Al lachend van Lokeren naar Wetteren

Na weeral een poosje inactiviteit van enkele maten uit het stapgezelschap werd er gisteren een poging ondernomen om weer in gang te schieten of laat me eerder zeggen om terug wat leven in de brouwerij te brengen. Met 4 staken we gisteren van wal in Lokeren treinstation. Ik en de Ronny stapten af rond 10 uur. De trein had curieus genoeg wat vertraging want zoiets verwacht men immers niet van een spoorwegmaatschappij 😉😉😉. De Michel en den Hugo stonden ons al op te wachten in het stationsbuffet. Starten maar ! Na 100 meter was het al meteen koekenbak ... er werd een stop ingelast want de Ronny had teveel te vertellen aangaande de teraardebestelling van zijn teerbeminde tante Yvonne. Al stappend zou hij zijn punt niet kunnen gemaakt hebben en bijgevolg nodigde hij ons uit om zijn erfenis aan te snijden met een traktatie op een kommeke koffie. Dit feit werd beslecht op het terras van het eerste het beste open café en dat was aan de overkant van de statie. Na zijn toelichting restte er ons haar met de volgende woorden de nodige zielerust toe te wensen : "God weze genadig en hebbe Tante Yvonne haar ziel". Na de koffie ging het richting Durme uit. Een klein foutje in m'n trajectje noopte ons om een klein omwegje te maken aan de spoorwegbrug. Via de voetgangersbrug iets verderop werd de oversteek van de Durme gemaakt. Nu ging het richting Hilare uit. Hier liep het al grondig fout. Paadjes die door de weiden liepen waren door de boer aangeslagen en beplant met maïs. Ontoegankelijk met andere woorden. Dit resulteerde in 'bonken'. Daarmee bedoel ik grachten oversteken, over toegangshekken klauteren, een kudde koeien trotseren zoals in Pamplona tijdens de 'encierro' met de stieren, brandnetels mijden om vervolgens met 'limbodance' vergelijkbare toestanden onder de pinnekesdraad door te schuiven. Nog meer van dit fraais kan men zich verder wel voorstellen wanneer men zich op onbebaande wegen waagt. 

Op het grondgebied van Lokeren staat er tegen de grens met Everslaar een kapelletje gewijd aan de OLV van Bijstand. Dit kapelletje in classicistische stijl staat er ter vervanging van haar voorgangster dat in de 16de eeuw door de Geuzen werd verwoest. Het is een mooi gerestaureerd kapelletje en aangezien er ondertussen zich enkele dreigende regenwolken verzamelden boven onze koppen werd er besloten om het schof aan te vatten. De stoelen van het kapelletje hebben we even in bruikleen buiten gezet om onze pichnick aan te vatten. Vooralsnog regende het niet. In een vlaag van opwellende devotie knielde de Michel neer op zo'n stoeltje en richtte hij met de handen plechtig gevouwen een jeremiade tot de Heilige Moeder Gods. Dat Zij hem aanhore ! Een flesje wijn, en waarom niet ? Zelfs het Nieuwe Testament maakt er melding van ! Verder nog wat tapakes en sandwichkes, de gezelligheid van weleer bleek nog niet verwelkt te zijn. Hoofdthemas van de tafelgesprekken waren vooral van financiële aard. Erfenissen, spaarboeken, pensioenhervorming etc. Alleszins maakt het mijn geluk niet uit en zijn dit bijgevolg geen pijnpunten voor mij. Ik maak immers onderdeel uit van de schare publiek waarop de spreekwoordelijke uitdrukking  'verroeste nagel en gat' van toepassing is ! 😂😂😂. Na afsluiting van het openluchtdis werden de stoelen netjes teruggezet, den Hugo stak nog 2 bougiekes aan en de Michel, graduaat netheid,  veegde nog met een borstel het kappeleke proper. Ons Lievevrouwke zal hiermee blij geweest zijn.

Door weidse velden en langs prachtige landwegels teenden we richting Overmere uit. In het dorp zijn we niet aanbeland dus veel kan ik er niet over vertellen. Wel wil ik kwijt dat hier in Overmere op 12 oktober 1798 de Boerenkrijg begon. Deze historische gebeurtenis wordt in Overmere levendig gehouden door het Boerenkrijgstandbeeld, een werk van Aloïs de Beule. Wat wel aan bod kwam op Overmere's grondgebied was het Donkmeer. Waar nu het Donkmeer en Berlare Broek liggen, liep duizenden jaren geleden een meander van de Schelde rond een zandheuvel. Beetje bij beetje veranderde de loop van de rivier, waardoor er een hoefijzervormig meer ontstond. Aan de noordoostelijke kant van het meer ligt het gelijknamige gehucht Donk. Het Donkmeer heeft een wateroppervlakte van circa 86 hectare en is daarmee een van de grootste meren in Vlaanderen na enkele Maasplassen, het Rauwse Meer (Kempense Meren) en het Schulensmeer. De diepte is gering en bedraagt maximaal 3,20 meter. Sinds kort heb je in de gemeente Berlare de mogelijkheid om te kamperen op een vlot middenin de prachtige natuur van de Donk. Een rimpeling in het water, geritsel in de bomen, tijdens het vlotkamperen worden naar het schijnt al de zintuigen op scherp gesteld. Het is een atypische overnachtingsmogelijkheid die niet alleen avonturiers, maar eigenlijk iedereen die weleens tegen de vier muren van een slaapkamer oploopt, aantrekt. Vlotkamperen is een eenvoudig maar vooral slim concept. Je slaapt in een tent op een vlot op het water en that's it. Een roeibootje dat aan je vlot ligt aangemeerd moet je toelaten om aan wal je behoeften te kunnen doen. Op zo een vlot kom je echt los van de alledaagse drukte en de gedurige stroom aan prikkels. Tja, ik ken eventueel alternatieven die je nog meer succes kunnen verzekeren. Maar op zo een vlot zijn we niet gekropen. Wel zijn we een smakelijke tripel gaan degusteren in één van de talrijke horecazaken aan de oevers van het meer. Nen Brugse tripel en een Kasteelbiertje alstublieft ! "Eerst betalen" zei de kelner, een jobstudent. Het moet zijn dat er op het terras wanneer het op betalen aankomt nogal veel volk de benen kiest om zulk een manier van klantbehandeling te verantwoorden. 

Naast het Donkmeer ligt het provinciedomein Nieuwdonk. Een gigantische vijver, die het hart van het park vormt, is meteen ook de trekpleister van het domein. Hier plonsen de hele zomer door kinderen, volwassenen en gezinnen in het water. De bossen die het water omzomen, zorgen voor de nodige schaduw op warme dagen. En vormen het perfecte decor voor een fijne wandeling in élk seizoen. Het viel me op dat er, ondanks de schoolvakantie en het vrij goede weer, weinig animo te spotten was. Weinig volk terwijl je je toch verwacht aan een horde joelende kinderen op zo een prachtig strand. Misschien dat het prijskaartje voor het pootjebaden de mensen wat afschrikt. Alles moet nu geld opbrengen, ik vind dat allesoverheersende winstbejag dan ook erg zielig. Ook de aldaar gelegen camping bood een troosteloze aanblik. Bij het toekomen aan die camping was de campinguitbater aan de klap met een fietser. De Ronny en den Hugo mengden zich in het gesprek met de  uitbater. Die was 82 en stopte ermee. De met tent en zak  bepakte pedaalridder ondernam een 5-daags tripje en vandaag kwam hij aangefietst vanuit Torhout. Morgen stond Munkzwalm op zijn agenda. Sympathieke jongen en de Ronny bood hem al direct onderdak ten zijnen huize aan. Goeie inborst de Ronny maar daar zou ik thuis niet mee moeten afkomen. Als laatste interessant wandelgebied kwamen de Kalkense Meersen in beeld. Hier ben ik een 3-tal jaar gelegen nog eens geweest dus, met jouw toestemming,  ga ik de beschrijving niet een andermaal overdoen. 

Je vindt de link hier : Kalkense Meersen

Aan de overzet in Schellebelle hebben we ons nog maar eens voor de verandering op een terrasje gezet. Dit in afwachting van het veerbootje. Nu, wachten moest je eigenlijk niet doen want je werd op je wenken bediend bij het luiden van een op de oever staande scheepsklok. Den Hugo goot een frisse gueuze Boon naar binnen, ik een Flandrien, de andere stapmaten ieder een simpel glazen boterhammeke. Eens aan de overkant zaten we in Schellebelle. Nog een 2-tal kilometertjes vielen er te stappen tot aan de Statie in Wetteren. Daar wipten we tot slot nog Café het Posthotel binnen. Het is tot nu toe het mooiste café dat ik ooit ben tegengekomen. In november 2022 ben ik er al eens geweest met de Michel. 

Lees hier het relaas moest het je interesseren : Gentse Meersen - Wetteren

Het binnenterras heb ik toen niet bezocht, te koud in november immers maar deze dag konden we er gezellig plaatsnemen. Echt fantastisch knap die binnentuin. Sfeervolle lampions in Duvelflesjes, de frisgroene bladeren van de trompetboom zorgden met hun overkoepelingen voor een exotisch tintje, antieke tafeltjes en stoelen maar vooral de vriendelijke bediening valt te apprecieren. Het laatste goudgele vocht werd er geconsumeerd. Met smaak en dit in dezelfde mate zoals het met deze godganse dag is verlopen. Mooie wandeling, geen drukte, Wandelpaden en Natuur ... let op de hoofdletter maar vooral een vrolijke compagnie droeg bij tot het succes. Het smaakte weeral naar meer. Dat komt wel goed. Helaas, ook in het naar huis bollen werden er met eenzelfde verwondering wat vertragingen genoteerd. 8u35 vertrek in Wetteren ! 11u45 in Beveren en dit zonder het blikken of blozen van de NMBS. 32km in vogelvlucht, wie doet er beter ? 

Etappe 7 SGR Kempen - 22/06/23 - 161km/246km : Hoogstraten - Meerseldreef

 Even terug bij de les blijven ! De SGR Kempen blijkt een moeilijke bevalling te zijn. Gestart in februari blijven er nog 5 trajecten af te malen. Vandaag werd er dus terug een stukje gelopen tussen Hoogstraten en Meersel - Dreef. Vroeg vertrokken, solo - niemand bood zich aan om mee te stappen - zo lukt het ook wel.  Op die SGR's zijn er dikwijls verplaatsingen met de bus en dan is vroeg vertrekken wel aangeraden. Het is dan iets moeilijker om af te stemmen met de stapmaten maar ik heb nog geschikte toertjes  in overvloed als er vraag moest komen. Het aanbod bussen is in het vroege uur ook iets groter. In het NMBS station Noorderkempen stapte ik uit de trein en nam bus 600 van de Lijn naar Hoogstraten. Vlotte verbinding en rond 9 uur stond ik in het centrum van Hoogstraten. Grijs wolkendek, er werd vanaf 2 uur immers regen voorspeld. Daar mocht ik me aan verwachten.  Geen erg want de bossen en weiden en aansluitend de ganse natuur hadden dringend een opfrissing nodig. Af en toe viel er al een druppeltje maar vanaf het middaguur werd het menens en volgde er een traktatie met malse regenbuitjes. Het is zo mooi die dampende aarde te zien en te ruiken na een buitje.  Je zou voor het plezier je helemaal zeiknat laten beregenen. Welgekomen die regen deze keer en als je een parapluke bij hebt hoef je zelfs nog niet te gaan schuilen.  

Een eerste feit was de kennismaking met het begijnhof. Ik telde 36 huisjes, een schuur en een barokke driebeukige begijnhofkerk, toegewijd aan Sint-Jan-de-Evangelist.  In een akte uit 1380 schonk Jan V van Cuijk de grond waar het begijnhof op stond aan de begijnen. Hij vermeldde in de akte dat ze de grond al een tijdje in pacht hadden van zijn voorvaders. In de 16e eeuw hadden de begijnen te maken met meerdere branden, onder meer op Witte Donderdag van 1506 toen, behalve de kerk, het hele complex werd vernield. In 1534 werd het hof omringd door een stenen muur. In het begin van de 17e eeuw telde men twee begijntjes. Dit aantal liep op tot 160 bij het einde van de 17e eeuw.  Hoe ze die in 36 huizekes herbergden is me een raadsel. Soit, in 1972 verliet Johanna van den Wijngaard als laatste begijn het begijnhof.   

Een klein kilometerke lang maakte ik kennis met de hoofdweg door Hoogstraten, van dan af hopla de natuur in met een bezoekje aan de Salm Salm molen. Deze bovenkruier werd opgericht in 1571. In Hoogstraten bevonden zich toen al meerdere watermolens en nog een windmolen. De nieuwe molen werd uitgebaat als banmolen van de heer van Hoogstraten. In 1973, werden de molen en het omliggende landschap monument, en in 1975-'76 werd de molen grondig gerenoveerd en de molenberg en de romp kregen een woonbestemming.  Iets verder botste ik op de Laermolen. Deze watermolen van het onderslagtype vind je op de Mark aan de Molenstraat tussen Hoogstraten en Minderhout. De eerste vermelding van de molen is uit 1405, maar ze is waarschijnlijk ouder. Vroeger was het een dubbele molen: een korenmolen later schorsmolen op de linkeroever, en een oliemolen op de rechteroever. De oliemolen werd in 1860 stilgezet en de rest van de molen in 1913, omdat de eigenaren het stuwrecht verkocht hadden. Na 1918 werd de schorsmolen gesloopt en bleef slechts het restant van de oliemolen en de sluisvloer over. In 1995 werd de restauratie aangevat en in 2004 kon de oliemolen weer in bedrijf worden gesteld. Op de 2de en de 4de zondag van de maand wordt ze opengesteld voor het publiek. Jaarlijks worden er smoutebollen geserveerd die gebakken zijn in door de molen geslagen olie. Lekker !

De grens met Nederland is hier erg grillig. Vanwege de verschillende en- en ex-claves in het Noord Brabantse Baarle Nassau en Baarle Hartog is het niet altijd duidelijk. Ik zat in Nederland begot. Onderaan Meerle volgde ik de rand van de Blauwbossen, kwam er een  schilderachtig mooi kapelletje tegen en enkele vennen. Brede zandwegen stonden garant voor zalig stappen. Op Nederlands grondgebied aan zo een ven stond er een Camper een beetje verstopt. Het was een Frans koppel uit de Alpen dat op terugweg was van Trondheim in Noorwegen. Een aangename babbeltje met deze toeristen volgde. Ze vroegen zich af wat er zoal te zien was in België. Enkel het Manneke Pis behoorde, wat België betreft, tot de cultuurkennis van ons vaderland.  Ik vroeg hem of hij even tijd had en niet vroeg moest gaan slapen vandaag. Na het tonen van wat fotootjes zou hij Brugge, Leuven, Brussel en Gent bezoeken. Hij dacht dat enkel Brussel iets interessants te bieden hadden.  Hij was blij dat hij wat informatie rijker was geworden en er volgde nog un grand merci ! Adieu et bonne retour chez vous ! 

Hoogstraten staat bekend voor haar aardbeien. Ik wandelde daar tussendoor de gigantische serres. Ik kon er een drukke bedrijvigheid vaststellen achter de doorschijnende plastiekmuren. Veel arbeiders van Indische en Centraal Aziatische origine verdienen er met de pluk hun snee papadum of lavashbrood. Af en aan reden ze hun karretjes volgestouwd met bakjes aardbeien naar de buiten wachtende vrachtwagens. Het hield niet op. 

De laatste kilometers van het uitje verliepen door het wandelgebied 'De Asputten' en  volgden deels de oevers van de Mark. Ook weeral geweldig mooi en ik had spijt dat ik al om 2 uur de wandeling moest afkloppen. Vroeg, ik zou vroeg thuis zijn, ik schatte 15u30. Nougabolle ... iets later dan 8 uur werd het ! Iets na 2u kon ik de bus vanuit Meersel Dreef naar NMBS station Noorderkempen nemen. Een goed uurtje bollen en geen probleem. Het reisschema naar huis zou vervolgens kloppen als een zwerende vinger kwa aansluitingen. Aansluitend in het Noorderkempen station zou ik maar enkele minuten moeten wachten op de trein naar Antwerpen. Zie ! Daar kwam de trein al aan. Ik stapte op, en wat bleek ? Ik zat op de trein naar Amsterdam en eerst in Breda zou ik er maar af kunnen en terugkeren. Een sympathieke treinbegeleider regelde een ticket 'Verdwaalde reiziger' voor mij. 'Lompe reiziger' zou treffender geweest zijn maar ik vrees dat dit niet strookt met de ethische regels die de NMBS oplegt aan haar personeel. Prima en een goed uur later stond ik terug in het staion van de Noorderkempen. Een uurtje extra reizen was meegenomen en bovendien nog gratis. Echter aangekomen In de Noorderkempen wilde de trein niet meer verder rijden. Een Thalystrein in panne versperde wat verderop het spoor. Ongekende wachttijd, na een halfuurtje was m'n geduld op en stapte ik uit op zoek naar een bus. Ik dacht geluk te hebben, er stond geen kat aan het perron en de bus zou er zo dadelijk aankomen. Jawadde, 5 minuten later stond het hele gestrande treinreizigergezelschap aan de halte. Als sardinnekes in een blikje hobbelde ik op de bus tot in Antwerpen. Ik telde op de ganse bus hooguit 6 bleekgezichten, de rest Afghanen, Noord-Afrikanen, Pakistani en kies maar verder uit. Aan de Noorderlaan kon ook deze bus niet meer vooruit. Een botsing met een tram legde alle verkeer lam. Een getoeterconcert volgde. Ik beklaag de mensen die hier dagelijks met hun auto door het stadcentrum moeten laveren. Ook hier hield ik het na een halfuurtje voor bekeken, vroeg de chauffeur om de deur te openen,  en in de gietende regen deze keer liep ik tot aan het Centraal Station van de Koekestad.  Binnen in het station liep het vol politie en militaire attachées. Ik vermoedde dat het Nederlandse Koningspaar hier de trein naar huis zou nemen. Zo zagen er toch hun reisplannen uit vernam ik 's anderendaags. Ineens kwam die defecte Thalys me voor als één grote smoes. Ik kan verkeerd zijn maar werd het spoorverkeer tussen Amsterdam en Antwerpen niet met opzet lamgelegd ter wille van de Nederlandse Kroon ? Het kan en mag al eens tegenzitten. Niet soms ? 

Etretat - Normandië GR21 Littoral.

 Tussen de uitstap naar Normandië en het wandelingetje hier aan de Noordzeekust hadden ik en de Ronny ingeschreven voor een wandeling in Boechout. Deze wandeling werd opgezet door het Santiagogezelschap van de provincie Antwerpen. Een 10-tal kilometertjes, zelfs nog niet, zouden ons langs de wijngaarden van Boechout leiden en een stukje van een pelgrimsweg volgen. Een Santiagolid tevens lid van de lokale wijnbouwersgilde zou ons gidsen. Aansluitend zou er in de Stenen Molen een wijnproeverij volgen en een paella geserveerd worden. Start was om 10 uur aan die molen. Alhoewel de kantine geopend werd en we er erg vroeg bij waren stond de gids niet toe dat er naar koffie werd gevraagd. Dat pikte al zowel bij mij als bij de Ronny en bijgevolg kon er verder niet meer op veel sympathie gerekend worden.  Alhoewel deze gids goed op de hoogte was van het verbouwen van wijn en eigengereid zijn best deed om zijn kennis ten gelde te maken bij zijn toehoorders stak het ons tegen. Ik had het kunnen weten,  slaafs de kudde moeten volgen, het beklemmend serieux van het luisterend publiek en de gids ... de glorierende zelfingenomenheid  .... het interesseerde me ineens voor geen fluit meer en er restte me nog enkel mijn hoop te stellen op de paella en de wijnproeverij die na afloop van de rondleiding zou volgen.  De wijn was goed maar eerder karig, hooguit kon je met de 3 proevertjes een romertje vullen, de paella echt lekker, het mag gezegd, maar de 40€ inschrijving vond ik ronduit overdreven om het woord schandalig niet in de mond te nemen. Misschien werkelijke kost 10€ hooguit 15€ en de rest kwam volgens mij ten goede aan de clubkas van de wijngilde of de wijnboer himself. Het druist een beetje in tegen mijn principes dat een pelgrimsgezelschap een privévereniging overmatige winst laat boeken op kosten van haar leden. Daar ga ik in het vervolg voor passen. Een, aansluitend op de wijnproeverij, terraske in Boechout bracht me meer plezier. We leerden er een pelgrim in spé kennen, alsook een lieve dame behorend tot het bestuur. Daar op dat terraske hebben we nog goed gelachen. Het werd verdorie nog laat ! 

Tijdens de laatste  wandelingen die we samen, ik, de Ronny en den Hugo, hielden ontstond het initiatief om er enkele dagen op uit te trekken. Ik had voorgesteld om naar Etretat te trekken. Een prachtig kustdorpje omringd door meerdere van de indrukwekkendse kliffen in Europa. De Ronny zou zijn Camper aanspreken, ik en den Hugo kozen voor de tent. Van maandag tot vrijdag zouden we hiervoor uittrekken. Op het gemakske reden we maandagmorgen vroeg door. De Ronny had zijn camper daags te voren in mijn voorhofke gestationneerd zodat hij de Kennedytunnel op maandagmorgen kon vermijden. Een English Breakfast die morgen moest ons genoeg calorietjes bezorgen om zonder honger tot op de bestemming te geraken. We pikten nog den Hugo op bij hem thuis en waren pleite. Zalig weer en het zou zo nog enkele dagen aanhouden. Tussen Le Froyelle en Le Boisle stopten we aan een routier voor het traditionele taske koffie. Sfeervolle afspanning met aan de buitenkant het voor Frankrijk zo gekende uithangbord 'Bar Tabac'. Onderweg stopten we nog even om wat inkopen te doen in een Auchan en rond 4u waren we op de camping. Het moet zijn dat we geluk hadden want reserveren kon niet op een camping municipal. De dagen die volgden stond er rond 5 uur steevast het bordje COMPLET aan de ingang. Reuzegezellig zo kamperen en wat kokkerellen. Dag 1 - Patatas Bravas en Albondigas. 2- Een Rissoto met groene asperges kip en pulpo 3- Tortelini met groentjes en kip. 4- Mosselen in kaassaus, krieltjes, eendenconfit en ratatouille op de grilplaat.  5- Een menuke in de McDonald van Fresnes Montauban. Uiteraard werden bij 1 tot 4  dit alles overgoten met een lekker glaasje wijn of bier. En zo eindigden ook de dagen in een amicale sfeer bij een stevig glaasje. Plezant, goed gelachen en gezeverd. 

De wandelingen had ik vooraf uitgestippeld en die waren om van te snoepen. Jammer genoeg kon de Ronny niet de volledige toeren meelopen. Catsjoe, de Ronny zijn hond is inmiddels 14 jaar oud en kon de langere tochtjes niet meer aan. Telkens liep hij mee tot in het dorp Etretat, kon 1 klim tot bovenaan de Falaise aan en moest dan op het gemakje terugkeren naar de camping. De Ronny moest halverwege de terugweg stoppen om het beestje wat rust te gunnen bij een taske koffie op een terras. Voor de Catsjoe werd er een crème glaceke besteld. Het beestje was doodop ocharme. Ik en den Hugo pakten dan maar de stevigere wandelingetjes aan. Prachtig uitzichten op de kliffen, sfeeërieke huizen, adembenemende uitzichten op graanvelden en oceaan bovenop de falaises ... werkelijk een natuur om van te snoepen. Uiteraard vergde dat wel het nodige klimwerk maar het loonde de moeite. Ik zou het landschap en zeezicht zo kunnen situeren op de prachtige Camino del Norte. Daar op die route was m'n kijklust ook onverzadigbaar. Zulke schoonheid tref je niet aan op onze Belgische kust. 

Het werd een mooie midweek samen met de maten. Ik zou in superlatieven kunnen blijven schrijven maar ik denk dat een fotoserieke meer tot de verbeelding spreekt. Pure schoonheid die hikes op de kliffen van Normandië.  Ik hoop dit nog eens over te kunnen doen.

Nieuwpoort - Oostende

Vroeg op weg vandaag voor een wandelingetje aan de zee. Veel treinstations zijn er niet aan onze kust en dan komt een kusttram goed van pas. In Oostende nam ik dan ook de kusttram naar Nieuwpoort. Een beetje gokken want De Lijn staakte deze dag en waarschuwde voor mogelijk geschrapte lijnen. Ik had geluk, niet alleen dat de kusttram wel reed maar ook dat ik onmiddelijk aansluiting had op de trein. Aan de monding van de IJzer stapte ik uit en liep richting Koning Albertmonument. Dit oorlogsmonument staat net buiten de oude stadskern, op de rechteroever van de IJzer, bij het sluizencomplex de Ganzepoot. Het monument werd opgetrokken in 1938 ter ere van Koning Albert I en de Belgische troepen in de Eerste Wereldoorlog. Het monument is cirkelvormig, met een diameter van 30 meter. Het telt tien zuilen met een vlakke doorsnede van 1 meter op 2 meter, gebouwd uit bakstenen uit de IJzervlakte. Bovenop ligt een cirkelvormige balk, met een omtrek van 100 meter. Op deze ringbalk ligt een wandelgang met oriëntatietafels. Het geheel staat op een kruisvormig terras van 2500 m². Op het centrale binnenplein staat een standbeeld van Koning Albert I te paard.  Op het plein voor het Albertmonument is een monument voor de Engelse troepen opgetrokken. Dit monument bestaat uit een gedenkzuil, met daarop de namen van gesneuvelden, bewaakt door leeuwen. Ten noorden van het monument staat het Nieuport Memorial. Wel, den Albert zat er nog steeds op z'n paard, ik zwierde hem tot ziens en liep naar de jachthaven. 

Verdorie, er stond veel wind daar aan de kaden. De bootjes werden er flink dooreen geschud. Ik zat al tegen de grens met Lombardsijde. Een mooi duinengebied siert het Lombard- en St. Laureinsstrand. Jammer dat het her en der doorsneden wordt door de baan die de kustlijn over het ganse Vlaamse grondgebied volgt en van Knokke tot in De Panne loopt. Vooral in Lombadsijde kan je nog rustig van ons kustgebied genieten zonder er omvergelopen te worden door de toeristen en er te struikelen over de massa zonnekloppers.  De Sint-Laureinsduinen zijn iets meer dan 45 hectare groot en liggen tussen het centrum van Westende-Bad en het militair domein Kwartier Lombardsijde. De voormalige campings Cosmos en Crystal Palace, twee deelgebieden, die vanaf 2005 opgeruimd en gesaneerd werden, ontsierden de regio. Sinds de herinrichting heeft de natuur weer vrij spel en kun je er ten volle van genieten vanaf de nieuw aangelegde wandelpaden. Er werden toen werken gestart om de open duinbiotopen te herstellen. Daarvoor werden er een deel van de bomen en struiken verwijderd. Om de kieming van kruiden mogelijk te maken, werden de strooisellagen afgegraven. Geplaatste begrazingsrasters laten nu toe dat pony’s er de duinen kunnen begrazen.  In de laagste zones werden duinpannen en poelen uitgegraven. Extra poelen zorgen voor uitbreidingsmogelijkheden van onder andere de rugstreeppad, een bedreigde amfibiesoort. Ook libellen en waterjuffers kunnen profiteren van de poelen. In het open duinlandschap zijn de graspieper en de zeldzame kuifleeuwerik dan weer de meest typische broedvogels. Ik moet toegeven dat ik hier een mooi stukje natuur aantrof. Enigszin beschut voor de wind was het aangenaam wandelen daar tussen die hoge duinen.

Na het verlaten van de St. Laureinsduinen teende ik langs de wandeldijk naar Westende Bad. Het waaide nog flink en stuifzand hoopte zich op tegen de dijktaluds. Met de wind uit het Westen werd het zand in je gezicht geblazen en dat was minder aangenaam. Noodgedwongen de hoodie over de schrobber trekken werd de boodschap. Ook op de sporen van de kusttram lagen er grote hopen die hier en daar de sporen volledig bedekten. Tussen Middelkerke en Westende ligt het duingebied van de Warandeduinen. Dit natuurgebied bestrijkt ongeveer 2 km en het staat bekend als een van de mooiste gebieden van de Belgische kust. Er groeien verschillende plantensoorten, waaronder duizenden orchideeën. Ik was er iets te vroeg want in juni staan ze in de bloei. Er was heel weinig volk te bespeuren in dit duinengebied, ik wandelde er nagenoeg alleen. In Middelkerke deed ik een ommetje en bracht ik een bezoekje aan het Normandpark. Daar staat een levensgrote makette van de straalvogel, het zelfgemaakte vliegtuig van Jommeke en Filiberke. De Straalvogel’ is negen meter lang en volledig uit gerecycleerde materialen gebouwd. Het aanzicht bezorgde me een flits naar m'n kindertijd toen ik één van m'n eerste stripverhalen van m'n vader kreeg. Toen nog in zwart wit getekend werd het album 'De Straalvogel' in 1962  uitgebracht. De geestelijke vader van de Jommekesalbums is wijlen Jef Nys. Het mooie aan het werk van Jef Nijs is wel dat in zijn albums er nooit vuurwapens getoond werden. Ook in zijn testament was dit een voorwaarde opdat de albums verder zouden mogen verschijnen.

Hoe mooi het duinengebied terug in ere werd hersteld, in Middelkerke en daar niet alleen, staan de mottigste uitwassen van genadeloze bouwpromotoren. Oerlelijke appartementsblokken ontsieren daar de kust. Betonnen bouwdozen, grauw en grijs met hier en daar een oranje balkonzonnescherm in een vruchteloze poging om er toch maar een straaltje kleur aan te geven. Voor geen geld ter wereld zou ik er een vakantie in willen doorbrengen. Wat een contrast met de zuidelijker gelegen kusten van Frankrijke en andere Mediterrane landen.

Van Middelkerke tot aan het openluchtmuseum Atlantik Wall kon ik opnieuw door een duinengebied laveren, het Provinciaal Park Atlantik Wall Raversyde. Ook mooi en eens gepasseerd moet je terug de baan op en zie je de geschutskoepels en nog enkele kannonnen van de kustbatterijen uit de 2de wereldoorlog. Het Openluchtmuseum Atlantik Wall  is er gelegen. Het museum toont een deel van de Atlantikwall, een verdedigingsgordel uit de Tweede Wereldoorlog. Het is een geheel van bunkers en loopgraven, die gedeeltelijk in hun oorspronkelijke staat werden gerestaureerd. Ze bleven bewaard omdat Prins Karel, de eigenaar van de gronden, zich tegen de afbraak bleef verzetten. Hier zijn ook stellingen uit de Eerste Wereldoorlog te zien, de batterij Aachen uit 1915, waarvan twee observatieposten, vier geschutsbeddingen en een bomvrije schuilplaats zijn bewaard. Met de bouw van de batterij werd gestart op 8 januari 1915 en eind april 1915 was het reeds operationeel. De kanonnen werden onder stalen koepels geplaatst ter bescherming. De geschutstellingen waren met een smalspoorweg verbonden met de verschillende munitieruimtes, die verstopt zaten in de duinen. Van het Stützpunkt Bensberg uit de Tweede Wereldoorlog zijn personeelsbunkers en accommodaties bewaard. Ze werden gebruikt door Duitse geniesoldaten die instonden voor bunkerbouw. De goedbewaarde stellingen van de batterij Saltzwedel neu uit 1941, verdedigden oorspronkelijk de Oostendse haven en werden na 1942 ingeschakeld in de Atlantik Wall.  Dat hebben we dan ook weer eens gezien. De wind nam nog toe toen ik Oostende naderde. Ik koos voor een inkorting door het stadsgedeelt zodat ik nog op tijd de trein huiswaarts kon nemen. Goed uitgewaaid stapte ik de trein op. Een solotoertje werd het deze dag maar niettemin kon ik dit best pruimen. 

Oud Heverlee - Florival - Wavre

Een kleurrijke titel is het alleszins, ik bedoel hiermee de titel van m'n blogpost.  Florival ... het heeft de allures om ergens als mondaine place to be aan de Azurenkust gesitueerd te worden. Maar nee, het bleek een sympathiek stulpje in Waals Brabant te zijn waar we noodgedwongen moesten stranden. Sebiet meer ! Rond 10u en een klets stapten we uit de trein in Oud Heverlee voor een tochtje van een dikke 20 paaltjes richting Waver. We - ik, den Hugo en de Ronny - zijn er echter niet geraakt. Om eerlijk te zijn, we waren eerder in de mood om er een lollige dag van te maken in plaats van de nodige stapijver aan de dag te leggen om de eindmeet in Waver te halen. Het scenario voor het verloop van deze dag was voorspelbaar, het werd me vlug duidelijk. Het begon al met de inventarisering van onze catering ! Den Hugo had een lekker flesje wijn bij, zo ook de Ronny. Bij hem geen fles maar een reeds aangeboorde zak witte wijn. Die zak bevatte nog een flinke scheut en ik kon niet achterblijven en bracht een Italiaans Temparilloke mee. Nog wat hapjes en aangezien dit alles flink wat gewicht vertegenwoordigt in je rugzak moet je daar niet al te lang mee rondzeulen. Het vooruitzicht op een dagje toeven in het Pays de Cocagne kreeg gestalte. Kwestie van het eens te omschrijven in de taal van onze compatriotes Wallons. 

Goed, we waren vertrokken. Het weer zou ons voorlopig nog niet teleurstellen. Beetje grijs maar droog en kwa temperatuur viel er niet te klagen. Het frisse lentegroen van de natuur zorgde wel voor wat kleur. Nog eventjes de spoorweg volgen waarbij het al mooi op en af ging wat terug wat wennen was voor de kuiten. Na een 1500 meter afgelegd te hebben over mooie landwegeltjes zaten we aan het natuurdomein 'De Zoete Waters'. Vroeger was de hier gelegen vallei een moerasgebied met vele bronnen. In opdracht van de hertog van Arenberg werden in de 17e eeuw deze vijvers gegraven. Ze zijn van elkaar gescheiden door dammen, maar staan met elkaar en met de Vaalbeek in verbinding door middel van een overloopsysteem. De waterstand kan zo voor iedere vijver apart geregeld worden. Het vijvercomplex is ruim een kilometer lang. De verschillende vijvers hebben alle op één na een eigen naam gekregen: De Huisvijver, de Hertsvijver, de Geertsvijver en de Molenvijver is nr 4. Deze Molenvijver dankt haar naam aan de watermolen die er vroeger te vinden was. De kroeg "In de Molen" verwijst naar het molenhuis van weleer. De vijfde vijver heeft geen eigen naam, vraag me niet waarom. Dat Café 'In de Molen' riep herinneringen op bij zowel de Ronny als den Hugo. Een dèja vu viel ons hier te beurt ! Ook hier waren we al eens eerder geweest. Kijk hier : Een eerdere wandeling van Vlaams naar Waals Brabant, november 2019 : Van Vlaams naar Waals Brabant.html . Café 'In de Molen' is  een charmante kroeg met body. Hier waren we dus al eens eerder geweest. Het was de moment om even de herinneringen wat verder op te frissen met een koffieke want het was nog iets te vroeg om de gezelschap van Bacchus in te roepen. Het was amper 11u en de zaak zat al goed gevuld met een lading stamgasten. Hier in de kroeg konden we even ons lopend gesprek verder oplijnen voor ons op stapel staande kampeertripje naar Normandië. Het was maw al eerder onderwerp van verhaal geweest tijdens de treinrit. De falaises en naaldrotsen van Etretat aan de Normandische kust hebben me steeds gefascineerd. Enkele stevige wandelingen daar op die kliffen ondernemen spreekt me wel aan. En niet alleen de toertjes maar ik zie ook reikhalzend uit naar de smaakvolle moules de bouchot, de lekkere ciders en de neuten calvados die daar te verkrijgen zijn. 

Een paar kilometer verder botsten we al op de picknickplaats van het Heverleebos. Dit Heverleebos vormt samen met het Meerdaalwoud en het Egenhovenbos het grootste gemengde loofbos in Vlaanderen, ongeveer een 2050 ha groot. De bodem is, in tegenstelling met de omliggende landerijen, eerder zandig tot zandleemachtig. De dominerende boomsoort is de rode Amerikaanse eik. Er is een grote variatie aan kruidenvegetatie zoals hondsdraf, salomonszegel, speenkruid, aronskelk, bosaardbei, meiklokje, dalkruid, wijfjesvaren en valse salie. Ik heb geen idee hoe deze flora er uit ziet maar de begroeiing die je er aantreft oogt ontieglijk mooi. De reeënpopulatie daar is de oudste van Vlaanderen, ook vogelliefhebbers komen hier aan hun trekken met een uitgebreid aantal soorten zang- en roofvogels. Toffe speelzones tref je er aan. Die zijn bezaaid met touwen, houten boomstambeesten, klimpalen, een reuzenmikado en puzzelbomen. Ook enkele mysterieuze en sprookjesachtige boomsculpturen op het 'Pad van Ad' kwamen we bij de doortocht tegen. Alhoewel het stappen voor geen meter opschoot zaten we in één van de mooiste regionen van het land. Tijdens het aperitieven kregen we gezelschap van een local. Met zijn fiets hield hij als vrijwilliger inspectieronden op deze recreatiezone. Het is onvoorstelbaar hoe mensen soms zaken kunnen verknallen. Niets is er gezelliger dan met vrienden of familie een barbecue te ontsteken in de natuur wanneer de mogelijkheid er van overheidswege toe wordt verleend. Kun je je voorstellen dat er daar idioten rondlopen die met kettingzagen in hun stookhout voorzien ? Het is onvoorstelbaar dat er onverlaten zijn die deze gemeenschapsvoorzieningen beschouwen als een openbaar stort ... de brave man deed gelaten zijn beklag. 

We stapten verder in een ontzettend mooie omkadering. De glooiende landschappen hier in de Dijlevallei boden een overweldigende blik op de natuur. Bossen met reuzeneiken, uitgestrekte velden, drassige beemden ... fluitende vogeltjes, je moet je ogen de kost geven. Deze wandelroute bracht ons langs de tot de verbeeldingsprekende namen zoals de Wolfsberg en de Bois des Gipsies. Hier onder de grond in het bos leefden er tovenaressen. Die zouden, net zoals bij ons de kabouterkes doen, de inwoners helpen met huishoudelijke jobkes. Het werd nog zowaar warm maar tegelijkertijd schoven er al enkele donkergrijze wolken voorbij en stilaan trok de hemel dicht. We konden ons aaniets verwachten.  Nog vlug werd er even een stop ingelast aan het meer van Pécrot. We zaten op km 14, dus nog 7 te gaan en het was ondertussen al bijna halfvijf geworden. We zouden in Florival de trip afronden. Al vlug bleek dit een wijs besluit geweest te zijn. Gezeten op het terras van café Au Val Fleuri en dit in afwachting van de trein huiswaarts brak er een wolkbreuk los. Het water gutste uit de dakgoten, dikke bubbels tekenden zich af op het asfalt, met bakken viel het hemelwater naar beneden. Verzopen ratten zouden we geweest zijn moesten we verder door tot in Waver getrokken zijn. Met zulk een wolkbreuk hou je het gewoon niet droog. En zo werd de dag met een fikse regenbui, een Tripel Karmeliet en wat Orvallekes afgesloten.  Er viel enkel nog naar huis te sporen. Eens te meer een heel mooie dag om op terug te blikken.