Helaas, hier werd ik geconfronteerd met m'n vergissing. Het gesloten pad !  Dan maar verder langs de dijk gewandeld tot aan de Kemphoekstraat. De politie was hier ijverig aan het controleren op de social distancing. Veel werk hadden ze niet want de mensen hielden zich gezagsgetrouw aan de regels. Alle zitbanken waren trouwens met politielint bespannen om te beletten dat je er op zou gaan zitten. Net alsof ze in afwachting van het parket onderwerp waren in het onderzoek naar een gruwelijke moord. Ik zie in het zitverbod nu echt het nut niet in, maar goed het is nu éénmaal de regel. Iets verder in deze Kemphoekstraat tref je op de rechterkant een magnifiek natuurpareltje.  Je duikelt er via, opnieuw, een Laarzenpad de Kruibeekse Kreken in. Sublieme plek, een afgeschermde biotoop in een groter natuurgebied als het ware. Er was geen mens te bekennen op deze prachtige lokatie. Het was echt de moeite waard om de tot hier toch overwegend verharde weg getrotseerd te hebben. Ik ga er zeker nog eens langs ! 

Op weg naar de verkortingsdijk die naar het Kasteel Wissekerke leidt waren er in de berm nieuwe boompjes geplant in de geest van een geboortebos. Een naamkaartje van de boreling was bevestigd aan de stam. Uiteraard kon je ook hier het werk bewonderen van niksnutten die hier en daar die naamvermeldingen er hadden afgescheurd. Wat bezielt zo iemand toch ? 
Het terrein rond het kasteel van Wissekerke in Bazel heb ik eens langs de andere kant verkend. Hier krijg je een verrassend stukje erfgoed annex natuurdomein en vijverpartijen te zien. Het punt van terugkeer was bereikt eens ik op het dorpsplein van Bazel stond. In normale tijden zitten de terrasjes van de kroegen hier boordevol. Nu bood de aanblik van het eens tot 'Mooiste van Vlaanderen' gekroonde dorp een ronduit triestige aanblik. Lege terrassen, verduisterde cafés en restaurants, geen ziel te bespeuren. 
Verdorie, ik was niet van plan om veel te schrijven vandaag. Ik ga dus afronden zie. De terugweg langs de Donkweg en Sint Pietersdoorn verliep voorspoedig 😁😁😁. Nog even heb ik de kronkels van de Barbierbeek met een bezoekje vereerd om dan via de Beekstraat en de Lange Heihoekstraat - Perstraat de huiselijke haard te vervoegen. Enig minpunt aan deze Beekstraat is wel dat er 2 jonge mensen in verongelukt zijn. Een gedenktuintje in de berm brengt hen in herinnering. Triest en onmetelijk verdriet, ze komen nooit meer terug. En zo zie je maar dat een ongeluk op een klein plaatsje ligt.

Langs de Trage Wegen van Haasdonk (05)

Ik zet de trend nog even verder. Geheel in de lijn met de vorige wandelingetjes volgt er nu éénthe, het 5de. Deze keer werd het een mélangeke met stukjes uit de vorige wandelingen. Wel werd er iets dieper Kruibeke binnengewandeld en voor de rest was er niets nieuws onder de zon. Opnieuw langs de trage weg met de omwalde hoeve, stukje Melselestraat in, linksaf de Bosstraat in en terug de trage weg naar de Kruibekesteenweg. Onderweg een brood scoren in de broodautomaat, daarna de heirbaan in en langs de Botermelk binnendoor naar de Perstraat. Viaduct E17 over, langs de andere kant via  de Pismolenstraat de Barbierbeek opgezocht, het kreupele kluppelpad kwam eraan om vervolgens in een grote boog de E17 te volgen om dan de viaduct over de E17 in de Steendonkstraat te nemen. Tot slot via een laatste trage weg, deze tussen de  Bergstraat en de Luiseek en langs het Fort via de Vestingstraat naar huis. 

Stralend weer, en een fris windje maar niet storend dus puik weer. Veel ga ik niet kunnen vertellen. De hele trip lag kwa belevenis volledig in lijn met de vorige toertjes. 

Wat valt er dan wel te vermelden ? Héwel vandaag werd het tripje van 20km. Iets meer dan de vorige dagen. Ik heb de afstand dus wat omhoog getrokken. Een mooie afstand om het lange afstandslopen niet te ontwennen. Ik vrees dat er voor dit jaar geen LAW of Camino in het vet ligt. Graag had ik de Camino del Norte gelopen in september maar ik vrees er echt voor. Er zijn momenteel te veel onzekerheden vanwege het virus dus is het wat voorbarig om plannen te koesteren. Ook mijn soulmate Els zag onlangs haar droomreis deels in het water vallen. Na een goeie 14 dagen te hebben rondgetoerd in Namibië moest ze het land verlaten en gerepatrieerd worden. Dat is wel jammer maar bij zulk een pandemie is het toch maar veiliger als je in je thuisland bent. In Afrika is het ronduit triest gesteld met de medische voorzieningen. Daar wil je niets ernstigs voorkrijgen. 

Wat me vandaag wel opviel is dat er vele chauffeurs van de weinige auto's die er dan toch nog rijden een erg zware voet moeten hebben. Nu dat de natuur een break krijgt heb ik de indruk dat er nog steeds mensen zijn die er niet aan toe zijn om van de gelegenheid gebruik te maken om hun jachtige levensstijl wat te temperen. Het is een gemiste kans om te ervaren dat het even rustiger aan doen je wat meer levenskwaliteit bezorgd. Pfft, ik kan het me eigenlijk niet aantrekken. Ze doen maar op,  maar in m'n binnenste vloek ik al wel eens wanneer zo een gehaaste gek met hoge snelheid me rakelings voorbijraast. Vroeg of laat komen die mannen wel eens in de gazet te staan. Met een fotoke doorgaans. 

Het meest vermeldenswaardige voor vandaag was het spotten van de eerste zwaluwen. Jawel ! In de Haagdam, ze waren met z'n drieën. Het zullen boerenzwaluwen zijn geweest. 

Ik ga hier nog even wat fotokes plaatsen zie en daar hou ik het bij. Ik heb nog een 6de toerke klaar liggen. Deels lopend over het terrein van het recreatiepark De Ster maar dit park blijkt gesloten te zijn vanwege het virus. Ik zal een alternatief moeten zoeken. Misschien wel meerdere want hoelang gaat dit viruslolleke nog wel duren ? Het is wat het is en nog veel geduld zal er aan te pas moeten komen vrees ik. 

Langs de Trage Wegen van Haasdonk (04)

Voilà zie, m'n 4de editie 'Trage Wegen'. Héwel, het is ondanks heel dat coronagedoe  helemaal geen kwelling om in je habitat te blijven. Stay home, blijf in je kot blijft nog even het leitmotiv. De aanbevelingen van de overheid in deze barre tijden, ttz de benen strekken of een fietstochtje ondernemen doe je dan in de buurt van je kot. Daarom kan ik nog even de lijn aanhouden met het thema van de Trage Wandelingen. Deze keer zocht ik een hapje uit het grondgebied van St. Niklaas en de Velle/Temse, beide grenzend aan Haasdonk te verkennen. Het heeft me zo dicht bij huis maar weer eens aangenaam verrast. Ook deze keer werden er weer wegeltjes bewandeld waarvan ik het bestaan niet eens wist. Deze ineens ontdekken maakt het zo geweldig plezierig. De schoonheid van Het Land van Waas werd al in meerdere geschriften bejubeld, ik ga het daarom niet overdoen, maar onlangs kreeg ik een boekje in handen uitgegeven in  1905. De Vlaams Nationalistische accenten die er welig in tieren hoeven niet te verbazen wanneer het Willem Fonds de auteur blijkt te zijn. Ik geef even een passage uit het boekje mee :

  

Zo, de schoonheid van ons Vlaanderenland en meer ter zake voor deze post : 'Het Land van Waas' werd in dit boekske in het begin van de vorige eeuw al in de verf gezet. Ondertussen al meer dan 100 jaar geleden. Toen kwamen de mensen nog amper hun huis uit. Verder dan hun dorp was een uitzondering en dan werd er al in termen van een reis gesproken. Het Noordzeestrand ... de zee ... hoeveel mensen uit het Waasland, en niet alleen het Waasland hadden die gekend van horen zeggen maar hadden deze nog nooit gezien ? Nu ben je in 24u aan de andere kant van de wereldbol maar wat er iets verder dan je straat of dorp te zien valt , daar heb je dikwijls het raden  naar. Veel mensen zijn daar onwetend in. Maagdelijke stranden in de Caraïben of de wuivende palmbomen van Honolulu, de kleurige plaatjes van tropische oorden of de azuurblauwe baaien van idyllische eilandjes in de Stille Zuidzee zijn datgene wat de doorsnee mens voor ogen heeft wanneer je het over de schoonheid van de natuur hebt.  Je moet het echter zo ver niet zoeken, ook niet in die exotische paradijzen. Nee, zover hoef je echt niet te gaan. Dichterbij huis is het ook best knap. Je moet er alleen oog voor hebben en je tijd er voor nemen om het te willen zien. 

Kom we zijn er mee weg. Ik dacht te starten aan de Mosterdwegel. Als de Bunderwegel een Trage Weg is dan moet dat Mosterdwegeltje er ook ééntje zijn. Het is een uiterst smal wegeltje dat de Willem Van Doornyckstraat verbindt met de Ropstraat. Omgekeerd kan ook. Nee, dit paadje  moet de ijverige gemeenteambtenaar op het kadaster ontgaan zijn. De Mosterdwegel mag zich geen Trage Weg noemen. Bovendien kon ik er niet in want hij was afgesloten. Ik vermoed vanwege de social distancing regel. Je zou niet voldoende afstand kunnen houden wanneer er een tegenligger zou opdoemen. In de Ropstraat werd dan de 1ste Trage Weg geregistreerd : De Hoogeindewegel, 861m lang tussen de Ropstraat en de Stuurstraat. En omgekeerd eveneens, dit logischerwijze geredeneerd 😀. De panoramische banner in hoofding werd daar getrokken. Een prachtig uitzicht op de weidse velden werd daar uitgerold. Het zat dus al direct mee. Bovendien zorgde het zonnetje voor de magnifieke contrasten in het ontluikende lentegroen van bos, weiland en beemden.  Wat koetjes in de verte, een boerenpaard, een zoemende hommel, kwintelierende vogeltjes ... wat ben ik toch jaloers op de Schrijfkunst van Felix Timmermans zaliger. Let op de hoofdletter. 
In de Stuurstraat naast het Dierencentrum Waasland bood  een 2de Trage Weg zich vervolgens aan : Deze Voetweg Nr. 54 is een 860 meter lang groen lint dat je langs een diepe beek tot in de Kruisstraat voert. Ook een mooi stukje waarbij ik, op het eind gekomen, op het Sint Niklaas' grondgebied aanbelandde. Geen erg en nu diende ik de Gentse Weg, later Grote Baan, te volgen tot voorbij de kazerne van de Westakkers. Niet zo direct een mooie weg langs die anders zeer drukke hoofdbaan maar er was weinig verkeer dus dat scheelde in het verteren van de 'Goudron'. Iets na de Kazerne werd 'Peleton links links !' in dril uitgevoerd waardoor ik in de verharde Jagersdreef verzeilde. Na een kleine 600m maakt deze een hoek en loopt onverhard als Trage Weg tot aan de Tassijnslaan. Het is een onverharde weg die een goeie 500m dwars door het bos en door een recreatiezone loopt. Op het einde van deze Jagersdreef kwam ik zelfs de Flecha Amarilla del Camino tegen. De Gele Pijl, het symbool van de St. Jacobsweg. Straf dat hier ook een pelgrimspad zou lopen. Ik denk echter dat deze pijl een andere lading dekte. 

Nu volgde er een gezellig stukje bos van Haasdonk waar ik een paadje in koos dat me min of meer in de geburen van de Beeldstraat bracht. Jawadde, de Beeldstraat, kwa bestrating mag je dit nog eens een kasseibaantje pur sang noemen. Ik moest direct denken aan de eerste tracks na de stad Porto op de Camino Portugués.  Dat waren tientallen kilometers achtereen onafgebroken kasseiwegen. Ik hoor Lynn m'n Yankee-stapmaatje het nog zeggen ... I've seen all the cobblestones of Portugal. Ach ochgot, dit even terzijde. Ook deze Beeldstraat had een overschot aan charme. Vele statige villa's met gemillimeterde tuinen, dubbele carports, waarschuwingsborden voor alarmsystemen, manèges, overduidelijk des nouveaux riches die hier resideerden met andere worden. Niettegenstaande maar een goeie 800 meter dat ik haar volgde heb ik in de bermen wel een stuk of 6 siervelgdoppen zien liggen. Losgebotst op de kasseikoppen. Het punt van terugkeer naar huis was bereikt. Ik zat ondertussen op de Velle. Een laatste onverkende Trage Weg lag daar nog voor het rapen : Voetweg 57 landwegel naar Haasdonk - Luiseekstraat. Dit werd weeral een zoveelste verassing. Ik volgde een schilderachtig parcourstje tussen knusse achterhofjes, miniboerderijtjes met beestjes,  sparrebossen en malse grasveldjes.  Eens in de Luiseekstraat diende zich opnieuw de Trage Weg van de Vestingstraat aan. Ik liep deze keer niet naast het Fort van Haasdonk maar er rond. Geen vissers, geen wandelaars. Buiten de koeien en wat ganzen ben ik nog welgeteld 1 koppeltje tegengekomen dat in het zonnetje lag op een visserspontonnetje. M'n toerke zat er zo goed als op. Het was prima vertier en opnieuw verrassend geweest. De Noord Oostenwind zorgde voor het stevige briesje tussen de zonnestralen, ideaal stapweer zou je zeggen en dat was het ook. 16 paaltjes werden er op het gemakje omgelegd. Meer hoefden dat er niet te zijn.