De maand december is helaas niet de uitgelezen maand om de mannelijke stapmaten warm te krijgen voor een uitstapje. Nu, een verplichting is het geenszins en alle begrip ervoor dus dan trekken we er à la bonheur solo op uit. Dat gaat ook. Wanneer je bezig bent met te timmeren aan de zolder en het dak van je leven is het zaak om in beweging te blijven. Met het stappen een beetje te onderhouden kom je hier deels aan tegemoet. Verder moet je weten dat ouderdom tussen de oren zit en het besef hebben dat 'flat aging' de oplossing is om de eeuwige jeugd na te streven. Zelfs nog als je hele lijf kraakt, bibbert en met haken en ogen aanéén hangt zou ik durven zeggen. De Wase wandelclub bepijlde verleden zondag een wandeling in Moerbeke Waas. Niet al te ver van huis en de omgeving daar was me niet onbekend. Hier was ik al vaker geweest om mooie wandelingen te ervaren. Ik was daar in december 2014 : Moerbeke Waas, In mei 2020 : Moerbeke en de fondatie Boudeloen : Eksaarde en de ZuidledeEn tot slot april 2021 : Het Heidebos in Moerbeke
Ik begon er vrij vroeg aan. Aanmelden in het parochiehuis deed ik al om 8u30. Toch was er al redelijk wat volk op de been, het treffelijke weer zal hier wel debet aan gehad hebben. Ik vulde vlug mijn deelnamebriefje in, betaalde 3€ voor de verzekering en pleite !
De eerste stappen werden gezet aan het gemeentehuis en vervolgens ging het richting Oude Statie uit. Dat mooie stationneke ligt aan de verdwenen lijn 77A Lokeren - Moerbeke was. Het station is nu een bibliotheek en aan de voorgevel ervan houdt een grappige meneer Pheip uit de Nero-albums de wacht. In oktober 1959 verscheen het album 'De Zwarte Voeten' waarin Madame Pheip met Nero in Moerbeke belanden en al snel oog in oog staan met een klein, dik en koleriek kereltje dat afschuwelijk Nederlands spreekt. Het bleek de toenmalige burgemeester Jean Marien die tevens ook de directeur van de suikerfabriek was. De geridderde stripauteur Marc Sleen groeide op in Sint Niklaas in de periode dat de burgerij zich nog voornamelijk in de Franse taal liet gelden en neerkeek op de Vlamingen. Naar verluidde weigerde de burgemeester van Moerbeke toen om ook maar één woord Nederlands te spreken. Dat zou de reden zijn geweest waarom Sleen het figuurtje Meneer Pheip schiep. Dit als een tussendoor weetje
Au revoir monsieur Philemon Pheip, ik ga nu richting het Heidebos. Althans een deel ervan want dit Heidebos dat bij de expresswag E34 aanleunt ligt er erg versnipperd door akkers en weilanden bij. Terugkerend uit dat bos kreeg ik tot aan de rustpost in Eksaarde het gezelschap van een wandelaar uit Ternat. Hij had m'n schelpke opgemerkt en knoopte het gesprek aan. Hij bereidde zich voor op de Camino vanuit Porto, de Potuguèse maw, en had duizend en één vragen. Hij was diabeet type B en hartpatient en dat bezorgde hem wel de nodige twijfels. Ik kon hem geruststellen dat gezien zijn voorbereiding hij dit wel zonder veel problemen zou aankunnen. Zo'n zware tocht is het helemaal niet. Bovendien was hij op de hoogte van de meest belangrijke regel op een tocht : Luister naar je lijf. Ik moet toegeven dat die man m'n bewondering wekte. Op de rustpost bleef die brave man maar heel even en vertrok. Ik schudde hem de hand en wenste hem een Buon Camino. Dat zal hij nog honderden keren horen eens hij op weg is.
Ik installeerde me in die schuur aan een tafeltje met het oog op m'n schaft. Ik schafte me nog eerst een tripeltje aan voor het aperitief en verzonk daarna stilletjes in gedachten. 2 dames en 1 man zetten zich bij aan het tafeltje en verbraken m'n stilte. Ingrid en Guido - een koppel uit Nieuwkerken - en Liliane een al oudere maar kwieke dame. Met hen trok ik verder op. Toffe gesprekken volgden met Ingrid. Onderwerpen zoals wandelclubs, kroost en gezin maar ook de kwalijke reputaties van enkele Wase ziekenhuizen kwamen aan bod. Haar man Guido hield zich wat op afstand omdat hij volgens Ingrid niet zo hield van dat getetter onderweg. Vanuit Eksaarde volgden we de dode Durmemeanders en de Zuidlede. Mooie wandelpaden en vele onverharde paden. De parcoursmeester van de Lachende Klomp wandelclub verdient een pluim. Al die waterwegen en beken brachten Liliane erg in verwarring. Durme, Moervaart, Kanaal Gent-Terneuzen, de Zuidlede ... haar kennis van de lokale hydrografie daar in Eksaarde vertoonde wel wat gaten. Geen erg, ze zou het later wel te weten komen.
De laatste horde lag aan de Moervaart die we volgden tot aan de suikerfabriek. Een afgedankte verroeste hefbrug, de vapeurbrug genoemd zorgde voor wat animo bij Liliane. Bij het aanzicht van dit stalen gedrocht en de link met vapeurekes leggend leek het me dat al de ongemakken bij haar in herinnering werden gebracht. Ze kon er hartelijk om lachen. Nu zweeft die verroeste vapeurbrug nog steeds over die vaart. Het is één van de laatste herinneringen aan spoorlijn 77A tussen Lokeren en Zelzate. Al babbelend werden de 22 paaltjes zo weggevaagd. Een mooie wandeling, erg afwisselend en prima weer. Helaas, het zat er dus op. Aangekomen op het eindpunt nam ik afscheid van m'n gezelschap, zocht m'n auto op, reed naar huis en hield me aan God's intentie waarvoor hij de 7de dag in't leven riep .... dolce far niente.
Deze keer worden de schrijfselen iets later aan het scherm toevertrouwd. Een beetje gezellige drukte is de reden. Deze wandeling aan de Nete was een last minute activiteitje vanwege een onverwachts leeggelopen agenda. Samen met Smetje werd het plan opgenomen om de wandeling van Pallieter's Grote Nete te verkennen. Deze trip is een prachtige route die door de schilderachtige landschappen van de Grote Netevallei slingert. Een fantastische locatie om op dit tijdstip van het jaar even de herfst, de kleuren, de geuren tot je te laten doordringen. De omringende natuur zorgt wel voor een sfeervol decor.
Rond 11 uur stapten we af in Booischot. Een doodse bedoening was het daar temeer omdat het station ver uit de bewoonde kom lag. Door het feit dat café 'Het Stationneke', de enige daar aan de statie residerende kroeg, nog in slaapmodus verkeerde moesten we noodgedwongen het traditiegetrouwe kommeke koffie aan ons laten voorbij gaan. Dan maar voortpikkelen richting noordwaarts. Een oversteek aan de Herseltse loop, een beek namelijk en het enige obstakel, diende getrotseerd te worden om zo via de Oude Aarschotsebaan in Booischot centrum te belanden. Een makkie.
Vanaf nu werd het mooier ! Aangekomen op het domein van het kasteel Ter Laken zaten we ondertussen al volop in het bos. Een bezoekje aan de openbare moestuin rechtover het kasteel en ooit haar moestuin met serres en boomgaarden trok de aandacht van onze Marc. Sinds de Stichting Kempens Landschap en het lokale bestuur van Heist-op-den-Berg de eigenaar zijn van het Hof Ter Laken, pakken ze het domein systematisch aan. Deze 10.000 m² grote samentuin in het midden van het kasteel domein ontstond in 2021. De tuinders, allen lokale omwonenden gingen toen in de lente aan de slag met het aanplanten van hun moestuin. Door hun toedoen herleeft nu ook de historische boomgaard in het gebied. Deze moestuin leverde meteen een wonderbaarlijk mooie oogst op, van meerdere kilo’s aardappelen per samentuinder, boontjes en selder tot allerlei soorten kolen. In de boomgaard vond het groenvingerige gezelschap het belangrijk om voor oude rassen te kiezen. Ze hebben er onder andere perziken, kersen, appelen en peren aangeplant. Het boeide onze Marc in die mate dat hij een tuinder er over aansprak. Vooral het aanleggen van bedden in de bodem deed bij onze maat vragen rijzen. Veel stenen zaten er nog in de ondergrond en het feit dat heel het spel in de Netevallei lag betekende ook dat er in hoge mate met water diende rekening gehouden te worden. Al bij al een erg mooi initiatief dat door de gemeenschap gedragen wordt.
Het domein op en rond het kasteel was niet toegankelijk vanwege renovatiewerken. We dienden rondomrond het kasteel te wandelen en dat bracht ons naar de oevers van de Nete. De Marc had het traject verkeerdelijk ingeschat en vreesde een beetje dat het jaagpad naast de Nete verhard zou geweest zijn. Mis ! Mooie zandpaden over het ganse Netepad. Iets verderop aan de baan, de IJzerenweg genaamd, bevond zich de Pallieterhoeve. Ook weeral gesloten en daar ging weeral het kommeke koffie. Deze historische hoeve werd vooral bekend van de Vlaamse film 'Pallieter' uit 1975. Stapmaat Liliane herinnerde er me met een smsje aan dat Pallieter hier in de Nete zwom. Nu eerlijk gezegd, erg uitnodigend tot een plonske zag die Nete er niet uit. Het water zag er viesbruin uit. Dat was niet het geval toen Pallieter er nog in rondploeterde met Witte z'n paard en later nog met z'n Marieke waar hij na z'n Netebad z'n klak in de lucht zwierde en de wijde wereld in trok. Die modderige aanblik werd of wordt veroorzaakt door de uitdieping en indijking van de Nete ergens in de jaren tachtig. De afgegraven ijzererts- en kleilaag blijft tot vandaag nog steeds die bruine kleur afgeven. Maar geen erg ! We keken even de andere kant op en daar ontplooide zich langs de kronkelende waterweg een uniek landschap van dottergraslanden, pinksterbloemweiden, kleine oude eikenbossen en moerasplanten. In de zomer vallen er hier zeker en vast vele dieren te spotten.
Niettegenstaande het kommeke troost achterwege bleef toverde onze maat zijn traditionele rijstvlaaikes tevoorschijn. Lekker en we stapten gezwind voort langs de boorden van de Pallieter zijne Nete en zo langs de zuidgrens van de gemeente Hulsthout in de richting van Westmeerbeek en het Hof ter Borght. Hier en daar namen we een afslag haaks op de Nete en alhoewel we hierdoor in prachtige natuur terecht kwamen zoals in de Herebossen verhinderde dit niet dat we getrakteerd werden op kniehoog nat gras en een zompige ondergrond. Ik begon te vrezen dat m'n bottienen niet waterdicht waren. Ik herinnerde me dat natte kousen en broekspijpen hier de oorzaak aan zijn. Deze kousen en broekspijpen zeiknat doorweekt zijnde en de Newton zijn bevindingen omtrent de zwaartekracht indachtig laten je besluiten dat het water alzo tot aan je kleinste tenen doordringt. Maar ochot toch als het dat maar is. Er zijn ergere dingen. Ik zag uit naar het degusteren van een tripeltje. In Westmeerbeke op de Grote Baan is er een piekfijn kroegske 'Het Draverke' genaamd. Altijd tof om zo eens met de lokale kalandizie kennis te maken en zeker in de Kempen. Ik en de Marc namen een bescheiden plaatsje in aan een tafeltje, bestudeerden de lokale kaart en waren het er over eens om ons een Martha Tripel aan te schaffen. Die werd vakkundig neergepoot met een schoteltje nootjes door de dame des huizes aan ons tafeltje. Sinte Barbara, patrones van pompiers en andere gevaarlijke beroepen - haar portret sierde de bierviltjes van die tripel. Niet zo maar gekozen volgens mij. Smaakvol en robuust. Ik stuurde een fotootje van die tripel en het bierviltje naar onzen Hugo, die was immers vrijwilliger in het brandweerkops van Kruibeke ! Na een kwartiertje in zo een Kempisch dorpscafé ken je de halve kroegbevolking bij naam en toenaam. Jef een man op leeftijd, ingeduffeld in een dikke wollen jas en sjaal zat schuinrechts van ons tegen het raam. Hij werd aangesproken door Mil die halfineengedoken op een stoel aan de tafel naast ons zat. Met één arm gedrapeerd over de rugleuning en de voeten ver naar voren geschoven onder de tafel gaf hij me de indruk dat hij de wereld zojuist van en gewisse ondergang had gered en dat hij hiervoor niet op enige dankbaarheid zou moeten rekenen. "Alles goe Jef ?" was zijn vraag tussen de teugen aan zijn fleske Jupiler in. Nee, dat kon beter zei Jef en hij schudde bijna zijn klak van zijn kop. Perikelen met de gezondheid waren de oorzaak van zijn toestand. Iets later duikelde Fons binnen, een beer van een vent en ook op leeftijd, zette zijn klak af en nam plaats aan de tafel van Jef. Jef kon opnieuw zijn relaas doen, zij het nu op een iets rustigere manier. Ondertussen had er een koppel op pensioenleeftijd het gezelschap van Mil vervoegd. Mil bracht het gesprek op de Multimedia en de gevolgen voor het voortbestaan van de mensheid. Waarschijnlijk bedoelde hij de Social Media maar het koppel had geen tekeningetje nodig en kon vlot op de conversatie met Mil anticiperen. Wat de relatie is tussen de spaarcenten van dat koppel met Social media was me niet geheel duidelijk, het werd ter sprake gebracht maar ik luisterde echter maar met een half oor. De wederhelft van de cafébazin kwam even loeren. Die was achterin bezig met wat loodgieterij volgens mij. Het koppel betoonde haar dienstbaarheid, gaf goede raad omtrent de loodgieterij en verder kon ik in de ontstane conversatie tussen Mil, het koppel en de wederhelft, m'n kennis over een groot deel van de Kempische bevolking met haar volumineuze familiestructuren bijschaven. Bij het opstappen in het Draverke toonde Mil nog zijn goed hart. Laat iedereen iets drinken was zijn boodschap aan de cafébazin. Ik en de Marc hoorden daar niet bij. Tot ziens dan maar !
Zoals altijd zit het venijn in de staart. Na het Draverke dachten we de laatste kilometertjes over begane grond te kunnen afhaspelen. Nog enkele kilometers dienden er langs de Peerdsloop gewandeld te worden. Deze beek volgden we tot in Hulshout. Het maakte onze broekspijpen nog natter dan ze al waren. In Hulshout aangekomen waren deze ondertussen doorweekt. Af en toe zakten we tot aan onze enkels in de modder. Maar zoals eerder al vermeld : ... Er zijn ergere dingen. Even opdrogen in Café 'Bij Jeanne' zou meegenomen zijn maar Jeanne had haar blaffeturrekes al neergelaten waardoor we maar doorpikkelden tot aan Booischot statie. Het zat er op ! Mooie dag, fijne stapmaat - veel gezeverd en gelachen met als centraal thema 'Kroost en Gezin' en plannen voor een podwalk tesamen in het Zwin als afsluiter van m'n SGR Kustroute. Zo, trein op en naar huis !
Die podwalk in het Zwin van Arnout zou donderdag 15/11 moeten doorgegaan hebben. Helaas, het voorspelde weer was niet van die aard dat een wandeling in het Zwin tot haar volle recht zou komen. Dat stellen we dus uit naar later. Begin deze week kon ik dan toch dit gemis wat goedmaken. Met enkele toffe ex-collega's verkende ik hartje Brussel aan de hand van een mooie wandeling. De Kunstberg, De Wetstraat, de Grote Markt en haar stadhuis. Het Justitiepaleis van de schieven architek, het Quartier Royale, Horta, het Egmontpaleis, Manneke en Jeanneke Pis, Rue du Boucher, het Koninklijk Paleis enzovoort. Ik ben daar in die contreien al zo dikwijls geweest en nu pas drong de schoonheid en onze architecturale rijkdom tot me door. Nooit bij stilgestaan ! Daar ga ik beslist nog eens tijd voor uittrekken om er op mijn gemakske door te slenteren.
Als je dan met je dierbaarste ex-collega's de dag kan afronden in een restaurantje zoals 't Zinneke op die sfeervolle Grote Markt en afsluiten met een digestifke in een stijlvolle kroeg zoals de 'Fallstaf' dan mag je van een geslaagde dag gewagen. Reken jezelf dan maar tot een gelukkig mens. En dat doe ik ook ! 😊😊😊
Voor vandaag 4 november stond er een solotoerke op het programma. Volgens Jacotte onze weervrouw zouden de vooruitzichten zich daartoe lenen. De mist evenwel niet te na gesproken. Op weg dan maar ! Aansluitend op de 3de etappe van de streek GR Kust zou ik van Wenduine naar Knokke pikkelen. Een mooie afstand, 25 kilometer droog gewogen maar ik was er nogal laat aan begonnen. Het was een kwestie om van het senioren ticket te kunnen gebruik maken en dan mag je maar pas om 9u de trein opstappen. Ik snap hieromtrent de NMBS haar argument van 'spitsuur' niet. Op vele trajecten zijn de treinen op dat 'spitsuur' leeg en heel veel senioren zullen er echt niet staan te springen om al om 5u 's morgens op een trein te wippen. Maar klagen is nu nog niet aan de orde want het zou me niet verwonderen dat ook dit voordeel in de toekomst geschrapt wordt.
Om 11u stond ik in Oostende, nam vervolgens de kusttram naar Knokke en om 11u30 stond ik in Wenduine aan de halte van het Konijnenpad. De halte waar we verleden week vaststelden dat er een spontane staking bij de Lijn viel te noteren. Ik zat eigenlijk nog een stuk voor Wenduine en moest nog een eindje door het natuurgebied De Zandpanne stesselen vooraleer ik op de bebouwde kom van Wenduine botste. Net voor Wenduine kon ik op een uitzichtplatform mijn schaft houden. Daar had ik een mooi uitzicht over de duinen, het strand en de zee. De makreelfilet tussen m'n sandwichkes kreeg hierbij de kans om een posthume groet uit te brengen aan zijn geboortewater, de Noordzee zijnde.
Het viel me daar in Wenduine op dat er met de benaming 'Manitoba' nogal kwistig werd omgesprongen. Manitobaplein en - straat, Manitobahelling, Manitoba halte, Manitoba Station enz enz. Ik ging er van uit dat Manitoba het één of andere indianenopperhoofd uit Amerika was dat ooit Wenduine had vereerd met een bezoek. Dat was kennelijk fout. De naam "Manitoba" in Wenduine herinnert aan de Canadese provincie Manitoba en de rol van de Canadese troepen tijdens de bevrijding van België in de Tweede Wereldoorlog. De Canadese soldaten, waaronder de Manitoba Dragoons, speelden een cruciale rol in de bevrijding van de regio. Ter ere van hun bijdrage en om hun herinnering levend te houden, zijn verschillende locaties in Wenduine naar hen vernoemd. Ziehier de verklaring.
Op de Manitoba helling, een duinenrichel die zo een 2-tal km parallel met de kust loopt moest er nog een bezoekje af aan het duinenpaviljoentje 'de Spioenkop'. Ook hier weer een geweldige plaats om bij klaar weer te genieten van het weidse uitzicht. Ik volgde verder de kustlijn afwisselend stappend op het strand en het verhard wandelpad tot aan de strandtoegang de 'Oesterput' van Blankenberge. Daar aangekomen volgde ik de Blankenbergse Vaart tot aan de jachthaven. Die werd in een grote boog omzeild. Weliswaar à pied want zeilen kwamen er niet aan te pas.
Na het passeren van de wijken Harendijke, Front- en Westkwartier kreeg ik terug aansluiting op het strand. Een mooi stukje strand viel hier te ontdekken. En daar wandelde ik dan langs een verlaten strand, gehuld in een mysterieuze mist. De lucht een beetje fris en vochtig terwijl de mist alle geluiden dempte. De wereld om je heen wordt dan stil en voelt sereen aan. Dit zijn de momenten om even vast te houden. De zee was kalm met zachte golven die telkens weer de vloedlijn hertekenden. Een witte reiger, nauwelijks zichtbaar met die mist, fourageerde er tussen de kabbelende schuimkopjes. Het was voor mij een zeldzaam zicht want zout zeewater is in de verste verte die knaap zijn habitat niet. Maar goed, hier en daar pikte hij wel iets lekkers uit het zilte sop. De horizon werd onzichtbaar want ze vervaagde door de dikke mist waardoor het leek alsof de zee en de lucht in elkaar overliepen. Het zand aan de vloedlijn was vochtig en stevig, een laag aangespoeld schelpengruis kraakte onder het stappen. Dat was het enige geluid dat tot me doordrong naast het verre gekrijs van een zeemeeuw. Verder was het stil. Alle zintuigen worden geprikkeld, de geur van zout en zeewier dwingt je om diep adem te halen. De ganse omgeving voelt bijna magisch aan en het is alsof je in een andere wereld bent gestapt. De mist rondom je lijf schept een gevoel van isolement maar ook één van rust. Jawel, al wandelend zit je op de eerste rij in een theaterzaal te staren naar een intrigerend schouwspel. Als jouw gedachten dan de vrije loop krijgen wordt het genieten van de pure schoonheid die de natuur je biedt. De grote filosofen-wandelaars zoals Nietzsche, Hegel en Kant, er zijn er nog, zaten omtrent de scheppende kracht van wandelen op één lijn. En ik geef ze groot gelijk want kijk : Van wandelen wordt je wijs !
Terug op de wandeldijk trof ik iets verderop het standbeeld aan ter nagedachtenis van Sergeant Henri De Bruyne, een Blankenbergenaar en zijn overste luitenant Jozef Lippens. Helemaal omringd door bloemen. Beiden waren zij militairen in het koloniale leger van Koning Leopold II. Zij werden tijdens de bestrijding van de slavenhandel in Congo Vrijstaat gevangen genomen door de Arabieren en stierven in 1892 een heldendood. Sergeant De Bruyne negeerde zijn kans op vrijheid omdat hij beloofd had aan de zieke luitenant Lippens om bij hem te blijven. In de leerboeken Vaderlandsche Geschiedenis valt er nog steeds te lezen : "Koning Leopold II was de beste en edelste verdediger van de zwarte volkeren in het verre Afrika. Die slavenhandel aldaar... dat vond Leopold II laf en onmenselijk. Europa werd de vriend van het Zwarte Afrika. De blanken trachtten in de kolonies zoveel mogelijk goed te doen maar de Arabieren bleven gewoon doorgaan met de slavenhandel. Ook in 'onze Kongo' maakten ze vreselijke tochten. Een zekere sultan Sefu roofde, plunderde en brandde hele dorpen plat, en sleurde lange rijen zwarte slaven mee naar de Arabische rijken".
Het zou jammer zijn dat er nu op school in de lessen enige duiding achterwege zou blijven. Ik denk dat het lot van de zwarte bevolking daar aan de evenaar, onder het mom van er de Westerse beschaving te brengen, er toen niet spectaculair is op verbeterd. Ondertussen weten we wel beter. Ik wandelde verder en in de verte doemde verscholen in de mist de pier van Blankenberge op. Een eenzame ziel zocht er op het strand met een metaaldetector naar buit.
Een volgend natuurgebied waar ik doorploeterde waren de 3 Fonteintjes. Een eigenaardig heidegebied met zoetwaterplassen dat parallel aan de kust zich uitstrekt tot in Zeebrugge. Het zoet water welt op uit ondergrondse bronnen.
De SGR slingerde door Zeebrugg:e Dorp. Via het station Zeebrugge Dorp en de achterkant van de vismijn volgde er een bezoekje aan de Sint Donaaskerk en het Keyespleintje. Leuk om dit gezien te hebben. Aan die Sint Donaaskerk was er een militair kerkhof van het Gemenebest. Zowel Duitse als geallieerde soldaten liggen er begraven.
Aangekomen aan de zeesluis had ik pech. De brug landinwaarts stond open en dat betekende dat ik helemaal terug kon lopen naar de andere brug dichter bij de zee. Het stukje SGR dat nu volgde was niet zo denderend en ondertussen was de mist nog verder aangedikt. Je zit er temidden van het havengebied met een aan en afrijden van zwaar verkeer. Gelukkig kwamen de natuurgebieden van de Kleiputten en Sashul eraan. Het begon serieus al te donkeren toen ik aan de baai van Heist aankwam. Het pad liep er in die baai eventjes in en uit. Moest ik in Knokke vertrokken zijn ik zou er niet door gewandeld zijn. Aan de uitgang werd er met een bord gewaarschuwd dat je bij opkomend tij kon ingesloten worden op de zandbanken. En het was juist vloed zeg ! Door de mist kon ik de waterlijn niet zien !
In het Directeur Generaal Willemspark begon het al serieus te schemeren. De oranje straatlampen in het park verspreidden door de mist heen een akelige schijn op de wandelpaden. Nog iets donkerder was het in het Joseph Stubbenparkje en éénmaal aangekomen in het Park nr 58 overwoog ik om mijn petzllampje op te steken. Compleet in het donker restte er me niets anders meer dan naar de tramhalte te stappen. Het was nog maar 6 uur. De eerstvolgende trein van Knokke naar Gent was rond 9u. Eerdere treinen waren afgeschaft dus ik nam maar opnieuw de kusttram naar Oostende. Een uurje later was ik in Oostende. Daar miste ik op enkele minuten na de trein naar Antwerpen. 't Kroegske was niet open op maandag maar Café Sint Pieter achter de Petrus en Pauluskerk was dat wel. Een Omerreke alstublieft madam ? Het zorgde voor hilariteit aan den toog. Ik begreep het even niet ... men dacht dat ik een Americain bestelde. Zo had men het daar aan het zeitje verstaan. Ja zeg, ik kon er ook mee lachen maar de uitspraken van Wendy van Wanten indachtig vroeg ik naar een Omertsjen. Dat werd wel begrepen. Ja het zat er op. Halftien werd het toen ik thuis aanbelde ! Weeral een prachtige dag opgesoupeerd zie !
Knokke bij daglicht zal de slotwandeling worden van deze streek GR. Die wandeling gaat naar het Zwin en ik heb daar een stukje aangebreid met gebruik te maken van de Podwalk van Arnout Houben. Arnout begeleid je met de Podwalk App door de bezienswaardigheden van het Zwin. Dat wil ik wel eens uitproberen ! Tot een volgende maar weer.
Waar zullen we het schrijven ? De Ronny haakte nog eens aan bij de wekelijkse wandelingetjes ! De laatste keer dat hij nog eens mee ging wandelen dateert van januari godbetert. En hij was vandaag niet alleen. Ook den Yzzy, zijn nieuw hondeke maakte zijn entree. Aangezien onze maat nog niet al te gerust is omtrent de perikelen met zijn hielspoor hielden we het simpel. Met de waterbus zouden we vanuit Hemiksem naar St. Anna op de Linkeroever dobberen en vervolgens een bescheiden toerke van 12 km daar door de natuur maken.
Met de velo reed ik naar de veerpont in Bazel. Nam het veer om 10u10, dat lag al aangemeerd en zou zo vertrekken. In Hemiksem stond de Ronny en de Michel me al op te wachten. De Michel tekende deze keer ook nog eens present. Om halfelf vertrok de waterbus in Hemiksem en om 11u stonden we op 't Sint Anneke. Den Yzzy had ondertussen tijdens de vaart al het rubberen waterproofdopje van de knop voor het neerlaten van de gangway kapotgeknabbeld. Het werd niet opgemerkt en een herstelling zou zo gebeurd zijn.
Het weer was veelbelovend met al volop slierten blauw in het zwerk en ergens verschool het zonnetje zich achter een wolkenveeg. Een zachte temperatuur en het geheel aan indrukken zoals de aanblik van het Sint Annastrand, den Yzzy die vrolijk en speels ronddartelde, de leuke compagnie .... dit alles bracht ons het ritueel van aperitieven terug in 't geheugen. Het Minervacafé op de wandeldijk was open en bood hiervoor gelegenheid. Ik ontmoette er na 40 jaar op het terras de Leo. Ik kon er moeilijk naastkijken want Leo was en is nog altijd een boom van een vent en toentertijd een Zwaan bij de bereden politie. Ik woonde toen daar op het Sint Anneke in één van die kartonnen blokken. Ondertussen 76 jaar oud trachtte hij me in herinnering te brengen. Na een tijdje flikkerden de lichten op bij de ex-buurman en konden we even bijpraten.
M'n toerke zou naar de Blokkkersdijk uit gaan maar dat bleek bij navraag bij de Leo onmogelijk. Heel die Linkeroever is herschapen in een gigantische werf om de werken aan de Oosterweelverbinding aan te pakken. Maar ik had me er op voorbereid dat er ons obstakels te wachten stonden. Uit voorzorg had ik een B-plan dat ons via het Galgenweel naar de voetgangerstunnel kon brengen. Het te volgen parcours werd dus wat bijgestuurd.
Eens dat Minervacafé buiten trokken we ons in gang op weg naar het St. Annabos. Den Yzzy kreeg vrij spel en het lukte al vrij goed om zonder leiband los te lopen. Ze reageerde al vlot op het fluitje wanneer ze teruggeroepen werd, maar tja het beestje is nog maar 9 maanden en dus is er nog wat werk aan volgens de Ronny. In alle geval beleeft onze maat er veel plezier aan.
Ook de Michel was al direct goede maatjes met dat beestje. Heel zijn broek droeg er de sporen van 😊 !
In het St. Annabos vonden we een picknicktafeltje. De tijd voor het schaft was eigenlijk al voorbij. Onze Michel trok een flesje wijn open. Schol en op de kameraadschap. Het was vrij rustig in het bos. Zo af en toe een wandelaar die door Yzzy ietwat te uitbundig zou begroet worden moest de Ronny het beestje niet in toom gehouden hebben. Iemand aankomend met wandelstokken was iets nieuw en de curiositeit was te overweldigend om braaf te blijven zitten. Hetzelfde gold voor een aankomend jogger. Diens broek kreeg een zelfde behandeling als die van de Michel. Ik spotte daar aan die picknickbank zelfs een koppel fietsers die begeleid werden door een drone. Dat machientje vloog tussen de bomen door mooi achter hen aan. 't Is weer eens iets nieuws !
Er worden daar in het bos grote werkzaamheden uitgevoerd. Het bos, nu nog 52.3 ha groot, blijft grotendeels staan tijdens de werken aan de Oosterweelverbinding. Tijdelijk verdwijnt er wel ongeveer 14.4 hectare van het Sint-Annabos zodat de nieuwe Scheldetunnel kan gebouwd worden. Ook wordt er ter hoogte van de Scheldeoever 20.3 hectare in gereedheid gebracht voor de bouw van een nieuwe en hogere Scheldedijk. De ondergrond van de huidige Scheldedijk is immers te onstabiel om het gewicht te kunnen dragen van een hogere dijk. Deze dijk komt meer landinwaarts en de daardoor vrijgekomen ruimte aan de kant van de Schelde zal gebruikt worden voor de aanleg van een nieuw 18 hectare groot slikken- en schorrengebied en een 6 hectare groot overstromingsbos. Tijdens de wandeling maakten we ons toch de bedenking hoe het mogelijk is geweest om het budget met een slordige 3 miljard € te laag te ramen. Das verdorie 50% meer en dan vraag ik me af waar de projectontwikkelaars hun diploma's hebben behaald. Maar goed, het zal er mooi worden want na de aanleg van de Scheldetunnel worden er nieuwe bomen en groen aangeplant.
Met het elimineren van de Charles De Costerlaan die vroeger jaren het verkeer uit het Waasland naar de konijnenpijp of Waaslandtunnel bracht zal er één groot divers natuurgebied ontstaan dat het Sint-Annabos met de Blokkersdijk, de Middenvijver en Het Vliet samenbrengt. Ik hoop deze verwezenlijkingen nog te mogen 'aanschouwen'.
Die Charles De Costerlaan lag er nu zwaar gehavend bij. Helemaal opgebroken. Die moesten we oversteken en zo belandden we in een stukje St. Annabos dat tot over onze landsgrenzen heen in gespecialiseerde 'vakliteratuur' gepromoot wordt als de ontmoetingsplek bij uitstek voor onze homofiele medemens. Deze woorden schreef ik exact 7 jaar geleden in : Blogpost 2 Nov 2017 - Een solotrippeke op het Sint Anneke.
Vervolgens kwam het Rot aan de beurt. Ook hier werfketens en hekkens troef maar we vonden desondanks een doorgang via de middenvijver en de festivalweide. Daar in een hoekje van die festivalweide bevindt zich het prefabdorp voor de mensen die de oorlog in Oekraïne zijn ontvlucht.
Met de Blancefloerlaan over te steken en het Galgenweel in te duikelen konden we onze wandeling zo goed als afgerond beschouwen. Ook daar werd er een groot deel van het gebied ingepalmd door werfketens en afsluithekkens. En in de uithoek van het weel daar trof ik een waterskipiste aan. Die zou er al van in 2018 staan, pffft zo lang al en nooit heb ik dat geweten. Een clubhuis annex kantine was publiekelijk toegankelijk vanaf 3 uur. Het was nog iets te vroeg maar de jeugdige uitbater liet ons er al in. Het was de laatste dag dat er gesport kon worden en zo konden we naar die waterskiërs kijken terwijl die ettelijke rondjes draaiden bengelend aan een kabelbaantrapeze. Dat had ik nog nooit gezien. Een motorboot kwam er niet meer aan te pas. Een vriendelijk meisje diende de tripeltjes op. Op het terras daar aan die waterrand was het nog eventjes genieten van het voortreffelijke weer. Een zalige dag was het. We trokken verder langs het weel en gingen finaal afronden met een tochtje door de voetgangerstunnel. Die is ondertussen al erkend als beschermd erfgoed, of toch tenminste de roltrap. Het zat er op en op het St. Jansvliet kon het terras van café 't Chauffeurke als wachtlokaal fungeren bij het wachten op de waterbus richting Hemiksem. 4 contente zielen, een uitgelezen wandeluitstap, veel bijgepraat, lol beleefd aan den Yzzy ... het was goed geweest. De zorgen gemaakt omtrent de Ronny zijn hielspoor bleken dan toch wat af te zwakken. Pijn was weg maar het gevoel dat het al helemaal terug in orde was bleek nog niet het geval. Nog wat geduld bij deze. Dat gaat dus stillekesaan de goede kant uit. Hij kan dus terug met gemak elke week mee ! 😖😉😈.
Nog een allerlaatste consumatie daar in het Chauffeurke kon er af waarna we konden afzakken naar de pont van de waterbus aan het Steen. Nog een halfuurtje debriefen onder elkaar tijdens de vaart naar Hemiksem en de dag zat er op. In Hemiksem terug de fiets op en naar huis voor een kleine 10 km. Het was verdorie al pikkendonker.
