Kessel, een dikaryotische gemeente aan de Kleine Nete

Verleden week stond er een klein wandelingetje op het programma maar het is er niet van gekomen. Onverwachts, nu niet geheel, maar toch : Els m'n soulmate had een extra vrije dag en ze overwoog om mij even een goeiedag te komen zeggen. Altijd fijn, en zo konden we even onze bucketlist aanspreken om er een nuttige en leuke dag van te maken. Een bucketlist die trouwens met de jaren vriendschap langer en langer wordt. Ze had graag een bezoek gebracht aan het Fort van Breendonk en als er nog tijd zou overblijven konden we deze uitstap aanvullen met een klein toerke in Klein Willebroek. Het Fort van Breendonk is nu niet onmiddelijk een vrolijke bestemming maar wel erg leerrijk. Rond 12 u kwam ze aangereden en na een lunchke zijn we dan vertrokken. Nog even binnenwippen bij den Hugo in Temse, hij had een fotoboek en een naslagwerk over Breendonk voor haar. Het bezoek aan het fort liep vanwege Els's grote interesse wat uit waardoor het wandelingetje verviel. Geen erg, de Ronny verwachtte ons in Hemiksem voor een aperitiefje. Geen sinecure, anderhalfuur onderweg tussen Breendonk en Hemiksem, amper 12km. De hartelijke ontvangst en het hapje deed de opgelopen verkeersellende vlug vergeten. 

Maar deze week kon de wandeling wel doorgaan. Ik had Kessel uitgekozen. Kessel een dikaryotische gemeente. Wat een benaming zeg en enkel om mee te geven dat er in deze gemeente 2 dorpskernen zitten, Kessel Station en Kessel Dorp. Van zulke gemeenten is België er maar enkele rijk. 

Ronny vliegt een weekje op weduwschap, zijn vrouw is op reis, en dientengevolge werden we voor een somptueus ontbijtje ten zijnen huize uitgenodigd. Dat was weeral sympathiek van onze stapmaat. De Catsjoe was wreed zenuwachtig om te vertrekken en na een klein uurtje zijn we dan ook vertrokken. Voor een beetje afwisseling in onze reismodus zijn we in plaats van te sporen met de auto naar Kessel gebold. Rond 11 uur konden we daar starten. Opnieuw stond er zalig en prachtig weer geprogrammeerd dus 'gaan met die banaan' zou onze Els in dit geval geopperd hebben. Ronny parkeerde zijn kar aan Kessel Station waardoor we al meteen konden kennismaken met deze eerste dorpskern.

Een 50-tal meter voorbij de spoorwegovergang laveerden we voorbij café 'Torenven'. Een gezellige bruine kroeg, waar jong en oud gezellig samenkomt. Ik kreeg het vermoeden dat dit café vroeger jaren werd opengehouden door een 'dorpsbewoner-coureur'. Ik meende zijn naam ergens gelezen te hebben maar die naam ontgaat me nu. Ouderwetse 'koersvélo's' hangen er tegen de gevel. Palmen, bekers en koersgerelateerde prullaria decoreren overvloedig het interieur. Er wordt zelfs jaarlijks in de straten van Kessel Station de retro wielerwedstrijd ‘Kampioenschap van Kessel’ gehouden. De 'coureurs' staan er in retro-outfit met hun Rik Van Looyklakske en hun oubollige fietsvehikels aan de start. Steevast met ongeschoren benen. Verder de versnellingen nog aan het fietskader en zonder klikpedalen. De renners doen dan in totaal 15 rondes door Kessel Station en sprinten tussendoor voor premies. Aan café Torenven, daar waar de start en aankomst van de wedstrijd ligt, staan de meeste supporters van de retrorenners. Het is een bijzonder leuke kroeg. Momenteel liggen er 2 pompoenen van meer dan 600 kg op het terras. Naar zo schijnt, de grootste pompoenen ooit op een wedstrijd gewogen in België. Kwestie van wat sfeer te scheppen en daarmee Halloween even in de kijker te zetten.  Later op de avond zouden we in deze kroeg onze uitstap afsluiten. 

Goed, we stapten richting Kleine Nete vanuit Kessel Station.  Tussen het bos en struweel door, over paadjes bedekt met een dikke laag bladeren bereikten we al vlug de Kleine Nete. Die slingerde zich al kabbelend in vele bochtjes door het kleurrijke herfstlandschap. De wanden van de rivierbedding had zo te zien een opknapbeurtje gekregen. Binnen mooi afgelijnde boorden  stroomde het riviertje tussen Albertkanaal en de Nete. Het trok zich geen sjiek aan van ons bestaan of aanwezigheid. Hoefde ook niet, je gaat immers mee op in het schitterende landschap. Dit dal van de Kleine Nete leverde mooie natuurtafereeltjes af waarbij een reeds laagstaande zon haar best deed om op velden en bossen magnifieke kleurschakeringen te toveren.  Therapie voor de gemoedsrust ... een kleurensauna zou hetzelfde heilzame effect geven. Hou die sauna maar en geef mij dan liever de natuur.

Er werd wat gelachen onderweg met de Ronny en den Hugo. De meest onnozele uitlatingen leidden tot jolijt en schaterlach. Niettegenstaande de Ronny aandrong om ze te vermelden, durf ik ze hier niet neer te schrijven. Waanzinnige exploten zouden op stapel kunnen komen te staan tijdens deze gezamenlijke wandelmomenten. Exploten gaande van verbouwingsplannen van hele kastelen tot van fantasie overlopende staptochten over kim en einder.  Socrates, de Griekse filosoof merkte ooit op : De grootste zegeningen voor de mensheid komen voort uit waanzin want waanzin is een gift van de goden. Die mens had 2500 jaar geleden al overschot aan gelijk. Dollen, grappen en zeveren, dat staat garant voor gezellig vermaak onder de vrienden. Bijkomend voordeel van die waan- nee onzin .... het doet helemaal geen zeer 😂. 

Op de Kesselse Heide staan picknicktafeltjes in overvloed. Een uitgelezen stek om het aperitief in te luiden. Wijntje, kaas, sprotje ... We laten het op onze toertjes niet aan ons hart komen want het Bourgondische vaandel willen we immer wapperend houden ! Na dit intermezzo stapten we richting Kessel Dorp. Hiervoor diende opnieuw de spoorweg overgestoken te worden. De uitgestippelde weg ging onbedoeld over 'zogezegd' privéterrein wat maakte dat we een alternatieve manier moesten bedenken om over het spoor te geraken. Dat lukte ons wel waarna nog enkele mooie stukjes wandelwegen en waterpartijtjes de revue passeerden. Aan het Fort van Kessel was de wandeling zo goed als ten einde. Enkele jaren terug heb ik over dit Fort al eens verslag gegeven . Kijk maar :  Wandeling met het Fort van Kessel . We hebben het traject een beetje moeten inkorten vanwege wat na te komen verplichtingen later op de avond. Den Hugo naar het theater, ik naar een kwis en de Ronny ging in zijn keuken experimenteren met varkenshaasjes van het Iberico varken. Dat zijn die patta negra beestjes uit Spanje waar je in Andalusië en de Extramadura over struikelt tijdens het wandelen. Nu, onze maat zijn activiteiten omtrent dit beest kan bezwaarlijk een verplichting genoemd worden. Het is eerder een combinatie van een verslaving met een goedaardige culinaire obsessie'. Ieder diertje zijn pleziertje. Nu, de Ronny zijn Ibericovarkentje had nogal een lange snuit. Het vertellingske was weeral uit ..... Bijna dan toch, nog even zoals eerder al werd vermeld, een tripeltje in café Torenven om af te ronden. Het leven kon weeral draaglijk genoemd worden. Het verdere verloop laat zich wel raden 😋😋😋. Tot een volgende keer maar weer. 

Van Vlaams naar Waals Brabant

Het werd voor vandaag wederom een stapdag waar elke 'Randonneur' zou willen voor tekenen met zijn bloed. Primo : Een uitgelezen weertje met de ideale temperatuur, dus rond een graad of 10. En dit onder een staalblauwe hemel en vrijwel geen zuchtje wind. Wellicht zou 'Pientje de Leugenaar', ons beroemd weericoon zaliger beweerd hebben dat de capriolen van de straalstroom hier wellicht debet aan hadden. Vervolgens secundo : Een prachtig lokatie. Het bosrijke gebied van Vlaams en Waals Brabant mag volgens mij best wedijveren met het Italiaanse Toscane. Mooie heuvellandschappen, die nu ondergedompeld in een geurig bad van warme herfstkleurtjes, een lust voor het oog zijn. En dan tertio moet of mag het toffe gezelschap vernoemd worden. Den Hugo, de Ronny en de Catsjoe. Dit gezelschap zijnde de stapmaten waarnaast je, éénmaal je je tocht naar de Eeuwige Jachtvelden hebt gelopen, met plezier wilt begraven worden. Alle ingrediënten waren dus aanwezig voor een dag vol Quality Time. De kweddelen met onze NMBS waren weer legio maar konden geenszins de pret bederven. Een greepje  uit hun dagelijkse wapenfeiten geef ik vlug mee : 's Morgens werd de aansluitende trein naar Leuven gemist vanwege een vertraagde trein in Beveren. Ook 's avonds in Gastuche  was het van hetzelfde laken een broek. Het was weeral La Guerre ten huize NMBS, een wetmatigheid ondertussen. De trein voor den Hugo in Leuven werd dan weer zonder een reden te vernoemen plots afgeschaft. Deze van de Ronny had een half uur vertraging door een, God weet waar, kapotte slagboom. Dit bedrijf zou een ge-oliede machine moeten zijn maar ze kraakt en piept in al haar kieren en voegen. 

Het heeft geenszins onze pret bedorven. We zouden van Oud Heverlee naar Waver pikkelen en rond 10u30 stapten we uit in Oud Heverlee samen met nog een Nederlands koppel dat,  naar hun outfit te oordelen, ook een toerke ging stappen. Iets eerder op de trein had de verschijning van de Catsjoe die Hollander bijna in het bagagerek doen springen. Zo een schrik had die brave man van honden. Zo we konden vertrekken richting Waver. Al meteen zette een kort hellinkje naast de spoorwegberm de toon. Er zouden er nog meer volgen. 

Koffie drong zich traditiegewijs op en een 3-tal paaltjes verder kon er in een kleurrijk kroegje 'In De Molen' genaamd, deze nood gelenigd worden. Een kalandizie bestaande uit geriatrische fietsveteranen en gepensioneerden was er al van in de vroege morgen op post. In zijn sappig Leuvens dialectje stond de kroegbaas ons te woord. Een sympathieke tiep die bovendien erg schappelijke prijzen hanteerde. Op een gegeven moment was hij zo druk bezig met een stamgast dat hij niet hoorde dat de Ronny om zijn aandacht vroeg. Meermaals riep de Ronny maar het baatte niet. Te druk bezig of wat doof waarschijnlijk. Het was een krasse bejaarde, hij had veel weg van Kirk Douglas, die gezeten aan het tafeltje naast ons de oplossing bood en even de show stal. Met zijn handen rond zijn mond een toeter vormend keelde hij de kroegbaas toe. "Hééééj" galmde het door de kroeg. Decibels genoeg om de luster in de kroeg heen en weer te laten slingeren. Wat een geweld zat er in die stem zeg ! We werden direct voortgeholpen. 

Nu moest er verder gestapt worden. De bospaden werden bedekt met een dik tapijt van afgevallen bladeren.  Merkwaardig was wel dat er in de bosranden heel andere populaties aan paddestoelen te spotten vielen dan enkele weken geleden. Deze keer vielen er veel trechter- en nevelzwammen te spotten. De mooie kabouterpaddestoel ofte vliegenzwam was nergens meer te bespeuren. 

Bij de overgang van het Heverleebos naar het Meerdaalwoud werd het ondertussen hoog tijd voor het aperitief en bij nader overleg hebben we er dan maar ineens het schof erbij aan gecrocheteerd. Kaasje, salamihap, glazeke wijn en vervolgens het boterhammeke. We konden beschikken over een nette picknicktafel. Het weer leende er zich toe om zalig te picknicken. Veel gelachen en gezeverd werd er ook. 

Opstappen dan maar om nog wat bospaadjes te verkennen. Je waande je er echt in een middeleeuws decor. Je verwachtte zo dat er een eenhoorn of een vuurspuwende draak zou voorbij wandelen, achternagezeten door de één of andere dolende ridder te paard. Echt een sprookjesomgeving. De immense holle paden waar je doorliep droegen bij tot een sfeërieke omlijsting van bos en landschap. 

Den Hugo werd bevangen door een vlaag van nostalgie. Ergens goed verscholen in het bos lag 'De Kluis'. Het was en is nog steeds een ontmoetingscentrum voor allerlei jeugdbewegingen. Als verkenner bij de scouts was den Hugo er meerdere keren geweest en hij had er ook de proeven voor het leiderslintje afgelegd. Jawel, die 'Kluis' leverde hem fijne jeugdherinneringen. Jeugdsentiment overvalt je wel eens. Het komt voor bij ieder van ons. 

De omgeving barstte uit haar voegen van de natuurpracht. Kleuren en geuren vermengden zich op een harmonieuze en  subtiele manier met Moeder Aarde en haar flora. Alle zintuigen zouden op scherp komen te staan moest men zo een week of 3-4 in een dergelijk decor mogen pelgrimmeren. Van pelgrimmeren gesproken : Aangekomen aan het meer van Pecrot kreeg ik een appje van m'n soulmate Els. Onze bijdrage voor De St. Jacobsstaf, het Nederlandse pelgrimstijdschrift, wordt gepubliceerd. Ze kunnen met die bijdrage  wel 2 bladzijden volschrijven. Kijk : Bijdrage voor het NLs Genootschap

Daar aan dat meer hebben we een 'pauzeke' ingelast. Het schitterend uitzicht vanop een bankje werd voor de Ronny iets te veel en hij zwierde van contentement zijn hoed op tafel waarna hij besloot om nog in de gauwte een fleske wijn open te trekken. Een zonde is dat zeker niet ! In het verlengde van het gaanpad rond dit meer sloot er een pad aan dat je zo in de rimboe zou kunnen aantreffen. Dichtbegroeide heesters en struiken woekerden rondomrond. Toch was het vrij goed begaanbaar en brandnetel- en doornvrij. We hebben al moeilijker stukjes pad gehad. 

Niettemin bood er zich kort na het verlaten van dit pad een eerste obstakel aan.  De uitgestippelde weg moest verlaten worden. Op 8 nov en 12 dec zou er in de aanpalende bossen gejaagd worden op herten en everzwijnen. Een verbodsbordje aan een boom waarschuwde voor het gevaar bij een eventuele doortocht. Meer nog : Het was verboden. De Ronny wilde deze waarschuwing eerst nog aan zijn bottienen lappen aangezien we van de hele dag nog geen enkel schot gehoord hadden. Den Hugo speelde liever op veilig en contacteerde wijselijk de verantwoordelijke. Uiteraard adviseerde deze man om een omweg te maken. Jawel we moesten een heel stuk uit de richting gaan. Er zouden zo een 5 à 6 km extra aan omweg bij het oorspronkelijke traject komen. Nee, dan konden we beter in plaats van nog tot in Waver te lopen, in Gastuche de wandeling stoppen. Het was ondertussen al 4 uur voorbij en de schaduwen van de bomen werden al behoorlijk lang. Nog een uurtje en het zou donker zijn. We konden nog een prachtige zonsondergang beleven, de kroon op een mooie stapdag. In Gastuche aangekomen moesten we nog een klein kwartiertje treinvertraging ondergaan ... een uurtje wachten op een verbinding in Leuven liet ons toe om nog een typisch Stella sfeercafé te bezoeken. Uiteindelijk waren we allen na 9 uur thuis. 2 uur later dan zou mogen. De petatten waren al 2 keer opgewarmd  en terug koud geworden. 

Dit is zeker een wandeling die nog eens mag overgedaan worden. 10 op 10 geef ik. Een Jezuiet zou dit nooit geven. Volgens hen bestaat hier in het aardse tranendal de perfectie niet. En voor mij nu wel zie 😝😝😝 . De soldaten van Jezuske zouden hier in dit aardse tranendal hooguit een 9,5 op 10 geven. De perfectie behoort volgens hen alleen hun 5-Sterren-Generaal toe. Ik heb een geweldige dag kunnen opschrijven. 10 op 10 alstublieft en verder geen discussie. 👌👌👌. Dat er nog maar moge komen van dit kaliber. 

Het Bosland. Van Hechtel Eksel naar Lommel

Op 27 september, dit jaar, schreef ik dat ik  waarschijnlijk de laatste mooie nazomerdag van het jaar had opgesoupeerd. Ik had het schromelijk mis. Vandaag, juist een maand later, mocht ik, nee wij, opnieuw in de prijzen delen. Een reuzedag werd het. Geweldig mooi weer, een zachte temperatuur en wat toeven in een ongelooflijk mooie omgeving. De stilte opzoeken daar is heden ten dage weer veel om te doen. Die vind je in Limburg, Het Bosland en dat  stond op onze agenda !!! Buiten de allermooiste wandelingen vind je hier voor elke sterveling een immens brede waaier aan recreatiemogelijkheden. 

Kijk maar eens : Het Bosland in Limburg.

Bosland is het grootste avonturenbos van Vlaanderen waar kinderen de baas mogen zijn.  Deze gigantische natuurkern - gelegen in de gemeenten Hechtel-Eksel, Pelt en de steden Lommel en Peer - ligt in het hart van Noord-Limburg en bestaat uit een 12-tal deelgebieden. Het Project Bosland is een samenwerking van de vier voornoemde gemeentebesturen, het Agentschap voor Natuur en Bos, het Regionaal Landschap Lage Kempen en Toerisme Limburg. Bedoeling is om de mooie en kwalitatieve Boslandse natuur te behouden en verder te ontwikkelen, maar ook waar mogelijk open te stellen voor het grote publiek. Daarbij staat duurzame ontwikkeling voorop: Bosland creëert dynamiek vanuit het groen! 

Op de afspraak waren Hugo, de Ronny en de Catsjoe. De startblokken stonden voor vandaag in Hechtel - Eksel, een dorp middenin het Bosland. We spoorden tot in Overpelt waar een lijnbus ons naar Eksel bracht. Rond halfelf konden we daar starten aan het marktplein in Eksel. Den Hugo wist ons te vertellen dat daar een mooie dorpspomp op de markt stond.  Het is niet de originele die er ooit stond maar een kopie van de oorspronkelijke neogotische dorpspomp, die tot 1945 op het marktplein van Eksel stond en die water leverde voor de dieren op de maandelijkse veemark. 
Voilà kijk : Onzen Hugo zorgt steevast voor de wetenswaardigheden op onze tripjes. Dat geeft kleur aan de uitstap. De Ronny verdenkt onze maat er goedlachs van dat hij onze wandelingen aan een grondige voorstudie onderwerpt. Het is verbazingwekkend, je kan Hugo bij wijlen vergelijken met een wandelende encyclopedie. We waren vertrokken voor een mooie wandeling van 20 paaltjes. Eens buiten de bebouwing van Eksel zaten we alvlug in het Pijnven. Het Pijnven is één van die eerder genoemde deelgebieden. Maar liefst 2.000 ha bos liggen er aan je voeten. Voor kinderen zijn er vier speelweiden in een reusachtig speelbos. Toen we voorbij een boomhuis wandelden begon er een belletje te rinkelen : Hier waren we al eerder geweest. En ja hoor 'The Treehouse' kenden we nog ! Vanuit Lommel hadden we dit gebied al eens deels verkend. Hugo was er toen niet bij . Ook nog andere stukjes wandeling kwamen me bekend voor zoals onder meer de Leyssensmolen op Lommels gebied. Kijk maar : Lommel Kattenbos

Wat me echter deze keer het meest intrigeerde op deze wandeling was het pad, een fietsbrug eigenlijk,  die door de boomkruinen van het domeinbos Pijnven loopt. Deze fietsbrug loopt in een dubbele cirkel met een doorsnede van 100 meter. Ze is maar liefst 700 meter lang en  stijgt geleidelijk met een percentage van 3 tot 4% tot op een 10 meter hoogte. Hierdoor wordt het Bosland op een wel spectaculaire wijze ontsloten. Het was de moeite om dit bouwwerk een bezoekje te gunnen.  

Eerst werden de boterhammetjes aangesproken. Op één van de speelweiden stond een hele reeks overdekte picknickplaatsen waar we dankbaar van gebruik maakten. Ronny had een flesje wijn bij, moet ik het nog vermelden ? 2 juffrouwen met hun klasjes van 9 à 10-jarigen waren daar ook aanwezig. Ze hadden duidelijk een day-off. Gezeten aan een bankje hielden ze een gezellig babbelonderonsje terwijl hun jonge gastjes rondomrond in de bossen rondholden. Die zullen daar wel niet kwaad om geweest zijn. Wel viel het me op dat ze zich weinig bekommerden om hun leerlingen. Even kwam het in me op dat ik hun reactie had willen zien indien ik hen zou verteld hebben dat hun mannekes aan 't experimenteren waren met pado's in't bos.  ! Of sigaretten aan't smoren waren ? Ttoch alleszins iets in die aard 😁. . Ach, ik heb veel praat, of moet ik zeggen fantazie ? Ik heb me alleszins niet gemoeid met hun educatieve opdracht daar in dat bos.

Die wandeling door de boomkruinen was wel eens de moeite waard. Het is eens iets anders. Nu viel het ook op dat de herfst wel degelijk op de voorgrond was getreden. Om het met lyrische woorden  te omschrijven zou ik stellen dat de natuur eindelijk haar gouden herfsttapijt had uitgerold. Een tapijt van zachte pasteltinten van gevallen verdorde bladeren. Rood, oker, leem, karmijn, aard en hier en daar een vliegenzwam die zijn rood gestipte hoedje door de gevallen bladeren wurmt. Nog opvallend veel groen op de bomen en struiken. De novemberstormen zullen weldra komaf maken met dit resterende groen en daarmee de winter inluiden. Het kringetje is weer rond. Wat gaat het allemaal vlug. Het was geweldig wandelen in dit gebied. Mooi, mooi mooi. Eén ontzettend grote spelbreker kon echter aangewezen worden en dat was onze luchtmacht. Kleine Brogel is niet zo veraf. De opgezochte stilte was ver zoek. Het gedoe begon al rond een uur of 11. Tot zeker 17u vlogen die luchtacrobaten daar rondjes met hun straaljagers en ons belastingsgeld. Ik vermoed dat de inwoners het daar al wel gewoon zullen zijn maar ik en de Ronny vonden het op den duur behoorlijk irritant.  Oorstoppen zouden een oplossing kunnen bieden. Ik noteer dit ter aanschaf van zulke stoppekes. 

Den Hugo merkte op dat er op onze wandelweg een Duits kerkhof uit WOII lag. Ik wist het niet maar we hebben het een bezoekje gebracht. Indrukwekkend, je wordt er bij de aanblik helemaal stil en ingetogen van. Op deze grootste begraafplaats voor Duitse oorlogsslachtoffers buiten Duitsland rusten ongeveer 19.000 soldaten. De immense begraafplaats heeft een poortgebouw met restaurant en jeugdhotel. De toegang tot de graven wordt afgesloten door een gebouw met een donker monument erop. Het is zeer indrukwekkend. Bijzonder is dat per kruisje er twee soldaten zijn begraven. Aan iedere kant van het kruisje een. Van velen zijn de namen niet bekend geworden. Het beeld van deze gigantische dodenakker met al die kruisjes overweldigt je en confronteert je tegelijkertijd met de nietigheid van je bestaan. Ook het zinloze van een oorlog wordt hier zo pakkend verzinnebeeld. Er heerste daar op die plaats een oorverdovende stilte.    
Leuk aan dat militaire kerkhof was het gezellige cafeetje waar je even kon verpozen. Voor ieder van ons een Filou. Lekker, het werden er 2. De bediening werd verzorgd door een Spaans meisje uit Madrid. En je raadt het misschien al ? Jawel zij had ook de Camino gelopen. Het is alsof je het aanvoelt, een onzichtbare band die er voor zorgt dat je je niet vergist in je vermoeden. We wensten haar bij het afscheid nemen een Buen Camino. De señorita kon het duidelijk apprecieren. 
Het werd al donker zeg en er moesten nog 5 kilometertjes gelopen worden. Tegen dat we aan de statie van Lommel waren was het dan ook zover. Er restte nog genoeg licht op de paadjes van het Kattebos om niet verloren te lopen. De statie van Lommel kwam in zicht alsook het varkentje met de lange snuit. Het zat er op voor vandaag. Prachtige dag, geweldige compagnie, veel gegrapt en gelachen. Het zat er op en rond 22u was elk van ons terug thuis. Voldaan als je het me moest vragen.

Manhay - Moulins de Malempré

Enkele dagen er tussen uit met de tent was deze week 'De'  opportuniteit. 3 van de 5 stapmaten waren immers verhinderd om de wekelijkse uitstap mede te animeren. De Ronny had al lang een tekstballonneke in zijn hoofd zitten met het opschrift : 'Wat denk je ervan om eens wat edelherten te gaan spotten in onze Ardennen ?' Een ideetje zoals een ander ! In het begin van de week kreeg dit vorm en dat ballonneke kwam er langs zijn oren uit. Zo kreeg ik er weet van. En ja, toch wel, dat stond me ook aan en waarom zouden we niet enkele dagen gaan kamperen in de Ardennen ? Potten en pannen werden ingeladen alsook luchtbedden, tent en de kampeermeubelen. De fourage werd al in gang gezet omdat we geen honger wilden lijden . Zo precies of je in de Ardennen niks om te eten vindt. Grote onbekende met een niet te onderschatten impact op een kampeeravontuurtje was het weer. Donderdagmorgen vertrokken we richting Luik en aanvankelijk was het nog prima weer maar eens een goed stuk over de taalgrens tekende er zich in het zwerk toch maar een heel sombere hemel af. 

Een tent opstellen half oktober kan best maar dan is droog weer toch wel de hoofdvereiste. Al rijdend werd er een plan B klaargestoomd voor het geval het zou stortregenen. Een trekkershut zou een waardig alternatief bieden om zich te ruste te leggen. Bij aankomst op de camping Aux Massotais in Vielsalm moest noodgedwongen het plan B aangesproken worden. Het regende oude wijven zoals de volkse uitdrukking het omschrijft. Helaas, we vingen bot met ons B-plan want de Nederlandse uitbaatster meldde dat de camping niet voorzien was van trekkershutten. Ook wist ze geen andere campings in de buurt waar we terecht konden. Dan maar op Google Maps met het zoekwoord 'trekkershut' aan de slag en jawel ! Op een kleine 7km lag er een redelijk ruime camping die over zulke hutten beschikte. Camping 'Les Moulins de Malempré' had 5 spiksplinternieuwe hutten ter beschikking staan.  De gerant van deze camping was een 'Pjeirefretter', hij kwam uit Vilvoorde zo zei hij. Sympathieke man die naar de naam 'Bart' luisterde. We waren direct gesteld. Een bed, kookfornuis, wat bestek en verwarming voor 50€ per nacht. Vervolgens nog een zithoek, wc, 4 nette bedden en wat dekens. Bart kwam even meegelopen om de stoof in de hut aan te steken. De hut stond tegen de rand van een hellend bosterrein vlak aan een helder snelstromend en kronkelend beekje : Le Ruisseau de la Follerie. Alstublieft ! Ideaal voor uren speelplezier met jonge kinderen. 

Trekkershutten zijn helemaal niet zo duur. Zeker wanneer je de huurprijs door 4 kan delen.  We waren met 3 en aangezien de Catsjoe geen pree trekt, werd het delen door 2  🐶💲💲 wat op 25€ per man/nacht kwam. Echt niet duur maar wel  40€ voor de opkuis. Dit laatste dreef de prijs wel op maar het was toch aanvaardbaar. Het is een éénmalige prijs die wel door de beugel kan wanneer je er meerdere dagen zou verblijven.

Eens gesetteld hebben we een kleine wandeling ingezet om wat in de omgeving te acclimatiseren. Een klein toertje werd dit in het achterliggende woud. Lichtjes op en neer wandelend over een bospad werden er op een 450 meter hoogte  een 2 à 300 hoogtemetertjes gescoord. Het bos lag letterlijk bezaaid met paddestoelen in alle geuren en kleuren. Zoveel heb ik er nog nooit gezien. Nu las ik zojuist in de krant dat het plukken van paddestoelen in Wallonië toegelaten is. Per persoon mag je daar een emmer van 10 liter met zelfgeplukte paddestoelen vullen. In Vlaanderen is het verboden terwijl ik de mening was toegedaan dat alle Belgen gelijk voor de wet waren. De argumenten die Vlaanderen voor dit verbod hanteert zijn nochtans redelijk te noemen. Lees maar eens indien het je moest  interesseren : Paddestoelenpluk in België

Na het wandelingetje hebben we de avond gevuld met een lekker hutsepotdineetje en een flesje wijn om op de camaraderie te toasten. Gezellig ! Het hertenspotten zou voor vrijdag zijn.  

Vrijdagmorgen : English breakfast ter ere van de brexitperikelen en daarna de baan op, op zoek naar de hertjes. Het zou bij een poging blijven. Zowat overal waren er op de toegangswegen tot de wouden flyers aangebracht met de waarschuwing dat er een jacht aan de gang was en dat de toegang werd ontzegd.

Een elitair clubje 'homo sapiens' claimt daar regelmatig een gebied voor zichzelf op waardoor ze een hele hoop burgers immobiliseren. Deze sportievelingen, de jacht wordt immers een sport genoemd,  noemt men jagers. Ze vinden hun plezier in de amicale omkadering van het gebeuren maar het punt is eigenlijk dat ze weerloze dieren genadeloos omver knallen.  Ze verdienen er zelfs geld aan. Ik kan ermee leven dat dieren tot voedsel dienen, maar het aspect plezier beleven aan doden gaat voor mij te ver. Maar ja : Niet iedereen hoeft mijn mening te delen. 

Het spotten van het edelhert mochten we dus stilletjesaan op onze billen schrijven. Ze te horen burlen eveneens, er was nog wat plaats ernaast op de billen. Wat er wel te horen viel was het knallen van de jachtgeweren. Beetje jammer dat de herten onzichtbaar bleven. Voor ons dan toch wel wel te verstaan. We moesten bijgevolg op zoek gaan naar een veilig wandelgebied. Dat hebben we dan gelukkig toch gevonden. In de geburen van Oster was er een strook woud dat beheerd werd door Natuur en Bos.  Mooie wandelpaden langs weidse vergezichten. We zaten hier in het hoogste gebied van België. We hadden uitzicht op prachtige dalen en valleien. Hier en daar een kabbelend beekje, hopen paddestoelen, verlaten paadjes, daarginds dan weer een eenzame houtvester aan het werk, je kan je ogen de kost geven. Ook was het een beetje jammer om dit prachtig gebied te zien schuilgaan onder een loodgrijs wolkendek. Herten hebben we dus niet gezien maar een onoplettende vos kregen we in het zicht. Het was mooi om zien hoe hij in een grote wei naar muizen op zoek was. Ja het duurde zeker een kwartier vooraleer hij ons in de smiezen had. De Ronny heeft wel 40 fotokes van dat beestje getrokken. Eens hij ons opmerkte maakte hij zich gauw uit de voeten. 

Het werd weeral tijd om naar de hut te keren en te gaan koken. Een rijkelijk gestoffeerde zuurkoolschotel stond geagendeerd. Mja, dat bourgondische tintje mag zeker niet ontbreken. Nog eerst een kort avondwandelingetje waarbij we kort kennis maakten met een man uit Utrecht. Oh, die prees de Belgen de hemel in. Hoofdzakelijk om hun gemoedelijkheid. Hollanders hebben ZO een bek declameerde hij waarbij hij zijn armen breed ten hemel spreidde. Ronny vond het niet beter om een poging te ondernemen om deze brave man uit te nodigen om mee aan te schuiven aan onze dis. Ik moest een beetje vertalen ... ondertussen kan ik aan de mimiek van onze Noorderburen al aflezen of ze de Vlaamse taal wel verstaan. Ronny zijn 'Pateekes' werd naar gebakjes vertaald en 'choucroute' naar zuurkool. Nog wat aardige woorden, rare woorden dus kregen bijgevolg betekenis in de oren van deze Nederlandse onderdaan. Hij bedankte beleefd, zijn vrouw zou hij niet kunnen overtuigen om mee te komen. Bovendien stond hij versteld van ons aanbod. 'Zoiets zal je een Hollander nooit horen vragen' weerlegde hij met enige schroom. 

Met de avonddis konden we het luik Ardennen afsluiten. We keerden zaterdag terug naar huis. We kunnen weeral even op dit avontuurtje teren en naar een volgende uitstap uitkijken. Wat is dit toch plezant. De natuur proeven met vrienden. We zijn nog niet zinnens om hiermee op te houden. Bijlange niet.